Islam in een notedop.

[circe]

Op de site van Angeltjes presenteren ze een hele reeks artikelen van Anne Marie Delcambre, een Franse juriste en arabiste, over islam.

Zie ook : viewtopic.php?f=9&t=10717 :

De gematigde islam bestaat niet

[circe]

Mohamed, een rolmodel ?

Bij de trouwe moslims geniet Mohamed van een meer dan positieve reputatie. In het christelijke Westen daarentegen wordt hij gezien als valsaard, bedrieger, barbaar, rover, onnozelaar en ander moois. Het lijkt wel of er twee Mohameds bestaan : de Mohamed die gefascineerd is door het voorbeeld van een tedere en gevoelige Jezus, en de Mohamed van Medina : haatdragend, wreed en uit op veroveringen. En het is nu juist die tweede Mohamed die kritiekloos aanbeden wordt door de moslims. De ganse politieke constructie van de islam, de organisatie van het erbij horend rechtssysteem en van het dagelijkse leven hebben als basis het leven van de profeet in Medina in de periode tussen 622 en 632.

Het feit dat sommige moslims geen probleem hebben met de ‘liquidatie’ van goddelozen en godlasteraars komt omdat zij zich baseren niet alleen op sommige verzen uit de koran maar ook op het voorbeeld door Mohamed zelf gegeven. Zachtmoedigheid kwam er niet aan te pas als er moest opgetreden worden tegen de vijanden van de islam. De vroege biografieën van de profeet staan vol met de beschrijvingen van de bloedbaden aangericht door de profeet. Moderne ‘islamitische’ biografen daarentegen zijn zich bewust van de gevoelens die de daden van Mohamed oproepen bij westerlingen en proberen de politiek geïnspireerde moorden zoveel mogelijk uit te vlakken.

Het westerse denken, beheerst door het beeld van een kuise en zachtmoedige Jezus, kan onmogelijk spiritualiteit associëren met beelden van geweld, wraak en sensualiteit. Een profeet die openlijk toegeeft dat hij houdt van vrouwen en parfums, die moordpartijen toelaat -al houdt hij ook van bidden- maakt weinig kans om te kunnen rekenen op de goedkeuring door een westerse mentaliteit die eeuwenlang gevormd werd door de evangelische tradities. Gandhi en de Dalai Lama zijn wel aanvaard door het Westen omdat zij een universele spiritualiteit vertegenwoordigen, gebaseerd op mededogen en het afzweren van geweld. Mohamed zal door niet-moslims nooit kunnen gezien kunnen worden als een echte man van God.

Naar Anne-Marie Delcambre - vertaling Regus Patoff

[circe]

De islam en de oorlog

De jihad (gewoonlijk vertaald als ‘heilige oorlog’) is de inzet geworden van een ideologisch debat. Het merendeel van de ‘verwesterde’ islamitische intellectuelen wilt niet dat men het heeft over het oorlogzuchtige aspect van de term maar willen die beperken tot de etymologische betekenis van ‘strijd tegen de eigen driften’. Maar voor de integristen gaat het wel degelijk om een gevecht, een oorlog.

Overal ter wereld refereren zichzelf islamitisch noemende terroristenbewegingen naar de jihad. Het begrip ‘jihad’ staat wel degelijk in de koran en in het Medina van 624 tot 630 betekende het wel degelijk ‘oorlog’.

Ook de plicht tot het voeren van de heilige oorlog staat klaar en duidelijk in de koran. Het komt zelfs voor in 250 van de 6235 verzen.

De prestigieuze islamitische Al-Azhar universiteit van Kaïro houdt vandaag nog een oorlogszuchtige taal. Zo heeft zij een ‘fatwa’ afgekondigd waarin de noodzaak beschreven wordt van het bezit van kernwapens door moslimlanden. Het hoofd van de juridische faculteit van die universiteit verkondigt luid en duidelijk dat ‘alle Arabische landen moeten beschikken over de modernste wapens om het hoofd hoog te kunnen houden en hun eer te verdedigen’. Een leraar aan een Jordaanse universiteit raadt moslimlanden zelfs aan om chemische wapens te ontwikkelen om respect af te dwingen bij de ongelovigen.

Deze uitspraken moeten ons niet verbazen: de koran verbiedt de oorlog niet. Mohamed heeft nooit het dragen of gebruiken van wapens door moslims verboden. Waarom zou de islamitische Al-Ahzar hetzelfde preken als de katholieke paus? De boodschap van de koran is niet die van het evangelie, ook als sommige moderne moslims dit niet graag horen. De boodschap van Al-Ahzar is immers volledig conform met de religieuze boodschap van de islam.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - vertaling Regus Patoff

[circe]

De islam en de politieke moord

Nog dikwijls wordt de sekte van de Assasijnen aangehaald om de aanslagen gepleegd door moslims te helpen verklaren. Men zou evengoed andere islamitische moordenaarssekten als voorbeeld kunnen aanhalen, maar deze zouden nog steeds niet de aanslagen uitgevoerd door hedendaagse wahhabisten verklaren. Dat komt omdat men niet luidop durft te zeggen dat moord en het statuut van martelaar goedgekeurd worden door de grondteksten van de islam: de koran en de sunna. Zij die aanslagen uitvoeren denken van zichzelf dat zij martelaars zijn die zullen leven in de nabijheid van hun heer. Er was niks mis met politieke moorden en aanslagen ten tijde van het verblijf van de profeet in Medina. Zo werd op aanstichten van Mohamed een vrouwelijke dichter, moeder van vijf kinderen, vermoord omdat zij zich negatief over de profeet en zijn godsdienst had uitgelaten. Een andere dichter werd in zijn slaap vermoord omdat hij vier verzen tegen Mohamed had geschreven. Hetzelfde lot onderging een joodse dichter omdat hij Mohamed en zijn nieuwe godsdienst belachelijk had gemaakt. Al deze moorden gebeurden met een ongekende wreedheid en misprijzen voor het leven van ‘ongelovigen’.

Moderne moslims hebben moeite met deze politieke moorden en sommigen willen ze zelfs helemaal onder de voetmat vegen. Het doel is om een beeld te scheppen van een ‘presentabele’ islam die voor het Westen aanvaarbaar is. Soms wordt er zelfs verwezen naar de paleismoorden die na de dood van Clovis schering en inslag waren. Er is echter een belangrijk onderscheid tussen beide: de moorden bij de Merovingers gebeurden steeds om de opvolging van de vorst te beïnvloeden. De islamitische moorden waren altijd strategisch. Mohamed gebruikte de politieke moord als middel om zegevierend uit de stammentwisten te komen en om machtig genoeg te worden zodat men geen weerwraak durfde te plegen op hem of zijn getrouwen. Op te merken valt dat hijzelf nooit moordt, maar dit over laat aan zijn meest fanatieke medestanders.

Men moet dan ook niet verbaasd zijn over de politieke moorden die ook vandaag nog gepleegd worden in naam van de islam. In 1992 werd de Algerijnse president Boudiaf vermoord door een jonge officier van zijn lijfwacht. In 1981 werd president Sadat van Egypte vermoord. In beide gevallen waren de moordenaars jonge elite-officieren die gewonnen waren voor het islamitisch ideaal. Hun voorbeelden zetten aan tot navolging, van Algerië tot Teheran, van Istamboel tot Djakarta. De moordenaar van Sadat heeft zelfs lanen die naar hem genoemd zijn in Iran.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

4 De Islam en het terrorisme

Zowel de sjiïtische als de kharejitische en de soenietische strekkingen in de islam hebben geweld en terrorisme gebruikt : men moet schrik aanjagen om ontzag in te boezemen. Mohamed had dat reeds begrepen in Medina, en de verschillende strekkingen van zijn godsdienst hebben in de loop van de geschiedenis niets anders gedaan dan het voorbeeld van hun profeet volgen.

Het moslimbroederschap, de sjiïeten van Khomeini, de soenieten van Bin Laden zijn genoegzaam bekend voor hun terroristische acties. Maar de kharejieten overtroffen alle andere in wreedheid: zo moest een kharejiet bij zijn inwijding eigenhandig een gevangen genomen tegenstander ombrengen. Omdat de kharejieten gebied bezet door moslims van andere strekkingen als ‘land van de ongelovigen’ betitelden, was het in hun ogen gerechtvaardigd om zowel mensen als eigendommen in dat gebied om te brengen en te vernietigen.

De aanslagen van 11/9/2001 zijn een verre nagalm van deze religieus geïnspireerde moorden. Men moet de vraag durven stellen: waarom is de terroristische ‘bekoring’ zo groot bij zoveel moslims uit zoveel verschillende volkeren? De wortels voor het islamitisch terrorisme zijn te vinden in de grondteksten van de islam. Dit verklaart de aantrekking ervan in de islamitische wereld, in alle strekkingen van de islam en dit tot op de dag van vandaag. Men volgt het voorbeelden uit het leven van de profeet in Medina. De koran staat bol van donderpreken en woedeuitvallen, heftige vervloekingen, vervaarlijke bedreigingen en andere liefelijkheden die slecht één doel hebben.

Naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

De Islam en de vrouw

Men kan twee totaal verschillende periodes herkennen in het leven van Mohamed: de eerste die zich afspeelt in Mekka, waar Mohamed strikt monogaam is, de tweede die zich afspeelt in Medina, waarin hij uitbundig polygaam is. Men vermoedt dat zijn entourage in Medina bijgedragen heeft tot deze ‘omwenteling’.

Koran en soenna schrijven beiden de hoofddoek voor. Eens de puberteit ingetreden mogen meisjes alleen hun handen en aangezicht zichtbaar laten. Jonge en mooie vrouwen zijn immers gevaarlijk voor mannen omdat zij er sexueel opgewonden van raken. Daarom moeten mannen en vrouwen ook gescheiden zijn in de moskee, want in gemengd gezelschap ontstaan immers de bekoringen. Daarom wil de profeet ook dat mannen in het midden van de straat moeten lopen, en de vrouwen aan de zijkanten.

Door angst voor sensualiteit en zinnelijkheid verbieden de integristische juristen de handdruk tussen een man en een vrouw die elkaar niet kennen (tenzij een van hen een handschoen draagt). De vrome moslim leeft altijd met deze regel van de Soenna in zijn achterhoofd: ‘Een man, een vrouw en Satan is aanwezig tussen hen’.

In andere woorden: de vrouw en de man worden constant belaagd door de duivel. De vrouw is de bekoring voor de man. Mannen mogen alleen ‘genieten’ van de vrouw in het huwelijk. Vrouwen mogen geen plezier schenken aan mannen buiten het wettelijke huwelijk.Zij moeten steeds ‘bedekt’ blijven omdat zij de mannen kunnen doen ontsporen door hun ‘verleidingskunsten’.

Deze strenge voorschriften verklaren ook waarom in 2001 in Algerië alleenlevende vrouwen op een wrede wijze vermoord werden. Immers het celibaat van priesters, monniken en nonnen en seks buiten het huwelijk zijn in tegenspraak met de koran en met de uispraken van de profeet. Moslimvrouwen die deze verbodsbepalingen overtreden zijn een bedreiging voor de gemeenschap en verdienen niet van in leven te blijven...

Er bestaat een groot verschil tussen mannen en vrouwen. De man mag de vrouw gebruiken, waar en wanneer hij wilt. “Uw vrouwen zijn uw akker. Ploeg zoals u belieft”.

De man heeft altijd voorrang op de vrouw. Hij beveelt, zij moet gehoorzamen, hij mag haar opsluiten, hij mag haar slaan. De man is het hoofd van de familie, hij is de financieel verantwoordelijke, hij mag zijn vrouw verstoten. De vrouw op zich betekent niets: het is alleen de moeder die telt. De vrouw die geen kinderen kan krijgen wordt veracht. Polygamie is de natuurlijke samenlevingsvorm voor zowel man als vrouw.

De vrouw is minderwaardig: haar getuigenis is slechts de helft waard van dat van een man. Menstruatie maakt haar onrein.

Slechts op een gebied zijn mannen en vrouwen gelijk: als het gaat om de ondeugd. Diefstal en echtbreuk worden bij beiden op dezelfde manier bestraft.

Maar de koran stelt wel dat er volledige gelijkheid bestaat tussen mannelijke en vrouwelijke gelovigen, de gelijkheid tussen hem en haar die beiden bidden en vasten. Om deze ‘gelijkheid in de deugd’ te bereiken dragen veel moslimvrouwen geheel vrijwillig de hoofddoek of de sluier. Om te proeven van een gevoel van gelijkheid, ook al is het bedrieglijk.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vert(aling Regus Patoff

[circe]

De Islam en de Joden

De koran staat bol van scherpe kritiek, verstoting, hatelijkheden en vervloekingen als het over de joden gaat. En deze openlijke vijandschap is terug te voeren naar de tijd dat Mohamed in Medina verbleef. Eerst was er zijn oproep aan de joden van Medina om de boodschap van Mohamed te aanvaarden. In een tweede fase zijn er de twisten met deze joden. Mohamed vindt ze onrechtvaardig, ondankbaar, pervers, wegzinkend in de zonde, en dit allemaal omdat de joden van het leven wisten te genieten.

De derde fase is de veroordeling: de joden zijn vervloekt en zullen voor eeuwig in de hel branden. Fase vier is de totale breuk met de joden van Medina. Van de drie joodse stammen werden er twee verbannen en de derde uitgemoord. Van alle drie werden de bezittingen verbeurd verklaard.

Andere joodse stammen die leefden van de landbouw in de oase van Khaybar werden overmeesterd en overleefden slechts omdat zij beloofden om de helft van de oogsten af te staan aan hun nieuwe meesters. Dit is in feite de oorsprong van het ‘beschermingsgeld’ dat joodse en christelijke dhimmi’s in de toekomst zullen moeten betalen om met rust te worden gelaten.

In 640 werden joden en christenen uit Arabië weggejaagd, conform de wens van de profeet dat er ‘geen twee religies naast elkaar konden bestaan in het land’. Een eeuw na de dood van de profeet werden de voorwaarden gecodifieerd waaronder christenen en joden konden verblijven in de veroverde gebieden: het betalen van een hoofdelijke belasting en een belasting op onroerend goed. Hierop bestond er geen uitzondering. Waarom deze belasting? De moslimgemeenschap is in het bezit van de enige ware religie en heeft dus het alleenrecht op alles dat door Allah geschapen is. De belasting is de vergoeding die de dhimmi’s moeten betalen voor het onrechtmatig bezit en gebruik van deze goederen.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

De Islam en het christendom

Op het eerste zicht zijn de heilige boeken van de islam minder scherp voor de christenen dan voor de joden. Maar toch worden in veel verzen christenen en joden in één adem veroordeeld: zij hebben hun heilige schrift vervalst en zijn godlasteraars. In de grondteksten wordt het verschil tussen moslims aan de ene kant, en afgodenaanbidders en volkeren van het Boek duidelijk gemaakt.

Het is voor moslims onvoorstelbaar dat Allah slechts de derde persoon van een heilige drievuldigheid zou zijn. Er is immers slechts één God, en die god is Allah. Volgens de islam is de messias, zoon van de heilige Maria, slechts een apostel. Maar de messias kan slechts een menselijk wezen zijn omdat Allah per definitie niet eet. Maar toch willen de christenen de bewijzen van de uniciteit van Allah niet aanvaarden, ondanks de bewijzen aangebracht door zijn boodschapper, Mohamed.

Waarom houden de christenen vast aan de drievuldigheid en beschouwen zij Jezus als de zoon van God? God kan immers geen zoon hebben, net zomin als hij een vader kan hebben. Waarom zou een god mens worden om de mensheid te redden? Waarom zou een god zich laten kruisigen als een vulgaire slaaf? De mysteries van de heilige drievuldigheid, van de menswording, van de verlossing, de kruisiging, de verrijzenis zijn volgens de islam slechts verderfelijke leerstellingen, onjuiste dogma’s. Christenen, en in het bijzonder de katholieken die geloven in de drievuldigheid, zijn niet meer dan heidenen die een veelvoud van goden (3...) aanbidden, en voor hen is er geen vergiffenis mogelijk.

Katholieken hebben het moeilijk met de karikaturale perceptie die eenvoudige moslims hebben van hun geloof. Maar ook moslimgeleerden hebben problemen met de talrijke mysteries in het katholicisme, de afwezigheid van ritualisme en het gebrek aan rechtsregels.

Moslims hebben het moeilijk met de sacramenten : de eucharistie, het veranderen van brood en wijn in het vlees en bloed van Christus die genuttigd worden door de gelovigen? Onwaarschijnijke ketterij!

De biecht? Het opbiechten door jonge vrouwen van hun zonden aan een celibataire priester in een afgesloten hok? Satan is zeker in dat hok aanwezig.

Het celibaat van de priesters? Onbegrijpelijk voor een moslim voor wie het huwelijk de helft van het geloof is.

Het huwelijk is niet meer dan een contract voor de moslim. Veelwijverij is steeds mogelijk, verstoting van de vrouw kan en mag. Voor de katholiek is het huwelijk eeuwigdurend.

De dialoog tussen christenen en moslims zou rekening moeten houden met de talrijke koran- en soennaverzen die handelen over de joden en de christenen, in plaats van er overheen te stappen.

Naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

De Islam en het dier

In de islam worden dieren bestemd voor de menselijke consumptie ritueel geslacht door ze onverdoofd de keel over te snijden en ze dan te laten doodbloeden. Het vlees wordt dan ‘halal’ (vergelijk met ‘kosher’ in het judaïsme). Het bloed van het dier moet vergoten worden omdat bloed beschouwd wordt als onrein. Het ‘kelen’ van een dier schokt de westerse, christelijke mentaliteit.

Niet alle dieren kunnen als voedsel dienen: het vlees van roofdieren (wolf, leeuw, jachtluipaard), van huisdieren (honden, katten) en van lastdieren (ezels, muilezels, paarden) mag niet gegeten worden.

Halal-slachterijen vormen een enorme markt en het aantal dieren dat ritueel geslacht wordt ter gelegenheid van het offerfeest is zelfs niet te schatten. De wettelijke slachthuizen kunnen het aantal niet aan. Daarom kopen veel gelovigen een levend dier en slachten het zelf. Onnodig te zeggen dat de verenigingen voor dierenbescherming ageren tegen deze praktijken.

Een ander punt dat de westerlingen beroert is het stauut van de hond. Voor zowel de islam als het judaïsme is de hond onrein (“Engelen betreden geen huis waar een hond verblijft”). Een dier dat gedurende de jacht door een hond aangeraakt wordt, wordt hierdoor onrein en ongeschikt voor menselijke consumptie. Moslims begrijpen dan ook niet de vriendschap en liefde die westerlingen hebben voor hun gezelschapsdier.

In het testament van de plegers van de aanslagen op de Twin Towers stond letterlijk dat zij geen “onreine” schepselen op hun begrafenis wilden, zoals “vrouwen en dieren”. Dit zou een stadslegende kunnen zijn, maar deze bepalingen zijn wel conform aan de regels van de islam over de onreinheid van de hond en van de menstruerende vrouw.

En tot slot: zou het kunnen dat er een verband bestaat tussen de terroristische aanslagen in Algerië en Egypte waarbij de keel van de slachtoffers wordt overgesneden en het ritueel slachten van dieren ?

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

De Islam en de afbeeldingen

De heilige boeken (koran en soenna) verbieden uitdrukkelijk de afgoderij en het maken van figuratieve afbeeldingen. Zo zal men in een moskee nooit een afbeelding (beeld of schilderij) vinden, en bestaat de decoratie enkel uit knappe arabesken en mozaïeken.

Mohamed zou tijdens zijn leven eigenhandig kruisbeelden, beeldhouwwerken, muziekinstrumenten en wijnkruiken vernield hebben. Als men zich strikt aan de voorschriften van de profeet zou gehouden hebben, dan zouden er in de islam geen schilderkunst, beeldhouwkunst of muziek bestaan hebben. Maar de veroveringen zouden de islam in contact brengen met niet-semitische volkeren die wel aan figuratieve kunst of aan literatuur deden. Zo zijn de sprookjes van ‘Duizend en één nacht’ ontstaan in Indië, Perzië en China. Het wordt dan ook duidelijk waarom de moslim-integristen deze ‘vreemde’ aanwinsten willen loskoppelen van de moslimcultuur zoals deze bestond ten tijde dat de profeet in Mekka verbleef. Zo werd in 1985 een ongecensureerde uitgave van ‘Duizend en één nacht’ bij wet verboden in Kaïro. En iedereen herinnert zich nog het opblazen van de twee reusachtige boeddha-beelden in de Bamyan-vallei van Afghanistan, enkele maanden voor de aanslagen van september 2001: alhoewel zij dateerden van voor het ontstaan van de islam werden zij toch beschouwd als afgoden en daarom vernietigd.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

De Islam en de wetenschap

Islam houdt zich meer bezig met techniek dan met wetenschap. De islamwereld heeft sinds de 17de eeuw niets meer bijgedragen tot de wetenschappen.

In de beginperiode van de islam waren het de geleerden die sterk onder de invloed van de oude Grieken stonden die wetenschap beoefenden. Dit gebeurde aan de hand van de vertalingen gemaakt door de oostelijke christenen die onder moslimbestuur leefden.

De mythe van de ‘wetenschappelijke geest’ die destijds zou bestaan hebben in de moslimsteden is niet meer dan dat: een mythe. Het ging hier vooral om een zeer kleine minderheid die gefascineerd was door de griekse filosofie en dweepte met Aristoteles. Zij werden echter als ketters beschouwd zowel door het volk als door de schriftgeleerden.

Het logisch denken en de ‘redelijkheid’ hebben nooit gebloeid in de islamwereld en werden zelfs beschouwd als laakbare nieuwlichterij en ketterij, onverenigbaar met de boodschap van de islam.

Islamitische intellectuelen zijn ontroostbaar als zij het hebben over het verdwijnen van de gouden tijden van de islamcultuur, maar zij vergeten dat deze bloei vooral gebracht werd door de buurlanden en overwonnen volkeren uit Indië, Perzië en China. De bloeiende beschavingen die ontstonden in grote steden zoals Bagdad, Kaïro, Ispahan, Cordoba werden aangemoedigd door mecena’s en stonden los van de godsdienst. Geleerden als Avarroès en Avicenna werden vervolgd omdat zij teveel belang hechtten aan de rede en het kritisch denken.

Volgens de islamitische juristen is de echte islamitische cultuur ontstaan in Medina, ten tijde van de profeet: hoe men zich moet wassen, hoe men moet eten, hoe men moet bidden, hoe men zich moet gedragen in die of die omstandigheid. Als de integristische islam spreekt over wetenschap, dan wordt hiermee de godsdienstige wetenschap bedoeld. Er bestaat geen wetenschap die los zou staan van de islam.

De koran spreekt wel van wetenschap, van geleerden, van de noodzaak om na te denken, van de analyse van gegevens, maar altijd met een religieus oogmerk. Absoluut verboden zijn : het in vraag stellen, de twijfel, het kritisch onderzoek.

Dit verklaart waarom moslims vandaag wel richtingen kiezen als wiskunde en informatica, maar veel minder onderwerpen als filosofie en biologie die de voor eeuwig in de koran vastgelegde waarheden zouden kunnen doen wankelen.

De moderne technologie kan enkel ten dienste staan van de islam. Zij wordt getolereerd als zij het islamitisch erfgoed versterkt, of tenminste niet tegenspreekt.

In de ganse wereld worden de resultaten gepubliceerd van opzoekingswerk dat tot doel heeft ziektes uit te roeien die de mensheid bedreigen. De islamitische ‘geleerden’ laten werken verschijnen over de ‘geneeskunde van de profeet’. Volgens hen hebben de westerse geleerden niets ontdekt dat niet reeds in de koran beschreven staat. Veel moslimgeleerden zijn er heilig van overtuigd dat alle grote wetenschappelijke ontdekkingen van onze tijd, gaande van de kernfysica tot aan de quantumfysica reeds in het heilig boek vermeld zijn.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

De Islam en sexualiteit

Voor de belevers van de islam is lichamelijke reinheid een gebod. Men zou zelfs kunnen spreken van een obsessie van het zuiveren. Alle lichaamsopeningen waaruit afscheidingen gebeuren dienen in het oog te worden gehouden. Sperma, urine, fecaliën en slijm zijn onrein en dus zondig. De manier waarop de anus en de genitaliën dienen gewassen te worden worden op een gedetaillerde manier beschreven: alleen met de linkerhand. Dit is de hand die voorbehouden is voor deze functies. Men zal dus nooit eten met de linkerhand, maar alleen met de ‘edele’ rechterhand.

De menstruerende vrouw wordt als onrein beschouwd en ieder lichamelijk contact met haar moet worden gemeden tijdens de maandstonden.

Men moet zich ook reinigen voor het gebed. Als er geen water voorhanden is moet het gebeuren met zand ...

De gelovige moslims zijn rein, ongelovigen zijn onrein en mogen de heilige moskee niet betreden.

Onnodig te zeggen dat de heilige boeken, koran en soenna, bol staan van raadgevingen in verband met het reinigen en zuiveren. Voor een moderne westerse geest is het uitermate stuitend dat religieuze en juridische teksten zich bezig houden met het intieme leven van de gelovigen. Wij zouden dergelijke teksten alleen verwachten in gespecialiseerde medische werken die de sexualiteit behandelen.

In de islam is de seksualiteit niet ongebreideld: zij bestaat niet buiten het huwelijk. En het huwelijk is de helft van de godsdienst. Mannen en vrouwen mogen geen seksuele betrekkingen hebben buiten het huwelijk, want dan zouden zij zich gedragen als wilden of als dieren. De dwanggedachte van de islam is dat de mens ‘opgevoed’ moet worden om zich beschaafd te gedragen, om niet te verworden tot dier. Daarom is de mens die zijn haar wild laat groeien, zich niet wast, om het even wat eet en verschillende sexuele partners heeft de totale negatie van een “menselijke en religieuze opvoeding”. De mens onderscheidt zich van het dier omdat het redelijk is, en deze goedbegrepen redelijkheid leidt hem naar de onderwerping aan de wil van God (moslim).

Zich onderwerpen aan God is de natuurlijke godsdienst van de mens. Opstand tegen God is des duivels. De seksuele vrijheid die geen verschil kent tussen goed en kwaad, of tussen het reine en het onreine, is een afwijking, een aberratie. De banalisatie van de homoseksualiteit is des duivels en pervers. In de islam mag de mens niet vrij over zijn lichaam beschikken, eten wat hij wil of doen wat hij wil. De westerse psychanalyse raadt aan om zich vrij uit te drukken, om zichzelf te zijn, om te zeggen wat men op het hart heeft. De islam predikt daarentegen terughoudendheid – op straffe van repressie. Men moet aan zelfcontrole doen, zichzelf sommige zaken ontzeggen, sommige woorden niet uitspreken. De seculiere en laxistische westerse seksuele moraal staat lijnrecht tegenover de starheid van de islamitische moraal. In dit verband kan men werkelijk spreken van een botsing der culturen.

Zowel vrouwelijke als mannelijke homoseksualiteit worden in de strengst mogelijke termen veroordeeld, en voor deze zondaars kan alleen maar de doodstraf geëist worden.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

In de islam is de seksualiteit niet ongebreideld: zij bestaat niet buiten het huwelijk. En het huwelijk is de helft van de godsdienst. Mannen en vrouwen mogen geen seksuele betrekkingen hebben buiten het huwelijk, want dan zouden zij zich gedragen als wilden of als dieren

Hier moet ik toch even iets rechtzetten: voor mannen is het wèl toegestaan om sex te hebben buiten het huwelijk. Ze mogen copuleren met alles wat "hun rechterhand bezit". Slavinnen, slaven(?), kortom de oorlogsbuit - mag ten allen tijde worden verkracht.

[circe]

De Islam en het geld

Het islamitisch recht verbiedt de woekerrente in al haar gedaanten. Degenen die voordeel halen uit het lenen met interest worden met hel en verdoemenis bedreigd. Islamitisch bankieren zit dan ook in de lift, zelfs in het Westen.

Omdat interest op leningen verboden is zijn sommige beroepen streng verboden voor moslims: kredietverlener, verzekeraar, wisselagent. Het probleem zit hem niet bij het politieke regime (kapitalisme of socialisme) maar wel in het ‘werk’ geleverd door het geld. Een bepaalde som uitlenen en een grotere som terugkrijgen staat volledig haaks op de islam. Daarom worden de handel en de eerlijke handelaar uitdrukkelijk geloofd. De trouwste volgeling van Mohamed was Aboe Bakr, een eerlijke koopman. De handel staat in hoog aanzien in de koran, dit in tegenstelling tot de landbouw die geminacht wordt.

Sommige moslimlanden hebben nochtans het kapitalisme geïntegreerd. Denken wij maar aan Saudi-Arabië: arme bedoeïenen werden plotseling schatrijk. Maar deze wahabitische soennieten zijn niet verbaasd over hun plotse rijkdom. Zegt de koran immers niet dat de arme door Allah verrijkt zal worden? De islam staat niet in de weg van het financiële succes. Het beste voorbeeld hiervan is wel dat van de familie Bin Laden.

De hedendaagse integristische islam heeft geen enkel complex wat geld betreft, op voorwaarde dat het geld gezuiverd wordt door het geven van aalmoezen.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

DEEL 13: De islam en de gemeenschap

Niemand zal er ooit in slagen om een moslim het gevoel te ontnemen dat hij mede-verantwoordelijk is voor alle andere moslims waar ook ter wereld. Iedere moslim is fier om deel uit te maken van de ‘Oumma’ van de profeet, de ‘Gemeenschap’. Iedere moslim moet proberen om het goede op te leggen en het kwade te verbieden. Maar het gaat dan wel om het goede en het kwade zoals gedefinieerd in de koran.

Iedere moslim is de broeder van iedere andere moslim. Hierin schuilt de aantrekkingskracht die de islam heeft op sommigen. Maar hieraan zit er wel een negatieve kant verbonden: iedere moslim is verantwoordelijk voor zijn moslimbroeder en hij heeft de plicht om hem terug op de goede weg te zetten moest hij hiervan afgedwaald zijn. Dit religieus geïnspireerd ‘interventierecht’ wordt nog uitgebreid wanneer de moslim zich in ‘vijandig’ gebied bevindt, in Europa bijvoorbeeld. De moslimgemeenschap is zo gesloten en zo streng onderworpen aan zoveel verbodsbepalingen dat er slachtoffers vallen. Integristische organisaties streven ernaar om moslims los te weken van de westelijke waarden en ze op te sluiten in de gesloten kring van de oumma. Alle onderdelen van de zogenaamde “pijlers van de islam” hebben als doel om de gemeenschap te versterken. Zo is het groepsgebed beter dan het individuele gebed. De aalmoes ('zakat') heeft niets gemeen met de christelijke aalmoes: het is een ‘sociale, zuiverende belasting’. Ook de islamitische vasten is bedoeld om het gemeenschapsgevoel te versterken, net als de bedevaart naar Mekka.

Eenmaal men deel uitmaakt van de oumma kan men er niet meer uitstappen. Doet men dit toch, dan volgt volgens het islamitisch recht automatisch de doodstraf, en daarna de eeuwige verdoemenis. Hetzelfde geldt voor de moslim die ongelovig of atheïst wordt: voor hem is er geen redding meer mogelijk. Zelfs een persoonlijke tussenkomst van de profeet bij Allah is nutteloos.

Volgens de islam wordt iedereen als moslim geboren, en alleen door de invloed van zijn familie wordt hij jood, of christen. Een bekering tot de islam is dus niet meer dan een terugkeer naar de echte schaapstal. Het verlaten van de islam daarentegen is een echt verraad, een perversie van de natuurlijke orde. En dit verraad zal volgens het islamitisch recht met de dood bestraft worden.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

14 De islam en de Wet

Wij kunnen het gedrag (de sluier, de baard) van de hedendaagse moslims niet correct interpreteren zonder te beseffen dat zij zich alleen maar zo gedragen omdat zij de wet (sharia) en de jurisprudentie (fiqh) van deze wet volgen.

Achter de sluier, de baard, de voedingsregels, de afkeer voor het celibaat, de afkeer om een hond in het huis binnen te laten staat de wet. De islam is niet alleen een eredienst, maar ook een levenswijze. Het islamitisch recht is de basis van de islamitische cultuur. Het geloof is niet iets zuiver theoretisch': het vereist ook lichamelijke daden. Men moet zich fysisch plooien naar de regels. Afwijken van deze regels maakt van de moslim een ‘verdwaalde’, op weg naar het verderf.

Daarom zal de moslim in alles wat hij doet het voorbeeld van de profeet volgen. Het ritueel weegt loodzwaar op de moslim. Men bidt of men vast niet hoe en wanneer men wil. Hetzelfde geldt voor alle andere religieuze voorschriften. Vanaf de wieg tot aan het graf zit de moslim vast in een net van voorschriften waaruit hij of zij zich niet kan bevrijden. Maar alleen de wet volgen is niet genoeg, want achter de wet staat het verbod. Verbodsbepalingen regelen het ganse leven van de moslim in al zijn facetten. De obsessie van de gelovige moslim bestaat erin om in alle gevallen te leven conform de wet. De gelovige moslim voelt zich altijd schuldig omdat hij denkt dat hij geen perfecte gelovige is.

Volgens de wet bestaan er 5 kwalificaties voor een bepaalde daad: geoorloofd, aanbevolen, verplicht, afkeuringswaardig, verboden. Het geoorloofde is hetgeen door de goddelijke wetgeving toegelaten is zonder enige verbodsbepaling. Hetgeen door de goddelijke wet verboden is zal door God en de wetgeving bestraft worden.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

DEEL 15: De Islam en de politiek

Als Mohamed in 622 als politiek vluchteling in Medina toekomt is hij een deelnemer aan de stammenpolitiek van die tijd en plaats. Hij is nog geen staatshoofd, een rolmodel voor alle tijden en plaatsen. Moslims hebben hun eigen verleden en het leven van Mohamed en zijn gezellen geïdealiseerd.

De bevolking van Medina was niet meer dan een confederatie van stammen. De politiek die er bedreven werd was er dus een van stammen. De historische Mohamed was ook geen revolutionair. Dat hij ontzag inboezemde en dat er naar hem geluisterd werd kwam door het wapengekletter, zijn geslaagde razzia’s, zijn politieke activiteit. Zijn godsdienst werd slechts geaccepteerd omdat zijn militaire macht gevreesd werd. De rol van Mohamed was dus eerst en vooral politiek en daarna pas religieus. Die rol werd veel later herzien, en Mohamed werd opgevoerd als een religieuze profeet, eerst en vooral moslim, omringd door volmaakte gezellen, perfecte en gehoorzame leerlingen. Dit bracht hem dichter tot Jezus. De politieke Mohamed uit de Medinaperiode, die enkel triomfeerde door zich te plooien naar de tribale wetten, kwam aldus op de achtergrond.

De problemen in verband met de verhouding tussen islam en politiek bestaan ook vandaag nog. Moslimgeleerden verklaren met klem dat Mohamed geen politieker was maar wel een profeet en een volksleider.

Het is voor de hedendaagse moslims moeilijk om hun profeet te zien als lid van een stam, met de kwaliteiten van een stamhoofd: zachtmoedig of wreed, welwillend of haatdragend al naargelang de omstandigheden.

Mohamed was wijs genoeg om de stammenhiërarchie niet brutaal omver te werpen. Hij slaagde erin om zijn godsdienst door te drukken door wapengeweld, list en politieke moorden.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

DEEL 16 De Islam en de mystiek

De kern van de soenni-islam is het islamitisch recht, maar het mysticisme en de individuele mystiek waren altijd verboden en beschouwd als ketterij. Voor de islamitische juristen is de koran een ethische en sociale boodschap. Mystieke ketters werden op een wrede manier ter dood gebracht. Voor de juridische islam kan een individuele verhouding tot God niet bestaan omdat die geen rekening houdt met de maatschappij en de gemeenschap: dit begint te lijken op het christendom van de kluizenaars, en het monnikendom heeft geen bestaansrecht in de islam. Mystici verspreiden de leugen in de wereld. Hun straf zal de kruisdood zijn.

De grondregel voor de moslim zou kunnen zijn: “Gehoorzaam, en doe wat je moet doen”. Dit strenge gebod sluit iedere fantasie uit. De soenni-islam is een manier van leven: de onderwerping. Men buigt zich om God te aanbidden, een verre God die men niet kan bereiken. Het mysticisme is een verzuchting naar het hoogste, een verlangen om samen te smelten met God. Maar een persoonlijke relatie met God is een destabiliserende factor in de gemeenschap en wordt als dusdanig bestreden.

Nochtans heeft de islam soms het groepsmysticisme en de mystieke broederschappen getolereerd. Maar dat mysticisme is niet ontstaan in Medina. Dat gebeurde toen de islam in contact kwam met andere culturen (zoroastrisme, hindoeïsme, boedhisme, christendom). Dit zogenaamd islamitisch mysticisme ligt aan de basis van de bekering van een groot aantal Europeanen tot de islam. Maar het soefisme, het islamitische mysticisme, wordt verketterd door zowel de soennitische als de chiïtische moslims die het zien als een verchristelijkte islam; de geïslamiseerde Europeaan wordt ertoe aangetrokken. Een zaak dient niet vergeten: voor de integristische moslim bestaat er maar één islam: degene die steunt op de wet.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

DEEL 17 De Islam en de mensenrechten

Men moet het durven zeggen en schrijven : er bestaan geen mensenrechten in de islam, toch niet in de zin zoals men die ziet in het Westen en zoals ze samengevat werden in de Universele Verklaring van de Mensenrechten van de Verenigde Naties van 10 december 1948.

Voor de islam is de mens de slaaf van God en heeft hij als mens geen enkel recht als dusdanig. Alleen God heeft rechten, God is de heerser. De mens heeft alleen maar plichten. Het concept dat de mens rechten zou hebben, alleen maar omdat hij mens is en zonder betrekking tot God is onbegrijpelijk en onverdraaglijk voor de islam.

Het is alleen maar het feit van gelovig moslim te zijn die aan de mens het recht geeft om gerespecteerd te worden, niet het feit van mens te zijn. Dat een goddeloze homosexuele zondaar rechten zou hebben, dat een vrouw dezelfde rechten zou hebben als een man, en dit alles zonder rekening te houden met het geopenbaarde boek zonder respect voor de voorschriften opgesomd door de profeten, is ondenkbaar in de islam. Zelfs een gelovige van een andere godsdienst heeft niet hetzelfde statuut als dat van een moslim.

Nochtans heeft UNESCO in 1981 een islamitische Verklaring van de Mensenrechtenlaten verschijnen die een regelrechte oorvijg is aan het Westen. Deze groteske imitatie van de UVM is geheel gebaseerd op de shariah. Slechts zeer weinigen in het Westen hebben het aangedurfd om deze klucht aan te klagen.

Er bestaan in sommige islamitische landen (Marokko, Tunesië) mensenrechtenliga’s, maar zij worden regelmatig aangevallen door de regeringen van deze landen. Zelfs als in deze landen de islam niet integraal wordt toegepast en zij het integrisme aan banden leggen blijven de regeerders moslims en voor hen zullen Gods wetten altijd voorrang krijgen op de mensenrechten, ook al wordt dit niet hardop gezegd. Waarom durft men er bijvoorbeeld niet hardop zeggen dat de gelovige moslim hoger staat dan de gelovige niet-moslim? Wat de ongelovige betreft, die verdient niet van te leven.

Andere moslimlanden zijn eerlijker. Zo heeft Saudi-Arabië de UVM verworpen. Er is immers een onoverbrugbare kloof tussen de principes van de UVM en de geest van het islamitisch recht. Het islamitisch recht berust op religieuze principes en heeft zijn wortels in de koran en de soenna. Zij kunnen niet vervangen worden door de principes van een uit 1948 daterend verdrag dat berust op een radikaal verschillende filosofie.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

DEEL 18: De Islam en het Westen

Waarom zijn de moslimintegristen zo kwaad op het Westen? Omdat dit laatste de sexualiteit en het genot schuldvrij heeft gemaakt, daar waar de islam de sexualiteit omringd heeft met een ganse resem verbodsbepalingen. Wat betekent het islamitisch paradijs nog als hij in de Westerse café’s zoveel wijn, bier en alcohol kan drinken als hij maar wilt. Vrouwen? De moslim zal niet vermoord worden als hij maîtresses heeft. Het Westen en al zijn geneugten wordt net zo aantrekkelijk als het paradijs van Allah en veel toegankelijker. Er blijft dan nog maar alleen het schrikbeeld van de hel over met haar onbeschrijflijke en onverdraaglijke pijnen. De in het Westen levende moslim moet terug schrik krijgen van de hel omdat alleen dit de re-islamisatie kan op weg helpen.

In de verwesterde islamwereld wordt de moslim verscheurd tussen de aantrekkingskracht van het Westen en het verlangen om een goede gelovige te blijven om zo in het paradijs te worden opgenomen. Niet alleen creëert het Westen de verleiding van de techniek, het geld, de seks, maar het legt ook de nadruk op waarden die diametraal verschillen van de islamitische waarden: evolutie, hervormingen, vooruitgang, modernisering. Maar in de islam is iedere verandering een laakbare vernieuwing, een ketterij, de ergst mogelijke zonde tegen de letter van de wet. De modernisering van de islam is onbespreekbaar. Men verkiest de moderniteit te islamiseren. Er kan geen sprake van zijn om een moslim te laten overstappen naar een andere religie, een moslima kan niet met een niet-moslim trouwen, een moslim mag geen kritiek hebben op de heilige teksten. Hervormingsgezinde moslims kunnen nooit tot het uiterste gaan. Proberen zij dit toch, dan keert de gemeenschap zich tegen hen en lopen zij het gevaar om vermoord te worden.

Velen denken dat het Westen de moslims doet vervreemden van hun islamitische identiteit. Veel moderne linkse denkers delen dit gevoel en vervoegen het kamp van de integristen in een gezamelijke strijd tegen het westers gedachtengoed.

Nog dit : geboortebeperking is een afschuwelijk iets in de ogen van de gelovige moslim. De moslima moet eerst en vooral de voortbrengster zijn moslims. Het is de kroostrijke moslimfamilie die de moslimlanden hun kracht zal terugschenken, dit terwijl het Westen, decadent en onvruchtbaar, zal wegdeemsteren met zijn ouder wordende bevolking. En het Westen zal overvleugeld worden door de vitaliteit van de islam – dank zij het immobilisme en de traditie ...

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff

[circe]

DEEL 19 De Islam en de lekenstaat

In de (meeste) westerse landen is de staat godsdienstig neutraal en is er een scheiding tussen het individu en de samenleving als geheel. Maar in de moslimlanden is het principe van de lekenstaat zo goed als onbestaande. Zo kunnen moslims niet begrijpen dat in een land als Frankrijk de staat niet optreedt tegen ‘heiligschennis’ met betrekking tot de katholieke leer en dogma. Islamitische geleerden daarentegen hebben geen enkele moeite met het feit dat meningen die afwijken van het islamitisch recht door integristen bestraft worden met de dood.

Hoe moeten moslims dan overleven in een lekenstaat? Tariq Ramadan erkent dat er in de westerse landen ‘een vrijheid bestaat die door de moslims moet erkend worden’. Deze vrijheid heeft het volgens hem mogelijk gemaakt om te ontsnappen aan de voogdij van de religie. Dit gaat echter niet op voor de moslims omdat bij hen ‘de godsdienst vitaliteit en energie heeft gebracht die nooit gëevenaard werd’.

Maar Ramadan zwijgt in alle talen als het gaat over de inbreng van het christendom in de islam. Mogen wij er de heer Ramadan aan herinneren dat ‘Duizend en één Nacht’ niet voortgebracht werd door de islam maar door de byzantijnse, griekse en perzische beschavingen veroverd door de islam ? Dat de vertalingen van de griekse filosofische teksten het werk was van oosterse christenen ?

De islamitische spiritualiteit is helemaal niet filosofisch of artistiek gericht. Deze enggeestige spiritualiteit is er alleen maar gericht op het intomen van het lichaam, op het indammen van de seksualiteit, op het fnuiken van het vrije denken.

Meer en meer islamitische regels en regeltjes sijpelen door in de westerse maatschappij. Zo is er in Rijsel een zwembad exclusief voor vrouwen. In een andere Franse stad eisen de moslims openingsuren exclusief voorbehouden voor vrouwen (want, zo zeggen de integristen, de natuurlijke groepsdimensie van de islam dient gerespecteerd). Ingaan op deze eisen doet het religieuze weer opduiken in het openbare leven. Het is een slag toegebracht aan de lekenstaat en opent de deur voor alle mogelijke beperkingen en obscurantistische regels waarvan vooral vrouwen het slachtoffer zijn. ‘Want’ aldus de heer Ramadan, ‘de islam is geen godsdienst zoals het jodendom of het christendom. De islam bezet het sociale speelveld. Zuiver religieuze regels worden uitgebreid naar de levenswijze, de beschaving en de cultuur. Dit allesomvattend karakter is eigen aan de islam’.

De lekenstaat kan en mag geen uitzonderingen toestaan. Het geloof moet tot de privé levenssfeer beperkt blijven want anders zullen morgen integristische moslims beweren dat de politieke sfeer ook deel uitmaakt van de godsdienst. De rechten van God zullen voorrang krijgen op de rechten van het individu, de lekenstaat zal geïslamiseerd zijn.

Vrij naar Anne-Marie Delcambre - Vertaling Regus Patoff