Eerwraak, koud en kil, zonder pardon !!

In dit forum kunnen we de problematiek met betrekking tot integratie en multiculturele samenleving bespreken.
Gebruikersavatar
nadia
Berichten: 2237
Lid geworden op: Vr Sep 01, 2006 5:16 am

Berichtdoor nadia » Za Sep 16, 2006 11:29 am

nina schreef:Ik vergeet nog te zeggen dat terwijl ze eenzaam lag weg te rotten uit de hoop rottend vlees die ze was het kind tevoorschijn kwam dat het bewijs was van haar 'schuld'. De natuur gaat zijn eigen gang. Zelfs bij deze 'bevalling' kreeg ze geen hulp.


het verhaal van souad kan mij niet loslaten.
ik word woest en nog eens woest,
wat ik nu niet begrijp, waarom wordt haar verhaal niet gezien als een eyeopener voor de westerse regering.

dit is gewoon tegen de mensheid, sharia of niet en onze leiders in het weten die MACHT hebben zitten stil en doen niets!
verschrikkelijk gewoon, ik kan hier geen begrip voor opbrengen.

als onze leiders echt om de mensheid geven dan moeten deze leiders opstaan en hun bek open doen.
vechten voor vrouwen zoals souad.
regeringen doen wel zaken met dit soort landen waar ze soortgelijke daden uitvoeren.

kill the rules, safe the people !!!

nina
Berichten: 1885
Lid geworden op: Zo Jan 26, 2003 10:53 pm

Berichtdoor nina » Zo Sep 17, 2006 1:29 pm

Nadia schreef:ik heb zo'n soort gelijk gebeurtenis gekend, ik kende deze vrouw persoonlijk.
ze werd vermoord door haar zoon in samenzwering met zijn vader.
moeder en vader waren al enige tijd gescheiden en vader vond zijn ex-vrouw te modern geworden dus zij zou hem "voorschut" gezet hebben bij de marokkaanse gemeenschap.


Dat is wel heel toevallig. Zou het om dezelfde mensen gaan? Ik weet alleen nog dat in dit geval respectievelijk 2 jaar en 4 jaar werd geeist, heel weinig dus, omdat het zo 'kwetsend' was voor een moslimman als zijn vrouw zich openlijk als een moderne vrouw profileerde. Weet je toevallig of deze mensen inderdaad zo'n lage straf hebben gekregen?

het verhaal van souád grijpt me aan, geen spranketje liefde heb ik ergens ondekt.
het enige wat ik voor me zie als ik het haar verhaal lees is leed en nog eens leed.


Ik denk dat je de spijker op de kop slaat als je steeds herkent dat er nergens liefde te bekennen is. Het probleem is dat van deze mensen vanaf het begin van de opvoeding alleen maar onderworpenheid en gehoorzaamheid wordt gevraagd. Onderworpenheid en gehoorzaamheid aan de ouders, de man, in de eerste plaats natuurlijk aan god, maar dan ook nog onderworpenheid aan wat de buren zeggen. Als de buren roddelen over het verlies van iemands eer, zijn de mannen verplicht de eer te herstellen, als het moet door iemand te vermoorden. Dit is belangrijker dan het voelen van de liefde die je voor je familieleden hebt.

Dat is ook heel opmerkelijk in het boek van Souad, en ook in vele andere autobiografieen die ik heb gelezen. Het gaat maar zelden over plezier in het familieleven. Als er wel eens gelukkige familiesituaties worden beschreven, onthoud ik die ook heel goed, omdat het zo opmerkelijk is.

Waris Dirie schreef bijvoorbeeld nostalgisch over haar jeugdperiode, die heel gezellig was met zoveel broers en zusters, hoewel ze het naar onze maatstaven erg arm hadden. Maar langzaam sloop de angst er toch in, bijvoorbeeld toen haar oudere zus overleed na haar besnijdenis. Dus toch weer een voorbeeld van hoe de liefde voor de kinderen wordt opgeofferd aan de eis te voldoen aan de regels. Gehoorzaamheid en onderwerping, dat is belangrijker dan gelukkig zijn, belangrijker dan je als mens te kunnen ontplooien. De roddelcultuur maakt de dienst uit: het lukt niemand op te staan tegen de roddelaars, zoveel macht hebben ze.

Maar ik denk dat het moeilijk is de culturele kant van deze 'liefdeloosheid' begrijpelijk uit te leggen. Natuurlijk kennen we hier ook gezinnen waar het altijd gewelddadig toegaat. Het heeft ook te maken met het huwelijksleven op zich, waar gezinsleden als een eilandje tussen vier muren leven, en niet aan elkaar weten te ontsnappen.

Bovendien zullen er vele moslims opstaan die aangeven dat zij wel een gelukkig gezinsleven kennen.

Je moet, als je die liefdeloosheid aan anderen wil uitleggen, duidelijk kunnen maken wat het verschil is, en wat de invloed van de islam is.

nina
Berichten: 1885
Lid geworden op: Zo Jan 26, 2003 10:53 pm

Berichtdoor nina » Zo Sep 17, 2006 1:38 pm

nadia schreef:als onze leiders echt om de mensheid geven dan moeten deze leiders opstaan en hun bek open doen.
vechten voor vrouwen zoals souad.
regeringen doen wel zaken met dit soort landen waar ze soortgelijke daden uitvoeren.


Dat is voor mij al een 'hot item' sinds ik in mijn puberteit ging nadenken over de internationale politiek. Over bepaalde geschilpunten worden landen geboycot, maar als het gaat om schrijnende, mensonterende en gewelddadige, institutionele vrouwenonderdrukking, dan is er helemaal niets aan de hand. Het wordt niet ter sprake gebracht, het wordt niet veroordeeld, en het is absoluut geen enkele belemmering om zaken te doen.

Ik was toen ik 15 was al emotioneel over de vrije handel in olie met Saoedi Arabie, terwijl vrouwen daar als minder dan untermenschen worden behandeld, terwijl Zuid-Afrika niet eens aan sportevenementen mee mocht doen.

Wat er met vrouwen wordt uitgespookt, intereseert geen enkele machthebber. De enige verklaring hiervoor is natuurlijk dat onze machthebbers zelf bestaan uit conservatieve mannen die niets op hebben met vrouwenrechten. Misschien moeten vrouwen zelf gewoon eens massaal in staking gaan. Als consument hebben wij volgens mij prima invloed op deze oliehandelaren.

Nayla
Berichten: 219
Lid geworden op: Do Sep 14, 2006 12:52 pm

Berichtdoor Nayla » Ma Sep 18, 2006 11:30 am

Salaam Aleykoum

In mijn familie heb ik iets gelijkaardigs meegemaakt. Een nicht had sex voor het huwelijk gehad en werd zwanger. Haar vader heeft haar verbannen. Ze heeft nog wel contact met haar moeder en zussen/broers. De reactie van de vader begrijp ik wel. In de Islam is het verboden om sex te hebben voor het huwelijk. Blijkbaar kon mijn nicht niet me die regel leven. Ik weet wel dat ze nu enorm spijt heeft van hetgeen zij heeft gedaan. Maar zover ik weet staat moord uit eerwraak niet in de Koran, of vergis ik mij?

Ma3a Salama
Diep in jullie schuilt een Moslim...

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 4:06 pm

Meer Moslim vrouwen komen uit de kast:
Buitengesloten, Meiden vertellen over hun worsteling met familie-eer
(tien portretten), Linda Terpstra en Anke van Dijke

Dit boekje is een initiatief van vrouwenopvang Fryslân om meer aandacht te krijgen voor eergerelateerd geweld tegen vrouwen in Nederland. Een onderwerp dat in Nederland inderdaad te weinig aandacht krijgt door alle politieke correctheid omtrent vreemde culturen en geloven. Ook wijzen de schrijvers van dit boekje op uitspraken van politici waaruit blijkt dat bijna de helft van het aantal moorden in Nederland veroorzaakt zou worden door eergerelateerd geweld. Ondanks dat, buigen de schrijvers van dit boekje al in hun inleiding diep voor de politiek correcte dogma’s.


Dat noemen we politiek correct denken.

Om aan te tonen dat het eergerelateerde geweld beslist geen fenomeen is dat zich uitsluitende bij de immigranten gemeenschap voordoet, is men voor het boekje actief op zoek gegaan naar autochtone meisjes die slachtoffer waren van eergerelateerd geweld. Ze hebben naar meisjes gezocht uit streng Christelijke milieus, want zo was het idee, ook daar zou men wel eens zeer intolerant kunnen worden gereageerd op bijvoorbeeld een ongewenste zwanger schap of een verkeerd vriendje. Maar zo melden de schrijvers ons, zulke meisjes hebben ze niet kunnen traceren.


Jammer - einde politiek correct denken, of toch...


“In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is eerwraak niet typisch islamitisch maar is het een regionaal verschijnsel. Eerwraak komt voor in Turkije, Egypte, Jordanië, Irak, Iran, Syrië, Israël, het Saoedisch schiereiland, Pakistan en Afghanistan.…

In Noord-Afrika – inclusief Marokko – bestaat dezelfde gedachtegang ten aanzien van eer van de familie als de in hiervoor genoemde landen, maar wordt de schuldige zelden gedood. Hier is verstoting de meest vergaande vorm om de eer te zuiveren. Bij verstoting wordt iemand niet letterlijk gedood, maar in sociaal opzicht dood verklaard. Over diegene die verstoten is, wordt nooit meer gesproken; zaken die aan de verstotene herinneren, worden weg gehaald en er is nooit meer contact.” (P.23-24)


Geheel toevallig is eerwraak een regionaal probleem van Marokko tot Afghanistan. In deze regio vinden we geen moslims, da's duidelijk :?

De schrijvers worstelen zowel in de inleiding als bij de nabespreking met het politiek correcte denken dat hen verbiedt kritisch naar de islamitische cultuur of geloof te kijken. Dat neemt echter niet weg dat de tien portretten, eigenlijk interviews, van de gevluchte meisjes en vrouwen zeer de moeite waard zijn. Ze geven ons een inkijkje in deze andere geloofswereld. Een wereld die wij als Nederlanders niet kennen, laat staan begrijpen.


Uit de tien aangrijpende verhalen, blijkt steeds weer de vanzelfsprekende ondergeschiktheid van de vrouw. We lezen over de enorme dwang, het geweld en de vele mishandelingen. Als je al deze schrijnende verhalen leest, vraag je je toch af, hoe dit in godsnaam toch allemaal mogelijk is in een modern land als Nederland.

“Wat bij de verhalen van de meiden opvalt, is dat schuldgevoelens, schaamte, verdriet, wanhoop en onzekerheid over de toekomst vaak de boventoon voeren. Verontwaardiging of woede over de beperkingen, het opsluiten, de sancties, de mishandelingen of de druk om bijvoorbeeld arbortus te plegen is in veel mindere mate of helemaal niet aanwezig. Weglopen is een wanhoopsdaad. Meiden lopen bijvoorbeeld weg nadat ze zeer ernstig zijn mishandeld of als ze bang zijn dat hun familie zal ontdekken dat ze zwanger zijn. Ze zijn opgevoed met de wetenschap dat de familie op de eerste plaats komt en niet het individu, dat solidariteit met de familie vooropstaat en daarna pas individuele ontplooiing.” (P. 14)


Waaruit maar weer blijkt dat de wereld van deze meisjes en vrouwen maar zeer beperkt beïnvloed word door de normen en waarde die vele normaal achten in Nederland. De meisjes en vrouwen accepteren in weze hun totaal achtergestelde positie. Het is het aanhoudende geweld dat hen uiteindelijk te veel wordt. In het eerste portret vertelt een Iraaks meisje ons het volgende:

“’Wat ik me van Irak herinner zijn de fijne dingen: vrienden, familie. Ik denk dat het voor mij beter was geweest als we daar waren gebleven. Volgens mij zou ik daar veel vrijer zijn opgevoed dan hier. Voor zover ik weet zijn mijn ouders niet van plan terug te gaan, nu Hoesein verdreven is. Mijn ouders vinden het hier prettig. Ze voelen zich in Nederland veilig. Ze vinden dat ze hier meer vrijheid hebben. In hun ogen is vrijheid dat je naar school mag en kunt krijgen wat je wilt. Ik kijk daar anders tegenaan. Het leven dat mijn familie me oplegt, kun je niet vrij noemen. Ik voel me een gevangene van mijn familie.’” (P. 43)


Dit meisje ziet dus heel scherp, dat welvaart en veiligheid niet hetzelfde is als vrijheid. Daarmee dringt ze gelijk door tot de kern van het probleem. Want realiseren de Nederlanders zich dat nog wel? Zo was er onlangs op TV nog een postbus 51 spotje te zien. Het spotje moest het werken voor de overheid aan prijzen, in dit geval het onderwijs. In het spotje legt een leraar zijn (multiculturele) klas uit wat vrijheid is. Volgens het spotje is vrijheid: goed te eten hebben, je veilig voelen, …

Maar behalve dit soort scherpe observeringen van de eerwraak slachtoffers, geven de vrouwen en meisjes met hun verhalen toch vooral een schokkend inkijkje in een gewelddadige vrouw-onvriendelijke wereld. Nu zullen er natuurlijk vast wel weer mensen klaar staan om te zeggen dat mishandelingen en geweld bij elke bevolkingsgroep en cultuur voorkomen. En dat is natuurlijk ook zo. Ook zullen er mensen zijn die net als de schrijvers van dit boekje benadrukken dat deze mensen zich dan ook wel in een heel sociaal economische kwetsbare groep bevinden. Maar in dat geval wordt toch wel een heel belangrijk verschil genegeerd. Want ‘normaal’ gesproken, is het geweld tegen vrouwen en kinderen een taboe. Maar uit de verhalen van deze vrouwen en meisjes blijkt juist dat dit geweld in hun gemeenschap geen taboe, maar juist de norm is. De hele wijde familie doet aan het geweld mee: opa’s, oma’s, neven, tantes en ooms. Het gebeurt dus niet heimelijk maar heel openlijk. De onderdrukking en het geweld zijn de groepsnorm. Het is een breed geaccepteerde, zelfs een verplichte manier, om problemen rond de eerbaarheid op te lossen.

Om deze problemen dus te doorgronden zal men deze nog tribale groepscultuur kritisch moeten bekijken. Het is dan ook niet productief om het islamitische geloof dat een belangrijke rol speelt bij de groepscultuur, uit politiek correcte overwegingen al bij voorbaat te vrijwaren van kritiek. Het mag dan zo zijn dat deze problemen niet exclusief islamitisch zijn, maar het mag onderhand toch duidelijk zijn dat de islamitische doctrines deze tribale gewoontes niet onderdrukken maar juist in stand houden. Dat is eigenlijk ook helemaal niet zo vreemd, als je je bedenkt dat de Koran vele eeuwen geleden, in toen nog tribale tijden, tot stand is gekomen en de hedendaagse moslims deze teksten van de Koran nog steeds letterlijk nemen als het directe woord van God.

Waar het politiek correcte cultuur relativisme vandaan komt blijkt wel uit het slot van het boekje, dat eindigt met een citaat van PvdA bestuurslid Maria Scali. Eerder verklaarde deze al: "Huiselijk geweld heeft geen cultureel aspect, dat gaat over mensen die geen relatie kunnen hebben".

Maar ondanks de wat wereldvreemde politiek correcte opvattingen die ten toon worden gespreid in dit boekje, zijn de tien interviews van de gevluchte vrouwen en meisjes toch zeer de moeite van het lezen waard. Deze beslaan iets minder dan de helft van het boekje. De meisjes en vrouwen laten ons een verborgen wereld zien waar we bijna geen weet van hebben. Het boekje kan vlot gelezen worden en is beslist de moeite waard.


ALs je over het politiek correct denken heen kijkt is het boekje zeer informatief!

Bron:http://leestafel.blogspot.com/2006/06/buitengesloten.html

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 4:40 pm

Boek: MIJN LEED DRAAGT JOUW NAAM
Auteur: HANIFE GASHI

In maart 2003 wordt de zestienjarige moslima Ulerika Zena door haar vader vermoord. Hanife’s echtgenoot, een Albanees uit Kosovo, is van mening dat zijn dochter door haar westerse levensstijl de eer van zijn familie heeft beschaamd. Ulerika’s moeder, Hanife Gashi, schreef met Mijn leed draagt jouw naam een aangrijpend boek over deze tragische gebeurtenis. Het verhaal van Hanife maakte grote indruk op mij. Onvoorstelbaar wat zij en haar dochter Ulerika hebben moeten doorstaan en hoe tragisch dit eindigde met de dood van haar dochter...

Ook eerwraak in (Islamitisch) Europa.

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 4:46 pm

Boek: Ayse, Op de vlucht voor eerwraak
Auteur: Ayse


Ayse en haar familie behoren tot de Jezidi’s, een streng religieuze bevolkingsgroep in Turkije. Haar ouders kwamen 25 jaar geleden naar Berlijn waar Ayse geboren werd samen met twee broers en zusjes. De oude Jezidische traditie schrijft voor dat ze moet trouwen met een Jezedi. Op haar twaalfde werd ze al verkocht aan haar neef Hassan maar tijdens haar opleiding tot verpleegkundige werd ze verliefd op de Duitse Oliver. Ze kan zich niet neerleggen bij het gedwongen huwelijk en besluit uiteindelijk te vluchten naar Munchen. Wat daarna volgt is onthutsend. Ayse’s familie komt haar door chantage - de ontvoering van het kind van een vriendin - te weten met wie ze gevlucht is. Daarop worden Olivier en zijn ouders met de dood bedreigd. Uiteindelijk slagen ze erin Ayse terug te vinden en terug te voeren naar Berlijn om alsnog met Hassan te trouwen. Na een interventie van de Duitse politie slaagt ze erin om opnieuw te ontsnappen en verdwijnt ze in een vluchthuis voor vrouwen. Uiteindelijk leeft ze nu ondergedoken in een andere Duitse stad, maar wel in voortdurende angst. Als haar familie haar opnieuw ontdekt, is de kans groot dat ze vermoord wordt.


Het levensverhaal van Ayse is geen alleenstaand geval. Meer dan dertigduizend vrouwen in Duitsland bevinden zich in dezelfde situatie en lijden onder de patriarchale structuur van hun familie. Huiselijk geweld, slagen en verwondingen zijn er schering en inslag. De macht van de vader, maar ook van de broers en andere mannelijke familieleden ten aanzien van de meisjes en vrouwen is absoluut. Dit alles komt voort uit het eergevoel dat diep geworteld zit in de religieuze tradities. ‘Mijn ouders hebben liever een dode dochter dan een zondige’, zo opent Ayse haar getuigenis. Jezidi’s trouwen uitsluitend binnen hun geloof en hun eigen kaste. De dochters mogen niet omgaan met buitenstaanders en dienen uitsluitend om de geloofsgemeenschap in stand te houden door het baren van kinderen, liefst zonen. De enige feesten waar de dochters zich mogen uitleven zijn de bruiloften die Ayse omschrijft als grote huwelijksmarkten, een soort vleeskeuring. Uiteindelijk beslissen de ouders dan onderling met wie hun dochters gaan trouwen. Opmerkelijk is ook dat de familie van de bruidegom een fors bedrag moet betalen in functie van de status van de familie van de bruid. Voor Ayse bedroeg dat honderdduizend euro.


Tweemaal slaagde Ayse erin om uit de klauwen van haar familie weg te vluchten. Uiteindelijk belandde ze in het blijf-van-mijn-lijfhuis Papatya (zie http://www.papatya.org/), waar meisjes die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld of een gedwongen huwelijk terecht kunnen. In die periode mag ze geen contact hebben met derden, ook niet met haar eigen vriend. Hij krijgt samen met zijn ouders wel politiebescherming. ‘De man van wie je houd, moet worden beschermd tegen mijn eigen ouders’, zo schrijft Ayse. Bij een van de schaarse telefonische contacten blijven haar ouders haar proberen te overhalen om terug te komen. Ze stellen zelfs voor om haar maagdenvlies te herstellen. Maar Ayse zet door. Het boek kent een open einde. Het is niet duidelijk wat intussen van haar geworden is. Wel heeft ze haar naam veranderd en leeft ze ondergedoken. Ze heeft nog maar één wens: dat haar ouders haar ooit met rust zullen laten.


Bron:http://www.liberales.be/cgi-bin/showframe.pl?boek&ayse

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Door bloed gezuiverd

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 4:53 pm

OOK BIJ TURKEN IN NEDERLAND IS EERWRAAK LAATSTE REDMIDDEL
Door bloed gezuiverd


Wanneer de eer van een Turkse familie is bezoedeld kan het in extreme gevallen tot bloedvergieten komen. Antropologe Clementine van Eck onderzocht dertig strafdossiers van in Nederland gepleegde eerwraken.

Man én vrouw hebben namus. Voor vrouwen en meisjes betekent dit kuisheid, voor mannen en jongens het hebben van kuise vrouwelijke familieleden. Namus kun je alleen maar verliezen. Een potentieel huwbaar meisje is een doorlopend gevaar voor haar vader en broers, vroeg uithuwelijken en snel trouwen heeft het voordeel dat de verantwoordelijkheid bij de echtgenoot komt te liggen. Van Eck: "Een bruid komt bij voorkeur uit de eigen familie, dan weet je dat het met de eer goed zit. Eer heb je of je hebt het niet. Het is niet zo dat een meisje haar namus gedeeltelijk verliest als ze met een vriendje zoent, en helemaal kwijt is als ze met hem naar bed gaat. Wat telt is of er over haar geroddeld wordt. Zo ja, dan is zij haar namus kwijt, en met haar haar hele familie. Dat is een regelrechte ramp en in extreme gevallen kan dat leiden tot eerwraak."

Bron: http://www.nrc.nl/W2/Nieuws/2000/11/25/Vp/wo.html

Man én vrouw hebben namus. Voor vrouwen en meisjes betekent dit kuisheid, voor mannen en jongens het hebben van kuise vrouwelijke familieleden. Namus kun je alleen maar verliezen. Een potentieel huwbaar meisje is een doorlopend gevaar voor haar vader en broers, vroeg uithuwelijken en snel trouwen heeft het voordeel dat de verantwoordelijkheid bij de echtgenoot komt te liggen. Van Eck: "Een bruid komt bij voorkeur uit de eigen familie, dan weet je dat het met de eer goed zit. Eer heb je of je hebt het niet. Het is niet zo dat een meisje haar namus gedeeltelijk verliest als ze met een vriendje zoent, en helemaal kwijt is als ze met hem naar bed gaat. Wat telt is of er over haar geroddeld wordt. Zo ja, dan is zij haar namus kwijt, en met haar haar hele familie. Dat is een regelrechte ramp en in extreme gevallen kan dat leiden tot eerwraak."

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 5:34 pm

Nog een mooie uitspraak over eerwraak:

"Vrouwen zijn het slachtoffer van hun mannen en de mannen zijn slachtoffer van hun cultuur"

En de cultuur is hier het slachtoffer van de religie.


Terug naar “Samenleving & Integratie”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten