(Nationaal) socialistische aktie

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Zo Jul 19, 2009 10:13 pm

<!-- google_ad_section_start -->
Ariel schreef:Heel interessant artikel.

Dit beleid had Hitler nooit vol kunnen houden. Als er geen rijken mensen meer zijn waar je van kan plukken, dan is er ook geen geld meer voor Jan met de Pet. Weg verzorgingstaat, en weg populariteit.

Dat vraag ik mij af. Je moet niet vergeten dat in het nationaal-socialisme (in tegenstelling tot het communisme) het vrije ondernemerschap niet wordt afgeschaft. Als die ondernemers genoeg winsten blijven maken (desnoods met steun van de overheid) kun je van ze blijven plukken. Uiteraard moet je ze dan niet helemaal kaal plukken. Een sinister voorbeeld dat het nationaal-socialisme echt werkt is de stadstaat Singapore. De regerende Peoples Action Party (de naam is al veelzeggend) is een partij die zich inspireert op het Britse fascisme, hoewel de partij officieel socialistisch is. Deze partij is echter al decennia aan de macht en creëert een redelijke welvaart. Of beter gezegd het creëert de schijn dat te doen. Want van alle rijke landen heeft Singapore de grootste verschillen in inkomensverdeling, de militaire uitgaven per hoofd van de bevolking zijn, op Israël na, de hoogste ter wereld (hoewel het met niemand in oorlog is noch daarmee bedreigd wordt), de combinatie van lage lonen en een gebrek aan sociaal vangnet maakt dat arme mensen tot hun 70ste of hun 80ste moeten doorwerken, 7,5 % van de bevolking is analfabeet, de economie is sinds 2000 gestagneerd en ondanks de draconische (onhumane) wetten is de criminaliteit er veel hoger dan in bijvoorbeeld Japan en ongeveer gelijk aan Hong Kong (dat geen doodstraf kent). Verder is er de verarming van de middenklasse, de verwoesting van het levensonderhoud van de armen en de plundering van de schatkist. De salarissen van deze regering zijn de hoogste ter wereld; de eerste minister heeft zelfs een netto inkomen van een miljoen dollar per jaar. Verder is er de censuur en een uitgebreid netwerk van verklikkers. Iedereen kan $10.000,- krijgen als je iemand kan aangeven met illegale software en veel taxichauffeurs worden door de regering betaald om aan hun klanten te snuffelen of ze misschien een dissident of ‘troublemaker’ zijn. Van iedereen zit ook hun persoonlijke info, levensbeschrijving en zelfs vingerafdrukken in een enorme database. Als je de pech hebt dat je ‘politiek gemerkt’ bent heb je het probleem dat je voor het minste geringste de gevangenis in kunt gaan. Als je bijvoorbeeld op de stoep spuugt kun je onmiddellijk voor een jaar de gevangenis in gaan i.p.v. een boete van $500,-. Officieel is Singapore democratisch maar in werkelijkheid een éénpartij-staat waar de oppositie d.m.v. smaadprocessen (defamation suits) de mond gesnoerd wordt. Als je kritiek hebt op de regering wordt dat gezien als laster en smaad (het lijken wel moslims). Veel van deze oppositieleden zijn dan ook het faillissement in gedreven of zijn Singapore ontvlucht.

http://abstractnonsense.wordpress.com/2 ... singapore/

Kenmerkend voor het nationaal-socialisme (en ook het marxisme) is het collectivisme, dat stelt dat een individu niets waard is, maar alleen het collectief en dus de staat belangrijk is. Dat is ook de officiele ideologie van Singapore en is hier bijvoorbeeld te zien aan het hoge aantal executies. Singapore is de hoofdstad van de executies, want het heeft per hoofd van de bevolking het hoogste aantal executies ter wereld en stak in 1994 zelfs de VS naar de kroon in absolute cijfers. Het gaat vaak om relatief kleine vergrijpen zoals het smokkelen of in het bezit hebben van kleine hoeveelheden drugs. De veroordeelden zijn soms nog tieners waaronder ook meisjes. Minder bekend is dat de regering van Singapore zelf betrokken geraakt is in de drugshandel, vanwege zijn transacties met Birma. Dit begon in 1988 toen de huidige Birmese gunta in 1988 aan de macht kwam en van Birma een narco-staat maakten. Bij het onderdrukken van tegenstanders werden ze geholpen door wapenleveranties vanuit Singapore waarbij vele doden vielen. En in Rangoon staat een high-tech cyber war centrum die volledig gebouwd is door Singapore Technologies en waarmee alle mogelijke inkomende communicatie vanuit 20 landen afgeluisterd kan worden. Singapore heeft dus de onderdrukkingsmachine van Birma gesteund en gefinancierd! Daarna is Singapore de grootste handelspartner en investeerder van Birma geworden, waarbij meer dan de helft van deze investeringen in partnerschap zijn met Birma’s grootste heroïnekoning Lo Hsing Han, want sinds de machtsovername in Birma zitten deze drugsbazen in de Birmese regering. Birma is nu de grootste heroïneleverancier ter wereld geworden en voorziet de VS voor 60% van zijn heroïne-import, met dank aan Singapore! De grote drugsbaronnen van Birma reizen Singapore ook vrijelijk in en uit en doen zaken met de regering en ook de banken van Singapore zijn veranderd in witwasserijen van drugsgelden van de drugsbaronnen. Ook hier zien we dus dat de economie op een misdadige manier door de overheid gestimuleerd wordt en het zijn dus ook niet zelfstandige particuliere ondernemers die zaken doen met Birma omdat de staat over het hele economische leven zeggenschap heeft.

http://www.singapore-window.org/1020csj.htm

http://www.thirdworldtraveler.com/Globa ... Drugs.html

De PAP van Singapore is eigenlijk een vreemde echo van de Britse nationaal-socialistische partij van Oswald Mosley, de British Union of Fascists and National-Socialists (BUFNS). Hoewel de entourage vrijwel gelijk is, is er toch een kleurverschil. Mosley modelleerde zijn partij naar die van Mussolini, waarbij de partijleden zwarte hemden droegen. De PAP’ers dragen echter witte hemden. Volgens Lee Kuan Yew moet dat de corruptloosheid van de PAP uitbeelden. Dat zijn ze echter niet vanwege hun stiekeme spelletjes met Birma. Sterker nog, de regering van Singapore is één van de meest corrupte regeringen ter wereld. De PAP is echter niet racistisch. Dat blijkt bijvoorbeeld ook uit hun slogan: "Action within social/racial unity". Dat 'social/racial' is een kleine wijziging van de oorspronkelijke slogan van de BUFNS. Die slogan was: "Action within unity". Ook het logo van de PAP is dezelfde als die van de BUFNS. In het logo stelt de cirkel de 'eenheid' voor en de bliksemflits de 'actie'. De bliksemflits is eigenlijk een 's' in de vorm van een runeteken, waarbij de 's' staat voor socialisme.

Afbeelding
Embleem van de British Union of Fascists (BUF) in de kleuren van de Britse vlag, waarbij het rood uiteraard domineert.

Afbeelding
Embleem van de PAP van Singapore.

http://rexcurry.net/peoples-action-part ... alism.html

http://allintensivepurposes.blogspot.co ... osley.html

Frappant is ook dat je zelfs hier, net als in het Derde Rijk, experimenten ziet met eugenetica om een soort ‘rasverbeteringen’ tot stand te brengen. Zo worden er door de regering een soort groepsreizen georganiseerd om intelligente koppels bij elkaar te brengen in de hoop dat ze met elkaar trouwen en zo intelligente kinderen voortbrengen. Veel arme vrouwen uit de lager sociale klassen zijn daarentegen gesteriliseerd om zo te voorkomen dat ze nog meer mislukkelingen ter wereld brengen (dat zouden ze hier bij ons met de moslima’s moeten doen). Hiervoor hebben ze als vergoeding een som geld gekregen.

Afbeelding
PAP’ers brengen de gelofte van trouw aan de partij, waarbij ze hun rechterhand op hun hart leggen. Dit is overeenkomstig de (gewijzigde) groet aan de Amerikaanse vlag.

Afbeelding
De gelofte van trouw aan de Amerikaanse vlag, met de hand op het hart zoals dat vanaf 1942 gebruikelijk is.

Afbeelding
Het oorspronkelijk ritueel was echter met de gestrekt arm. Dit was de zogenaamde ‘Bellamy salute’: arm 45 graden, vingers gesloten en de handpalm omlaag.

Afbeelding
Maar dit hadden de Amerikaanse schoolkinderen nooit durven dromen!!

De (anti)moraal van dit verhaal: het nationaal-socialisme kan (helaas) echt werken en resultaten boeken. Singapore is eigenlijk de laatste nationaal-socialistische regering, hoewel de meeste mensen dat niet weten. Het griezelige is dat veel Westerlingen Singapore juist bewonderen om zijn grote economische prestaties en de duistere kant er van vaak helemaal niet zien. Een ander interessant aspect is dat de PAP een voorbeeld is van een oorspronkelijk socialistische partij (Fabian socialisten) die helemaal is omgeswitcht in een nationaal-socialistische variant. Nationaal-socialisme en klassiek socialisme liggen dus in elkaars verlengde. <!-- google_ad_section_end -->
Laatst gewijzigd door Anonymous op Do Apr 11, 2013 5:40 pm, 22 keer totaal gewijzigd.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

BFA
Berichten: 11600
Lid geworden op: Vr Sep 29, 2006 5:18 pm

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor BFA » Ma Jul 20, 2009 1:34 pm

Het griezelige is dat veel Westerlingen Singapore juist bewonderen om zijn grote economische prestaties en de duistere kant er van vaak helemaal niet zien.


Nog nooit afgevraagd vanwaar die schitterende economische prestaties komen?

Singapore is zowat het enige land ter wereld dat echt nog interessant is voor off-shore banking.
Ook heel makkelijk om off-shore bedrijf te vestigen. Dit hoeft niet meer dan een computer te zijn, die je vanaf de andere kant van de aardbol controleert.
Aan die eerste 2 voorwaarden, bankrekening en bedrijf in Singapore voldaan, kan je zo de Nationaliteit kopen.

Dit maakt dat miljoenenwinsten van overal ter wereld naar Singapore gaan om geen belasting in het thuisland te moeten betalen.
Daar je een bankrekening en bedrijf hebt in Singapore, is het mogelijk van kredietkaarten op Nr, inplaats van op naam te verkrijgen. Kan je zonder gevaar voor tracering je zwarte geld ook overal ter wereld uitgeven.
Het is een parasitaire soort die leeft op de intelligentie van anderen en deze dan tegen hun gebruikt;

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Ma Jul 20, 2009 4:40 pm

BFA schreef:Nog nooit afgevraagd vanwaar die schitterende economische prestaties komen?

Ja, maar volgens de Amerikaans econoom en voormalig docent economie van de Nationale Universiteit van Singapore, Christopher Lingle is de economie van Singapore gebouwd op drijfzand.

“Het is een bubbel-economie, die zal barsten, een politieke en economische crisis is op termijn onvermijdelijk. Singapore is een ‘fobiecratie’. Het is een regime gebaseerd op angst.
Lingle wijst er op dat het economische succes van de stadstaat op dit moment helemaal afhankelijk is van buitenlandse investeerders: “Als die weggaan, stort alles in elkaar. De al ruim dertig jaar aan de macht zijnde man, Lee Kuan Yew, is zo bevreesd voor iedere vorm van oppositie dat Singapore als enige Zuidoostaziatische land geen grote ondernemers kent. Alle grote bedrijven zijn in buitenlandse handen of behoren tot de overheid”

(AD, 12 dec. 1995)

Lingle werd beschuldigd van smaad jegens de regering van Singapore omdat hij in 1994 op de opiniepagina van de International Herald Tribune een artikel schreef, waarin hij beweerde dat sommige regimes in Azië de rechterlijke macht gebruiken om politici die tot de oppositie behoren het faillissement in te drijven. Voordat het tot een 'smaadproces' (defamationsuit) kwam is Lingle het land ontvlucht en werd hij bij verstek veroordeeld.

Volgens Lingle vormt Singapore ook op een andere manier een bedreiging voor Azië. Hij wijst er op dat repressieve regimes in Peking, Rangoon en Hanoi van Lee Kuan Yew en de zijnen proberen te leren hoe ze hun burgers onder de knoet kunnen houden en de buitenlandse pers buiten spel kunnen zetten.

Tenslotte nog even dit. Alle schone schijn ten spijt heeft een Gallup Poll aangetoond dat Singaporezen de ongelukkigste mensen ter wereld zijn en dat verklaart misschien ook waarom zoveel Singaporezen massaal emigreren. Om de mensen weer wat op te vrolijken heeft de regering besloten om de stad op te leuken met allemaal ‘leukigheidjes’. Bizar! De SF-schrijver William Gibson heeft deze griezelige stad ‘Disneyland met de doodstraf’ genoemd. Dát is dus het gezicht van een moderne NS-staat (in dit geval zonder racisme); het is artificieel en dodelijk...

UPDATE: De PAP behoorde aanvankelijk ook tot de socialistische internationale, maar werd daar door toedoen van Jan Pronk weer uitgezet vanwege het gebrek aan vrije meningsuiting in Singapore. Maar meer interessant is echter de vraag hoe deze partij, die zowel qua inhoud als uiterlijke kenmerken overeenkomt met een klassieke NS-partij, überhaupt in die internationale terecht kwam. Zaten ze te slapen in die organisatie of... zagen ze het verschil niet goed? :finger:
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Do Jul 30, 2009 5:53 pm

Een “linkse” beschouwing

Neem nu b.v.b. Hitler. Hitler was een korporaaltje dat is groot geworden dankzij het socialisme. Hij werd ontdekt door Anton Drexler van de Deutsche Arbeiterspartei de DAP een links partijtje dat tegen het kapitalisme was en tegen de joden. Blijkbaar is er nog niet veel veranderd ...
Uiteraard krijgen we weer de commentaar dat Hitler geen socialist was. Hitler kwam openlijk uit op zijn socialist zijn, hij zei ik citeer Toland even: “We are socialists, we are enemies of today's capitalistic economic system." Laat dit nu toevallig hetzelfde zijn wat elke communist/socialist uitroept. Nu gaan er opnieuw reutelen dat dit een eenmalige uitspraak was die uit zijn context gerukt word. Wel speciaal voor hen citeren we dan even Goebbels: "Wir sind Links und verachten das Rechtse Burgerblok."
Of wat dacht u van Benito Mussolini? Benito Mussolini werd geboren in Predappio als zoon van een socialistische - revolutionaire smid. Mussolini studeerde voor leraar. Maar hij bleef geen leraar. Het revolutionair socialisme trok hem meer aan en hij sloot zich aan bij de Socialistische Partij van Italië (PSI). De PSI was over het algemeen een revisionistische partij, maar bezat wel een sterke, linkse en marxistische vleugel. Mussolini sloot zich aan bij de marxistische vleugel. In 1909 werd Mussolini secretaris van de socialistische vakbond van Trentino (Zuid-Tirol). Hij schreef tal van socialistische brochures met een sterk antimilitaristisch en antiklerikaal karakter. 1912 werd Mussolini hoofdredacteur van Avanti! ('Voorwaarts'), het marxistische blad.

http://soswatch.typepad.com/soswatch/bi ... herpe_pen/" onclick="window.open(this.href);return false;

Paul Joseph Goebbels

was een Duits politicus en publicist. Hij was de minister van propaganda van Adolf Hitler en wellicht de eerste spindoctor in de moderne tijd.

In 1926 werd hij door Hitler benoemd tot Gauleiter van Groot-Berlijn.
Hij gaf in 1927 het blad Der Angriff uit als tegenpool voor het toen dominantere (internationaal gerichte) communisme in Berlijn.
Goebbels steunde eind jaren '20 uitdrukkelijk de linkse en meer socialistische vleugel van de Nazipartij; samen met Gregor Strasser bepleitte hij een duidelijker vermenging van (niet-marxistisch) socialisme met het volksnationalisme.
.....
Zijn bekendste uitspraak is wellicht de volgende: Goebbels: "Wir sind Links und verachten das Rechtse Burgerblok."

http://mind-in-a-bubble.skynetblogs.be/ ... roemdheden" onclick="window.open(this.href);return false;

Tja, het is nu wel duidelijk hè...: "Wij zijn links!" In een vorige post heb ik al gezegd dat de term 'extreem rechts' een uitvinding was van Stalin in 1933 dat op de Komintern bekend werd gemaakt. Daarvóór (vooral in de 19e eeuw) werd die term vooral gebruikt voor monarchisten. Die plaatjesplakkerij van links en rechts bevallen mij niet omdat er verwantschappen mee worden gesuggereerd die niet bestaan. Bijvoorbeeld: Wilders is "extreem rechts" en "dus" een nazi.

Vandaag de dag zijn het "antiracisme" en feminisme een soort geloofsartikelen van het Westeuropese socialisme geworden, maar vroeger was dat zeker niet het geval. Racisme en antisemitisme waren in bijvoorbeeld het 19e eeuwse socialisme niet onbekend en dat wordt ook in linkse kringen soms toegegeven.

http://www.gebladerte.nl/10916f58.htm

Zelfs karl Marx schreef een kwaadaardig anti-joods boek. Na 1900 kreeg je een soort omslag in het linkse antisemitisme maar ook daarna is het blijven sluimeren. Denk bijvoorbeeld aan de uitspraak van Ulrike Meinhof: "Antisemitisme is verzet tegen het kapitalisme".
Laatst gewijzigd door Anonymous op Za Mar 02, 2013 1:33 am, 5 keer totaal gewijzigd.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Vr Jul 31, 2009 1:58 am

<!-- google_ad_section_start -->
Nationaal-socialisten houden niet van Wilders, maar wel van de Islam.

Nationaal-socialisten: “Wilders is uit op bloedige burgeroorlog”

Door Roelof Bouwman | 22 Juni 2009

Oud-PvdA-minister Ella Vogelaar heeft Geert Wilders in één adem genoemd met nationaal-socialisten. Behalve Wilders zijn ook nationaal-socialisten niet blij met dat soort vergelijkingen.

In een opiniestuk in NRC Handelsblad waarschuwde Vogelaar vrijdag voor de opkomst van de PVV. “In de jaren dertig van de vorige eeuw onderkenden velen ook pas de dramatische gevolgen van het nationaal-socialisme toen het te laat was. Ik realiseer me dat ik met deze vergelijking een taboe doorbreek. Maar we moeten stoppen Wilders te behandelen als een democratisch politicus met acceptabele opvattingen.”

Van Wilders is bekend dat hij gruwt van uitspraken die hem in verband brengen met extreemrechts. Minder bekend is dat ook extreemrechts niets moet hebben van historische vergelijkingen die de PVV-leider ‘opwaarderen’ tot een nationaal-socialist.

Zo heeft Wilders van Constant Kusters, voorzitter van de Nederlandse Volksunie (NVU), al diverse malen het verwijt gekregen dat hij ‘schopt’ tegen de islam en dat hij uit zou zijn op ‘een bloedige burgeroorlog’ tussen moslims en christenen. Terwijl die groepen volgens de NVU juist één front zou moeten vormen tegen het zionisme, het kapitalisme en het Amerikaanse imperialisme, de traditionele hoofdvijanden van extreemrechts.

Nóg radicaler zijn de aanhangers van de Nationale Socialistische Aktie/Autonome Nationale Socialisten (NSA/ANS), die vorig jaar zelfs een demonstratie tegen Wilders organiseerden op het Binnenhof. De PVV-leider is in hun ogen een ‘vieze zionist’ die ‘leugens verspreidt’ over de islam en die Nederlanders zou willen ‘uitspelen’ tegen moslims.

http://www.hpdetijd.nl/2009-06-22/natio ... r-de-islam" onclick="window.open(this.href);return false;

...het zionisme, het kapitalisme en het Amerikaanse imperialisme, de traditionele hoofdvijanden van extreemrechts.

Volgens mij zijn dit nu juist ook de traditionele hoofdvijanden van (extreem) links!!! [icon_lol.gif]
<!-- google_ad_section_end -->
Laatst gewijzigd door Pilgrim op Do Aug 15, 2013 12:21 pm, 3 keer totaal gewijzigd.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Za Okt 03, 2009 2:04 am

Van BFA kreeg ik onderstaande link over het socialisme van Hitler. Hitler was een socialist! Het artikel is wat te lang om het hier in zijn geheel neer te zetten, maar het is zeker de moeite van het lezen waard. Daarom plaats ik alleen de link (wel aanklikken a.u.b.). Wat er vooral in opvalt is de connectie tussen antisemitisme en socialisme.

Clearly, the idea that Hitler was a Rightist is probably the most successful BIG LIE of the 20th Century. He was to the Right of the Communists but that is all. Nazism was nothing more nor less than a racist form of Leftism (rather extreme Leftism at that) and to label it as "Rightist" or anything else is to deny reality.

http://jonjayray.tripod.com/hitler.html

Hier nog een goed artikel over de socialistische wortels van het anti-semitisme. Die vroegere socialisten waren niet vies van nationalisme en waren meestal antisemitisch! Antisemitisme vond je natuurlijk ook bij conservatieven maar het waren socialisten die het in de praktijk brachten.

The Socialist Roots of Anti-Semitism

By: Tyler Cowen

FrontPageMagazine.com | Thursday, October 09, 2003

The following article is an updated and expanded version of an article that first appeared in the January 1997 edition of The Freeman (now known as Ideas on Liberty), a publication of the Foundation for Economic Education. - The Editors.

“Auschwitz meant that six million Jews were killed, and thrown on the waste--heap of Europe, for what they were considered: money-Jews. Finance capital and the banks, the hard core of the system of imperialism and capitalism, had turned the hatred of men against money and exploitation, and against the Jews.... Anti-Semitism is really a hatred of capitalism.“- Ulrike Meinhof, left-wing German terrorist of the 1970s. 1

Capitalism and the market economy encourage racial, ethnic, and religious tolerance, while supporting a plurality of diverse lifestyles and customs. Heavily regulated or socialist economies, in contrast, tend to breed intolerance and ethnic persecution. Socialism leads to low or negative rates of economic growth, disputes over resource use, and concentrated political power-all conditions which encourage conflict rather than cooperation. Ethnic and religious minorities usually do poorly when political coercion is prevalent. Economic collapses - usually associated with interventionism-worsen the problem by unleashing the destructive psychological forces of envy and resentment, which feed prejudice and persecution.

While discrimination is present in societies of all kinds, discriminators must pay pecuniary costs for indulging their prejudices in a market setting. Even the prejudiced usually will trade with minorities; bigots attempt to oppress minorities by socializing the costs through government action, but bigots usually are less willing to bear these costs themselves. Repeated commercial interactions also increase the social familiarity of customs or lifestyles that otherwise might be found unusual or alien. Sustained economic growth alleviates political and social tensions by creating more for everybody.

The history of the Jewish people illustrates the relatively favorable position of minorities in a market setting. Hostility toward trade and commerce has often fueled hostility toward Jews, and vice versa. The societies most congenial to commercial life for their time - Renaissance Italy, the growing capitalist economies of England and the Netherlands in the seventeenth century, and the United States - typically have shown the most toleration for Jews. Ellis Rivkin, in his neglected masterpiece, The Shaping of Jewish History.- A Radical New Interpretation, wrote:

Since World War II Jews and Judaism have been liberated in every country and territory where capitalism has been restored to vigorous growth-and this includes Germany. By contrast, wherever anti-capitalism or pre-capitalism has prevailed the status of Jews and Judaism has either undergone deterioration or is highly precarious. Thus at this very moment the country where developing global capitalism is most advanced, the United States, accords Jews and Judaism a freedom that is known nowhere else in the world and that was never known in the past. It is a freedom that is not matched even in Israel... By contrast, in the Soviet Union, the citadel of anti-capitalism, the Jews are cowed by anti-Semitism, threatened by extinction, and barred from access to their God.2

Terrorism and anti-Semitism

The links between anti-Semitism and anti-capitalism could not be more relevant today. Islamic terrorists nearly always express a hatred of both Jews and capitalism. It is no accident that the al-Qaeda group, radically anti-Semitic in stance, attacked the World Trade Center, a symbolic icon of America’s economic might and global reach.

The Islamic terrorists dislike the notion of a free, commercial society most of all. They seek the build societies on the contrasting ideas of subordination and domination. Jews could hardly hope to fare well under such principles; the murders of Leon Klinghoffer and Daniel Pearl make clear the relevant agenda.

The Iraqi Baathists illustrate this same link between anti-commercialism and anti-Semitism. The Baath party tried to bring all Iraqi institutions under the centralized control of a tyrannical government. It also was virulently anti-Semitic, committed to the complete destruction of the state of Israel.

The link between anti-Semitism and anti-capitalism runs throughout Islamic history. In medieval times, the Arab countries were relatively free in economic terms, and they often were wealthier than Europe. They also were relatively tolerant of Jews, at least compared to medieval Europe. Jews were subject to special taxes, and periodic persecution, but they could live, pursue their religion, and act as entrepreneurs. The Arabic world after the Second World War has illustrated a sadder story. The countries are now far poorer than Europe, and also significantly less free. Anti-Semitism is part of the daily political discourse, even among many so-called “moderates.” Not surprisingly, there has been a massive exodus of Jews from the Arabic countries, to Israel, the United States, and Europe.

To better understand this modern pairing of anti-Semitism and anti-capitalism, let us go back in history and look at the origins of modern anti-Semitism.

Anti-Semitism in Nineteenth- Century Germany and Austria

Anti-Semitism as a formal, intellectual movement arose in the middle of the nineteenth century, when Jewish conspiracy theories grew in popularity. German writers picked up on earlier anti-Enlightenment theories of a Judeo-Masonic conspiracy to rule the world. During the French Revolution, the Jews, along with the Masons, were identified as forces for liberalism, secularism, and capitalism. German writers quickly found the Jews to be a more popular target than the Masons, perhaps because they were more visible or more different. The originally Judeo-Masonic theories eventually discarded the other conspirators, such as the Templars and the Illuminati, and focused on the Jews.

The anti-Jewish creed was formalized by Wilhelm Marr, the German writer who coined the term "anti-Semitic." In 1879 Marr published his book The Victory of Judaism over Germandom, which went through twelve editions in six years. He also founded the "Anti-Semitic Journal," and started an "Anti-Semitic League." Marr idolized Tsarist Russia, and earlier in his career he had been a radical socialist. The new anti-Semites who followed Marr expanded the medieval attacks on Jewish traders and usurers and developed them into a full-scale economic critique. The Jews who provoked the most anger were those who embraced cosmopolitan, Enlightenment values, and who achieved economic success.

In the second half of the nineteenth century, Germany became the first country to develop systematic anti-Semitic political and intellectual movements. In Germany, Adolf Stöcker's Christian Social Party (1878-1885) combined anti-Semitism with left-wing, reformist legislation. The party attacked laissez-faire economics and the Jews as part of the same liberal plague. Stöcker's movement synthesized medieval anti-Semitism, based in religion, and modern anti-Semitism, based in racism and socialist economics. He once wrote: "I see in unrestrained capitalism the evil of our epoch and am naturally also an opponent of modern Judaism on account of my socio-political views." Stöcker had revered the Prussian aristocracy since his youth.

Georg Ritter von Schönerer led the leftwing' anti--Semitic movement in Austria. Schönerer's German Liberal Party, developed a lower-middle-class, anti-Semitic, anti-capitalistic platform in the 1880s. Schönerer directed his anti-Semitism at the economic activity of the Rothschilds; he advocated nationalization of their railroad assets. Later, he broadened his charges to attack Jewish merchants more generally. Hitler was an avid admirer of Schönerer, and as a young man even hung Schönerer's slogans over his bed.

The growing nineteenth-century socialist movements did little to stem the anti-Semitic tide and often explicitly promoted anti-Semitism. The initial link between socialism and anti-Semitism arose through intellectual affinity. Throughout the nineteenth century, the socialist critique of capitalism and the anti-Semitic critique used the same arguments. Many socialists considered anti-Semitism to be a way station on the path toward a more consistent socialist viewpoint. The very first systematic socialist philosophers, the French Utopians of the early nineteenth century, had implicated the Jews in their critique of capitalism. French Jewry was highly commercial, financial, and capitalistic. Proudhon and Fourier, who stressed the abolition of usury, saved their most vitriolic anti-Semitic tirades for Jewish moneylenders.

Karl Marx continued the anti-Jewish polemics of the socialists. The historical association between Jews, private property, and commerce led to his well-known anti-Semitic diatribes. Marx, who sought to reconstruct society according to his master plan, detested the particularistic nature of Jewish religion and custom. Some of Marx's followers, such as Dühring and Lassalle, used anti-Semitism as a means of introducing anti-capitalist doctrine. They believed that if the public could be convinced to hate Jewish capitalists, the public would eventually come to hate non-Jewish capitalists as well.

A widely circulated nineteenth-century witticism described anti-Semitism as "the socialism of fools" [der Sozialismus des blöden Mannes]. It was widely recognized that the anti-Semites shared the same gripes as the socialists; the anti-Semites simply chose too narrow a target. The socialists happily accepted the spirit of anti-Semitism, provided the target was widened to the entire capitalist class. More recently, the historian Paul Johnson has noted with irony that socialism has served as the "anti-Semitism of the intellectuals."3

Even when socialists opposed anti-Semitism, as later came to pass for tactical reasons, European socialist parties failed to provide effective opposition to anti-Semitic trends. Most socialists, with their dislike of capitalism, were unwilling to defend the economic activities of Jews. Socialism pretended to be a revolutionary, liberal movement but in fact embraced the conservative doctrine of concentrated state power. Most socialists supported World War I, which provided a tremendous boost to anti-Semitism, without hesitation. Later, the Nazi party, the most dedicated enemy of the Jews, was a national socialist party from the beginning.4

Soviet Anti-Semitism

The actual practice of socialism has not been kind to its religious and ethnic minorities, including Jews. The Soviet government adopted consistently anti-Semitic policies. Lenin was strongly opposed to anti-Semitism, but Soviet policy reversed shortly after his death. Totalitarian states, with their inevitable economic failures, eventually need scapegoats. Economic performance rarely matches the official promises, and the subsequent privations feed social resentment; one person gains only at the expense of another. The necessities of totalitarian government, in time, override whatever non-racist feelings might be held by the leaders, and create strong pressures for political support of racism. Control over the press and rights of speech makes racist feeling relatively easy to whip up.

Soviet anti-Semitism flourished after the Second World War, as the Communist leaders were unable to resist the target that had proven so successful for Hitler. In 1953 Stalin alleged the existence of a "Doctors' Plot," masterminded by Jews, to poison the top Soviet leadership. Stalin died before a trial was called, but he had been planning to forcibly deport two million Jews to Siberia. The "economic crimes" executions of the early 1960s were directed largely against Jews.

Textbooks were rewritten either to remove the Jewish role in history, or to provide negative stereotypes of Jews. Government texts dealing with Germany and World War II mentioned neither the Jews nor the Holocaust. The Russian pogroms were reinterpreted as justified retribution for the capitalistic excesses of the Jews. The Soviet government attacked all forms of religion, but Judaism most of all.

Eastern Germany continued the earlier Nazi polemics against Jews, substituting the words "Zionist" or "Israel" for Jew, and referring to the salutary effects of "progressive socialist forces," a scant difference from the earlier Nazi terminology of "national socialism." Many former Nazi journalists were hired to write these "anti-Zionist" polemics. Similar trends came to pass throughout eastern Europe. In the early 1950s, thirteen leaders in the Czech Communist party (ten were Jewish), were accused of being "Zionists," and were hanged. In 1968 the Polish media spent months debating the "unmasking of Zionists in Poland," although Jews comprised less than one-fifteenth of one percent of the population. The anti-Zionist campaign was accompanied by demonstrations, arrests, surveillance, police persecution, and other typical methods of totalitarian oppression.

The contrast with the more capitalistic United States is striking. The United States started off with few Jews but attracted many Jewish immigrants with its relatively free economy and atmosphere of relative tolerance. By the 1920s, three of the four cities with the most Jews were located in the United States. New York had the largest number of Jews, and Chicago and Philadelphia were third and fourth (Budapest was second). Today Jews account for only two percent of the American population, but they account for about half of the billionaires.

Concluding remarks

We cannot know for sure how much radical Islam picked up anti-Semitism from other statist movements, and how much it rediscovered anti-Semitism on its own. It is, however, now widely recognized that radical Islam looked to European socialism and totalitarianism for its critiques of capitalism and democracy. It is no accident that Islamic terrorists picked up the anti-Semitic part of the bundle as well.
The history of the Jews provides a stark illustration of the differences between capitalism and socialism. It is a history that we should never forget.

ENDNOTES:
1. My translation draws upon that of Paul Lawrence Rose, Revolutionary Antisemitism in Germany: From Kant to Wagner (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1990), p. 304.

2. Ellis Rivkin, The Shaping of Jewish History: A Radical New Interpretation (New York: Charles Scribner's Sons, 1971), pp. 239-240.

3. Paul Johnson, A History of the Jews (New York: Harper-Collins, 1987), p. 353.

4. European socialist attitudes toward anti-Semitism shifted in the last decade of the nineteenth century. At this time the socialists realized several truths. First, anti-Semitism was a way station to state control, but the right-wing and fascist parties were likely to capture the benefits. Second, the socialists realized that the anti-Semites (like Judaism itself, in socialist eyes) had become precisely the kind of particularist sympathy that held back the more universalist socialist ideal. These points became clearest in Germany, where most leftists had abandoned anti-Semitism by the early twentieth century. The French left, in contrast, was much slower to repudiate the ideology of racism, perhaps because French politics never polarized the way German politics did.

http://www.independent.org/publications ... asp?id=359
Laatst gewijzigd door Anonymous op Za Jan 12, 2013 1:49 am, 8 keer totaal gewijzigd.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Manon
Berichten: 17473
Lid geworden op: Ma Feb 17, 2003 9:58 am

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Manon » Za Okt 03, 2009 10:15 am

Ik ga bovenstaand artikel zeker doornemen.
Ondertussen plaats ik hier een gelijkaardig (gebaseerd op bovenstaande misschien?) artikel in het Nederlands door Marcel Roele:

WAS HITLER LINKS?

-----------------------

Bij de comments:
Niet voor het het een of ander, maar vermelden dat de tekst een haast letterlijke vertaling is van vriend John Jay Ray lijkt me wel zo gepast.

http://jonjayray.netfirms.com/hitler.html

Hoewel ik blij ben dat het vertaald is, komt deze man het krediet toe. Tip, lees ook zijn andere stukken die van hoge kwaliteit zijn. Kijk ook eens in zijn cv…..
More diversity always means "less white people"
Diversity is a codeword for white genocide.

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Za Okt 03, 2009 2:39 pm

Manon schreef:Ik ga bovenstaand artikel zeker doornemen.
Ondertussen plaats ik hier een gelijkaardig (gebaseerd op bovenstaande misschien?) artikel in het Nederlands door Marcel Roele:...

Dat artikel had ik al in zijn geheel op de eerste pagina van deze topic geplaatst. Ik krijg trouwens geen verbinding als ik op deze link klik: http://jonjayray.netfirms.com/hitler.html

Weet je trouwens dat veel leden van de neonazistische NVU op de SP stemmen. :)
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

naar boven
Berichten: 5054
Lid geworden op: Do Nov 16, 2006 10:14 pm
Contact:

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor naar boven » Za Okt 03, 2009 3:09 pm

Pilgrim schreef:Dat artikel had ik al in zijn geheel op de eerste pagina van deze topic geplaatst. Ik krijg trouwens geen verbinding als ik op deze link klik: http://jonjayray.netfirms.com/hitler.html

Ik ook niet: forbidden.

Deze wel:
HITLER WAS A SOCIALIST

Spoiler! :
Previously unpublished article

HITLER WAS A SOCIALIST

John J. Ray (M.A.; Ph.D.)

The Demand for Explanation

Now that more than 50 years have passed since the military defeat of Nazi Germany, one might have thought that the name of its leader would be all but forgotten. This is far from the case, however. Even in the popular press, references to Hitler are incessant and the trickle of TV documentaries on the Germany of his era would seem to be unceasing. Hitler even featured on the cover of a 1995 Time magazine.

This finds its counterpart in the academic literature too. Scholarly works on Hitler's deeds continue to emerge (e.g. Feuchtwanger, 1995) and in a recent survey of the history of Western civilization, Lipson (1993) named Hitlerism and the nuclear bomb as the two great evils of the 20th century. Stalin's tyranny lasted longer, Pol Pot killed a higher proportion of his country's population and Hitler was not the first Fascist but the name of Hitler nonetheless hangs over the entire 20th century as something inescapably and inexplicably malign. It seems doubtful that even the whole of the 21st century will erase from the minds of thinking people the still largely unfulfilled need to understand how and why Hitler became so influential and wrought so much evil.

The fact that so many young Germans (particular from the formerly Communist East) today still salute his name and perpetuate much of his politics is also an amazement and a deep concern to many and what can only be called the resurgence of Nazism among many young Germans at the close of the 20th century would seem to generate a continuing and pressing need to understand the Hitler phenomenon.

So what was it that made Hitler so influential? What was it that made him (as pre-war histories such as Roberts, 1938, attest) the most popular man in the Germany of his day? Why does he still have many admirers now in the Germany on which he inflicted such disasters? What was (is?) his appeal? And why, of all things, are the young products of an East German Communist upbringing still so susceptible to his message?

Modern Leftism

Before we answer that question, however, let us look at what the Left and Right in politics consist of at present. Consider this description by Edward Feser of someone who would have been an ideal Presidential candidate for the modern-day U.S. Democratic party:

He had been something of a bohemian in his youth, and always regarded young people and their idealism as the key to progress and the overcoming of outmoded prejudices. And he was widely admired by the young people of his country, many of whom belonged to organizations devoted to practicing and propagating his teachings. He had a lifelong passion for music, art, and architecture, and was even something of a painter. He rejected what he regarded as petty bourgeois moral hang-ups, and he and his girlfriend "lived together" for years. He counted a number of homosexuals as friends and collaborators, and took the view that a man's personal morals were none of his business; some scholars of his life believe that he himself may have been homosexual or bisexual. He was ahead of his time where a number of contemporary progressive causes are concerned: he disliked smoking, regarding it as a serious danger to public health, and took steps to combat it; he was a vegetarian and animal lover; he enacted tough gun control laws; and he advocated euthanasia for the incurably ill.

He championed the rights of workers, regarded capitalist society as brutal and unjust, and sought a third way between communism and the free market. In this regard, he and his associates greatly admired the strong steps taken by President Franklin Roosevelt's New Deal to take large-scale economic decision-making out of private hands and put it into those of government planning agencies. His aim was to institute a brand of socialism that avoided the inefficiencies that plagued the Soviet variety, and many former communists found his program highly congenial. He deplored the selfish individualism he took to be endemic to modern Western society, and wanted to replace it with an ethic of self-sacrifice: "As Christ proclaimed 'love one another'," he said, "so our call -- 'people's community,' 'public need before private greed,' 'communally-minded social consciousness' -- rings out.! This call will echo throughout the world!"

The reference to Christ notwithstanding, he was not personally a Christian, regarding the Catholicism he was baptized into as an irrational superstition. In fact he admired Islam more than Christianity, and he and his policies were highly respected by many of the Muslims of his day. He and his associates had a special distaste for the Catholic Church and, given a choice, preferred modern liberalized Protestantism, taking the view that the best form of Christianity would be one that forsook the traditional other-worldly focus on personal salvation and accommodated itself to the requirements of a program for social justice to be implemented by the state. They also considered the possibility that Christianity might eventually have to be abandoned altogether in favor of a return to paganism, a worldview many of them saw as more humane and truer to the heritage of their people. For he and his associates believed strongly that a people's ethnic and racial heritage was what mattered most. Some endorsed a kind of cultural relativism according to which what is true or false and right or wrong in some sense depends on one's ethnic worldview, and especially on what best promotes the well-being of one's ethnic group

There is surely no doubt that the man Feser described is in fact a mainstream Leftist by current standards. But who is the man concerned? It is a historically accurate description of Adolf Hitler. Hitler was not only a socialist in his own day but he would even be a mainstream socialist in most ways today. Feser does not mention Hitler's antisemitism above, of course, but that too seems once again to have become mainstream among the Western-world Left in the early years of the 21st century.

Insane?

But what about Hitler's insanity? There have been many proposed explanations of Hitler's influence and deeds but nearly all of the social scientific explanations very rapidly come up with the word "insanity" or one of its synonyms (e.g. Adorno, Frenkel-Brunswik, Levinson & Sanford, 1950). Attributing mental illness or mental disturbance to Hitler seems to be the only way that many people can deal with his malign legacy.

Proving a negative is of course notoriously difficult so proving that Hitler was NOT insane is something we can only do probabilistically. As perhaps some initial context however, consider this description of a German country gentleman of Hitler's day:

"There is nothing pretentious about his little estate. It is one that any merchant might possess in these lovely hills. All visitors are shown their host's model kennels, where he keeps magnificent Alsatians. Some of his pedigree pets are allowed the run of the house, especially on days when he gives a "Fun Fair" for the local children. He delights in the society of brilliant foreigners, especially painters, singers and musicians. As host he is a droll raconteur. Every morning at nine he goes out for a talk with his gardeners about their day's work. These men, like the chauffeur and air-pilot, are not so much servants as loyal friends. A life-long vegetarian at table, his kitchen plots are both varied and heavy with produce. Even in his meatless diet, he is something of a gourmet. He is his own decorator, designer and furnisher, as well as architect."

This apparently pleasant, artistic country gentleman was described in the 1938 edition of the British "Homes & Gardens" magazine -- which is now on the net here. It sounds about as good an opposite to the insane Hitler as one could get, does it not? In reality, of course, it is a description of Hitler himself. The story of how the article concerned came to be posted on the internet is here

So we surely do need to look at the plausibility of the "insanity" claim. Do madmen achieve popular acclaim among their own people? Do madmen inspire their countrymen to epics of self-sacrifice? Do madmen leave a mark on history unlike any other? Until Hitler came along, the answers to all these questions would surely have been "no".

So is there an alternative explanation? Is there something other than mental illness that can explain Hitler's success? If there is we surely owe it to ourselves and to our children to find out. If by dismissing Hitlerism as madness we miss what really went on in Hitler's rise to power we surely run dreadful risks of allowing some sort of Nazi revival. The often extreme expressions of nationalism to be heard from Russia today surely warn us that a Fascist upsurge in a major European State is no mere bogeyman. What we fail to understand we may be unable to prevent. All possible explanations for the Nazi phenomenon do surely therefore demand our attention. It is the purpose of the present paper, therefore, to explain the rise and power of Hitler's Nazism in a way that does not take the seductive route of invoking insanity. Before we do that, however, we have to place him in the context of his times. We literally have to know "where he was coming from".

Party programmes

Let us start by considering political party programmes or "platforms" of Hitler's day:

Take this description of a political programme:

A declaration of war against the order of things which exist, against the state of things which exist, in a word, against the structure of the world which presently exists".

And this description of a political movement as having a 'revolutionary creative will' which had 'no fixed aim, no permanency, only eternal change'

And this policy manifesto:

9. All citizens of the State shall be equal as regards rights and duties.

10. The first duty of every citizen must be to work mentally or physically. The activities of the individual may not clash with the interests of the whole, but must proceed within the frame of the community and be for the general good.

Therefore we demand:

11. That all unearned income, and all income that does not arise from work, be abolished.

12. Since every war imposes on the people fearful sacrifices in life and property, all personal profit arising from the war must be regarded as a crime against the people. We therefore demand the total confiscation of all war profits whether in assets or material.

13. We demand the nationalization of businesses which have been organized into cartels.

14. We demand that all the profits from wholesale trade shall be shared out.

15. We demand extensive development of provision for old age.

16. We demand the creation and maintenance of a healthy middle-class, the immediate communalization of department stores which will be rented cheaply to small businessmen, and that preference shall be given to small businessmen for provision of supplies needed by the State, the provinces and municipalities.

17. We demand a land reform in accordance with our national requirements, and the enactment of a law to confiscate from the owners without compensation any land needed for the common purpose. The abolition of ground rents, and the prohibition of all speculation in land.

So who put that manifesto forward and who was responsible for the summary quotes given before that? Was it the US Democrats, the British Labour Party, the Canadian Liberals, some European Social Democratic party? No. The manifesto is an extract from the (February 25th., 1920) 25 point plan of the National Socialist German Workers Party and was written by the leader of that party: Adolf Hitler. And the preceding summary quotes were also from him (See towards the end of Mein Kampf and O'Sullivan, 1983. p. 138).

The rest of Hitler's manifesto was aimed mainly at the Jews but in Hitler's day it was very common for Leftists to be antisemitic. And the increasingly pervasive anti-Israel sentiment among the modern-day Left -- including at times the Canadian government -- shows that modern-day Leftists are not even very different from Hitler in that regard. Modern-day anti-Israel protesters still seem to think that dead Jews are a good thing.

Other examples of Hitler's Leftism

Further, as a good socialist does, Hitler justified everything he did in the name of "the people" (Das Volk). The Nazi State was, like the Soviet State, all-powerful, and the Nazi party, in good socialist fashion, instituted pervasive supervision of German industry. And of course Hitler and Stalin were initially allies. It was only the Nazi-Soviet pact that enabled Hitler's conquest of Western Europe. The fuel in the tanks of Hitler's Panzern as they stormed through France was Soviet fuel.

And a book that was very fashionable worldwide in the '60s was the 1958 book "The Affluent Society" by influential "liberal" Canadian economist J.K. Galbraith -- in which he fulminated about what he saw as our "Private affluence and public squalor". But Hitler preceded him. Hitler shared with the German Left of his day the slogan: "Gemeinnutz vor Eigennutz" (Common use before private use).

And we all know how evil Nazi eugenics were, don't we? How crazy were their efforts to build up the "master race" through selective breeding of SS men with the best of German women -- the "Lebensborn" project? Good Leftists recoil in horror from all that of course. But who were the great supporters of eugenics in Hitler's day? In the USA, the great eugenicists of the first half of the 20th century were the "Progressives". And who were the Progressives? Here is one summary of them:

"Originally, progressive reformers sought to regulate irresponsible corporate monopoly, safeguarding consumers and labor from the excesses of the profit motive. Furthermore, they desired to correct the evils and inequities created by rapid and uncontrolled urbanization. Progressivism ..... asserted that the social order could and must be improved..... Some historians, like Richard Hofstadter and George Mowry, have argued that the progressive movement attempted to return America to an older, more simple, agrarian lifestyle. For a few progressives, this certainly was true. But for most, a humanitarian doctrine of social progress motivated the reforming spirit"

Sound familiar? The Red/Green alliance of today is obviously not new. So Hitler's eugenics were yet another part of Hitler's LEFTISM! He got his eugenic theories from the Leftists of his day. He was simply being a good Leftist intellectual in subscribing to such theories.

The summary of Progressivism above is from De Corte (1978). Against all his own evidence, De Corte also claims that the Progressives were "conservative". More Leftist whitewash! See also Pickens (1968).

And are feminists conservative? Hardly. And feminists are hardly a new phenomenon either. In the person of Margaret Sanger and others, they were very active in the USA in first half of the 20th century, advocating (for instance) abortion. And Margaret Sanger was warmly praised by Hitler for her energetic championship of eugenics. And the American eugenicists were very racist. They shared Hitler's view that Jews were genetically inferior and opposed moves to allow into the USA Jews fleeing from Hitler (Richmond, 1998). So if Hitler's eugenics and racial theories were loathsome, it should be acknowledged that his vigorous supporters in the matter at that time were Leftists and feminists, rather than conservatives.

Hitler the Greenie

And Hitler also of course foreshadowed the Red/Green alliance of today. The Nazis were in fact probably the first major political party in the Western world to have a thoroughgoing "Green" agenda. I take the following brief summary from Andrew Bolt:

Hitler's preaching about German strength and destiny was water in the desert to the millions of Germans who'd been stripped of pride, security and hope by their humiliating defeat in World War I, and the terrible unemployment that followed.

The world was also mad then with the idea that a dictatorial government should run the economy itself and make it "efficient", rather than let people make their own decisions.

The Nazis -- National Socialists -- promised some of that, and their sibling rivals in the Communist Party more.

The theory of eugenics -- breeding only healthy people -- was also in fashion, along with a cult of health.

The Nazis, with their youth camps and praise of strong bodies and a strong people, endorsed all that, and soon were killing the retarded, the gay and the different.

Tribalism was popular, too. People weren't individuals, but members of a class, as the communists argued, or of a race, as the Nazis said. Free from freedom -- what a relief for the scared!

You'd think we'd have learned. But too much of such thinking is back and changing us so fast that we can't say how our society will look by the time we die.

A KIND of eugenics is with us again, along with an obsession for perfect bodies.

Children in the womb are being killed just weeks before birth for the sin of being a dwarf, for instance, and famed animal rights philosopher Peter Singer wants parents free to kill deformed children in their first month of life. Meanwhile support for euthanasia for the sick, tired or incompetent grows.

As for tribalism, that's also back -- and as official policy. We now pay people to bury their individuality in tribes, giving them multicultural grants or even an Aboriginal "parliament".

But most dangerous is that we strip our children of pride, security and even hope. They are taught that God is dead, our institutions corrupt, our people racist, our land ruined, our past evil and our future doomed by global warming.

Many have also watched one of their parents leave the family home, which to some must seem a betrayal.

They are then fed a culture which romanticises violence and worships sex -- telling them there is nothing more to life than the cravings of their bodies.

No one can live like this and be fulfilled. People need to feel part of something bigger and better than ourselves -- a family, or a church, or a tradition or a country. Or, as a devil may whisper, the greens.

The greens. Here's a quote which may sound very familiar -- at least in part. "We recognise that separating humanity from nature, from the whole of life, leads to humankind's own destruction and to the death of nations. "Only through a re-integration of humanity into the whole of nature can our people be made stronger . .

"This striving toward connectedness with the totality of life, with nature itself, a nature into which we are born, this is the deepest meaning and the true essence of National Socialist thought."

That was Ernst Lehmann, a leading biologist under the Nazi regime, in 1934, and he wasn't alone. Hitler, for one, was an avid vegetarian and green, addicted to homoepathic cures. His regime sponsored the creation of organic farming, and SS leader Heinrich Himmler even grew herbs on his own organic farm with which to treat his beloved troops.

HITLER also banned medical experiments on animals, but not, as we know to our grief, on Jewish children. And he created many national parks, particularly for Germany's "sacred" forests.

This isn't a coincidence. The Nazis drew heavily on a romantic, anti-science, nature worshipping, communal and anti-capitalist movement that tied German identity to German forests. In fact, Professor Raymond Dominick notes in his book, The Environmental Movement in Germany, two-thirds of the members of Germany's main nature clubs had joined the Nazi Party by 1939, compared with just 10 per cent of all men.

The Nazis also absorbed the German Youth Movement, the Wandervogel, which talked of our mystical relationship with the earth. Peter Staudenmaier, co-author of Ecofascism: Lessons from the German Experience, says it was for the Wandervogel that the philosopher Ludwig Klages wrote his influential essay Man and Earth in 1913.

In it, Klages warned of the growing extinction of species, the destruction of forests, the genocide of aboriginal peoples, the disruption of the ecosystem and the killing of whales. People were losing their relationship with nature, he warned.

Heard all that recently? I'm not surprised. This essay by this notorious anti-Semite was republished in 1980 to mark the birth of the German Greens -- the party that inspired the creation of our own Greens party.

Its message is much as Hitler's own in Mein Kampf: "When people attempt to rebel against the iron logic of nature, they come into conflict with the very same principles to which they owe their existence as human beings. Their actions against nature must lead to their own downfall."

Why does this matter now? Because we must learn that people who want animals to be treated like humans really want humans to be treated like animals.

We must realise a movement that stresses "natural order" and the low place of man in a fragile world, is more likely to think man is too insignificant to stand in the way of Mother Earth, or the Fatherland, or some other man-hating god.

We see it already. A Greenpeace co-founder, Paul Watson, called humans the "AIDS of the earth", and one of the three key founders of the German Greens, Herbert Gruhl, said the environmental crisis was so acute the state needed perhaps "dictatorial powers".

And our growing church of nature worshippers insist that science make way for their fundamentalist religion, bringing us closer to a society in which muscle, not minds, must rule.

It's as a former head of Greenpeace International, Patrick Moore, says: "In the name of speaking for the trees and other species, we are faced with a movement that would usher in an era of eco-fascism."

This threat is still small. But if we don't resist it today, who knows where it will sweep us tomorrow?

Lebensraum and the population "problem"

Reading Mein Kampf can be a perverse sort of fun. You can open almost any page of it at random and hear echoes of the modern-day Left and Greens. The points I mention in this present article are just a sampling. I could fill a book with examples showing that Hitler was not only a Leftist in his day but that he was also a pretty good Leftist by modern standards. His antisemitism would certainly pass unremarked by much of the Left today.

Among students of the Nazi period it is well-known that Hitler's most central concern after getting rid of the Jews was Lebensraum for Germany -- i.e. taking over the lands of Eastern Europe for Germans. But WHY did Hitler want Lebensraum (literally, "life-space") for Germans? It was because, like the Greenies of today, he was concerned about overpopulation.

Greenie Paul Ehrlich wrote in his 1968 book The population bomb:

"The battle to feed all of humanity is over. In the 1970s and 1980s hundreds of millions of people will starve to death in spite of any crash programs embarked upon now. At this late date nothing can prevent a substantial increase in the world death rate..."

Hitler shared Ehrlich's pessimism:

"Germany has an annual increase in population of nearly nine hundred thousand souls. The difficulty of feeding this army of new citizens must grow greater from year to year and ultimately end in catastrophe, unless ways and means are found to forestall the danger of starvation and misery in time... Without doubt the productivity of the soil can be increased up to a certain limit. But only up to a certain limit, and not continuously without end..... But even with the greatest limitation on the one hand and the utmost industry on other, here again a limit will one day be reached, created by the soil itself. With the utmost toil it will not be possible to obtain any more from it, and then, though postponed for a certain time, catastrophe again manifests itself". (Mein Kampf pp. 121 & 122).

Both Prof. Ehrlich and Hitler were intelligent but overconfident Green/Left ignoramuses who knew nothing of the economics concerned -- as is shown by the almost hilarious wrongness of Ehrlich's predictions -- but Hitler unfortunately had the means to do something about his ill-informed theories. He concluded that rather than let Germans starve, he would grab more land off other people to feed them -- and the rest is indeed history.

But surely Hitler was at least like US conservatives in being a "gun nut"? Far from it. Weimar (pre-Hitler) Germany did have restrictions on private ownership of firearms but the Nazis introduced even further restrictions when they came to power. The Nazi Weapons Law (or Waffengesetz), which restricted the possession of militarily useful weapons and forbade trade in weapons without a government-issued license, was passed by the Reichstag ("State Assembly" -- i.e. the German Federal Parliament) on March 18, 1938.

More Leftist than racist?

Hitler was in fact even more clearly a Leftist than he was a nationalist or a racist. Although in his speeches he undoubtedly appealed to the nationalism of the German people, Locke (2001) makes a strong case that Hitler was not in fact a very good nationalist in that he always emphasized that his primary loyalty was to what he called the Aryan race -- and Germany was only one part of that race. Locke then goes on to point out that Hitler was not even a very consistent racist in that the Dutch, the Danes etc. were clearly Aryan even by Hitler's own eccentric definition yet he attacked them whilst at the same time allying himself with the very non-Aryan Japanese. And the Russians and the Poles (whom Hitler also attacked) are rather more frequently blonde and blue-eyed (Hitler's ideal) than the Germans themselves are! So what DID Hitler believe in? Locke suggests that Hitler's actions are best explained by saying that he simply had a love of war but offers no explanation of WHY Hitler would love war. Hitler's extreme Leftism does explain this however. As the quotations already given show, Hitler shared with other Leftists a love of constant change and excitement --- and what could offer more of that than war (or, in the case of other Leftists, the civil war of "revolution")?

See here for a more extensive treatment of what motivates Leftists generally.

The idea that Nazism was motivated primarily by a typically Leftist hunger for change and excitement and rejection of the status quo is reinforced by the now famous account of life in Nazi Germany given by a young "Aryan" who lived through it. Originally written before World War II, Haffner's (2002) account of why Hitler rose to power stresses the boring nature of ordinary German life and observes that the appeal of the Nazis lay in their offering of relief from that:

"The great danger of life in Germany has always been emptiness and boredom ... The menace of monotony hangs, as it has always hung, over the great plains of northern and eastern Germany, with their colorless towns and their all too industrious, efficient, and conscientious business and organizations. With it comes a horror vacui and the yearning for 'salvation': through alcohol, through superstition, or, best of all, through a vast, overpowering, cheap mass intoxication."

So he too saw the primary appeal of Nazism as its offering of change, novelty and excitement.

And how about another direct quote from Hitler himself?

"We are socialists, we are enemies of today's capitalistic economic system for the exploitation of the economically weak, with its unfair salaries, with its unseemly evaluation of a human being according to wealth and property instead of responsibility and performance, and we are all determined to destroy this system under all conditions"

(Speech of May 1, 1927. Quoted by Toland, 1976, p. 306)

Clearly, the idea that Hitler was a Rightist is probably the most successful BIG LIE of the 20th Century. He was to the Right of the Communists but that is all. Nazism was nothing more nor less than a racist form of Leftism (rather extreme Leftism at that) and to label it as "Rightist" or anything else is to deny reality.

The word "Nazi" is a German abbreviation of the name of Hitler's political party -- the Nazionalsozialistische Deutsche Arbeiter Partei. In English this translates to "The National Socialist German Worker's Party". So Hitler was a socialist and a champion of the workers -- or at least he identified himself as such and campaigned as such.

There is a great deal of further reading available that extends the points made here about the nature of Nazism and Fascism. There is, for instance, an interesting review by Prof. Antony Flew here of The Lost Literature of Socialism by historian George Watson. Excerpt:

Many of his findings are astonishing. Perhaps for readers today the most astonishing of all is that "In the European century that began in the 1840s, from Engels' article of 1849 down to the death of Hitler, everyone who advocated genocide called himself a socialist and no conservative, liberal, anarchist or independent did anything of the kind." (The term "genocide" in Watson's usage is not confined to the extermination only of races or of ethnic groups, but embraces also the liquidation of such other complete human categories as "enemies of the people" and "the Kulaks as a class.")

The book seems well worth reading but is not of course available online. An excellent earlier essay by Prof. Watson covering some of the same ground is however available here. He shows in it that even such revered figures in the history of socialism as G.B. Shaw and Beatrice Webb were vocally in favour of genocide.

We do however need to keep in mind that there is no such thing as PURE Leftism. Leftists are notoriously fractious, sectarian and multi-branched. And even the Fascist branch of Leftism was far from united. The modern-day Left always talk as if Italy's Mussolini and Hitler were two peas in a pod but that is far from the truth. Mussolini got pretty unprintable about Hitler at times and did NOT support Hitler's genocide against the Jews (Steinberg, 1990; Herzer, 1989). As it says here:

"Just as none of the victorious powers went to war with Germany to save the Jews neither did Mussolini go to war with them to exterminate the Jews. Indeed, once the Holocaust was under way he and his fascists refused to deport Jews to the Nazi death camps thus saving thousands of Jewish lives - far more than Oskar Schindler."

"Far more than Oskar Schindler"!. And as late as 1938, Mussolini even asked the Pope to excommunicate Hitler!. Leftists are very good at "fraternal" rivalry.

So unity is not of the Left in any of its forms. They only ever have SOME things in common -- such as claiming to represent "the worker" and seeking a State that controls as much of people's lives as it feasibly can.

Tom Wolfe's essay on American intellectuals also summarizes the origins of Fascism and Nazism rather well. Here is one excerpt from it:

"Fascism" was, in fact, a Marxist coinage. Marxists borrowed the name of Mussolini's Italian party, the Fascisti, and applied it to Hitler's Nazis, adroitly papering over the fact that the Nazis, like Marxism's standard-bearers, the Soviet Communists, were revolutionary socialists. In fact, "Nazi" was (most annoyingly) shorthand for the National Socialist German Workers' Party. European Marxists successfully put over the idea that Nazism was the brutal, decadent last gasp of "capitalism."

Other sources on the basic facts about Hitler that history tells us are Roberts (1938), Heiden (1939), Shirer (1964), Bullock (1964), Taylor (1963), Hagan (1966), Feuchtwanger (1995).

The above are however secondary sources and, as every historian will tell you, there is nothing like going back to the original -- which is why much original text is quoted above. For further reading in the original sources, the first stop is of course Mein Kampf. It seems cutomary to portray Mein Kampf as the ravings of a madman but it is far from that. It is the attempt of an intelligent mind to comprehend the world about it and makes its points in such a personal and passionate way that it might well persuade many people today but for a knowledge of where it led. The best collection of original Nazi documents on the web is however probably here. Perhaps deserving of particular mention among the documents available there is a widely circulated pamphlet by Goebbels here. One excerpt from it:

The bourgeois is about to leave the historical stage. In its place will come the class of productive workers, the working class, that has been up until today oppressed. It is beginning to fulfill its political mission. It is involved in a hard and bitter struggle for political power as it seeks to become part of the national organism. The battle began in the economic realm; it will finish in the political. It is not merely a matter of pay, not only a matter of the number of hours worked in a day-though we may never forget that these are an essential, perhaps even the most significant part of the socialist platform-but it is much more a matter of incorporating a powerful and responsible class in the state, perhaps even to make it the dominant force in the future politics of the Fatherland

Objections

At this stage I think I need to consider some objections to the account of Hitler that I have given so far:

Leftist denials of Hitler's Leftism: Kangas

Modern day Leftists of course hate it when you point out to them that Hitler was one of them. They deny it furiously -- even though in Hitler's own day both the orthodox Leftists who represented the German labor unions (the SPD) and the Communists (KPD) voted WITH the Nazis in the Reichstag (German Parliament) on various important occasions.

As part of that denial, an essay by Steve Kangas is much reproduced on the internet. Entering the search phrase "Hitler was a Leftist" will bring up multiple copies of it. Kangas however reveals where he is coming from in his very first sentence: "Many conservatives accuse Hitler of being a leftist, on the grounds that his party was named "National Socialist." But socialism requires worker ownership and control of the means of production". It does? Only to Marxists. So Kangas is saying only that Hitler was less Leftist than the Communists -- and that would not be hard. Surely a "democratic" Leftist should see that as faintly to Hitler's credit, in fact.

At any event, Leonard Peikoff makes clear the triviality of the difference:

Contrary to the Marxists, the Nazis did not advocate public ownership of the means of production. They did demand that the government oversee and run the nation's economy. The issue of legal ownership, they explained, is secondary; what counts is the issue of CONTROL. Private citizens, therefore, may continue to hold titles to property -- so long as the state reserves to itself the unqualified right to regulate the use of their property.

Which sounds just like the Leftists of today.

Some other points made by Kangas are highly misleading. He says for instance that Hitler favoured "competition over co-operation". Hitler in fact rejected Marxist notions of class struggle and had as his great slogan: "Ein Reich, ein Volk, ein Fuehrer" (One State, one people, one leader). He ultimately wanted Germans to be a single, unified, co-operating whole under him, with all notions of social class or other divisions forgotten. Other claims made by Kangas are simply laughable: He says that Hitler cannot have been a Leftist because he favoured: "politics and militarism over pacifism, dictatorship over democracy". Phew! So Stalin was not political, not a militarist and not a dictator? Enough said.

Other denials of Nazism as Leftist

When all is said and done, however, the challenge by Kangas is really just too silly to take seriously. More serious is the strong reaction I get from many who know something of history who say that Hitler cannot have been a Leftist because of the great hatred that existed at the time between the Nazis and the "Reds". And it is true that Hitler's contempt for "Bolshevism" was probably exceeded only by his contempt for the Jews.

My reply is that there is no hatred like fraternal hatred and that hatreds between different Leftist groupings have existed from the French revolution onwards. That does not make any of the rival groups less Leftist however. And the ice-pick in the head that Trotsky got courtesy of Stalin shows vividly that even among the Russian revolutionaries themselves there were great rivalries and hatreds. Did that make any of them less Marxist, less Communist? No doubt the protagonists concerned would argue that it did but from anyone else's point of view they were all Leftists at least.

Nonetheless there still seems to persist in some minds the view that two groups as antagonistic as the Nazis and the Communists just cannot have been ideological blood-brothers. Let me therefore try this little quiz: Who was it who at one stage dismissed Hitler as a "barbarian, a criminal and a pederast"? Was it Stalin? Was it some other Communist? Was it Winston Churchill? Was it some other conservative? Was it one of the Social Democrats? No. It was none other than Benito Mussolini, the Fascist leader who later became Hitler's ally in World War II. And if any two leaders were ideological blood-brothers those two were. So I am afraid that antagonism between Hitler and others proves nothing. If anything, the antagonism between Hitler and other socialists is proof of what a typical socialist Hitler was.

Another difficulty that those who know their history raise is the great and undoubted prominence of nationalist themes in Hitler's propaganda. It is rightly noted that in this Hitler diverged widely from the various Marxist movements of Europe. So can he therefore really have been a Leftist?

My reply is of course that Hitler was BOTH a nationalist AND a socialist -- as the full name of his political party (The National Socialist German Worker's Party) implies. And he was not alone in that:

Other Leftist nationalists

From the days of Marx onward, there were innumerable "splits" in the extreme Leftist movement but two of the most significant occurred around the time of the Bolshevik revolution --- when in Russia the Bolsheviks themselves split into Leninists and Trotskyites and when in Italy Mussolini left Italy's major Marxist party to found the "Fascists". So from its earliest days Leftism had a big split over the issue of nationalism. It split between the Internationalists (e.g. Trotskyists) and the nationalists (e.g. Fascists) with Lenin having a foot in both camps. So any idea that a nationalist cannot be a Leftist is pure fiction.

And, in fact, the very title of Lenin's famous essay, "Left-wing Communism, an infantile disorder" shows that Lenin himself shared the judgement that he was a Right-wing sort of Marxist. Mussolini was somewhat further Right again, of course, but both were to the Right only WITHIN the overall far-Left camp of the day.

It should further be noted in this connection that the various European Socialist parties in World War I did not generally oppose the war in the name of international worker brotherhood but rather threw their support behind the various national governments of the countries in which they lived. Just as Mussolini did, they too nearly all became nationalists. Nationalist socialism is a very old phenomenon.

And it still exists today. Although many modern-day US Democrats often seem to be anti-American, the situation is rather different in Australia and Britain. Both the major Leftist parties there (the Australian Labor Party and the British Labour Party) are perfectly patriotic parties which express pride in their national traditions and achievements. Nobody seems to have convinced them that you cannot be both Leftist and nationalist. That is of course not remotely to claim that either of the parties concerned is a Nazi or an explicitly Fascist party. What Hitler and Mussolini advocated and practiced was clearly more extremely nationalist than any major Anglo-Saxon political party would now advocate.

And socialist parties such as the British Labour Party were patriotic parties in World War II as well. And in World War II even Stalin moved in that direction. If Hitler learnt from Mussolini the persuasive power of nationalism, Stalin was not long in learning the same lesson from Hitler. When the Wehrmacht invaded Russia, the Soviet defences did, as Hitler expected, collapse like a house of cards. The size of Russia did, however, give Stalin time to think and what he came up with was basically to emulate Hitler and Mussolini. Stalin reopened the churches, revived the old ranks and orders of the Russian Imperial army to make the Red Army simply the Russian Army and stressed patriotic appeals in his internal propaganda. He portrayed his war against Hitler not as a second "Red" war but as 'Vtoraya Otechestvennaya Vojna' -- The Second Patriotic War -- the first such war being the Tsarist defence against Napoleon. He deliberately put himself in the shoes of Russia's Tsars!

Russian patriotism proved as strong as its German equivalent and the war was turned around. And to this day, Russians still refer to the Second World War as simply "The Great Patriotic War". Stalin may have started out as an international socialist but he soon became a national socialist when he saw how effective that was in getting popular support. Again, however, it was Mussolini who realized it first. And it is perhaps to Mussolini's credit as a human being that his nationalism was clearly heartfelt where Stalin's was undoubtedly a mere convenience.

I think, however, that the perception of Hitler as a Leftist is more difficult for those with a European perspective than for those with an Anglo-Saxon one. To many Europeans you have to be some sort of Marxist to be a Leftist and Hitler heartily detested Marxism so cannot have been a Leftist. I write for the Anglosphere, however, and in my experience the vast majority of the Left (i.e. the US Democrats, The Australian Labor Party, the British Labour Party) have always rejected Marxism too so it seems crystal clear to me that you can be a Leftist without accepting Marxist doctrines. So Hitler's contempt for Marxism, far from convincing me that he was a non-Leftist, actually convinces me that he was a perfectly conventional Leftist! The Nazi Party was what would in many parts of the world be called a "Labor" party (not a Communist party).

And, as already mentioned, the moderate Leftists of Germany in Hitler's own day saw that too. The Sozialistische Partei Deutschlands (SPD) who, like the US Democrats, the Australian Labor Party and the British Labour Party, had always been the principal political representatives of the Labor unions, on several important occasions voted WITH the Nazis in the Reichstag (German Federal Parliament).

Non-Marxist objections

Objections to my account of Hitler as a Leftist can however be framed in more Anglocentric terms than the ones I have covered so far. In particular, my pointing to Hitler's subjugation of the individual to the State as an indication of his Leftism could be challenged on the grounds that conservatives too do on some occasions use government to impose restrictions on individuals -- particularly on moral issues. The simple answer to that, of course, is that conservatism is not anarchism. Conservatives do believe in SOME rules. As with so much in life, it is all a matter of degree and in the centrist politics that characterize the Anglo-Saxon democracies, the degree of difference between the major parties can be small. But to compare things like opposition to homosexual "marriage" with the bloodthirsty tyranny exercised by Hitler, Stalin and all the other extreme Leftists is laughable indeed.

And it is the extremists who show the real nature of the beast as far as Leftism is concerned. Once Leftists throw off the shackles of democracy and are free to do as they please we see where their values really lie. Extreme conservatism (i.e. libertarianism), by contrast, exists only in theory (i.e. it has never gained political power anywhere in its own right). Conservatives are not by nature extremists. The issue of allegedly conservative Latin American dictators and the evidence that the core focus of conservatism has historically been on individual liberties versus the State is considered at some length here.

Another more contentious point is that many of the conservative attempts at regulating people's lives are Christian rather than conservative in origin and that Christianity and conservatism are in fact separable. So conservatism should not be blamed for the multifarious deeds of Christians. But to discuss an issue as large and as contentious as that would be far too great a digression here. A discussion of it can however be found elsewhere.
RTFM

naar boven
Berichten: 5054
Lid geworden op: Do Nov 16, 2006 10:14 pm
Contact:

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor naar boven » Za Okt 03, 2009 3:11 pm

HITLER WAS A SOCIALIST. Part 2

Spoiler! :
But Neo-Nazis are Rightist!

A remaining important objection to the account I have given so far is that Hitler's few remaining admirers in at least the Anglo-Saxon countries all seem to be on the political far-Right. If Hitler was a socialist, how come that some modern-day far-Rightists admire him?

In considering this, the first thing to ask is whether the description "Far-Right" is an accurate one for the people we are talking about. I think it is. The American far Right do share important basic values with mainstream "conservatives": They are independent, individualistic, suspicious of big-government and find great wisdom in traditional American values and arrangements. But they seem to be much more doctrinaire about it all and sometimes carry their independence and individualism so far as to become "survivalists" -- trying to live as independently of government and of what they see as a corrupted society as they can. But the far Right is a broad church with many opinions within it and it must be noted that only some of them have added pro-Hitler and antisemitic attitudes to their gospel.

So although support for antisemitism was in Hitler's day widespread across the American political spectrum -- from Henry Ford on the Right to "Progressives" on the Left -- it has lived on during the postwar era mostly on the extreme Right. (Though recent upsurges of "Anti-Zionism" among Leftists on university campuses seem to be a harbinger of big changes in that situation). Why?

The pro-Hitler, antisemitic orientation of some modern Rightist fringe groups goes back to the fact that Marxism and Leninism were internationalist. Marx and Lenin despised nationalism and wished to supplant national solidarity with class solidarity. That this was the best way to better the economic position of the worker was, however, never completely obvious. The Fascists did not think so nor did most Leftists in democratic countries. Nonetheless, it did have the effect of identifying Leftism with skepticism about patriotism, nationalism and any feeling that the traditions of one's own country were of great value. The result of this was that people with strong patriotic, nationalist and traditionalist feelings in the Anglo-Saxon countries felt rather despised and oppressed by the mostly Leftist intelligentsia and sought allies and inspiration wherever they could. And Hitler was certainly a great exponent of national pride, community traditions and patriotism. So those who felt marginalized by their appreciation of their own traditional values and their own community tended in extreme cases to adopt Hitler and blot out of their minds or otherwise rationalize the fact that he was also a socialist. And the Leftists also blotted out of their minds or otherwise rationalized Hitler's socialism for exactly the same reason -- because Hitler was also a nationalist. The Rightists liked Hitler's nationalism and the Leftists did not but it suited neither to acknowledge his socialism. It did not suit the Leftists because it would have associated them with a failed and condemned figure and it did not suit the Rightists because socialism was no part of the traditional independent culture that they wished to preserve.

So antisemitism lived on in the postwar era among the extreme Right for two reasons -- firstly because such people are traditionalists and antisemitism had been traditional in European societies for roughly 2,000 years and secondly because it was a central part of Hitler's doctrines. Their liking for Hitler's national and ethnic pride led to their adopting his antisemitism too.

So how did Hitler gain so much influence?

I will submit the radically simple thesis that Hitler's appeal to Germans was much as the name of his political party would suggest -- a heady brew of rather extreme Leftism (socialism) combined with equally extreme nationalism -- with Hitler's obsession with the Jews being a relatively minor aspect of Nazism's popular appeal, as Dietrich (1988) shows. There were nationalist Leftists long before Hitler (Napoleon Bonaparte for one) -- as is shown at length here (PDF) but the usual "all men are equal" dogma of the Left and their Marxist belief in the all-important role of social class usually inhibited 20th century Leftists from being really keen nationalists. Hitler felt no such inhibitions. His "Ein Volk" dogma in effect very cleverly substituted the usual leftist dogma with "All GERMANS are equal" -- and also, of course, superior to non-Germans.

And Hitler's nationalism did have the very great appeal of being at least apparently heartfelt. Right from the earliest chapters of Mein Kampf Hitler's love of his German nation (Volk) stands out. And that his constantly expressed love of his people and belief in their greatness should have earned him their love and belief in return is supremely unsurprising.

Note also that, horrible and massive though the Nazi crimes were, they were anything but unique. For a start, government by tyranny is, if anything, normal in human history. And both antisemitism and eugenic theories were normal in prewar Europe. Further back in history, even Martin Luther wrote a most vicious and well-known attack on the Jews. And Nazi theories of German racial superiority differed from then-customary British beliefs in British racial superiority mainly in that the British views were implemented with typical conservative moderation whereas the Nazi views were implemented with typical Leftist fanaticism and brutality (cf. Stalin and Pol Pot). And the Nazi and Russian pogroms differed mainly in typically greater German thoroughness and efficiency. And waging vicious wars and slaughtering people "en masse" because of their supposed group identity have been regrettably common phenomena both before and after Hitler (e.g. Stalin's massacres of Kulaks and Ukrainians, the unspeakable Pol Pot's massacres of all educated Cambodians, Peru's "Shining Path", the Nepalese Marxists, the Tamil Tigers and the universal Communist mass executions of "class-enemies"). Both Stalin and Mao Tse Tung are usually "credited" with murdering far more "class enemies" than Hitler executed Jews.

And another aspect of Hitler's "normality" is that, as he came closer to power, he did reject the outright nationalization of industry as too Marxist. As long as the State could enforce its policies on industry, Hitler considered it wisest to leave the nominal ownership and day to day running of industry in the hands of those who had already shown themselves as capable of running and controlling it. This policy is broadly similar to the once much acclaimed Swedish model of socialism in more recent times so it is amusing that it has often been this policy which has underpinned the common claim that Hitler was Rightist. What is Leftist in Sweden was apparently Rightist in Hitler! There are of course many differences between postwar Sweden and Hitler's Germany but the point remains that Hitler's perfectly reasonable skepticism about the virtues of nationalizing all industry is far from sufficient to disqualify him as a Leftist.

A democratic Leftist!

But Hitler was not a revolutionary Leftist. He fought many elections and finally came to power via basically democratic means.

It is true that both Hitler and Mussolini received financial and other support from big businessmen and other "establishment" figures but this is simply a reflection of how radicalized Germany and Italy were at that time. Hitler and Mussolini were correctly perceived as a less hostile alternative (a sort of vaccine) to the Communists.

And what was that about election campaigns? Yes, Hitler did start out as a half-hearted revolutionary (the Munich Putsch) but after his resultant incarceration was able enough and flexible enough to turn to basically democratic methods of gaining power. He was thenceforth the major force in his party insisting on legality for its actions and did eventually gain power via the ballot box rather than by way of violent revolution. It is true that the last election (as distinct from referenda) he faced (on May 3rd, 1933) gave him a plurality (44% of the popular vote) rather than a majority but that is normal in any electoral contest where there are more than two candidates. Britain's Prime Minister Margaret Thatcher never gained a majority of the popular vote either. After the May 1933 elections, Hitler was joined in a coalition government by Hugenburg's Nationalist party (who had won 8% of the vote) to give a better majority (52%) than many modern democratic governments enjoy. On March 24th, 1933 the Reichstag passed an "Enabling Act" giving full power to Hitler for four years (later extended by referendum). The Centre Party voted with the Nazi-led coalition government. Thus Hitler's accession to absolute power was quite democratically achieved. Even Hitler's subsequent banning of the Communist party and his control of the media at election time have precedents in democratic politics.

Even the torturous backroom negotiations that led to Hitler's initial appointment as Kanzler (Chancellor, Prime Minister) by President Hindenburg on January 30th, 1933 hardly delegitimize that appointment or make it less democratic. Shirer (1964) and others describe this appointment as being the outcome of a "shabby political deal" but that would seem disingenuous. The fact is that Hitler was the leader of the largest party in the Reichstag and torturous backroom negotiations about alliances and deals generally are surely well-known to most practitioners of democratic politics. One might in fact say that success at such backroom negotiations is almost a prerequisite for power in a democratic system -- particularly, perhaps, under the normal European electoral system of proportional representation. It might in fact not be too cynical to venture the comment that "shabby political deals" have been rife in democracy at least since the time of Thucydides. Some practitioners of them might even claim that they are what allows democracy to work at all.

The fact that Hitler appealed to the German voter as basically a rather extreme social democrat is also shown by the fact that the German Social Democrats (orthodox democratic Leftists who controlled the unions as well as a large Reichstag deputation) at all times refused appeals from the German Communist party for co-operation against the Nazis. They evidently felt more affinity with Hitler than with the Communists. Hitler's eventual setting up of a one-party State and his adoption of a "four year plan", however, showed who had most affinity with the Communists. Hitler was more extreme than the Social Democrats foresaw.

The only heartfelt belief that Hitler himself ever had would appear to have been his antisemitism but his primary public appeal was nonetheless always directed to "the masses" and their interests and his methods were only less Bolshevik than those of the Bolsheviks themselves.

Hitler's Post-election Manoeuvres

It is true that Hitler proceeded to entrench himself in power in all sorts of ways once he came to rule but reluctance to relinquish power once it is gained is not uncharacteristic of the far Left in a democracy. In the early '70's, for instance, Australia had a government of a very Leftist character (the Whitlam government) that tried to continue governing against all constitutional precedent when refused money by Parliament. Because Australia is a monarchy with important powers vested in the vice-regal office, however, the government could be and was dismissed and a constitutional crisis thus avoided. It may also be noted that the Whitlam government presided over a considerable upsurge of Australian nationalism. It was literally a national socialist government. Unlike Hitler, however, it was very anti-militaristic (particularly in the light of Australia's involvement in the Vietnam fiasco) and did not persecute its political opponents. Australia has, after all, inherited from its largely British forebears very strong traditions of civil liberty.

Among other far-Left democratic governments that have been known to cling to power with dubious public support the government of Malta by Mintoff and Mifsud-Bonnici springs to mind. On a broader scale, the use of gerrymanders by democratic governments of all sorts also tends to entrench power. Democratically-elected governments are not always great respecters of democracy. The post-war Liberal Democratic (conservative) government of Japan never had a majority of the popular vote and ruled for over 30 years only by virtue of a gerrymander. Yet it has generally been regarded as democratic. None of this is said with any intention of excusing Hitler or drawing exact parallels with him. The aim is rather to show roughly in what sort of company he belongs as far as his attitude to democracy is concerned. In other words, like many democratic politicians he was a reluctant democrat (surely more reluctant than most) but his coming to power by democratic means still cannot be ignored. It meant that he had to be fairly popular and this affected the sort of person he could be and the policies he could advocate. As sincerity in a politician is hard to feign successfully, for maximum effectiveness (and Hitler was a very effective leader) he more or less had to be the sort of person who had a genuine feeling for his own people and who thus would not want to make war on large sections of them (unlike Stalin, Pol Pot and Li Peng of Tien Anmen Square fame). This meant that the great hostility which seems to be characteristic of the extreme Leftist had to have another outlet. Hitler was simply being an ordinary European of his times in finding the outlet he did: The Jews.

Hitler's Socialist Deeds

When in power Hitler also implemented a quite socialist programme. Like F.D. Roosevelt, he provided employment by a much expanded programme of public works (including roadworks) and his Kraft durch Freude ("power through joy") movement was notable for such benefits as providing workers with subsidized holidays at a standard that only the rich could formerly afford. And while Hitler did not nationalize all industry, there was extensive compulsory reorganization of it and tight party control over it. It might be noted that even in the post-war Communist bloc there was never total nationalization of industry. In fact, in Poland, most agriculture always remained in private hands.

The Conservatives and Hitler

And what about the conservatives of Hitler's day? Both in Germany and Britain he despised them and they despised him. Far from being an ally of Hitler or in any way sympathetic to him, Hitler's most unrelenting foe was the arch-Conservative British politician, Winston Churchill and it was a British Conservative Prime Minister (Neville Chamberlain) who eventually declared war on Hitler's Germany. Hitler found a willing ally in the Communist Stalin as long as he wanted it but at no point could he wring even neutrality out of Churchill. Not that Churchill was a saint. In 1939 Churchill exulted over the Finns "tearing the guts out of the Red Army" but, despite that, he later allied himself with Stalin. Like Mussolini, he was something of a pragmatist and saw Hitler as the biggest threat. Churchill therefore, despite his opposition to all socialist dictators, retreated eventually to the old wisdom that, "the enemy of my enemy is my friend". His basic loathing for both Hitler's and Stalin's forms of socialism is, however very much a matter of record.

Parenthetically, it should perhaps be noted that the lessons of history are seldom simple. The fact that the British Prime Minister who actually declared war on Hitler was a (mildly) anti-Semitic English jingoist -- Neville Chamberlain -- is something of an irony. Churchill was soon called upon to replace Chamberlain at least in part because Churchill's opposition to Hitler was seen as more heartfelt and consistent.

In keeping with the fundamental opposition between Churchill's English conservatism (Rightism) and any form of socialism, it might also be noted that German monarchists were among Hitler's victims on "the night of the long knives".

Nor is Hitler's going to war uncharacteristic of a social democrat (democratic Leftist). Who got the U.S.A. involved in Vietnam? J.F. Kennedy and L.B. Johnson. And who got the troops out? Richard Nixon. I am not, of course, comparing the Vietnam involvement with Hitler's Blitzkrieg. Kennedy and Johnson were, after all, only mildly Leftist whereas Hitler was extremely Leftist. All I am pointing out is that there is nothing in social democratic politics that automatically precludes military adventurism.

Nationalism

Perhaps the only thing that does at first sight support the characterization of Hitler as a Rightist is his nationalism. There generally does seem to be an association between political Conservatism and nationalism/patriotism (Ray & Furnham, 1984). This presumably flows from the fact that Leftists generally seem attached to their well-known doctrine that, in some unfathomable way, "all men are equal". They seem to need this philosophically dubious doctrine to give some intellectual justification for socialist (levelling) policies. If all men are equal, however, then it surely follows that all groups of men/women are equal too. Leftism and nationalism have therefore some philosophical inconsistency and a wholly consistent Leftist would -- like Trotsky -- have to deny nationalism. Thus only the conservatives are normally left to promote and defend nationalism with any vigour. Since nationalism is just another form of group loyalty, however, and group-loyalty seems to be a major and virtually universal wellspring of human motivation (Brown, 1986; Ardrey, 1961), this normally leaves conservatives in principal charge of some very powerful emotional ammunition. In wartime, as we have seen, even Leftists can become patriotic but normally they are at least half-hearted about it.

Hitler's Magic Mix

Shoeck (1966) has however shown at some length that envy is also a very basic, powerful and pervasive human emotion and levelling policies such socialism will always therefore have great appeal too -- regardless of any spurious intellectual gloss that may or may not be put on them (such as the gloss provided by the "all men are equal" doctrine). Hitler was one of those who felt no need for any great intellectual gloss. The raw emotional appeal of socialism was the principal thing for him.

This emotional rather than intellectual orientation also meant that he felt no need to deny nationalism. He could be as nationalist as he liked. And he did like! He in fact had the brilliant idea of using nationalism to justify socialism: Germans deserved to be looked after, not because of their innate equality with everybody else but because of their glorious Germanness. This was extremely clever and hard to resist. As noted above, nationalism is a heady and universally appealing brew. Thus Hitler's socialism had a double dose (socialism plus nationalism) of emotional appeal that enabled him, despite his extremity, to come to power by way of a popular vote whereas Communism normally has to rely on bloody revolution and forcible seizure of power. Hitler's brand of socialism was, then, a cleverer one than most: It had something for everybody. He stole the emotional clothes of both the Left and the Right. With the Nazis you could be both a socialist and a full-blooded nationalist. Hitler was thus simply the most effective figure in showing that socialism and nationalism, far from being intrinsically opposed, could be very successfully integrated into an electorally appealing whole. With the additional aid of Goebbels' brilliant showmanship, the Nazis simply had it all when it came to popular appeals to the emotions. So Nazism was emotional rather than insane.

In summary, Hitler saw from the outset (Bullock, 1964) that a combination of socialist and whole-hearted nationalist appeals could be emotionally successful among the masses, no matter what he personally believed. If the basic message of the Left was "We will look after you" and the message of the Right was "We are the greatest", then Hitler saw no reason why he could not offer both nostrums for sale. He did not trouble either himself or the masses with details of how such offers could be delivered.

Nationalism as an Exciting Novelty

Something that seems generally to be overlooked is that the three countries with the most notable "Fascist" (national socialist) movements in the early 20th century (Germany, Italy and Spain) were all countries with fragile national unity. Germany and Italy had become unified countries only in the late 19th century and Spain, of course, is only nominally unified to this day -- with semi-autonomous governments in Catalonia and the Basque country. Right up until the end of the Prussian hegemony in 1918, Germans saw themselves primarily as Saxons, Bavarians, Prussians etc rather than as Germans and the contempt for Southern Italians among Northern Italians is of course legendary.

So the fierce nationalism of the Fascists (though Franco held himself above the Spanish Falange to some extent) appears to have been at least in part the zeal of the convert. Nationalism was something new and exciting and was a gratification to be explored vigorously. And the Fascists/Nazis undoubtedly exploited it to the hilt. The romance of the new nation was an important asset for them.

So if we regard the creation of large nation states as a good thing (a fairly dubious proposition) the small silver lining that we can see in the dark cloud of Fascism is that they do seem to have had some success in creating a sense of nationhood. A German identity, in particular, would seem to be the creation of Hitler. There was certainly not much of the sort before him.

There are of course differences between the three countries but, in all three, an acceptance of their nation-state now seems to be well-entrenched. This acceptance seems to be strongest in Germany -- probably in part because modern Germany is a Federal Republic with substantial power devolved to the old regions (Laender) so that local loyalties are also acknowledged. Spain has moved only partly in the direction of federalism and there is of course a strong political movement in Northern Italy for reform in that direction also.

It is perhaps worth noting that it took a ferocious war (the civil war) to create an American sense of nationhood too.

Nazism "Bourgeois"?

Perhaps I should at this stage comment very briefly about the usual Marxist claim that Nazism and Fascism were overwhelmingly "bourgeois" (middle-class) and lacked appeal to the working-class. This is a major stratagem that Leftists use to deny that Nazism and Fascism were in fact "socialist".

I have always found this claim amusing. As Heiden (1939) and others point out at length, Hitler was a hobo until 1914 so how does a hobo get to lead a middle-class movement? And both Roberts (1938) and Heiden (1939) -- prewar anti-Nazi writers -- portray Hitler as widely revered and popular among the Germans of their day. As Heiden (1939, p. 98) put it: "The great masses of the people did not merely put up with National Socialism. They welcomed it". And Madden (1987) presents modern-day scholarly evidence derived from archival research to show that Nazis came from all social classes in large numbers. Mussolini, too, found supporters and adversaries in all social classes (De Felice, 1977, p. 176). And particularly in the early years of Fascism, Mussolini often attacked the bourgeoisie in his speeches!

It is in fact it is Communist movements that always have bourgeois leaders and mostly bourgeois supporters. The workers usually vote for more moderate Leftists. So once again we see Leftists projecting onto others things that are really true of themselves.

Stalin as a National Socialist

As has been mentioned already, Hitler's strategy for popularity was not lost on Stalin. Quite soon after Hitler invaded Russia, Stalin reopened the Russian Orthodox churches and restored the old ranks and orders of the Russian Imperial army to the Red Army so that it became simply the Russian Army and stressed nationalist themes (e.g. defence of "Mother Russia") in his internal propaganda. As one result of this, to this day Russians refer to the Second World War as "the great patriotic war". Stalin may have started out as an international socialist but he ended up a national socialist. So Hitler was a Rightist only in the sense that Stalin was. If Stalin was Right-wing, however, black might as well be white.

It has already been mentioned that in Australia too, socialism and a degree of nationalism have been found to be quite compatible.

Ho Chi Minh as a National Socialist

Stalin showed that National Socialism could be used effectively against another National Socialist but it took Ho Chi Minh's regime and its Southern extension to demonstrate that National Socialism could even defeat the Great Republic (the United States). That Ho Chi Minh was a socialist is hardly now disputable and it is also clear that he had Vietnamese nationalism working for him in his fight against the American interventionists. Their foreignness made this easy to do. Note that the Viet Cong were formally known as the National Liberation Front. Their primary ostensible appeal was in fact national, though their socialism was of course never seriously in doubt. So the nationalism of Ho Chi Minh's regime gave it widespread support or at least co-operation in the South as well as in the North. Ho thus stole the emotional clothes of the conservatives as effectively as Hitler did and the magic mix of nationalism and socialism was once again shown to be capable of generating enormous military effectiveness against apparently forbidding odds. So the simple explanation that works to explain Hitler's amazing challenge to the world also works to explain the equally amazing defeat of the world's mightiest military power by an relatively insignificant Third World nation. A National Socialist regime has such a strong emotional appeal that it galvanizes its subject population to Herculean efforts in a way that few other (if any) regimes can. It sounds about as crazy as you get to claim that it was Nazism that defeated the U.S. in Vietnam but this once again shows how Nazism has been misunderstood and consequently underrated.

Is Racism Rightist?

If nationalism is no proof of Rightism, what about racism? At least initially, racism and nationalism seem essentially undistinguishable so does not Hitler's racism make him Rightist? Hardly. The post-war exodus of Jews from the Soviet Union and the tales of persecution that they brought with them are surely proof enough of that. Or was the Soviet Union Rightist too? There is an association between conservatism and racism in modern-day America but Sniderman, Brody & Kuklinski (1984) have shown that this is confined to the well-educated. Among Americans with only a basic education, the association is not to be found. Similarly, general population surveys in Australia and England find no association between the two variables (Ray & Furnham, 1984; Ray, 1984). Any association between racism and Rightism is, then, clearly contingent on circumstances and is not therefore of definitional significance.

Finally, it is clear that anti-Semitism was not a defining feature of Fascism. It was more a defining feature of Northern European culture. Both Mussolini in Italy and Mosley in Britain were Fascist leaders but neither was initially anti-Semitic. It is true that Mussolini was eventually pushed into largely unenforced antisemitic decrees by Hitler and it is true that Mosley was eventually pushed into doubts about Jews because of attacks on his meetings by Jewish Communists (Skidelsky, 1975 Ch. 20) but in the early 1930s Mosley actually expelled from his party Fascist speakers who made anti-Semitic remarks and one of the few places in Europe during the second world war where Jews were largely protected from persecution was in fact Fascist Italy (Herzer, 1989; Steinberg, 1990). Many Jews to this day owe their lives to Fascist Italians.

Distinguishing Hitler from Stalin

Hitler was, however, more Rightist than Stalin in the sense that, as a popular leader, he did not need to resort to extreme forms of oppressive control over his people (Unger, 1965). German primary and secondary industry did not need to be nationalized because they largely did Hitler's bidding willingly. State control was indeed exercised over German industry but it was done without formally altering its ownership and without substantially alienating or killing its professional managers.

The contempt that Hitler had for Stalin and for "Bolshevism" generally should also not mislead us in assessing the similarity between Nazism and Communism. Leftist sects are very prone to rivalry, dissension, schism and hatred of one-another. One has only to think of the Bolsheviks versus the Mensheviks, Stalin versus Trotsky, China versus the Soviet Union, China "teaching Vietnam a lesson", the Vietnamese suppression of the Khmer Rouge etc. Similarity does not preclude rivalry and in the end it was mainly competition for power that set Hitler and Stalin on a collision course.

Under Stalin's wartime innovations, the difference between Nazism and Communism became largely a difference of emphasis. Both Nazism and Communism were nationalistic and socialist but with Communism, socialism was the ideological focus and justification for State power whereas with Nazism, nationalism was the ideological focus and justification for State power.

There always remained, however, one essential difference between Nazi and Communist ideology: Their responses to social class. Stalin preached class war and glorified class consciousness whereas Hitler wanted to abolish social classes and root out class-consciousness. Both leaders, as socialists, saw class inequality as a problem but their solutions to it differed radically. The great Nazi slogan Ein Reich, ein Volk, ein Fuehrer ("One State, one people, one leader") summed this up. Hitler wanted unity among Germans, not class antagonisms. He wanted loyalty to himself and to Germany as a whole, not loyalty to any class. Stalin wanted to unite the workers. Hitler wanted to unite ALL Germans. Stalin openly voiced his hatred of a large part of his own population; Hitler professed to love all Germans regardless of class (except for the Jews, of course). This was indeed a fundamental difference and substantially accounts both for Hitler's unwavering contempt for Bolshevism and his popularity among all classes of Germans.

The Holocaust

But what about Hitler's policies towards the Jews? How do we explain those? Towards the beginning of this paper, I quoted Dietrich's conclusion that Hitler's antisemitism was only a minor part of his popular appeal to Germans. One reason for this view is the important but seldom stressed fact that there was nothing at all odd or unusual about a dislike of Jews almost anywhere in the world of the 1930s. Hitler was to a considerable degree simply voicing the conventional wisdom of his times and he was far from alone in doing so. The plain fact is that it was not just the Nazis who brought about the holocaust. To its shame, the whole world did. That part of the world under Hitler's control in general willingly assisted in rounding up Jews while the rest of the world refused to take Jewish refugees who tried to escape -- just as the world would later refuse many Vietnamese and Cambodian refugees and will in due course refuse to take other would-be refugees from other places. Racial affect is now recognized as universal in psychology textbooks (Brown, 1986) and Anti-Semitism is, sad to say, an old and widely popular European tradition. There seems to be considerable truth in the view that the Nazis just applied German thoroughness to it. It is true that Hitler can be seen as obsessed with the Jews rather than being merely antisemitic but this too could be seen as more Austrian than personal. So Hitler's anti-Jewish policies (as far as they ever became popularly known) were actually among his least controversial policies. The support for them needs no great explanation beyond a reference to the general attitudes of the times. As far as the average German knew, Hitler was just running (yawn) a Pogrom. The Russians did it all the time, didn't they? It was Hitler's nationalist and socialist policies that were really interesting.

Fascism & Mussolini

Hitler was not however original in being both a socialist and a nationalist. The first police State that was both Leftist and intensely nationalist was of course the French regime of Napoleon Bonaparte. (Even the personality cult surrounding Napoleon prefigured similar cults in the later Leftist tyrannies of Hitler, Stalin, Mussolini, Mao, Kim Il Sung etc.) Bonaparte's regime was as short-lived (1802-1814 vs. 1933 - 1945) and as salutary a warning as Hitler's however, and it was not until the 20th century that such a concept again came prominently to the fore in the hands of the Italian dictator Mussolini. Mussolini came to power much before Hitler but was in fact even more Leftist than Hitler. Although generally regarded as the founder of Fascism, in his early years Mussolini was one of Italy's leading Marxist theoreticians. He was even an intimate of Lenin. He first received his well-known appellation of Il Duce ("the leader") while he was still a member of Italy's "Socialist" (Marxist) party and, although he had long been involved in democratic politics, he gained power by essentially revolutionary means (the march on Rome). Even after he had gained power, railing against "plutocrats" remained one of his favourite rhetorical ploys. He was, however, an instinctive Italian patriot and very early on added a nationalistic appeal to his message, thus being the first major far-Left figure to deliberately add the attraction of nationalism to the attraction of socialism. He was the first 20th century far-Leftist to learn the lesson that Hitler and Stalin after him used to such "good" effect.

It is true that, like Hitler, Mussolini allowed a continuation of capitalism in his country (though the addition of strict party controls over it in both Italy and Germany should be noted) but Mussolini justified this on Marxist grounds! He was, in fact, it could be argued, more of an orthodox Marxist than was Lenin. As with the Russian Mensheviks, it seemed clear to Mussolini that, on Marxist theory, a society had to go through a capitalist stage before the higher forms of socialism and communism could be aspired to. He believed that capitalism was needed to develop a country industrially and, as Italy was very underdeveloped in that regard, capitalism had to be tolerated. What some see as Rightism, therefore, was in fact to Mussolini orthodox Marxism. Mussolini held this view from the early years of this century and he therefore greeted with some glee the economic catastrophe that befell Russia when the Bolsheviks took over. He regarded the economic failure of Bolshevism as evidence for the correctness of orthodox Marxism.

Nor was Mussolini a socialist in name only. He also put socialist policies into action. Thanks to him, Fascist Italy had in the thirties what was arguably the most comprehensive welfare State in the world at that time (Gregor, 1979).

It could be said, in fact, that Italian Fascism was noticeably closer to Communism than Nazism was. This is not only because of the influence of Marxism on Mussolini's ideology but because Mussolini's nationalism was sentimental and nostalgic rather than the intellectual and ideological nationalism of Hitler. Thus it is primarily the degree of ideological focus on nationalism that distinguishes the three forms of authoritarian socialism: Nazism, Fascism and Communism.

For more on Mussolini and Italian Fascism see here

That Nazism and Fascism are commonly called Right-wing when in fact they were Right-wing only in relation to Bolshevik "Communism" does, then, tell us much about the dominant perspective of intellectuals in most of the 20th century.

As an historical summary, then, Nazism and Fascism had great appeal simply because they stole the emotional clothes of both the Left and the Right.

Nazism in Germany Today

Although there are neo-Nazi movements throughout the world today, the phenomenon would appear to be of greatest concern in the former East Germany. There we find that apparently large numbers of young racist thugs are actively attacking immigrants in the name of "Germany for the Germans" and the Swastika is once more an insignia of terror for minorities. Yet are not these same young East Germans the product of a diligent Communist education? Surely they should have been the least likely to become Fascists? Why have they in fact become Hitler's most obvious heirs?

