Jutta - de islam was mijn nachtmerrie

Dit forum is alleen bedoeld voor getuigenissen van ex Moslims en de moderator heeft het recht zonder enige voorkennis alle off-topic threads verplaatsen in daarvoor bestemde folders.
nina
Berichten: 1885
Lid geworden op: Zo Jan 26, 2003 10:53 pm

Jutta - de islam was mijn nachtmerrie

Berichtdoor nina » Ma Apr 17, 2006 11:08 am

http://www.faithfreedom.org/Testimonials/Jutta50426.htm

De islam was mijn nachtmerrie

Door Jutta

Ik was geboren in een vroom katholiek gezin in Berlijn. Niets voorspelde dat ik ooit moslim zou worden. Integendeel, iedereen verwachtte dat ik mijn hele lang een vrome katholiek zou zijn, en dat ik mijn geloof door zou geven aan mijn kinderen.

Ik had echter een opstandig karakter, en als vele adolescenten had ik een afkeer van alles wat mijn ouders goed vonden. Ik stelde voor mezelf ten doel een bevrijdende godsdienst te vinden, die anders was als het geloof van mijn ouders. Ik was ervan overtuigd dat niets erger kon zijn dan het christendom, met zijn onderdrukkende leerstellingen over vrouwen.

De religieuze sfeer in mijn familie werkte op mijn zenuwen. Ik had constant verhitte discussies met mijn ouders omdat ik het niet eens was met sommige christelijke opvattingen. Ze dwongen me een betere christen te zijn; ik was opstandig en deed het tegenovergestelde.

Kort nadat ik aan de universiteit was afgestudeerd, ontmoette ik een jonge, Turkse moslim. We werden verliefd, en trouwden snel. Hij was geen fanatieke gelovige - hij was absoluut seculier, hoewel hij zich aan bepaalde islamitische voorschriften hield (hij vastte en bad). Hij vroeg me niet tot de islam te bekeren, maar hij maakte wel duidelijk dat hij zijn kinderen tot moslim wilde opvoeden. Ik kreeg veel belangstelling voor zijn godsdienst en gebruiken. Ik maakte duidelijk dat ik meer over de islam wilde leren.

Hij nam een paar leugenachtige (zoals ik nu besef) boeken mee over de glorie van de islam, en de voordelen die het heeft om een moslimvrouw te zijn. Ik las de boeken, en bevatte de 'schoonheid' van deze godsdienst.

Ik had van mijn christelijke ouders geleerd dat een vrouw zich aan haar man moet overgeven, om op deze manier tot god te komen. Mijn islamitische echtgenoot leek zo dicht bij god te zijn zonder enige hulp van priesters, en mij werd verteld dat ik niet hoefde te trouwen en me over te geven aan mijn echtgenoot om vrede en geloof in god te vinden. Ik keek naar mijn man en geloofde blind alle leugens, omdat hij zo'n aardige man was, het levende voorbeeld van een fatsoenlijke islamitische echtgenoot. Toen ik achter hem bad, voelde ik me dichter bij god en de hemel.

Terugkijkend op deze tijd begrijp ik dat ik gewoon een stom kind was, die zichzelf wijsmaakte dat de islam een ideale godsdienst voor de hele mensheid was. Misschien wilde ik gewoon mijn vrome ouders pesten, die ik als onderdrukkende monsters zag.

Nadat ik was bekeerd, kreeg ik een paar andere boeken, die niet zo prachtig waren als de vorige. Ik leerde dat ik door mijn man kon worden geslagen als hij niet tevreden over me was. Maar in mijn verwrongen geest probeerde ik een rechtvaardiging te vinden voor deze opdracht. Bovendien was ik er zeker van dat mijn man niet in staat was vrouwen te slaan.

Ik kreeg onze kinderen, die naar een kleuterschool voor islamitische kinderen werden gestuurd. Ik bleef werken, en wilde mijn baan niet opgeven. Mijn man steunde me hierin, en zei dat de islam vrouwen aanmoedigde te werken en hun eigen leven te leiden. Ik begrijp niet hoe ik deze pertinente leugens heb kunnen geloven.

Na een paar jaar besloot hij deel te nemen aan de Hajj. Ik was heel opgewonden, en trots op hem, want ik was in feite religieuzer dan mijn seculiere echtgenoot.

Toen hij terugkwam, herkende ik hem niet meer. Zijn gedrag was dramatisch veranderd, en hij was niet langer wereldlijk. Ik hield niet van sluiers, en deed er gewoonlijk alleen een om als ik naar de moskee ging. Nu zei mijn man dat ik hem buiten altijd moest dragen. Toen ik mijn mond opende om te protesteren tegen zijn vreselijke gedrag, sloeg hij me in mijn gezicht, en zei me mijn mond te houden. Ik werd gedwongen mijn werk op te zeggen en huisvrouw te worden.

Hij bracht een paar boeken mee uit Saoedi-Arabie die hem hadden 'hervormd' en die hem redden van het 'vergaan in de hel'. Ik las die boeken over de islam, de echte islam die mijn man nu begon te belijden. Plotseling vielen de schellen van mijn ogen, en ik besefte dat ik nooit een moslim was geweest. Maar het was te laat, want we verhuisden naar Turkije. Hij vreesde dat Duitsland een negatief effect zou hebben op de opvoeding van onze kinderen.

Mijn leven op het Turkse platteland met zijn ouders was een nachtmerrie. Ik was niet langer een bevrijde moslimvrouw, een vrouw van een liberale moslim. Ik was een echte moslimvrouw, een gebruiksvoorwerp van mijn echtgenoot.

Tot nu toe vond ik het prettig te bidden, maar nu begon ik een afkeer te krijgen van de door mijn man geleide gebeden. Ik voelde me niet langer dicht bij god. Toen ik een echte, niet vervalste, biografie van de profeet had gelezen, voelde ik me ziek. Al die tijd hadden ze tegen me gelogen. Hoe heb ik kunnen geloven dat Mohammed de profeet van god was?

Ik vroeg me af wat er was gebeurd met mijn echtgenoot. Hij zei dat hij had gesproken met medemoslims uit 'morele' landen zoals Saoedi-Arabie, en zij hadden zijn ogen geopend. Ik gaf hen de schuld van de gedragsverandering van mijn man, maar toen bedacht ik dat hij altijd een moslim was geweest, hoewel seculier. Wat had ik van hem kunnen verwachten? Ik had tientallen artikelen gelezen over vrouwen die met moslims waren getrouwd, en over hun harde leven. Ik was door mijn beste vrienden gewaarschuwd dat ik met vuur speelde. Maar ik was bedrogen door mijn onredelijke haat voor het christendom, mijn liefde voor mijn man en klinkklare leugens, waardoor ik immuun was voor rede en logica.

Na dit ruwe ontwaken door het zien van de gruwelijkheden van de islam en de behandeling van vrouwen besloot ik de koran nog eens te bekijken. Mijn eerste gevoel was woede over mijn blindheid tegenover de werkelijkheid. Het blijkt duidelijk uit de koran dat mannen totaal gezag hebben over vrouwen. 'Het heilige boek' staat vol met discriminerende leerstellingen over vrouwen, die bijzonder duidelijk blijken uit de context van het boek. Alleen een vrouw die blind is door verliefdheid kan ze over het hoofd zien.

Toen mijn man besefte dat ik niet langer een slaafse echtgenote en vrome moslimvrouw was, werd hij een echt beest. Hij liet zijn werkelijke kleuren zien, en verklaarde dat Duitse hoeren nooit bescheiden vrouwen zouden kunnen worden.

Zelfs zijn ultra-conservatieve ouders en vrienden begrepen niet wat er gebeurde met mijn man. Niemand verwachtte dat hij zo erg zou veranderen. Af en toe liet hij vage hints vallen waaruit je kon afleiden dat hij met sheiks had gesproken, daar geintroduceerd door vrienden, die veel wisten over de islam. Zij legden hem uit dat de meerderheid van de moslims niet de hele islam volgden. Ze kozen alleen maar de mooie en vredige gedeeltes, maar ze vergaten de gewelddadige. Je moet van je vrouw houden, maar je moet niet vergeten haar af en toe te slaan, want anders vergeet ze dat ze maar een vrouw is, die is gemaakt voor jouw vreugde. Je moet de ongelovigen goed behandelen als dat in je voordeel is, maar vergeet niet dat het je eerste verplichting is om hun regering omver te werpen en de sharia op te leggen.

Ik kon niet geloven dat mijn eenvoudige man nu een trouwe Wahabbi was geworden. Ik hoopte dat ik sliep, maar dat was niet zo.

Ik slaagde erin weg te lopen naar de Duitse ambassade. Mijn gesprek met een vrouwelijke werkneemster daar was nog een eye-opener. Ze vroeg me: 'Wanneer zullen jullie eens leren naar het nieuws te luisteren, stomme kippen." Ze bedoelde dat alle vrouwen wisten dat de romantische omgang met een moslim, laat staan ermee trouwen, een gevaarlijke zaak was, maar we schonken geen enkele aandacht aan deze waarschuwingen. Waarom gaan we door met hen uit te gaan?

Gelukkig zijn mijn kinderen bij mij, dankzij goede advocaten. Ik werk en heb plezier in het leven. Maar het had anders kunnen zijn. In dat geval had ik alleen mezelf de schuld kunnen geven, vanwege mijn domheid.

Terug naar “Getuigenissen van ex-moslims”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast