Klein Marokko in Amsterdam

In dit forum kunnen we de problematiek met betrekking tot integratie en multiculturele samenleving bespreken.
Gebruikersavatar
Graslelie
Berichten: 329
Lid geworden op: Di Feb 01, 2005 1:47 pm

Klein Marokko in Amsterdam

Berichtdoor Graslelie » Ma Sep 18, 2006 9:13 pm

14:18
Klein Marokko in Amsterdam

Van onze verslaggever Willem Beusekamp

Amsterdam - ‘Verrader!’, sist het ventje vanuit het donker naar de stadsdeelvoorzitter. Ahmed Marcouch aarzelt. Hij weet dat meer Marokkanen zo over hem denken. Verrader, heiden en nog erger. Hij hoort het geregeld, in het Arabisch of Berbers, als hij zijn ronde maakt door Slotervaart, het Amsterdamse stadsdeel waar hij sinds maart dit jaar de leiding heeft en waar de situatie volgens hem kritiek is. Laat hij zich uitschelden door een kind?

Twee jongens staan ‘s avonds laat door een autoruit te gluren als Marcouch opduikt. Ze laten de auto met rust, doen alsof er niets aan de hand is. Nauwelijks hoorbaar laat de jongste zich het scheldwoord shkkáam ontglippen, verrader. Marcouch loopt op hem af. ‘Wat zeg jij daar, jongen? Waarom noem jij mij zo? Wie heeft jou dat verteld?’

Het ventje, elf jaar oud, ontkent iets te hebben geroepen. Z’n vriend neemt de benen. ‘Weet jij wel tegen wie je het hebt?’, vraagt Marcouch streng. Jazeker: ‘Ahmed Markoesj’, luidt het correct uitgesproken antwoord. Hij legt z’n hand om de kin van het joch: ‘Kijk me aan!’ De jongen blijft ontkennen, zegt dat hij een paar flatblokken verderop woont en dat z’n vader in de moskee zit. Marcouch stuurt hem weg, roept hem ‘sukkel’ achterna en heeft er de pest in. ‘Alles zit mee. Heerlijke avond, mooi weer, lekker rustig, en dan bederft zo’n etterbakje de sfeer.’

Achmed Marcouch (37) loopt verder, richting de straat waar Mohammed B. is geboren, de moordenaar van Theo van Gogh. Dit deel van Slotervaart heet Overtoomse Veld. Ruim 9500 inwoners, van wie een derde Marokkaans. ‘Hier is het begonnen. De hele wereld stond op z’n kop na de moord en de daarop volgende aanhoudingen.

‘De juridische procedures zijn inmiddels afgerond. De meeste gevangenen zijn vrij en hebben hun huizen weer betrokken. Wat ik zo opmerkelijk vind, is dat niemand het meer heeft over de families van de Mohammed B.’s, de Samir A.’s. Die wonen allemaal hier. Je moet je eens voorstellen wat er met die families is gebeurd, die verkeren volledig in een isolement.Ik probeer weer heel voorzichtig contact met ze te krijgen. Ook om inzicht te krijgen in die radicalisering. De eerste gesprekken heb ik achter de rug, het is moeilijk.’

Vlak voor de zomer, in mei, sprak hij op het stadhuis in een besloten bijeenkomst voor de ambtelijke top van de hoofdstad. Er was geen woord Frans bij. (De PvdA had met haar lijsttrekker Marcouch in maart de raadsverkiezingen elf van de twintig zetels in Slotervaart binnen gehaald; hij werd Nederlands eerste ‘burgemeester’ van Marokkaanse orgine.)

‘Het is veel erger dan ik had verwacht vóór ik naar Slotervaart kwam’, zei de man die tien jaar lang agent was bij de Amsterdamse politie en algemeen geldt als expert van de straat; híj weet wat er speelt, vooral in Marokkaanse kring. ‘Ik wil u ervan doordringen dat het voor Overtoomse Veld vijf voor twaalf is. Dat u beseft dat u als Amsterdamse ambtenaar zich er niet bij kunt neerleggen dat wij in onze stad een wijk hebben die voor radicale jongeren een thuisfront is en waar het barst van de probleemgezinnen.’

‘Het is niet waar dat haat stopt waar mensen elkaar leren kennen. Deze jongens kennen hun broers en zussen, hun buren en hun docenten. En ook hen haten ze als heidenen. Ze zijn onbenaderbaar. Ik heb dringend specifieke deskundigheid nodig.’

Er zijn deskundigen die menen dat in iedereen een terrorist schuilt. Volgens Marcouch is het belangrijk te erkennen dat er ook een culturele factor meespeelt. Wie dat erkent, zegt hij herhaaldelijk, ziet het belang om eindelijk de ouders te betrekken bij de civil society, de ouders verantwoordelijkheid leren voor hun kinderen. Marcouch: ‘Klinkt inderdaad nogal logisch, maar ik heb het tot voor kort in geen enkele beleidsstuk zien staan.’

Turkse, Surinaamse, Molukse en Somalische gemeenschappen, zegt hij, brengen veel minder radicale, haatdragende jongens voort dan Marokkanen. ‘Hoe dat komt? Ik heb gemerkt dat in veel Marokkaanse gezinnen de jongens te hard, te liefdeloos worden opgevoed. Ze worden groot gebracht om te overleven. Ze moeten snel volwassen worden, desnoods met harde hand. Zij zien hoe hun moeder wordt vernederd. Als hun vader binnenkomt, lopen ze naar buiten. Daar komt agressie van.’

Op het August Allebéplein, roemrucht vanwege de rellen in 1998, ziet Marcouch ze lopen, de Samir-look-a-likes, zoals hij ze noemt. Wat kleding en haardracht betreft kopieën van terreurverdachte Samir A. Eentje, begin twintig, wordt begeleid door een geheel verpakte jonge vrouw, die een paar meter voor hem uitloopt. ‘De meesten ken ik’, zegt Marcouch. ‘En het zijn er geen twee. Ik vrees dat we het over enige tientallen moeten hebben in Overtoomse Veld. Je ziet hun groep groter worden. Ze verachten me en bestoken de imam met briefjes, dat hij niet streng genoeg in de leer zou zijn.’

Het is inmiddels 12 september. De stadsdeelvoorzitter is in zijn nopjes: het stadshuis heeft zojuist gereageerd op zijn noodkreet. Hij krijgt er een ‘anti-radicaliseringsdeskundige’ bij, een Marokkaan die, samen met Marcouch, zal proberen de religieuze extremisten op het rechte spoor te krijgen.

Eerder had Marcouch geadviseerd het vrijdaggebed te bezoeken in de Marokkaanse moskee aan de Posjesweg, pal naast het politiebureau en grenzend aan het August Allebéplein. ‘Toestanden als in Caïro, waar het altijd dringen is als de imam preekt’, belooft hij. Honderden gelovigen verzamelen zich in de overvolle moskee, nog eens honderd mannen nemen plaats op tapijten die buiten op straat worden gelegd. ‘Allah is groot’, schalt het via de luidsprekers over het plein. Dit is Klein Marokko, Amsterdam.

De imam heet Mohammed Ben, een 29-jarige geestelijke uit Marokko, die sinds zijn komst in februari dit jaar moskeebezoekers tot ver buiten Slotervaart aantrekt. Marcouch: ‘Laatst had hij het over autokraak. Moet men zich even voorstellen, een imam die over autokraken begint en sommeert dat het moet zijn afgelopen.’

Dit keer pakt imam Ben het nog grondiger aan. Omstanders die het Arabisch machtig zijn, zeggen dat het niet alleen de taal is waardoor het lijkt alsof de imam een donderpreek houdt. Hij legt er inderdaad de zweep over, zoals blijkt uit de summiere Nederlandse vertaling die na afloop wordt voorgelezen ten behoeve van de vele aanwezigen, die niet of gebrekkig het kleurrijke Arabische woordgebruik van de geestelijke kunnen volgen.

Allereerst het extremisme, het geweld tegen niet- en anders gelovigen. ‘Giftige tongen’ die beweren dat de koran dergelijke gedrag voorschrijft, dienen niet te worden geloofd. Geweld, aldus de imam, hoort juist typisch niet bij moslims. En dan die jonge moslims, die ‘gestolen goed van niet-moslims als oorlogsbuit’ beschouwen: helemaal fout en anti-islam. Of die jongens die ‘s avonds alleen maar thuis komen om te eten en hun ouders vervolgens geld vragen.

‘Wat denken jullie wel! De weg van Allah wijst naar werken en een maatschappelijke positie opbouwen. Schamen jullie je niet?’ De imam slaat niets over: ‘Het rondhangen voor drukke winkels en het lastig vallen van vrouwen is verboden voor moslims.’

Jammer, echt een nadeel, zegt Marcouch, dat de imam geen woord Nederlands spreekt. Juist in hem, een charismatisch man, ziet de stadsdeelvoorzitter een ‘coalitiegenoot’, met wie het mogelijk moet zijn gezamenlijk de jeugd op het rechte pad te houden en vooral de ouders aan te spreken en te betrekken bij de opvoeding.Marcouch heeft de imam een cursus Nederlands aangeboden.

Het ontbreekt de Marokkaanse gemeenschap volgens Marcouch aan charismatische figuren, ook al een oorzaak van de huiskamergesprekken waartoe radicale jongeren hun toevlucht zoeken. ‘Beunhazerij is dat, waarvan die jongens veranderen in ongeleide projectielen. De islamitische gemeenschap zou groepsgesprekken moeten organiseren, met als uitgangspunt de civil society.

‘Het mooiste zou zijn als we hier charismatische leiders zouden kunnen samenbrengen, die uitleggen wat het eerste gebod van de profeet is. Lezen! Onderwijs! Dát zijn de sleutels naar civilisatie, naar beschaving. ‘De ouders moeten leren dat als ze hun kinderen echt een islamitische identiteit willen meegeven, dat dit hier helemaal geen botsing met onze waarden en normen hoeft te betekenen.’

Marcouch heeft inmiddels zelf het initiatief genomen. ‘Ik was nog niet begonnen als stadsdeelvoorzitter of ik kreeg een brief van een bewoner die getreiterd werd door Marokkaanse kinderen.’ De ouders, die door hem op het stadsdeelkantoor zijn ontboden, schrikken zich een ongeluk. Een groep van vijftien knapen, hun kinderen, maakt al geruime tijd een van de hofjes onveilig. Een vrouw schreef Marcouch het niet langer uit te houden.

Een van de vaders wil meer vertier voor zijn zoon. Marcouch: ‘Ik heb ook een zoon en ik heb het gezag over hem. Het hoogste gezag, dat zijn de ouders. Niet de overheid. Het gaat niet om vertier, uw zoon kan op loopafstand gaan zwemmen in de Sloterplas en met de tram mooie meisjes kijken op het Leidseplein. Heel de wereld komt in Amsterdam vertier halen. U gaat mij niet vertellen dat er niet genoeg vertier is. Het gaat erom dat u uw kind structuur meegeeft.’

Na een uur komen de gepeste buren binnen. Vier vrouwen en een man nemen plaats tegenover de ouders van de lastpakken. De jongens schelden de vrouwen regelmatig uit voor ‘slet’ en ‘kankerhoer’. Ze fluiten, gooien steentjes, vernielen ruiten en maken tot diep in de nacht lawaai, vertellen de vrouwen. En dat al sinds december vorig jaar.

Marcouch adviseert de slachtoffers ‘als groep’ naar buiten te gaan zodra de knapen weer voor ondragelijke overlast zorgen. ‘Als ze niet meer anoniem zijn, zijn ze weg. Dit is het probleem van Amsterdam, als u allemaal achter uw gordijntjes blijft zitten, wordt de ruimte ingenomen door anderen.’ De slachtoffers zijn niet overtuigd. ‘De ouders van die knapen moeten maar buiten op het bankje gaan zitten.’

Tegen sommige ouders zegt hij ook wel eens dat ze ‘hier niet op het platteland wonen, maar in een grote stad’. En natuurlijk is het moeilijk. ‘Zegt een vader: meneer Marcouch, tegen deze samenleving kan ik niet opvoeden. Ik wil niet dat hij hasj rookt, maar in de coffeeshops kun je het kopen. Ik wil niet dat ie alcohol drinkt, maar overal is het te verkrijgen. Kuisheid schrijft de koran voor. Dat is moeilijk hier.’

