Het overheersende en verstikkende politiek correcte klimaat

In dit forum kunnen we de problematiek met betrekking tot integratie en multiculturele samenleving bespreken.
Mahalingam
Berichten: 42561
Lid geworden op: za feb 24, 2007 8:39 pm

Re: Het overheersende en verstikkende politiek correcte klimaat

Bericht door Mahalingam »

Ook in ons kunstwereldje is er een overheersend en verstikkend politiek correct klimaat.

En nu blijkt dat wij een een soort ‘Harvey Weinstein Van De Kunstwereld’ hebben die 14 jaar lang naar hartelust kon aanranden, verkrachten, bedreigen, stelen, intimieren, geweldadig zijn en stalken.

Afbeelding

Nu zegt een kunstkenner over dit werkje van Julian Andeweg: "De vrouw zal die wel gedogeerd hebben."
Hoe een kunstenaar carrière maakt onder aanhoudende beschuldigingen van aanranding en verkrachting

Een Nederlandse kunstenaar wordt al jaren beschuldigd van verkrachting, aanranding, geweld en stalking. Het heeft zijn carrière niet in de weg gestaan. Zeker vijf slachtoffers deden aangifte, justitie is een onderzoek begonnen. NRC sprak zo’n tachtig betrokkenen.
Wat is het nieuws?

De Nederlandse beeldend kunstenaar Julian Andeweg wordt al jaren beschuldigd van gewelddadig en seksueel grensoverschrijdend gedrag. Bij NRC zijn zeker 20 vrouwen en mannen bekend die zeggen slachtoffer te zijn geworden van verkrachting, aanranding, mishandeling, diefstal, stalking en/of intimidatie – soms stelselmatig en jarenlang.
Kunstinstellingen, galeriehouders en onderwijsinstellingen zijn herhaaldelijk gewaarschuwd voor het grensoverschrijdende gedrag van Andeweg. Maar dat heeft een succesvolle carrière van de kunstenaar nooit in de weg gestaan.
Dit blijkt uit een drie maanden durend onderzoek, waarin NRC met zo’n tachtig betrokkenen sprak en tal van documenten en getuigenverklaringen verzamelde. De beschuldigingen omvatten - voor zover NRC kan vaststellen - een periode van 14 jaar. Zeker vijf slachtoffers deden aangifte en justitie is een onderzoek begonnen.
Spoiler! :
Hij staat in de gang van de Van Nellefabriek in Rotterdam te roken. Het is 3 februari dit jaar, de openingsdag voor vips van de kunstbeurs Art Rotterdam. Binnen in de monumentale fabriek verdringen zich kunstverzamelaars, curatoren, museumdirecteuren, jonge kunstenaars en andere liefhebbers rond de nieuwste hedendaagse kunstwerken die ruim honderd galeries te bieden hebben. Bouwondernemer, kunstverzamelaar en voormalig galeriehouder Jaap Sleper heeft die dag al aardig wat kunst gekocht, zegt hij tegen de twee jonge vrouwen die naast hem staan te roken.

Eén van die twee vrouwen kent hij goed. Toen ze nog niet op de Rijksakademie in Amsterdam zat en Sleper nog een galerie in Utrecht leidde, vertegenwoordigde hij haar.

„Wat heb je allemaal gekocht, Jaap?”, vraagt de vrouw nieuwsgierig.

„Twee schilderijen van Juliaan Andeweg”, antwoordt Sleper. „Een abstracte paarse met roze en iets gifgroens.”

„Van Andeweg?” zegt ze. „Joh, die gast drogeert en verkracht vrouwen.”

Jaap Sleper vertelt door de telefoon aan NRC over het voorval. „Schilderijen van een verkrachter wil ik niet in huis. Nee zeg, ik heb twee dochters.” Dus loopt hij terug naar de galerie van Martin van Zomeren waar Andewegs werk hangt. Sleper: „Ik vertelde Van Zomeren wat ik had gehoord en of hij die twee schilderijen terug wilde nemen. Ik bood aan werk van een andere kunstenaar te kopen. Daar ging Van Zomeren mee akkoord. Ik kreeg een tegoedbon van 7.800 euro.”

Art Rotterdam 2020 trekt in vier dagen een kleine dertigduizend bezoekers. Er wordt veel verkocht, ook aan musea. Maar voor Julian Andeweg – de tweede ‘a’ in zijn voornaam voegt hij zelf toe – voelt de beurs als een rotte kies. Er is hem een behoorlijke som geld door de neus geboord. En hij denkt te weten wie verantwoordelijk is.

Met een afgeschermd nummer belt hij een andere jonge vrouw. Ze is 26, net als Andeweg beeldend kunstenaar, ze werkt veel met keramiek. „Jij, fucking leugenaar”, schreeuwt hij. „Hoe durf je! Dit kost me geld. Ik ga je vernietigen. Jullie vrouwen zijn verschrikkelijk. Terwijl ik alleen maar goede dingen voor jullie doe.”

Na het gesprek krijgt de vrouw een paniekaanval. Twee jaar eerder heeft Andeweg haar gedrogeerd en verkracht, zal ze later aan de politie vertellen. Sindsdien stalkt hij haar. Hij stuurt haar verwensingen via Facebook Messenger, via de mail, hij belt haar, laat berichten achter op de Instagramaccounts van haar vrienden. Alle accounts van hem heeft ze geblokkeerd. Zijn telefoonnummers heeft ze gewist. Ze heeft hem verboden op haar exposities te komen. De advocaat die ze in de arm neemt, maant hem twee keer in een aangetekende brief haar met rust te laten.
Vergeefs.

Archetypische bad boy

Julian Frenky Andeweg is een Nederlandse kunstenaar van net 34 die flink aan de weg timmert. Op de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag studeert hij in 2012 af. In 2015 doet hij toelating voor een zeer begeerde werkplek aan de Rijksakademie in Amsterdam en wordt aangenomen. Voor de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst krijgt hij in 2018 een nominatie. Op het chique openingsevenement in het Paleis op de Dam mag hij met de koning op de foto.

Andeweg maakt installaties, schilderijen en beelden. Serieus succes krijgt hij met zijn verticaal geplooide schilderijen op glasvezel, die de op- en neergang van de Griekse god en zielenbegeleider Hermes moeten voorstellen. Boreas, een uit keramische vuurpotten bestaand werk waarmee hij in 2016 op de Rijksakademie furore maakt, symboliseert de toegangen tot de onderwereld. Andeweg vindt inspiratie in de klassieke en germaanse mythologie. De Wallküre bijvoorbeeld, zo vertelt hij in 2017 in de documentaire Kunst is Lang, ziet hij soms werkelijk in de hemel boven de stad rondrijden in hun strijdwagen. Ook vindt hij inspiratie in de popmuziek van The Smiths, de Ramones en The Queers en in de Bijbel, bij de maagd Maria, in satanisme, antroposofie en alchemie.

De Nederlandsche Bank, ABN Amro, het Leids Universitair Medisch Centrum en het Bonnefantenmuseum bezitten werken van Andeweg. Bij de opening in 2019 van de creatieve hotspot Capital C, in de verbouwde Beurs van Berlage in Amsterdam, mag hij de openingstentoonstelling voor zijn rekening nemen. Het Mondriaan Fonds ondersteunt hem: in 2015 krijgt hij 50.000 euro voor een werkperiode bij de Rijksakademie, in 2017 38.000 euro voor een beurs voor bewezen talent. Daarnaast zijn er bijdragen voor tentoonstellingen en kunstenaarshonoraria, ook van andere fondsen.

Verzamelaars die zijn werk kopen, laven zich aan het imago van de bijna twee meter lange Andeweg. Hij is de archetypische bad boy, een kunstenaar die onmatig is met alcohol en drugs, maar ook Goethe citeert. Hij heeft altijd meisjes om zich heen, en ja, op een opening of feestje waar Andeweg verschijnt, gaat wel eens wat kapot.

Slachtoffers

Op 20 juli dit jaar krijgt NRC een bericht van een vrouw. Of ze kan komen praten over een Nederlandse kunstenaar die zij omschrijft als „de Harvey Weinstein van de kunstwereld”, verwijzend naar de filmtycoon wiens seksuele misdaden in 2017 aan het licht kwamen door The New York Times. Ze schrijft dat talloze vrouwen zijn misbruikt door deze man. In het tweede gesprek neemt ze een ander slachtoffer mee. Het relaas en de documenten die zij overleggen, zijn overtuigend genoeg om nader onderzoek te doen. In de maanden erna praat NRC met tachtig vrouwen en mannen in binnen- en buitenland – met velen meermaals. Uit die gesprekken blijkt dat grensoverschrijdend gedrag geen belemmering hoeft te zijn voor een succesvolle carrière in de kunst. En ze laten zien hoe vrouwen én mannen verstrikt kunnen raken in destructieve relaties.

NRC sprak vier vrouwen die bij de politie verklaarden dat ze slachtoffer zijn geworden van verkrachting, naast aanranding, huiselijk geweld, intimidatie en/of stalking. Bij de krant zijn daarnaast negen beschuldigingen bekend van aanranding en, soms stelselmatige, intimidatie en/of geweldpleging. Eén vrouw, bij wie Andeweg intrekt, vertelt dat ze twee jaar lang bijna wekelijks is geslagen of geschopt. Een andere vrouw vertelt dat hij haar zonder aanleiding in een donkere kamer tegen de muur duwde, in haar kruis greep en probeerde zijn vingers naar binnen te duwen. „Letterlijk een grab them by the pussy-moment”, vertelt ze. „Het was dat mijn kleren in de weg zaten.” Nog een andere vrouw is te getraumatiseerd om haar relatie met „natuurramp” Julian te herbeleven. Zij werkt niet mee aan dit artikel, maar oud-studiegenoten bevestigen het geweld dat haar is aangedaan.
https://www.nrc.nl/nieuws/2020/10/30/ho ... g-a4018047
Wie in de Islam zijn hersens gebruikt, zal zijn hoofd moeten missen.
Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 49844
Lid geworden op: wo jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Het overheersende en verstikkende politiek correcte klimaat

Bericht door Pilgrim »

Brusselse politie dekt allochtone agressie: ‘nique ta mère’

Geplaatst op 5 november 2020

Afbeelding

De Brusselse politie heeft een slechte reputatie op gebied van klachtenbehandeling. Daarenboven laat de demografische evolutie van de stad zich ook gevoelen in het etnisch profiel van de agenten. Dat zou op zich geen probleem mogen zijn, ware het niet dat daar blijkbaar ook een verschuiving inzake cultuur en mentaliteit mee gepaard gaat. Je zal maar als Vlaamse studente een fietstochtje doen in dit franco-Arabische machonest.

Ons-kent-ons

Op Facebook doet Romi Verhaeghe, masterstudente aan de VUB en de KUL, het omstandig relaas van een hallucinante ervaring die ze had in Brussel. Op zondag 1 november in de namiddag fietste ze met haar vriendin doorheen de hoofdstad, toen ze beiden met verkeersagressie te maken kregen vanwege twee mannen in een auto, een dertiger en een veertiger, die hen in het Frans koosnaampjes toeschreeuwden als ‘vieze hoer’ en ‘ga uw moeder neuken’ (nique ta mère). De meisjes fietsten weg maar werden vervolgens klem gereden, waarna het duo een van hen bij de haren in de auto probeerde te sleuren. Romi belde naar de noodcentrale en kreeg enkel een ééntalig Franse telefonist aan de lijn waaraan ze haar uitleg probeerde te doen. Ondertussen gingen de mishandelingen door (met het hoofd van haar vriendin op de auto bonken, spugen) tot een buurtbewoner tussen kwam.

Na een half uur pas arriveerde de politie, ook weer ééntalig Franse agenten die… een gemoedelijk babbeltje begonnen met de mannen in kwestie. Het aansluitend verhoor op het politiebureel van Anderlecht gebeurde in het Frans, waarbij de vriendschappelijke relatie weerom opviel tussen de belagers en de agenten, terwijl de meisjes verder werden geïntimideerd en aangeraden om geen klacht in te dienen. Integendeel zelfs, het waren de twee mannen die in het proces-verbaal lieten opnemen dat zij aangevallen (!) werden, wat de agenten toeliet om te zeggen dat het ‘woord tegen woord was’.

Vrienden van de meisjes die ondertussen waren opgedaagd om de fietsen op te halen, werden mee geboeid binnen geleid en verhoord. Alles ging er baldadig aan toe en verliep in een sfeer van victim blaming. Van corona-voorzorgen geen sprake. Uiteindelijk gingen de belagers lachend buiten en werden de meisjes wandelen gestuurd zonder Nederlandstalig PV, maar met de vermelding dat ze door de twee waren aangeklaagd wegens mishandeling en dat ze een brief in de bus mochten verwachten.

Etnische context

Afbeelding

De verontwaardiging bij de meisjes is uiteraard groot, maar wie het relaas leest, vraagt zich toch onmiddellijk af in welke sociale context zo’n fout politie-optreden mogelijk is, en waarom die agenten zo amicaal omgingen met de geweldplegers. Ik heb het ook mailsgewijs gevraagd aan Romi Verhaeghe, die na enig aarzelen bevestigt dat het om ‘mannen van vreemde origine’ ging, ‘vermoedelijk van Marokkaanse/ Turkse/ Armeense/ Algerijnse/ Syrische/... afkomst’. Hetzelfde allochtoon profiel gold voor de agenten.

Bewust wilde ze de identiteit van de aanvallers niet vrijgegeven ‘omdat ze geen culturele en politieke debatten wil voeren’, aldus de mail. Nu is mevrouw Verhaeghe diversiteitsconsultant bij Chiro Vlaanderen en vertrekt vermoedelijk van een maatschappijbeeld waarin multiculturaliteit een centrale rol speelt. Dat is haar goed recht. Maar politioneel wangedrag inclusief taaltoestanden aanklagen, en de etnische context bewust niét vermelden, dat lijkt toch op verregaande schizofrenie.

We hebben hier dus 1) Brusselse politie die weigert een klacht wegens geweldpleging in het Nederlands te behandelen, 2) allochtone agenten en daders die onder één hoedje spelen bij de interventie en tijdens het verhoor, en 3) vrouwelijke slachtoffers die geïntimideerd en belachelijk gemaakt worden. Anders gezegd: het optreden van de Brusselse politie was frappant racistisch én misogyn.

Het gegeven dat lieden van Marokkaanse afkomst, in het kader van een diversiteitspolitiek, de politiediensten bevolken om aan anti-Vlaams en anti-autochtoon racisme te doen, inclusief het vervalsen van PV’s, is iets waar bijvoorbeeld het VRT-programma Pano zou kunnen op doorbomen. Helaas, de media moedigen in deze een zwijgcultuur aan. Het Brusselse magazine Bruzz doet het verhaal nog eens uitgebreid en contacteerde blijkbaar de slachtoffers voor extra informatie, maar nergens een letter over de etnische context. Men spreekt dan omfloerst over ‘zinloos geweld’, terwijl het eigenlijk om gerichte agressie gaat. Ook op de webstek van De Standaard hetzelfde verhaal, maar evenmin verwijzing naar het allochtone onderonsje van agenten en daders.

Een vorm van masochisme
Achteraf werd Romi Verhaeghe nog opgebeld door een woordvoerster van de politiezone in kwestie, die haar Facebookbericht had gelezen maar ‘nauwelijks iets had gevonden in het systeem’ over het incident. Naar alle waarschijnlijkheid is alles in de prullenmand terecht gekomen. Dankzij deze omerta, die door de slachtoffers zelf ook wordt ondersteund, wegens ‘geen politieke of culturele debatten willen voeren’, worden daders van een bepaalde origine aangemoedigd en zal dit nog gebeuren.

Men kan die zwijgcultuur enkel verklaren vanuit een ideologische tunnelvisie die gekleurde mensen per definitie als slachtoffers ziet, ook als ze zwaar in de fout gaan. Dus worden de echte slachtoffers geculpabiliseerd. Het kwam gelukkig niet tot een verkrachting in bovenstaand geval, maar de sfeer van seksuele intimidatie hing volgens de getuigenis doorlopend in de lucht, gecombineerd met anti-blank ressentiment.

De conclusie is, dat er niet alleen een linkse weldenkendheid bestaat die problemen rond multiculturaliteit onder de mat veegt, maar ook een vorm van masochisme, waarbij vrouwen die mishandeld worden hun belagers in bescherming nemen. Het probleem is niet alleen de agressie, maar ook de zwijgcultuur bij slachtoffers in naam van de ‘diversiteit’. Terwijl heel het gedrag en de uitlatingen van het Brusselse duo wijzen op verregaande misogynie, verbonden aan een bepaald cultureel waardenstelsel. Ook inzake homofobie tekent zich een vast patroon af van allochtonen die holebi-koppels viseren en zelfs brutaliseren. Maar vermits holebi’s overwegend linksdraaiend zijn, miskennen ze de etnische en culturele dimensie van wat ze zelf ondergaan. Iemand met het opleidingsniveau van Romi Verhaeghe zou beter moeten weten en de feiten onder ogen zien. Idee voor een eindverhandeling misschien?

Andermaal blijkt het essentieel om politiek correcte taboes te doorbreken en dingen te durven benoemen. Ja, Brussel is een hell hole met corrupte flikken, ja, een franco-Arabische maffiacultuur tekent er zich af, en ja, vrouwen moeten er niet zomaar rondfietsen en mannen in hun BMW hinderen. Stof voor een cultureel én politiek debat, voorwaar.

https://sanctorumblog.wordpress.com/202 ... e-ta-mere/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)
Plaats reactie