The facts pointed out in this paper make the phenomenon no mystery at all, however. A Communist education is an extreme socialist education and Nazism was extreme socialism too. All you need to do is to add the nationalist element and you have Nazism. And nationalist feeling seems to be virtually innate anyway so, rather than actively "add" it, all you have to do is permit it -- and modern Germany is a very permissive state.

In fact, even the old East German State was quite nationalist. In its always precarious struggle for legitimacy, it did much to present itself as the spiritual heir of old Prussia (which it largely was in a territorial sense). So socialist East Germany was also nationalist, though not aggressively so. It was low-key Nazi! So it turns out that the deeds of the young East German thugs we are considering are indeed traceable to their education. German National Socialism has the same outcome in the 1980s and 90s as in did in the 30s and 40s.

Fascism in Contemporary Russia

Russia in the immediate post-Soviet era was kept on a largely democratic course by the erratic ex-Soviet apparatchik Boris Yeltsin, and now seems to be in moderate hands under President Putin but what can we expect of the future? There still seems to be in Russia a powerful Fascist movement under the principal influence of Zhirinovsky and a powerful Communist bloc under Zyuganov. And nationalism generally seems to be as popular as ever in Russia. Will a socialist background combined with strong nationalist traditions again produce a Nazi-type regime if economic conditions continue to be dismal? Will there be a Russian Hitler? Russia's nationalist traditions were, as we have seen, encouraged to a degree even under Communism (by Stalin and his successors) so it seems not unlikely. It just needs nationalism to become an ideological focus in lieu of socialism, and we will have Communism reborn as Fascism. And since socialism as an ideological focus does seem to be in extremis in the post-Soviet world, we might well expect a people accustomed to a strong ideological focus in their politics to be looking for a replacement focus. Only a small step would be required to make the transition to Fascism.

And just as Hitler could harp on the past glories of the zweite Reich (the Holy Roman Empire of the German Nation) and refuse to accept the internal collapse of the Kaiserreich (the German empire of World War I) so Zhirinovsky and his ilk can stress the scientific glories and territorial reach of the former Soviet empire and refuse to accept that its collapse was due to internal causes. There is little doubt that a Russian Goebbels could find a workable basis for overweening Russian national pride and that such pride could be used as an antidote to present woes -- just as similar pride was once used in Weimar Germany. Zhirinovsky and those like him seem generally today to be seen in the West as clowns, but Hitler was once seen that way too.

In conclusion:

Because this article contradicts what most people think they know about Hitler, it has necessarily been a long one. There have been many potential questions to answer. I would therefore like to close with a useful brief summary of what happened and why it is so little known. It is excerpted from a comment by Peter Hitchens on what is being taught in British schools and purveyed by the British media today:

"A schools video produced last year on the Forties barely gives a walk-on part to Winston Churchill, a man who is being steadily written out of modern history because he does not fit the fashionable myth that the Tories sympathised with the Nazis and the Left were the only people who opposed Hitler....

LABOUR'S role in the rise of Hitler was to consistently vote against the rearmament measures which narrowly saved this country from slavery in 1940. Stalin's insane orders to the German Communist Party, to refuse to co-operate with the Social Democrats, virtually ensured the Nazis would come to power in 1933.

This would be mirrored, six years later, in the joint victory parade staged by Nazi and Red Army troops in the then-Polish city of Brest, and the efficient supply of Soviet oil to Germany which fuelled the Nazi Blitzkrieg and the bombers which tore the heart out of London.

But millions of supposedly educated people know nothing of this, and are unaware that the one country which behaved with honour and courage when the fate of the world was being decided was Britain."

It was the Left who were on Hitler's side, not the conservatives. And the Left were on his side because he was one of them.
RTFM

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Za Okt 03, 2009 3:20 pm

Naar Boven, dat is hetzelfde artikel als wat ik in mijn link heb gegeven! :?
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Za Okt 03, 2009 5:46 pm

Deze is ook leuk! Kennelijk beginnen meer mensen de truc met het woord 'extreemrechts' te doorzien. :evil:

Interview met SP’er Constant Kusters.

In Door Redactie Contradicere on 23/09/2008 at 10:26 PM

Theodor Holman had onlangs (15 september 2008) een gesprek met Constant Kusters op de zender *Het Gesprek*. Constant Kusters is de voorman van de NVU (Nederlandse Volks Unie). Een partij die afgeschilderd wordt als een zeer zo niet extreemrechtse partij.

Na het zien van *Het Gesprek* met Constant Kusters kunt u zich afvragen of de NVU niet veeleer een zeer linkse zo niet extreemlinkse partij is. De NVU lijkt in haar standpunten en ideologische uitgangspunten erg op de standpunten van de SP (Socialistische Partij). Neemt u vooral de standpunten van de twee partijen/ bewegingen eens goed door.

Kusters geeft in *Het Gesprek* aan op de SP te stemmen en nauwe banden te hebben met de SP, SP stemmers en politieke figuren binnen de SP. Kusters claimt dan ook een *echte* socialist te zijn. Een aantal uitspraken van Kusters verschaffen enige helderheid.

Quotes Constant Kusters:

Wij zijn de echte socialisten van Nederland
Wij zijn de echte antifascisten
De SP volg ik op socialistische vlak zeer sterk
De SP en de NVU trekken samen op
Ik stem op de SP
De SP en Marijnissen zijn grote inspiratie-bronnen
Er zijn wel gesprekken met SP’ers
Wilders is een zionist
NVU staat 100% achter de Palestijnen
Rita Verdonk is een neoliberaal en kapitalist
Wij (NVU) zijn volkssocialisten
Bin Laden is een vrijheidsstrijder
Bijstandsuitkeringen 15% omhoog
Jij bent niks, je volk is alles
We zijn net als de SP destijds in Oss

De vraag die zich dan ook opdringt is of de NVU en veel ideologische bewegingen, thans en in het verleden, die tegenwoordig afgeschilderd worden als zeer tot extreemrechts, waaronder het nazisme niet feitelijk links, zeer links tot extreemlinks zijn? En, hoe kan en dient dit onze kijk op het verfoeide *rechts* en kennelijke fictieve *extreemrechtse* gevaar te beïnvloeden? Vervloeken we *rechts* niet al decennia lang voor iets dat feitelijk links, zeer of extreemlinks is?

http://contradicere1.wordpress.com/2008 ... t-kusters/

Misschien zou de SP beter de NSP genoemd kunnen worden! :lol:
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

naar boven
Berichten: 5054
Lid geworden op: Do Nov 16, 2006 10:14 pm
Contact:

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor naar boven » Za Okt 03, 2009 5:52 pm

Pilgrim schreef:Naar Boven, dat is hetzelfde artikel als wat ik in mijn link heb gegeven! :?

Ja allicht, want om dat artikel ging het. Zelfde artikel, andere link.
RTFM

Gebruikersavatar
Manon
Berichten: 17473
Lid geworden op: Ma Feb 17, 2003 9:58 am

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Manon » Zo Okt 04, 2009 12:59 pm

Pilgrim schreef:
Manon schreef:Ik ga bovenstaand artikel zeker doornemen.
Ondertussen plaats ik hier een gelijkaardig (gebaseerd op bovenstaande misschien?) artikel in het Nederlands door Marcel Roele:...

Dat artikel had ik al in zijn geheel op de eerste pagina van deze topic geplaatst. Ik krijg trouwens geen verbinding als ik op deze link klik: http://jonjayray.netfirms.com/hitler.html


Inderdaad, dat was natuurlijk het artikel dat U geplaatst had; Ik verwijs echter naar de Nederlandse vertaling ervan. hetgeen ik tussen QUOTES zette was een commentaar van iemand op die andere site die gewoon ook verwees naar de engelse tekst (die jij dus geplaatst had op dit forum). Vandaar dat ik in mijn openingszin zei:

Ondertussen plaats ik hier een gelijkaardig (gebaseerd op bovenstaande misschien?) artikel in het Nederlands door Marcel Roele:...
More diversity always means "less white people"
Diversity is a codeword for white genocide.

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Di Nov 03, 2009 6:23 pm

De huidige discussie over extreem-rechts laait weer op nu Wilders weer eens als extreem-rechts wordt getypeerd. Daarmee wordt gesuggereerd dat hij een nazi is, maar hoe zien de huidige nationaal-socialisten zichzelf? Ook als extreem-rechts? Hier is het antwoord van de nationaal-socialisten zelf!! :wink:

NATIONAL SOCIALISM: A LEFT-WING MOVEMENT
by Povl H. Riis-Knudsen

Where National Socialists are to be found in this spectrum seems quite clear: We are left-wingers—no doubt about it!

Thus, it is crucial to realize that National Socialism is not just a form of extreme rightism. Anybody within our ranks who still has such notions should devote himself to studying the idea of National Socialism to find its true meaning and significance—or, if he doesn't have the energy or ability to do so, he should find another outlet for his activities. This Movement does not have room for frustrated haters or religious dreamers, but only for devoted National Socialist revolutionaries!

It is almost universally accepted that there is a gulf between National Socialism and Marxism. By the same token, however, National Socialists are certainly not right-wingers either. The only common ground National Socialism seems to have with the right-wing is the racial issue; but here too there is an extreme difference in the outlook. The right-wingers believe that being White holds an absolute value in itself, which elevates the Aryan race over all other living organisms and gives it a right to do with the world what it wants to. As National Socialists, however, we are not just concerned about the life and immediate well-being of our own race. We see the White race as part of the whole natural order of the universe and our wish to preserve it is linked with our wish to preserve the entire natural environment—including other human races—out of a deep respect for the inscrutable wisdom of Nature.

We cannot expect the environmentalists to come to us, because they have no way of knowing what National Socialism is all about; and if we fail to get in contact with them, they will be lost to the Marxists, in whose hands they are never going to realize the full consequence of their own attitude. (Echte milieu activisten!)

We are expected to embrace just about any right-winger who waves a Swastika—and we are most certainly not expected to be found anywhere near the left-wing, simply because people have been told over and over again that we are right-wingers. Consequently, we should deliberately show them that they have been misinformed. (We zijn dus jarenlang misleid!)

We should also learn a great deal from the way the other(!) leftist groups are organized. It is commonplace to claim that Marxist organizations consist of human waste.

We must leave all half-cocked right-wing attitudes behind us and realize that we are left wingers.

The term "National Socialism" has been misapplied by right-wingers -who have have no understanding of the leftist/Socialist nature of the ideology- for decades now; and this is one of the main reasons why any self-proclaimed "National Socialist" organization has failed to generate any success since World War II.

http://www.stormfront.org/forum/showthread.php?t=617746

Ook van de neonazi’s zelf blijkt dus dat het nationaal-socialisme in werkelijkheid extreem links is/was, maar dat het slechts rechts van het communisme stond en niet meer dan dat.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Zo Nov 08, 2009 12:30 am

Deze stomme idioten denken dat ze kiezers kunnen afpakken van de PVV. Als ze echt kiezers van andere partijen willen lokken kunnen ze dat volgens mij beter doen van de SP. Daar hebben ze immers goede contacten mee. Ik ben echter wel bang dat van dit NVU-incident door de linkse media weer flink gebruik gemaakt gaat worden om de PVV als extreem-rechts af te schilderen, zeker als er inderdaad een paar verdwaalde idioten blijken te bestaan die hun stem op de NVU geven (zelfs al zijn het er maar heel weinig).

NVU mikt op aanhang Wilders

NIJMEGEN - De extreem-rechtse Nederlandse Volksunie (NVU) doet op 3 maart mee aan de gemeenteraadsverkiezingen in Nijmegen, Arnhem, Overbetuwe en Heerlen.
De partij mikt vooral op de aanhang van Geert Wilders.

"De PVV van Wilders doet alleen mee in Den Haag en Almere. Ik verwacht dat veel mensen die landelijk PVV stemmen, regionaal op ons gaan stemmen", zegt NVU-leider Constant Kusters uit Arnhem.

De NVU kwam bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 in Nijmegen en Arnhem niet verder dan respectievelijk 0,6 en 0,7 procent van de stemmen. "We zullen hoe dan ook beter gaan scoren. De tijden zijn veranderd. Het vreemdelingendebat is volop gaande. Als mensen veranderingen willen, moeten ze nú op ons stemmen. Anders moeten ze maar doorleven in die multiculturele hel."

Kusters haast zich te zeggen dat zijn NVU geen one issue-partij is. "Wij willen bijvoorbeeld niet tornen aan de verzorgingsstaat."

De NVU komt nog met lokale verkiezingsprogramma's. Kusters is zelf lijsttrekker in Arnhem, wie dat in Nijmegen en Overbetuwe zijn, wordt later bekendgemaakt.

In Apeldoorn, Oss en Venray kon de partij geen lijsttrekkers vinden. De Nederlandse Volks Unie werd nog nooit in een gemeenteraad gekozen.

http://www.gelderlander.nl/voorpagina/n ... 769814.ece
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
H.Numan
Berichten: 8537
Lid geworden op: Do Mei 08, 2008 3:33 am

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor H.Numan » Zo Nov 08, 2009 2:46 am

Kusters is een fervent Wilders hater. Geen andere argumenten dan 'wie wil er nou stemmen op een zionistisch lakei van het groot kapitaal?'
Mensen die hun stem willen weggooien of antisemiet zijn kunnen bij hem terecht. Maak me niet echt bang voor deze beroeps uitkeringstrekker.
een volk dat voor korannen zwicht
zal meer dan lijf en goed verliezen
dan dooft het licht….
Anoniem

Mahalingam
Berichten: 39686
Lid geworden op: Za Feb 24, 2007 8:39 pm

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Mahalingam » Zo Nov 08, 2009 9:14 pm

De NVU zit in eenzelfde spagaat als de Duitse NPD. Het voetvolk dat voor een groot deel leeft met de multikul om hun heen en dagelijks de verrijking ervaart doordat b.v. hun dochters op straat worden uitgemaakt voor hoer, hebben de pest aan dat allahtone volk. Volgens de ideologen en hoge hotemetoten van de partij moeten ze een hekel hebben aan Joden (waar komen ze die nu tegen om Joden-haat een houvast te geven in hun gedachtewereld?) en gezamenlijk front maken (ideologie verwantschap) met de allahtonen tegen de PVV (en in Duitsland tegen de anti-islam Pro-beweging).
Wie in de Islam zijn hersens gebruikt, zal zijn hoofd moeten missen.

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Di Nov 10, 2009 10:45 pm

Vergelijking PVV met fascisme kan fataal zijn voor elite

ENCINA NAVAN - 16 AUGUSTUS 2009

De vergelijking van Wilders met het fascisme is door links op inhoudelijke argumenten niet te winnen, maar het voortdurend in verband brengen met het fascisme is een strategie die links om een aantal redenen niet kan laten liggen. Maar juist deze strategie levensgevaarlijk is voor links.

De reden ligt in de historie. In het artikel Stockholm-therapie beschreef ik hoe de socialisten in 1889 op de Tweede Internationale, verbitterd door tegenslagen en het uitblijven van de grote revolutie die de socialistische heilstaat moest brengen, in twee vleugels uiteenvielen. De revolutionaire vleugel greep als eerste de macht in de Sovjet-Unie, maar moest rond 1940 toezien hoe de nationalistische variant in Duitsland in korte tijd tot stand bracht wat de internationalistische variant tevergeefs had geprobeerd in 1919. Het internationale socialisme had in 1939 al een nederlaag geleden in Spanje, maar deed dat in 1945 opnieuw. De strijd tussen internationaal-socialisten en nationaal-socialisten was een ideologische strijd tussen twee soorten revolutionair-links. Niet alleen doorkruiste Hitler de plannen van Stalin, maar maakte het voor de Amerikanen mogelijk om in West Europa een nieuwe orde in te richten, waar de sociaal-democraten een grotere invloed hadden dan de communisten. Weliswaar genoten de communistische partijen in West Europa de eerste jaren na 1945 een grote populariteit, maar dat duurde niet lang.
Na de dood van Stalin (1953) deden de revolutionair-socialisten enorme moeite om de revolutie te exporteren naar Afrika en Latijns Amerika, maar in bijna alle gevallen leverde dat maar tijdelijk succes op. Eigenlijk was toen al duidelijk dat de sociaal-democraten het gelijk van de geschiedenis hadden gekregen, lang vóór in 1989 het doek viel voor de revolutionair-socialisten.

Dat betekende echter niet dat de sociaal-democraten het roer konden overnemen en betrekkelijk zorgeloos naar het einde van de geschiedenis konden uitzien, zoals voorzien was door hun favoriete filosoof Hegel. De sociaal-democraten ondervonden begin jaren zeventig al dat de economie belangrijker begon te worden dan ideologie. Ze beseften heel goed dat de socialistische heilstaat in de toekomst alleen bereikt kon worden indien landen geleidelijk zouden opgaan in grotere eenheden, zoals in de Sovjet-Unie tot op zekere hoogte was gerealiseerd. Om de cultuur van de kleine eenheden (landen, regio’s) te verzwakken en te doen opgaan in een groter geheel, werd een aantal tactieken ontwikkeld. Ten eerste, de immigratie uit niet-westerse culturen. Ten tweede, het krachtig steunen van de Europese Unie en de expansie daarvan. Ten derde, het veranderen van cultuurbeleid in een politiek-ideologisch programma waarbij de kennismaking (lees: acceptatie en overwaardering) met andere culturen voorop staat. Tot op heden zien we deze drie speerpunten van links beleid nog elke dag om ons heen.

De herinnering aan de Tweede Wereldoorlog is een sterk middel om de genoemde drie tactieken te bekrachtigen. Voor de sociaal-democraten was het belangrijk om de nationalistische variant van het revolutionaire socialisme als ‘extreem-rechts’ te benoemen, om het verband met links te verzwakken (en vanuit extreem-links gezien was het nationaal-socialisme ook het meest rechts binnen links). Dit is consistent binnen de fundamentele opvatting van links, namelijk dat alleen linkse partijen de massa zouden kunnen mobiliseren en daardoor de toekomst zouden beheersen. Rechtse partijen, dat wil zeggen die steunen op confessionelen en kapitalisten, zouden verdwijnen omdat hun electorale basis zou verdwijnen. Het nationaal-socialisme ontpopte zich als een linkse partij die aanleunde tegen het ‘oude’ rechts. Zo ontstond een nieuw taalgebruik waarin links gedeeltelijk rechts was geworden.
Om de breuk tussen oud en nieuw rechts nog verder uit te diepen, gebruiken linkse mensen systematisch het woord fascisme daar waar bijna altijd nationaal-socialisme bedoeld wordt. In nationaal-socialisme zit nog altijd het element ‘socialisme’ en elke associatie daarmee dient vermeden te worden.

Anne Frank wordt voortdurend gebruikt niet als slachtoffer van de jodenhaat van het nationaal-socialisme (een éénmalige situatie), maar als voorbeeld hoe mensen altijd weer het slachtoffer zijn van nationalisme. Dit wordt steeds weer bekrachtigt, ook weer door Ton Zwaan in zijn artikel met de verwijzing naar ‘etnisch nationalisme’. Het steeds weer aanbrengen van dezelfde koppeling is een vorm van Newspeak: het heeft tot doel het scheppen van nieuwe betekenissen door de context van woorden te bepalen en zo te voorkomen dat mensen zelf hun argumenten kiezen en zelf hun betekenissen bepalen. Zwaan had met even veel recht naar ‘etnisch socialisme’ kunnen verwijzen – socialisme is immers het hoofdwoord van nationaal-socialisme - maar liet dat wijselijk achterwege.

Orwell definieerde in Nineteen Eighty-four als volgt Newspeak: …[it] was not only to provide a medium of expression for the world-view and mental habits proper to the devotees of the ruling ideology, but to make all other modes of thought impossible. [1]

Zwaan past hier deconstructie toe: hij eigent zich het begrip ‘nationalisme’toe, geeft het een betekenis die uitsluitend negatief is vanuit zijn eigen socialistische beleving en vraagt zich niet af in hoeverre het begrip ‘nationalisme’ van toepassing is op de PVV, en indien ja, wat de inhoud daarvan is, en vervolgens in hoeverre er overeenkomst is tussen de inhoud van de PVV en de inhoud van het begrip van Zwaan. Hij laat elke empirische toetsing achterwege. Wilders is voor Zwaan niet meer dan een aanleiding om zijn eigen idealiseringen op papier te zetten. Terwijl nationalisme meer betekenissen heeft, maar die worden ‘ontoegankelijk’ gemaakt door de sterk negatieve plaatsing die Zwaan uitvoert. De stilzwijgende bijbetekenis van de uitleg van Zwaan is dat men over nationalisme niets positiefs mag zeggen.

Het doel van deze ideologische oorlogsvoering tegen Wilders is niet alleen de vernietiging van de natie-staat, maar vooral de denkwijzen die deze natiestaat mogelijk maken. De voortdurende bekrachtiging van de koppeling met de Tweede Wereldoorlog en de PVV moet een algemeen gevoel van afkeer inplanten bij mensen. Het is een vorm van operante conditionering: de elite probeert de kiezer te conditioneren door Wilders steeds weer te noemen in samenhang met onaangename gebeurtenissen in het verleden.

In de eerste fase bediende de elite zich voornamelijk van doodzwijgen: de publicitaire fase. Deze was weinig effectief, omdat Wilders zijn enige media schiep (een film) en creatief politiek bedreef op een manier die de aandacht trok.
In de tweede fase bediende de elite zich van acties en juridische middelen, de zogenaamde lawfare.
Beide fasen sorteerden nauwelijks effect. Ik denk dat dit komt door meerdere omstandigheden. Ten eerste, deze middelen zijn al vaker uitgeprobeerd en worden daardoor snel herkend als het manipuleren van de publieke opinie. Terwijl in de tijd van de CD het monopolie van de Staatspropagandadienst nog effectief was, wordt die in de tijd van internet snel gepareerd. Daarnaast verliest de elite al jaren lang steeds meer aanzien, hetgeen versneld is door het optreden van Fortuyn. Tenslotte is Wilders duidelijk een tegenstander van groter formaat dan bijvoorbeeld de Centrumdemocraten, die niet wisten hoe het politieke spel gespeeld wordt.
De tweede omstandigheid ligt in de omgeving. De internationale context is zodanig veranderd dat de middelen van de eerste twee fasen daar hoe dan ook weinig effect zouden hebben gesorteerd. De werkelijkheid overtreft de fantasie voortdurend. Het verschijnsel islamisering is internationaal misschien wel het meest besproken thema. Als de elite in Nederland ontkent dat er zoiets als islamisering bestaat, plaatst zij zich buiten de werkelijkheid.
Ten derde, de elite richtte zich in de eerste twee fasen over de hoofden van de kiezers heen direct tegen Wilders. Ondertussen kon deze rustig zijn eigen weg kiezen en zijn eigen dialoog met het publiek opbouwen. Het is nu te laat om dat nog ongedaan te maken.

De onderdrukking door de elite is nu dus in de derde fase gekomen, die van de ideologische strijd om de betekenis van de woorden. Met het aangaan van deze strijd geeft de elite eigenlijk aan dat het om leven en dood gaat. In een moderne democratie is het moeilijk voorstelbaar dat er volledige staatscontrole van de media zal plaatsvinden, zoals in China plaatsvindt. De huidige ideologische strijd kan om die reden de laatste strohalm van het regime zijn.

Het aangaan van deze strijd heeft enorme risico’s in zich omdat ze een soort openlijkheid aangeeft. Het toont aan dat de elite geen positieve zaken meer kan aanbieden en zich alleen kan handhaven door oppositie te verbieden, in dit geval door het criminaliseren van de politieke positie van de PVV. Want het voortdurend in verband brengen met fascisme is niets anders dan het aanwijzen van thoughtcrime, en dus criminaliseren.

Dit is precies de handelwijze waar de Sovjet-Unie en het Derde Rijk aan ten onder zijn gegaan. Het opbouwen van een nieuwe woordenschat en de monopolisering van het denken roept grotere tegenkrachten op zogauw omdat er een fantasiewereld wordt geschapen die geleidelijk steeds verder af gaat staan van de beleefde werkelijkheid. Hieruit ontstaat cognitieve dissonantie. Het is de taak van de gekozen elite om die cognitieve dissonantie te verstaan en te doen afnemen door acties tegen de oorzaken ervan.

De elite kiest er echter steeds meer voor om haar fantasiewerkelijkheid in stand te houden door de cognitieve dissonantie zelf. Dit gebeurt door de cognitieve dissonantie (onvrede, zwevende kiezer) te bagatelliseren, de oorzaken ervan anders te benoemen (autochtonenprobleem, Ad Smit, districtchef in Amsterdam) of gewoon zich af te keren en de dissonantie te negeren als een ‘fout’ probleem (haatzaaien, racisme, enzovoort).

De elite bedient zich geleidelijk steeds meer van de middelen die ze toeschrijft aan haar tegenstanders. Haatzaaien door middel van vergelijking met Hitler en dus diens volgelingen. Het monddood maken door lastercampagnes in de media. Het opstarten van een showproces. Het ontkennen van de oorzaken van de onvrede, terwijl die in naburige landen zich precies zo voordoen en dus niet een product zijn van de fantasie van de Nederlander. De elite verandert geleidelijk in datgene dat ze pretendeert te bestrijden.

Het vermogen om effectief te zijn is het gevolg van juiste kennis en juiste beslissingen. De elite kan zich in een democratie alleen handhaven door aan te tonen dat ze beschikt over die juiste kennis om juiste beslissingen te nemen. Als ze daarentegen telkens weer toont dat ze niet in staat is tot juiste beslissingen, dan moet daaruit de conclusie getrokken worden dat ze ook niet beschikt over de juiste inzichten. In werkelijkheid gaat het om een minderheid die zich handhaaft met bedrog en machtsmisbruik. De elite is hypocriet geworden. Ze predikt gelijkheid, maar hanteert ondertussen twee maatstaven, één voor zichzelf en een andere voor de rest. Dit geeft aan dat de elite macht belangrijker is gaan vinden dan het koesteren van de band met de bron van de macht, namelijk de wil van het volk. Het verbreken van die band is in het verleden steeds weer fataal gebleken voor de elite.

http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=9002
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Pilgrim » Ma Dec 07, 2009 2:41 am

Links zet voortvarend Hitlers "Strijd tegen Rechts" voort

O. DELECRUZE - 14 NOVEMBER 2009

In de socialistische gevoelswereld zit een aanzienlijk vernietigingspotentieel, want het moet telkens weer een verklaring zien te vinden voor wiens schuld het nu weer is dat de goede socialistische bedoelingen niet gerealiseerd werden. Deze keer is de PVV de "schuldige".

Men dient socialistische "rechtvaardigheid" daarom eerder als socialistische "wraakzuchtigheid" te boekstaven," stelt de jurist, publicist en nazi-historicus Josef Schüsslburner.


"Daar komt nog bij, dat racisme juist inherent is aan het socialisme, ondermeer omdat socialisten hun tegenstanders — die de verwezenlijking van de socialistische utopie in de weg staan — altijd als minderwaardige mensen zullen verachten." Voorbeelden hierbij zijn het door de socialist Marcel van Dam (PvdA) aan de ("Rechtse") politicus Pim Fortuyn gerichtte "u bent een minderwaardig mens" en de kwalificaties waar de socialist en historicus Maarten van Rossem (PvdA) onlangs nog publiekelijk het PVV electoraat mee classificeerde:
"… die deugt niet / is niet op de hoogte / heeft geen gezond verstand / leest geen krant / is niet toerekeningsvatbaar / niet goed bij zijn hoofd / leeft in een paranoïde waanwereld / is een halve gare / is achterlijk / weet absoluut niet precies wat er aan de hand is / is een virus […] net als de Mexicaanse griep / is immoreel," enz.

In het linkse "wraakzuchtige wereldbeeld" [zoals Schüsslburner dat omschrijft] van Maarten van Rossum (PvdA), telt Nederland bij wijze van spreken zo'n twee miljoenen minderwaardige, te verachten mensen, die hij waarschuwt niet de "verkeerde" [cq. "Rechts"] keuze te maken.

Zonder dat "Links" zich er mogelijk van bewust is, voert zij ook hier weer de door Hitler aan hen nagelaten erfenis uit: "In het begin van 1945," zegt Josef Schüsslburner, "weet Hitler zijn dreigende ondergang aan het totaal hebben veronachtzaamd van "De strijd tegen Rechts," wat hij als zijn 'grote zonde' zag."

http://lichtschlag-buchverlag.de/rezension/19

"Om deze officiële ideologische "Strijd tegen Rechts" ten uitvoer te kunnen brengen," vervolgt Josef Schüsslburner, "dient 'Links' quasi-officieel de nazi's zogenaamd ideologisch in verband te brengen met allerlei conservatieve en zelfs liberale [in de klassieke zin] voorlopers, om zodanig de vertegenwoordigers van hedendaagse 'Rechtse' stromingen te kunnen classificeren als de erfgenamen van de nazi-ideologie. En dit is vervolgens dan weer nodig om "Rechts" politieke apartheid te kunnen opleggen: ze het recht op demonstraties te ontzeggen, hen uit te sluiten van discussieprogramma's op het gesocialiseerde omroepbestel, enz."

Het is voor "Links" van politiek (levens)belang maar ook ter zelfbevestiging om met zoveel mogelijk gewicht, massaal en diepgaand en desnoods met geweld, te voorkomen dat zowel zijzelf als hun electoraat geconfronteerd worden met het historische feit dat de nationaal-socialistische ideeën niet alleen helemaal geen conservatieve of liberale [in de klassieke zin] ideologische voorgangers kent, maar juist een socialistische stroming is waar zij (ideologische) verwantschap mee hebben en zelfs de ideologische erfopvolgers van zijn.

De door "Links" voortgezette strijd van Hitler tegen "Rechts"

Ondanks het feit dat "Links" dus de ideologische erfopvolger is van de nazi's, en er ideologisch aan verwant is, wordt men sinds de ondergang van het nationaal-socialistische Duitsland in 1945 en vervolgens ook sinds de ondergang van het socialistische Oost-Duitsland in 1989 [waar niet weinig nationaal-socialisten hoge posities bekleedden], decennia lang op scholen en universiteiten en in de media door "Linkse" docenten, dito professoren en redacteuren ingeprent dat het nazisme "Rechts" zou zijn.[1]

Dat dit een zelfs levensgevaarlijke vervalsing van geschiedenis betreft — daar het hierboven genoemde vernietigingspotentieel en racistische inslag van het socialisme aangesproken wordt — moge blijken uit het feit dat het niet alleen tot ideologische apartheid leidt [Linkse "scheldpartijen" zijn correct, ieder Rechts weerwoord is "verruwing van het debat"; verder in zekere zin ook de Linkse "gedachtenpolitie" in de vorm van "anti-discriminatie" bureaus en "de Cartoon Werkgroep"] maar er ook talrijke slachtoffers zijn gevallen door "Linkse" terreur: in Nederland van de moord op brigadier Arie Kranenburg (1977) tot aan de koelbloedige politieke liquidatie door een "Linkse" activist van de "Rechtse" politicus Pim Fortuyn (2002).

De socialistische revolutionair Joseph Goebbels (1897-1945) zei al: "Je größer die Lüge und je unwahrscheinlicher die Lüge — desto eher wird sie geglaubt" / "Man muss eine Lüge nur so oft wiederholen, bis man selber daran glaubt". [Hoe groter de leugen, en hoe onwaarschijnlijker de leugen — hoe groter de kans dat het zal worden geloofd. Men hoeft slechts een leugen zovaak te herhalen, totdat men er zelf in gaat geloven.]

Om het feit dat de nazi's "Links" waren wond Goebbels geen doekjes: "Wij zijn socialisten! We willen niet tevergeefs socialisten zijn geweest!", schreef hij, "We hebben geleerd en leren nog steeds. Wij verdedigen onszelf fanatiek tegen babbelaars die al nooit over enige kennis beschikten en sindsdien ook niets hebben bijgeleerd; tegen diegenen die graag zeggen dat het kenmerk van het genie is om alles te weten zonder ooit iets geleerd te hebben, uit de vanzelfsprekende veronderstelling dat ze geniaal zijn en de even vanzelfsprekende gevolgtrekking dat ze dus niets hoeven te leren."[2]

De nazi's hadden — net als ook de hedendaagse socialisten — een afkeer van het kapitalisme: [Goebbels] "Wij zijn socialisten, wij zijn vijanden, aartsvijanden van het huidige kapitalistische economische systeem met zijn uitbuiting van de economisch zwakkeren, met de onrechtvaardigheid in de lonen, met zijn altijd maar voortdurende waardering van individuen op basis van rijkdom en geld in plaats van verantwoordelijkheid en prestatie, en wij zijn vastbesloten om onder alle omstandigheden dit systeem af te schaffen!"[3]

Socialistische ideologische stomingen

Er was ook en uitwisseling tussen de sociaaldemocratie en het nationaal-socialisme: Johann Plenge (1874-1963) bijvoorbeeld — de adviseur van Kurt Shumacher (1895-1952), de latere voorzitter van de SPD (Sociaaldemocratische Partij van Duitsland) — meende zelfs dat hij aan de wieg had gestaan van het nationaal-socialisme. Ook Werner Sombart (1863-1941), die door Friedrich Engels "een wat eclectische marxist" werd genoemd en hoofd ideologie van de SPD werd, prees het nationaal-socialisme als "De nieuwe geest". De latere Bondskanselier van West Duitsland, Theodor Heuss (1884-1963), had in zijn boek “Hitlers weg, een studie van het National Socialisme" (1932), gesteld dat Ferdinand Lassalle (1825-64) — de oprichter van de SPD die al in 1897 door de socialist en anti-marxist Eugen Düring (1833-1921) aangeduid werd als een nationaal-socialist [pdf] — de eigenlijke voorloper van Hitler was. Maar omdat het bestaan van een "voorloper" de zogenaamde "genialiteit" van Hitler zou ondergraven, werd zijn boek verboden.
"Met het Anti-Dühring van Friedrich Engels," zegt Josef Schüsslburner, "had het marxisme zich in de SPD gevestigd als de maatgevende ideologie, dat op den duur naar een gelijktrekking van het marxisme en socialisme zou moeten leiden. Voordien waren de ideeën van Lassalle, Rodbertus, Proudhon en Eugen Dühring al wijdverspreid. Het nationaal-socialisme was meer gebaseerd op een voortzetting van deze en nog verder teruggrijpende benaderingen."

"Echter, men kan ook het Marxisme aan het nationaal-socialisme verbinden, waarbij men zich er dan van bewust moet zijn dat zij met het beschimpen van burgerrechten als zijnde "marxistisch", iets afwezen wat voor hun zelfbeeld nauwelijks maatgevend was, zoals het pacifisme en parlementarisme. Het marxisme was al reeds verworpen door Michail Bakoenin en Dühring, omdat het een zogenaamde judaïstische vervalsing van het echte socialisme zou zijn, en dat alleen maar kon leiden tot een repressief staatskapitalisme."

"De wezenlijke transformatie die van het klassieke socialisme naar het nationaal-socialisme leidt, stelde — geheel in overeenstemming met elementen uit de socialistische traditie — de vervanging van het proletariaat door de natie als het medium voor de vooruitgang, hoewel de arbeiders nog steeds de kern van de natie bleven, vandaar NSD"A"P (Arbeiders)."

"Men moet niet vergeten dat het concept van de klassenstrijd teruggrijpt op een concept van de rassenstrijd — Marx had zich georiënteerd op de historicus Augustin Thierry — zodat bijvoorbeeld Ludwig Woltmann, uitgaande van Marx, in de moderne industriële arbeidersklasse een raciaal hogerstaande Germaanse elite aan het werk zag. Hij sprak zich daarom uit voor de verwezenlijking van het socialisme door de "scheiding" van de Europese rassen middels kunstmatige voortplanting."
Citaat Goering: "Het is een kenmerk van het marxisme — dat vervalste socialisme — dat haar manier van denken precies dat van het kapitalisme is. Daarom zeg ik al jaren dat die twee [marxisme en kapitalisme] een spirituele eenheid vormen, alleen dan met een tegengestelde boodschap."[4]

Het oorlogs-socialisme van de Nazi's

Er wordt ook wel beweerd dat de nazi's min of meer ontsproten zijn uit de anti-revolutionaire militanten — dus zeg maar "rechts" — van de Duitse revolutie van 1918. Maar dat is niet het geval. In het "oorlogssocialisme" zagen ze juist een beslissende, onvermijdelijke historische stap op weg naar het socialisme. De oorlog werd ook door de vooroorlogse SPD als de door Marx noodzakelijk geachte revolutie gezien. Dat die revolutie niet doorzette, maar "gesmoord" werd in een sociaaldemocratie, was een desillusie voor veel revolutionaire socialisten zoals de nazi's.

De nationaal-socialist Georg Strasser (1892-1934): "Wij haten die dag, en wij verachten haar aanhangers, net zoals wij haar vrucht haten: de huidige Staat! Maar wij haten die dag en haar opstand niet als reactionairen [...] maar als revolutionairen! Als Duitsers! Als frontsoldaten! Als socialisten! Nationalisme en socialisme, deze dubbele eenheid, wiens erkenning en verwezenlijking de Duitse bedoeling van de Grote Oorlog was, werden in gelijke mate verraden. Waar was de revolutie dan, die in de naam van het socialisme de rode vlag van de zegevierende zelfbevestiging had moeten voeren tegen de opdringers van het vijandige kapitalisme?"[5]

De nazi's: socialistische revolutionairen

In zijn boek "Socialisme voor de kleine man," typeert Frederic Krier de Franse Socialist Pierre-Joseph Proudhon (1809-65) als de voorloper van het nationaal-socialisme, dat hij het "Duitse midden-klasse Socialisme" noemt. De PvdA bijvoorbeeld zou mogelijk daarmee in deze socialistische stoming ingedeeld kunnen worden.

Maar de nazi's waren geen sociaaldemocraten, maar socialistische revolutionairen. Dat valt ook samen met het feit dat Hitler het werk van de revolutionair socialist Richard Wagner (1813-83), een goede bekende van Mikhail Bakunin, uit het hoofd kon reciteren en wel ontelbare keren de uitvoering zijn "Ring des Nibelungen" was gaan zien (de "Ring" representeert het "kapitaal"), waar in de achtergrond het "Bezit is diefstal" van de revolutionair socialist Proudhon doorklinkt en Wagners utopische aspiraties om het socialisme in de Griekse mythologie te integreren.

Volgens getuigenis van Hitlers jeugdvriend, August Kubizek (1888-1956) komt naar voren dat Hitler intensief in de weer was met alles wat met Wagner te maken had. Hij kon niet alleen uit het hoofd hele artikelen van Wagner reciteren maar las ook hardop voor uit Wagners publicaties. Al in 1852 was Wagner als een aanhanger van Proudhon beschouwd wat betreft zijn theoretische geschriften zoals "De kunst en de revolutie" en "Judaïsme in de Muziek", maar werd ook beïnvloed door de Marxist Ludwig Feuerbach (1804-72).

De uitspraak "Bezit is diefstal" van Proudhon werd ook gebezigd door de econoom Gottfried Feder, de auteur van "De strijd tegen het Globalisme" (1933) die door Hitler werd bewonderd en de inspirator was van het centrale credo van het nationaal-socialisme: de "afschaffing van de rente-slavernij". De radicale socialist Feder was betrokken bij het omvormen van de Socialistische DAP (Duitse Arbeiders Partij) tot de nationaal-socialistische NSDAP samen met de Socialist Anton Dexler (1884-1942) en Adolf Hitler, en werd onder-Minister van Economische zaken onder Hitlers latere bewind.

Feder: "De afschaffing van de rente-slavernij zal ons van de Globalistische kapitalistische overheersing verlossen. Het zal dit bereiken terwijl het zowel de communistische destructie van de menselijke geest alswel de kapitalistische degradatie van de arbeid weet te vermijden. De afschaffing van de rente-slavernij opent de weg naar een werkelijk socialistische economie."

Milieuactivisten nog iets fanatieker dan nazi's

De nazi's hadden verder ook een warm hart voor de milieubeweging, die als enige andere beweging (mileuactivisten tradenen en masse toe tot de NSDAP) tot aan het einde van de oorlog zonder belemmeringen hun gang mochten gaan en zelfs de nazi's af en toe in verlegenheid brachten. De milieuactivisten waren in zekere zin nog een stapje radicaler dan de nazi's.