Op weg naar z’n auto komt hij op het Allebéplein stomtoevallig weer het elfjarig ventje tegen dat hem eerder op de avond voor verrader uitschold. In zijn gezelschap drie andere kinderen van dertien jaar. De stadsdeelvoorzitter raapt de lege pizzadozen en ander straatvuil op, die her en der rondslingeren.

Het verhaal is nu dat de jongen van elf op een school zit voor bijzonder onderwijs. Dan vertelt hij weer de komende nacht om vier uur met een busje naar België te worden gebracht. Want daar zou zijn school zijn. Blijft hij al die tijd op straat? Geen touw aan vast te knopen, Marcouch geeft het op.

Ahmed Marcouch is een realist. Hij denkt dat het minstens vier generaties zal duren voordat de door hem gedroomde civil society ook tot het Amsterdamse Slotervaart is doorgedrongen.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/art ... source=rss
Als 1 persoon het gelooft is ie gek.
Als 2 personen het geloven is het een folie-a-deux.
Als een groepje mensen het geloven noemen we het een cult of sekte.
Als de meerderheid het gelooft noemen we het een godsdienst.

Gebruikersavatar
Lodewijk Nasser
Berichten: 5886
Lid geworden op: Ma Aug 14, 2006 1:58 am
Contact:

Berichtdoor Lodewijk Nasser » Ma Sep 18, 2006 9:15 pm

Las ik vanmiddag ook al...
Dat is wat Nederland te wachten staat....
Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.
Willem Elsschot (1882-1960)

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 9:32 pm

Ahmed Marcouch is een realist. Hij denkt dat het minstens vier generaties zal duren voordat de door hem gedroomde civil society ook tot het Amsterdamse Slotervaart is doorgedrongen.


Zoiets zei parvenue Marcel van Dam ook in de aanloop van de vorige verkiezingen na het jarenlang negeren van de problemen in achterstandswijken. "Wees gerust, over 50 jaar komt alles in orde. Dit kost gewoon tijd."

Ondertussen zijn de autochtone minima in achterstandswijken het kind van de rekening. Nederland is hard op weg naar segregatie; een groot percentage van de allochtonen in hun achterstandswijk en de rijke autochtonen in straks beveiligde wijken en wooncomplexen. Op familiebezoek in Zuid-Afrika heb ik daar al van kunnen proeven.... smaakt vies.

Gebruikersavatar
Lodewijk Nasser
Berichten: 5886
Lid geworden op: Ma Aug 14, 2006 1:58 am
Contact:

Berichtdoor Lodewijk Nasser » Ma Sep 18, 2006 9:38 pm

Polleke schreef:
Ahmed Marcouch is een realist. Hij denkt dat het minstens vier generaties zal duren voordat de door hem gedroomde civil society ook tot het Amsterdamse Slotervaart is doorgedrongen.


Zoiets zei parvenue Marcel van Dam ook in de aanloop van de vorige verkiezingen na het jarenlang negeren van de problemen in achterstandswijken. "Wees gerust, over 50 jaar komt alles in orde. Dit kost gewoon tijd."

Ondertussen zijn de autochtone minima in achterstandswijken het kind van de rekening. Nederland is hard op weg naar segregatie; een groot percentage van de allochtonen in hun achterstandswijk en de rijke autochtonen in straks beveiligde wijken en wooncomplexen. Op familiebezoek in Zuid-Afrika heb ik daar al van kunnen proeven.... smaakt vies.


Lees het artikel het Einde van NL onderaan in de map Integratie en immigratie politiek.
Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.

Willem Elsschot (1882-1960)

Polleke
Berichten: 3239
Lid geworden op: Ma Sep 04, 2006 3:07 pm
Locatie: Amsterdam

Berichtdoor Polleke » Ma Sep 18, 2006 9:55 pm

Lees het artikel het Einde van NL onderaan in de map Integratie en immigratie politiek.


Aha. Ik zie dat hiervoor al hele wetenschappelijke modellen zijn ontwikkeld :D

Het model van econoom Thomas Schelling is simpel en effectief. Dat kon ik van de Cobb Douglas productie functie niet zeggen...

Maar goed, of dit een aanvaardbaar toekomstvisie is? Ik wil, liever, niet dat mijn en onze kinderen in een dergelijk angstklimaat opgroeien. Maar helaas, de teerling is al geworpen....


Terug naar “Samenleving & Integratie”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten