Pagina 1 van 1

‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelijk.’

Geplaatst: Zo Okt 01, 2006 3:51 am
door Lodewijk Nasser
‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelijk.’

"Want ik was Pakistaanse en ik was moslim. En christen worden, dat kon gewoon niet. Ik bad eerst tot Allah en daarna tot Jezus en ik zei: ‘Als u echt bent, laat het me dan zien.’ " De zoektocht en strijd van een moslima - het verhaal van Sarah Kahn.


Afbeelding



Ik ben opgegroeid in een moslimfamilie in Engeland. Ik ging wel naar een Engelse school en had meer Engelse dan Aziatische vrienden, maar thuis werd Penjabi gesproken, een van de Pakistaanse talen. Ook werd de islamgodsdienst thuis beoefend. Mijn ouders hebben me nooit gedwongen om streng islamitisch te leven, maar het was continu bij ons in huis aanwezig. Mijn vader las iedere ochtend hardop uit de Koran en dan deed hij dat niet in het Arabisch, maar in het Urdu, zodat hij wist dat mijn broers en ik zouden luisteren en er wat van op zouden pikken.

Pas toen ik naar de middelbare school ging, ontmoette ik andere Pakistanen. En ik raakte bevriend met hen. De meeste van hen waren ook moslim, maar er was er één bij die christen was. Zij zorgde er eigenlijk voor dat ik me in de islam ging verdiepen. Ik wilde weten wat ik eigenlijk geloofde. Ik was opgegroeid in een moslimfamilie, maar geloofde ik het allemaal wel? Ik wilde weten of dat echt de waarheid was. Dus sloot ik me aan bij een organisatie die De Jonge Moslims heette. Ik ging mee op weekenden en ik begon steeds meer te beseffen dat de islam alles was. Het was de waarheid en het was mijn identiteit. Het was alles wat ik kende. In die tijd ging ik een hoofddoek dragen. Ik geloofde echt in de islam. Ik geloofde dat ik door me te houden aan de islamitische regels, in de hemel zou komen. Bidden, vasten en een hoofddoek verzekerden me van een plaats in de hemel.

Occulte spelletjes

Toen ik dat Pakistaanse christen-meisje ontmoette, bestookte ik haar met vragen. Het kon volgens mij gewoon niet. Als je Pakistaans bent hoor je moslim te zijn en zij probeerde in mijn ogen Engels te zijn omdat ze christen was. Ik dacht echt dat het mijn plicht was om haar over de islam te vertellen. Ik vroeg haar waarom ze christen was, want het christelijk geloof was toch een blank geloof. In gesprekken met haar kreeg ik door dat christendom te maken had met Christus en niet met je huidskleur.

We waren op school wel eens bezig met occulte spelletjes, moslims geloven in een geestenwereld. Maar als we bezig waren met het ouijabord en dat christelijke meisje kwam binnen, stopte het gewoon en gebeurde er niets meer. Ik vond dat heel vreemd en dacht daar vaak over na.

Trots

Ook op de universiteit ontmoette ik een Aziatische christin. Zij was zelfs sjiïet geweest, een hele fanatieke vorm van islam. Ik vond dat heel bijzonder en was er ook vast van overtuigd dat ze hartstikke fout zat. Maar zij sprak over God in de trant van: God zei dit, en God zei dat. En ik dacht: Waar heeft ze het over? God spreekt toch helemaal niet? God is de almachtige, die gaat niet praten met een mens. Dat kind is echt in de war, dacht ik, maar ik wist ook dat zij iets had, wat ik graag wilde hebben, en ik was jaloers op haar. Dus stelde ik haar de ene vraag na de andere over het spreken van God in haar leven. En zij hield vol dat God tot haar sprak. Ik merkte dat ik steeds nieuwsgieriger naar het christelijk geloof werd, maar dat ik te trots was om dat toe te geven. Ik was moslim en daar was ik trots op.

Op de universiteit zat ook een moslimmeisje dat erg bezig was met occulte dingen en zij wist altijd precies wat ik dacht en wat er ging gebeuren. Ik werd altijd erg bang van haar en dat werd steeds erger. Ik sliep er ’s nachts niet meer van. Toen bedacht ik dat ik in de bijbel wilde lezen omdat altijd gezegd werd dat je daar zo rustig van wordt. Maar toen ik dat deed voelde ik me een verrader ten opzichte van de islam. Ik voelde me daar zo schuldig over, maar toch kon ik niet stoppen met lezen.

Alleen voor blanken

Op een zondagochtend werd ik wakker en ik dacht ineens aan een Aziatisch-christelijke kerk waar ik van gehoord had. Ik maakte mijn kamergenoot wakker, dat was dat christelijke meisje, en ik zei: ‘Ik wil naar die kerk, ga je mee?’ Ze keek me stomverbaasd aan en zei: ‘Wat is er mis met jou, Sarah?’ Maar ze ging mee.

We kwamen de kerk in lopen en ik viel van de ene verbazing in de andere. Aziatische mensen, ook een paar uit Pakistan en ze aanbaden God in het Penjabi! Ik dacht dat het christelijk geloof alleen voor blanken was en dat je dus Engels moest spreken.

Toen gebeurde er iets vreemds. De voorganger stopte tijdens z’n preek, keek me aan en zei: ‘Ze kan je geen kwaad doen.’ En toen ging hij door met z’n preek. En ik zat daar, stomverbaasd, want het was net alsof hij wist van de angst die ik voelde voor dat moslimmeisje dat me zo bang maakte met haar helderziendheid.

Na de dienst ging ik naar hem toe en ik zei: ‘Hoe wist u dat?’ En hij zei: ‘Door de Heilige Geest’ en dat was de eerste keer dat ik hoorde van een Heilige Geest. Ik vond het allemaal zo vreemd en wilde bijna weglopen en nooit meer terugkomen. Maar hij vroeg of hij voor me mocht bidden en ook zijn vrouw kwam erbij staan. Toen hij voor me bad legde hij zijn handen op mij en toen viel ik achterover. Door een soort kracht die ik niet begreep en ik huilde verschrikkelijk.

Strijd

Ik vond het allemaal zo vreemd, zo weird. Ik zei na afloop tegen mijn vriendin dat ik er nooit meer naartoe wilde, zo raar vond ik het allemaal. Maar toch liet het me niet los. Ik kon vaak niet slapen ’s nachts en dan lag ik erover na te denken. Ik las in de bijbel en toen ik de Psalmen las gebeurde er iets met me. Ik begon te bidden en dat was allemaal heel dubbel: ‘Ik wil niet dat u weggaat, Jezus, maar ik wil u ook niet in mijn leven.’ Het was een grote strijd in mezelf. Want ik was Pakistaanse en ik was moslim. En christen worden, dat kon gewoon niet.

Ik bad eerst tot Allah en daarna tot Jezus en ik zei: ‘Als u echt bent, laat het me dan zien.’ En het gekke was dat altijd als ik de bijbel opensloeg, ik iets las waar ik wat aan had. Alsof de God van de bijbel mij kende en wist wat er aan de hand was met mij.

Ik merkte ook dat God gebeden verhoorde, de christelijke God dan. Mijn moeder kreeg kanker en ik vroeg mijn christelijke vriendinnen om voor haar te bidden. Ik was erg bang dat ze zou sterven, maar dat gebeurde niet. De behandeling sloeg aan en ze genas.

Gestraft in de hel

‘Er is geen God dan Allah’ is in de islam één van de belangrijkste gebeden, maar als christen bad ik tot Jezus, de Zoon van God. En als je dat doet ga je in tegen alles waar de islam voor staat. Dat is in de islam een heel ernstige zaak, daar word je eeuwig voor gestraft in de hel. En daar was ik bang voor. Dus bad ik tot Jezus en ik daagde Hem uit. Ik zei: ‘Als u echt bent, laat het me dan zien. Ik wil dat er vanavond iemand bij me komt die zegt dat ik de islam vaarwel moet zeggen.’

Die avond ging de bel en daar stond een jongen uit de kerk met wie ik wel eens gepraat had. En hij zei: ‘Ik weet niet of het iets betekent, maar ik kreeg een boodschap van God voor je. Jezus zegt: Laat gaan.’ Toen wist ik dat het waar was en dat Jezus God is. God had mijn gebed verhoord, Hij had echt naar mij geluisterd. Niet lang daarna heb ik me laten dopen.

Toen moest ik mijn familie gaan vertellen dat ik christen was geworden. En het komt er op neer dat ze me allemaal verlieten. Ze praatten niet met me gedurende zeven, acht maanden. Uiteindelijk spraken ze weer met me en ze waren zo boos, zo gekwetst. Ik had alles waarmee ik grootgebracht was achter me gelaten. Vooral mijn moeder vond dat ik door christen te worden liet merken dat ik Engels wilde worden en westers wilde leven. Maar dat was het natuurlijk niet, al begreep zij dat niet. Ik voelde me nog steeds Pakistaans, maar ook christen.

Alle culturen

De Samaritaanse vrouw in de bijbel ging ook terug naar haar dorp om het aan iedereen te vertellen. En dat deed ik ook. Ik vertelde mijn ouders over Jezus en hoe Hij in mijn leven was gekomen. Hoe Jezus dwars door alle culturen heen mensen wil bereiken, dat het niet afhangt van huidskleur. Ik bad zelfs voor mijn moeder waar ze bij was, toen het een keer niet goed met haar ging. God zorgde ervoor dat ze dat toestond.

Het is nog steeds niet helemaal in orde tussen mij en mijn familie. Maar ik weet dat God bezig is met hen. Want eerst kon ik helemaal niet met ze praten en nu gaat dat wel. Eerst wilden ze me niet als dochter accepteren en nu doen ze dat weer wel. Ze hebben me zelfs dood verklaard, maar nu mag ik gewoon weer thuiskomen.

God is er echt voor iedereen en Hij wil echt een relatie met je hebben. Hij wil iedereen levend water geven zoals ik dat heb gehad en zoals de Samaritaanse vrouw dat kreeg. Dat hoop en bid ik voor mijn familie.

Sarah Kahn



Bron: To Meet The Maker, Evangelische Omroep, Hilversum, Nederland.

Keerpunt, 2003

Geplaatst: Zo Okt 01, 2006 4:40 pm
door nadia
ik ben trots op zulke meisjes, super trost omdat ik weet hoe moeilijk het is om je eigen ik te vinden, om liefde te kennen en alles wat er bij komt kijken om op eigen benen te moeten staan.
op haar leeftijd is dat niet niks !!
ik zie zoveel herkenning ook wat betreft de ontmoeting met het christendom, al die vreemde momenten in je leven

ik hoop dat dit meisje een gelukkig leven mag leiden, in alle vrijheid en veiligheid.
lang leven de liefde in alle vrijheid!!!

liefs nadia.

Re: ‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelij

Geplaatst: Zo Okt 01, 2006 6:05 pm
door Simonida
Lodewijk Nasser schreef:
Ik bad eerst tot Allah en daarna tot Jezus en ik zei: ‘Als u echt bent, laat het me dan zien.’ En het gekke was dat altijd als ik de bijbel opensloeg, ik iets las waar ik wat aan had. Alsof de God van de bijbel mij kende en wist wat er aan de hand was met mij.

.......................
De Samaritaanse vrouw in de bijbel ging ook terug naar haar dorp om het aan iedereen te vertellen. En dat deed ik ook. Ik vertelde mijn ouders over Jezus en hoe Hij in mijn leven was gekomen. Hoe Jezus dwars door alle culturen heen mensen wil bereiken, dat het niet afhangt van huidskleur. Ik bad zelfs voor mijn moeder waar ze bij was, toen het een keer niet goed met haar ging. God zorgde ervoor dat ze dat toestond.

Het is nog steeds niet helemaal in orde tussen mij en mijn familie. Maar ik weet dat God bezig is met hen. Want eerst kon ik helemaal niet met ze praten en nu gaat dat wel. Eerst wilden ze me niet als dochter accepteren en nu doen ze dat weer wel. Ze hebben me zelfs dood verklaard, maar nu mag ik gewoon weer thuiskomen.

God is er echt voor iedereen en Hij wil echt een relatie met je hebben. Hij wil iedereen levend water geven zoals ik dat heb gehad en zoals de Samaritaanse vrouw dat kreeg. Dat hoop en bid ik voor mijn familie.

Sarah Kahn

Bron: To Meet The Maker, Evangelische Omroep, Hilversum, Nederland.

Keerpunt, 2003


Amen!

Re: ‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelij

Geplaatst: Zo Okt 01, 2006 8:54 pm
door Afghan
Lodewijk Nasser schreef:‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelijk.’

Bron: To Meet The Maker, Evangelische Omroep, Hilversum, Nederland.

Keerpunt, 2003


Bedankt Lodewijk voor het plaatsen van dit verhaal.
Het grootste deel van dit verhaal geldt voor alle ex-moslims.
Ik heb heel veel verhalen/getuigenissen van mensen gehoord hoe ze Islam hebben verlaten. De prijs voor het verlaten van Islam is heel hoog, vooral als het om meisjes en vrouwen gaat. Daarom heb ik diep respect voor de volhardendheid van zulke mensen.
Afghan

Re: ‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelij

Geplaatst: Ma Okt 02, 2006 2:25 am
door Lodewijk Nasser
Afghan schreef:
Lodewijk Nasser schreef:‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelijk.’

Bron: To Meet The Maker, Evangelische Omroep, Hilversum, Nederland.

Keerpunt, 2003


Bedankt Lodewijk voor het plaatsen van dit verhaal.
Het grootste deel van dit verhaal geldt voor alle ex-moslims.
Ik heb heel veel verhalen/getuigenissen van mensen gehoord hoe ze Islam hebben verlaten. De prijs voor het verlaten van Islam is heel hoog, vooral als het om meisjes en vrouwen gaat. Daarom heb ik diep respect voor de volhardendheid van zulke mensen.
Afghan



Graag gedaan Afghan. Leuk dat je er weer bent na een lange afwezigheid.

Ik deel je mening volledig. Al deze meisjes zijn voor mij een soort heldinnen. Ze zouden een nobelprijs voor de vrede voor hun moed moeten krijgen.

Re: ‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelij

Geplaatst: Ma Okt 02, 2006 11:51 pm
door Afghan
Bedankt Lodewijk voor het plaatsen van dit verhaal.
Het grootste deel van dit verhaal geldt voor alle ex-moslims.
Ik heb heel veel verhalen/getuigenissen van mensen gehoord hoe ze Islam hebben verlaten. De prijs voor het verlaten van Islam is heel hoog, vooral als het om meisjes en vrouwen gaat. Daarom heb ik diep respect voor de volhardendheid van zulke mensen.
Afghan[/quote]


Graag gedaan Afghan. Leuk dat je er weer bent na een lange afwezigheid.

Ik deel je mening volledig. Al deze meisjes zijn voor mij een soort heldinnen. Ze zouden een nobelprijs voor de vrede voor hun moed moeten krijgen.[/quote]

Beste Lodewijk,
Ik ben al enige tijd terug van mijn reis en geniet echt van dit forum. Ik kijk bijna elke dag wat zich hier afspeelt en ene keer ben ik boos, (boos alleen op berichten van Moslims die denken wakker te zijn, maar in feite aan het slaapwandelen zijn) maar heel vaak ook heel erg blij met reacties van mensen die wel een heel andere geluid laten horen.

Je hebt gelijk als je deze meisjes als een soort heldinnen ziet. Dat zijn ze voor mij ook. Ik schaam me dat ik al die jaren dat ik Islam heb verlaten niet echt de moeite heb genomen om iets te willen doen tegen de opmars van deze boosaardige religie in Nederland. Daarom ben ik heel blij dat ik na maanden overweging toch nog over de drempel ben gegaan om aan te melden voor dit forum.
Met vriendelijke groeten,
Afghan

Re: ‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelij

Geplaatst: Di Okt 03, 2006 4:07 am
door Lodewijk Nasser
Afghan schreef:Bedankt Lodewijk voor het plaatsen van dit verhaal.
Het grootste deel van dit verhaal geldt voor alle ex-moslims.
Ik heb heel veel verhalen/getuigenissen van mensen gehoord hoe ze Islam hebben verlaten. De prijs voor het verlaten van Islam is heel hoog, vooral als het om meisjes en vrouwen gaat. Daarom heb ik diep respect voor de volhardendheid van zulke mensen.
Afghan



Graag gedaan Afghan. Leuk dat je er weer bent na een lange afwezigheid.

Ik deel je mening volledig. Al deze meisjes zijn voor mij een soort heldinnen. Ze zouden een nobelprijs voor de vrede voor hun moed moeten krijgen.[/quote]

Beste Lodewijk,
Ik ben al enige tijd terug van mijn reis en geniet echt van dit forum. Ik kijk bijna elke dag wat zich hier afspeelt en ene keer ben ik boos, (boos alleen op berichten van Moslims die denken wakker te zijn, maar in feite aan het slaapwandelen zijn) maar heel vaak ook heel erg blij met reacties van mensen die wel een heel andere geluid laten horen.

Je hebt gelijk als je deze meisjes als een soort heldinnen ziet. Dat zijn ze voor mij ook. Ik schaam me dat ik al die jaren dat ik Islam heb verlaten niet echt de moeite heb genomen om iets te willen doen tegen de opmars van deze boosaardige religie in Nederland. Daarom ben ik heel blij dat ik na maanden overweging toch nog over de drempel ben gegaan om aan te melden voor dit forum.
Met vriendelijke groeten,
Afghan
[/quote]

Afghan, ik ben blij dat jij je hier thuisvoelt. Wij allen worden gedreven door liefde voor de mensheid en het uitbannen van de haat.

Ikzelf denk dat je in een eerder stadium weinig had kunnen doen. Je zou tegen een muur opgebotst zijn die 'politieke correctheid' heet, welke zijn oorsprong heeft in de post-koloniale schuldgevoelens en de Tweede-Wereldoorlog

Veel mensen die, net als jij, in een eerder stadium aan de bel hingen zijn fysiek, geestelijk of maatschappelijk afgeschoten. Denk maar aan wat mensen als Fortuyn, van Gogh en Ayaan hebben mee moeten maken. Maar ook op kleinere schaal heeft de politieke correctheid veel koppen gekost. Zo werd er in 1998 een rector van een middelbare school in het Utrechtse kanaleneiland geschorst, nadat hij waarschuwde dat zijn school een zwarte school aan het worden was.

Ik ben blij dat je schuldgevoelens ervaart, want dat impliceert dat je je met Nederland verbonden voelt. Dit land is zo mooi en bied zoveel kansen aan iedereen en het enige wat we van ('Moslims') te horen krijgen, zijn klachten over de zogenaamde onrechtvaardige behandeling/stemming etc.


Doe mee Afghan. Over een paar honderd jaar zal de Islam niet meer bestaan en we hebben dat dan te danken aan mensen als jij en ik, die op het juiste moment, op de juiste plaats niet de andere kant opkeken.

Afghan, we moeten niet bang zijn om met Moslims in discussie te gaan. Maroc en anderen zijn een Godsgeschenk, het zijn uitstekende sparringspartners die het ons ook af en toe (mede door hun misleidingen en leugens) moeilijk maken. Maar daar moeten we doorheen kunnen prikken. Het FFI-team staat klaar om alle argumenten te pareren. Daarnaast moeten we niet op de persoon spelen. Wij dienen dan louter de Duivel en zullen dan het debat verliezen.

Afghan, de Islam is de absolute duisternis. En duisternis is extreem gevoelig voor licht.

Re: ‘Op een gegeven moment bad ik tot Allah en Jezus tegelij

Geplaatst: Di Okt 03, 2006 11:05 pm
door Afghan
Afghan, ik ben blij dat jij je hier thuisvoelt. Wij allen worden gedreven door liefde voor de mensheid en het uitbannen van de haat.

Ikzelf denk dat je in een eerder stadium weinig had kunnen doen. Je zou tegen een muur opgebotst zijn die 'politieke correctheid' heet, welke zijn oorsprong heeft in de post-koloniale schuldgevoelens en de Tweede-Wereldoorlog

Veel mensen die, net als jij, in een eerder stadium aan de bel hingen zijn fysiek, geestelijk of maatschappelijk afgeschoten. Denk maar aan wat mensen als Fortuyn, van Gogh en Ayaan hebben mee moeten maken. Maar ook op kleinere schaal heeft de politieke correctheid veel koppen gekost. Zo werd er in 1998 een rector van een middelbare school in het Utrechtse kanaleneiland geschorst, nadat hij waarschuwde dat zijn school een zwarte school aan het worden was.

Ik ben blij dat je schuldgevoelens ervaart, want dat impliceert dat je je met Nederland verbonden voelt. Dit land is zo mooi en bied zoveel kansen aan iedereen en het enige wat we van ('Moslims') te horen krijgen, zijn klachten over de zogenaamde onrechtvaardige behandeling/stemming etc.


Doe mee Afghan. Over een paar honderd jaar zal de Islam niet meer bestaan en we hebben dat dan te danken aan mensen als jij en ik, die op het juiste moment, op de juiste plaats niet de andere kant opkeken.

Afghan, we moeten niet bang zijn om met Moslims in discussie te gaan. Maroc en anderen zijn een Godsgeschenk, het zijn uitstekende sparringspartners die het ons ook af en toe (mede door hun misleidingen en leugens) moeilijk maken. Maar daar moeten we doorheen kunnen prikken. Het FFI-team staat klaar om alle argumenten te pareren. Daarnaast moeten we niet op de persoon spelen. Wij dienen dan louter de Duivel en zullen dan het debat verliezen.

Afghan, de Islam is de absolute duisternis. En duisternis is extreem gevoelig voor licht.[/quote]

Beste Lodewijk,
Hartelijk dank voor je bemoedigend bericht. Ik ben het helemaal met je eens dat we met liefde de haat zullen overwinnen.
Ja, ik ben heel dankbaar dat ik destijds naar Nederland ben gekomen. Hier heb ik echte vrijheid mogen ervaren en heb me meteen thuis gevoeld. Ik ben heel dankbaar dat Nederland mijn tweede vaderland geworden is. Hoewel ik nog heel verbonden blijf met Afghanistan, voel ik me in vele opzichten meer een Nederlander. Hier heb ik ook mijn vrouw leren kennen en ben echt een gelukkig mens geworden. Vrij snel had ik de taal geleerd en kon een opleiding volgen die ik met succes heb kunnen afronden en direct daarna aan het werk. Ik heb heel vaak tegen klagende Afghanen gezegd dat ze eens een beetje dankbaar mogen zijn. In al die jaren dat ik in Nederland woon, heb ik nooit discriminatie meegemaakt en dus ben ik toch van mening dat in de meeste gevallen waar dit misschien wel gebeurd, dat de persoon in kwestie ook bij zichzelf mag te rade gaan voordat hij of zij de maatschappij de schuld geeft. Ik onmoet nogsteeds mensen die meer dan 10 jaar hier zijn en nog steeds niet de taal van dit land beheersen, en dan zo klagen dat ze zich niet thuis voelen.

Ik zal jou advies m.b.t. moslim vrienden die op forum aanwezig zijn ter harte nemen. Je hebt gelijk, laten we hopen dat ze hier wat mogen leren en dat hun ogen open mogen gaan. Ik zal mijn best doen om tegen figuren zoals Maroc, mijn verstand op de voorgrond te zetten. Ze kunnen toch niets aan doen dat ze blind zijn en in de volledige duisternis leven.
Ik ben niet bang om met moslims te praten, maar kan hun list en bedrog zo moeilijk verdragen. Gelukkig ken ook veel oprechte moslims en voor die mensen heb ik ook heel veel respect.
Ik hoop veel te mogen leren hier van dit forum, maar dat ik zelf ook wat mag betekenen voor anderen. Ik geniet ervan dat er zoveel bewustheid is ontstaan over het ware gezicht van Islam.
Dit was het voor nu,
Met vriendelijke groeten,
Afghan