In 1933 verwelkomden de milieuactivisten met groot enthousiasme het nieuwe NSDAP regime en riepen in hun publicaties de milieubescherming uit als het ultieme doel van de nationaal-socialisten. De milieuactivisten waren door het dolle heen. Er was dus geen enkele bijdrage, hoe gering ook, van de mileubeweging aan het Duitse verzet tussen 1933 en 1945. Integendeel. Een paar voorbeelden:
Een milieuadviseur in de Ruhr controleerde als een politieagent [wat hij niet was] het welzijn van huisdieren bij mensen thuis, wat hij [het controleren van] "dieren-concentratiekampen” noemde.

Een milieuactivist, zwaaiend met de landelijk verspreidde brochure: 'De Führer Wil Dat Onze Hagen Beschermd Worden', eiste dat een boer die een stuk heg had verwijderd, voor straf naar het Oostfront gestuurd moest worden. Waarop de boer verbijsterd zei dat hij er net van terugkwam."[6]

Ook in Nederland riepen de nationaal-socialisten (NSB) [in 1943 zo'n 100.000 leden] in haar partijprogramma op tot een "krachtige bescherming van het landschap- en stedenschoon". […] "Zonder dat de Regeering een hand tot redding uitsteekt, wordt de natuur noodeloos verwoest. De eenige richtlijn is het spekken van de beurzen van de grondspeculanten op kosten van de gemeenschap. Als het zo doorgaat, is de natuur straks alleen nog maar in een museum te bezichtigen."

Het nationalisme van de nationaal-socialisten

Het "nationaal" in nationaal-socialisme, wordt door "Links" dankbaar misbruikt om ieder patriottisme als "Rechts" te ridiculiseren [in West-Europa althans, daarbuiten moedigt "Links" het juist aan] maar verhullen daarmee dat met het "nationaal" juist iets heel anders werd bedoeld. Een paar citaten [Goebbels]:
"Het nationaal-socialisme kan gekarakteriseerd worden als een geheel nieuwe, volledige visie op de politieke economie, een synthese van een creatief politiek nationalisme en van een socialisme dat de steun aan-, en ontwikkeling van het individu waarborgt."[…]
"Het ware nationalisme [is] zowel anti-kapitalistisch, anti-burgerlijk, alswel antisemitisch is en agressief in haar stellingname ten opzichte van het buitenland. Voor zover het nationalistische bolsjewisme [revolutionair socialisme] een rol in het nationaal-socialisme heeft gespeeld, hoeven we [socialisten en bolsjewisten] niet langer te discussieren over de vraag of de eis van de Duitse arbeider voor sociale compensatie gerechtvaardigd is. […]
Nationaal, of internationaal op weg naar het einddoel, dat is de kwestie. Uiteindelijk willen wij beiden vrede en gemeenschapszin: jij [de bolsjewist] dat van de wereld, wij dat van de mensen. Dat dit verlangen niet kan worden bereikt binnen het huidige systeem is voor ons beiden volledig helder en duidelijk."[7]

"De meest bittere vijand van u [bolsjewisten] en van ons — de democratie, het grote geld — is internationaal. Het probeert de [socialistische-] vrijheidsstrijders op te lichten met dat "internationaal", omdat men weet dat het dan eeuwig onoverwinnelijk zal zijn. De weg naar vrijheid leidt via de natie. Hoe meer verenigd deze natie is, hoe sterker en vuriger de wil voor die vrijheid. Het in gang zetten van deze gepassioneerde wil voor die vrijheid, dát is de taak van het nationaal-socialisme. Wij willen vrijheid, net als u, maar met andere middelen, met middelen die leiden tot het doel. Internationale solidariteit is uw programma, de solidariteit van de natie, de gemeenschap van de mensen, is die van ons.[8]

Terzijde: De nationaal-socialisten hadden aanvankelijk ook een soort Europese Unie voor ogen: "Met betrekking tot het buitenlands beleid," schreven Goebbels en Strasser," moet er een douane-unie komen met Zwitserland, Hongarije, Denemarken, Nederland en Luxemburg. Met "De Verenigde Staten van Europa" als een Europees verbond van naties, met een uniform systeem van maten en valuta. Ook moet een douane-unie met Frankrijk en andere Europan Staten worden voorbereid."[9]

Het antisemitisme zit ingebakken in het socialisme

Ook het antisemitisme van het nationaal-socialisme vindt zijn oorspong in de socialistische tradities en grijpt naar terug naar het middeleeuwse antisemitisme. Het antisemitisme — een door de Proudhon-anarchist Wilhelm Marr (1809-1904) evenals het "arisch-socialisme" geïntroduceerde term — werd door de sociaal democraat August Bebel (1840-1913) afgewezen met: "Antisemitisme is het socialisme van dome kerels". Let wel: niet het "conservatisme" of "liberalisme" of "nationalisme" van domme kerels, maar het socialisme (ook Engels noemde het antisemitisme een vorm van "feodaal socialisme"). Met het antisemitisme (dat men ook vindt bij Proudhon), classificeerde het nationaal-socialisme de "rente-slavernij" en daarmee het kapitalisme, als "judaïstisch" (en omgekeerd).

De voornaamste SPD ideoloog Karl Kautsky (1854-1938) zei dat het socialisme het einde van het judaïsme zou inluiden, waarbij hij zeer wel assimilatie voor ogen had. Het antisemitisme van de SPD, dat op grond van een confrontatie met Dühring en zijn strijd tegen het volgens hem "joodse Marxisme" de officiële lijn werd, moet volgens Josef Schüsslburner derhalve worden aangemerkt als een ambivalent fenomeen.

Vanuit het antisemitisme, zegt Josef Schüsslburner, loopt via Augustin Thierry, Marx (die de het judaïsme gelijk stelde met het kapitalisme en de socialist Ferdinand Lassalle voor een "joodse neger" uitmaakte) een rechte lijn via de bolsjewisten naar de sociaaldemocratie van voor 1918 en het nationaal-socialisme.

Vanuit het Nederlandse nationaal-socialisme loopt enerzijds die lijn via Christen Socialisten als Colijn en De Quaay verder door [en in die richting de CDA politicus en oud Minister President Dries Van Agt, door Henryk Broder "een nette christelijke anti-semiet" genoemd] en anderzijds rechtstreeks naar hedendaagse Socialistische stromingen en politici, zoals bijvoorbeeld de Internationale Socialisten.

Volgens de radicale socialist Werner Sombart (1863-1941) was de antithese van de Duitse geest, de "judaïstische geest", ofwel naar hij meende, de kapitalistische geest. De Engelsen hadden die geest volgens hem, en de "voornaamste taak" van het Duitse volk en het nationaal-socialisme zou daarom zijn om die geest te vernietigen.[10]

Socialisme betekent in dit licht gezien zowel de oppositie tegen het judaïsme alswel het kapitalisme wat over en weer — zoals hiervoor al betoogd — in socialistische stromingen dan vaak samenvalt. Dat socialisten voorop lopen bij anti-Israëlische demonstraties en [tot november 2008: verkiezing socialistische President Obama] ook hun anti-Amerikanisme niet onder stoelen of banken steken is al met al niet verwonderlijk.

Industriëlen: liever de nazi's dan de bolsjewisten

Nog een punt dat vaak wordt opgeworpen om de Nazi's als "Rechts" te bestempelen: De vermeende "enthousiaste" steun van sommige industriëlen aan de nazi's. In een Duitsland dat voortdurend op de rand van revolutie balanceerde, was het grootste angstvisioen een machtsgreep door de aanhangers van het Russische socialisme: de bolsjewisten:

"Democratie is niets anders dan de internationale exploitatie van de nationale arbeid door effectenbeurs-kapitalisme, met de stille instemming van de zogenaamde nationale middenklasse. Die middenklasse ziet in het Bolsjewisme de ondergraver van haar eigendom, de oncomfortable verstoorder van de vrede en de rust. Maar het ziet ook onze Nationaal-Socialistische vrijheidswens vanuit die optiek: wij zijn de laatste troost en laatste hoop als het Bolsjewisme om de hoek komt kijken."[11]

Van Colijn, De Quaay en Den Uyl …

De onmiskenbaar socialistische NSB — de Nationaal Socialistische Beweging, waar later de Nationaal Socialistische Nederlandsche Arbeiderspartij [NSDAP] in is opgegaan, de Nederlandsche Unie en zich verenigde met het Zwart Front-Nationaal Front, dat op zijn beurt in 1941 poogde op te gaan in de NSB wegens de gedeelde noemer: het socialisme. [12] — overweegden zich kort na de bezetting al te verenigen in de "Raad van het Nederlandsch Socialistisch Front".[13]

De Nederlandsche Unie — die op haar hoogtepunt 600.000 leden had en Nederland wilde laten opgaan in het Groot Duitse [nationaal-socialistische] Rijk — moge hier een vreemde eend in de bijt lijken maar was het niet echt. Eén van de oprichters van de Nederlandsche Unie, de hierboven al genoemde naoorlogse Minister President (1959-63) Jan de Quaay (KVP/nu CDA), noemde zowel zichtzelf als zijn "beweging" — zoals hij de "Unie" omschreef — Fascistisch. Ook verklaarde De Quaay dat hij een tegenstander van de democratie was (na de oorlog werd hij meteen Minister van Defensie in het kabinet Gerbrandy).[14]

Maar ook al eerder genoemde de vooroorlogse minister-president (1933-39) Hendrik Colijn (ARP/nu CDA) had in het begin van de bezetting laten weten dat hij eerder voor het (radicaal socialistische en antisemitische) Nationaal Front zou kiezen dan de (Socialistische) Nederlandsche Unie,[15] en had laten weten dat de democratie wat hem betreft had afgedaan en “er iets gedaan moest worden".

De socialist, Amsterdamse economiestudent en de latere PvdA minister-president (1973-77) Joop den Uyl voelde zich aangetrokken tot het Duitse nationaal-socialisme, en had een "pro-nationaal socialistische houding". Citaat uit Bart Spruyt's "Ome Joop": "Nog in 1939 – toen Praag al was bezet, de Kristallnacht al had plaatsgevonden en de Neurenbergse rassenwetten al van kracht waren — ging Joop den Uyl (PvdA) in de Noord-Duitse stad Kiel een zomercursus volgen. Onder de Duitse jeugd bespeurde hij een "verlangen naar pure humaniteit". Hij wilde het "nieuwe Duitsland" positief en ‘genuanceerd’ beoordelen."

Maar de socialist Den Uyl (PvdA) verkeerde in "goed" gezelschap: ook zijn collega's, de socialist François Mitterand en socialist/fascist Salvador Allende, adoreerden het nazisme en fascisme.

Het Rood-Bruin-Groene zwarte socialistische geweten

Kortom: "Links" weet zich geen raad met het feit dat het nationaal-socialisme en ook het fascisme feitelijk wel bij hen, maar met geen mogelijkheid bij "Rechts" in te delen is, en duwt een zwaar rood-bruin-groen zwart geweten voor zich uit dat de socialistische utopia vervelend in de weg staat — of zo u wilt: heeft een stapel boter op het hoofd waar het botweg absoluut niet aan herinnerd wil worden.

"Links" is simpelweg niet in staat, noch bereid, van haar eigen fouten in de geschiedenis te leren. Daarom maakt "Links" uit zelfbescherming zo fanatiek gebruik van de door haar zelf met grote toewijding geconstrueerde leugen en verwrongen wereldbeeld, om er anderen ermee te kunnen besmeuren.

Het feit dat zij met hun eigen verleden "Rechts" proberen te verketteren en als untermenschen (Van Dam, Van Rossem et al) proberen buiten de democratie en maatschappij te plaatsen ["Systeemhaat", "Racisten", "Extremen", "Nazi's", enz.], wijst op de voor het fascisme zo typerende minachting voor beschaafde normen en waarden zodra deze even niet in hun socialistische straatje passen.

Met hun voortzetting van Hitlers "Gevecht tegen Rechts" — cq. tegen Geert Wilders en de PVV — past "Links" een bedriegelijke ideologische apartheidspolitiek toe, ondanks dat zij zelf er zo prat op gaan zulke grote voorvechters van "democratie", "gelijke rechten", "anti-discriminatie" en "diversiteit" te zijn. Dat blijken dan ook niets dan wassen neuzen als men heel even een korte blik onder het Socialistische ideologische tapijt werpt.

Afbeelding

“Alleen karakterloozen kunnen verwachten dat een Socialist zijn Socialistisch ideaal zou kunnen prijsgeven”
Mr, M.M. Rost van Tonningen


http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=9763
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 42991
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Over djins en demonen

Berichtdoor Pilgrim » Zo Feb 21, 2010 10:06 pm

Disclaimer
Waarschuwing: het vervolg in deze topic is niet geschikt voor forumleden die niet tegen griezelen kunnen.


We kennen de verhalen over de demonische bezetenheid van Mohammed door djins, maar minder bekend is dat dit soort verhalen ook bestaan over ook de grote leiders van de (nationaal) socialistische beweging. Laten we eens beginnen met Adolf Hitler, de belangrijkste leider van het nationaal-socialisme.

“De nieuwe mens leeft nu onder ons! Hij is hier!” zo verklaarde Adolf Hitler. “Ik heb de nieuwe mens gezien. Hij is onverschrokken en wreed. Ik was bang voor hem.”
In sommige literatuur over het nazidom, die geautoriseerd zijn door intimi van Hitler en de meest vooraanstaande nazi’s, komt steeds weer naar voren dat Hitler een medium was en kennelijk demonisch bezeten. Zijn vreemdsoortige, aan epilepsie herinnerende aanvallen waren klassieke manifestaties van bezetenheid. Dr. Achille Delmas heeft hierover geschreven: “Iemand die in nauw contact met Hitler stond, heeft mij verteld dat hij ’s nachts vaak gillend wakker wordt en dan heftige krampen heeft. Hij roept dan om hulp en blijkt half verlamd te zijn… Hij slaat verwarde en onverstaanbare geluiden uit en hijgt, als stond hij op het punt te stikken.” Vaak, als hij volledig bij bewustzijn was, placht Hitler plotseling te schreeuwen: “Hij is hier! Daar! In de hoek!” Hij wees dan naar een lege ruimte waar hij kennelijk wezens zag, die niemand anders kon zien. Was dit waanzin? Of werd Hitler werkelijk bezocht en geleid door demonische wezens?
.....
Het is bekend dat velen in de naaste omgeving van Hitler lid waren van de Rozenkruisers-orde oude stijl “Thule”, een geheim genootschap dat in Thule op Groenland in oude tijden zou zijn ontstaan. Himler, Hess en andere vooraanstaande nazi’s spraken privé over vreemde doelstellingen: het scheppen van een Nieuwe Orde waarin de massa zou worden gerobotiseerd om een selecte kring van heersers te dienen, die op hun beurt weer de niet nader omschreven bovennatuurlijke krachten zouden dienen.
.....
In 1925 schreef Goebbels: “Ik wil een apostel en een prediker zijn.” In plaats daarvan werd hij een apostel van de vreemd hypnotische kleine ex-korporaal die de wereld wilde beheersen. Hitler, zo wordt gezegd, was dermate dominerend en beschikte over een zodanig, briljant, beslissend en schijnbaar logisch verstand dat als generaals en ambtenaren zich een weg hadden gebaand naar zijn bureau en zich hadden voorbereid op een discussie met hem over vraagstukken en beslissingen, zij geïntimideerd en vol ontzag plachten te vertrekken, in de overtuiging dat hij de grootste man ter wereld was.

Uit: Our haunted planet – John Keel

Volgens sommigen werd de bezetenheid van Hitler veroorzaakt doordat hij een occulte training onderging in het satanistische Thule-genootschap. Door deze pijnlijke en monsterlijke rituelen werd hij impotent!

It was at this time that Hitler began to delve into the New Age works of Madame Blavatsky, the head of the House of Theosophy, and one key leader to the drive to the New World Order. Blavatsky, writing through Tibetan Masters, wrote "Isis Revealed" and "Secret Doctrine", from which Hitler derived his deep hatred for all Jews, considering them to be an inferior race which were threatening the "purity" of the German race. Alice Bailey, writing in her book "The Externalisation Of The Hierarchy", calls the Jews a race of lower evolution, interested only in money, a theme Hitler struck often. Hitler became "aware" of his Karma and the "Karmic" situation concerning the Jewish Race.

In this period, 1903-1913, acquaintances also noted that Hitler changed from a shy, timid speaker who seemed to stumble over his words, to a most powerful, spellbinding orator, who seemed to be able to weave a spellbinding effect over his audience. Yet, his voice was not his own, and he seemed to be transfixed by a strange force, as he was speaking (Page 69). In the book, "Hitler's Ashes", the authors comment on the change in Hitler's oratorical style, "Many people believe that the poorly trained Adolf Hitler became the most accomplished orator who ever lived ... His technique has been compared to the gradual seduction of a beautiful woman applied to a whole nation." (P. 95, "Hitler's Ashes") What a tremendous difference this demon possession made in Hitler's life. The women of Germany found him to be "polite, charming, polished and very handsome. Perhaps it was his hypnotic eyes that led many of them into a fatal attraction." (Ibid., p. 96) My study of Satanic possession has led me to understand that the demon inside does seem to mesmerize, or hypnotise, other people. Hitler loved to get his enemies into a one-on-one meeting, because he could sway them easily, as he did British Prime Minister Chamberlain at Munich! His pale blue eyes radiated hypnotic power.

Hitler also became deeply immersed in stories of Pan-Germanic mysticism, old Nordic legends, of a people involved in a blood brotherhood, who had substituted the Swastika for the Christian Cross, and who participated in Black Magic rituals involving sexual perversions. All of this was a heady brew for young Adolf's mind and soul, but it prepared him for the ultimate experience of all, joining the Satanic Brotherhood of Death Society, the Thule Society, in 1919. The Master at that time was Dietrich Eckhart who exercised a deep influence over Hitler. It was also at this time that Hitler became mesmerized by person, power, and office of the Antichrist. It was also at this time that Hitler's eyes changed to a pale blue colour (Page 40), a very common occurrence in people who are demon possessed!

As Eckhart lay dying in December, 1923, he uttered a most prophetic statement, "Follow Hitler! He will dance, but it is I who have called the tune! I have initiated him into the 'Secret Doctrine', opened his centres of vision and given him the means to communicate with the Powers. Do not mourn for me: for I shall have influenced history more than any other German." (Page 91). Eckhart was one of Europe's most dedicated and practiced Satanists. He repeatedly told his fellow adepts in the Thule Group that he had received a Satanic annunciation, that he was "destined to prepare the vessel of the Anti-Christ, the man inspired by Lucifer to conquer the world and lead the Aryan race to glory". (Page 92) Eckhart led a series of séances attended by both Russian and German occultists, in which Alfred Rosenberg played a key role. Rosenberg, considered himself to be the prophet of Antichrist and interpreter of the Protocols of Zion, regularly called forth the "Beast of the Revelation -- the Luciferic Leviathan which had taken over body and soul of Adolf Hitler". (Page 104)

From 1919-1923, Eckhardt spared no effort to thoroughly train Hitler in all aspects of Black Magic, transforming him into one of the greatest occult Adepts in history. Thus, Eckardt selected Hitler for training in one of the highest forms of Black Magic, magic which had been perfected 1,000 years earlier and resurrected by Aliester Crowley. This Black Magic elevated sexual perversion, sexual illuminism, to a degree unheard of. The rituals and rites involved perverse and highly sadistic sexual practices, animal sacrifice, heterosexual orgies, bloody scourgings and sodomy, for Crowley had "discovered that indulgence in the most sadistic rituals awakened penetrating vision into the workings of evil Intelligences and bestowed phenomenal magical powers." (Page 167) Hitler was greatly tortured during these rituals, including the initiation of "Hitler in a monstrous sadistic magic ritual" which made Hitler "smooth between the legs", unable to "give pleasure to any woman". This monstrous act rendered Hitler incapable of any normal sexual activity, but it did fill him with supernatural hatred and venom. So monstrous, so unnatural, was Hitler's perversion now, that he was capable of planning and executing the most terrible deeds humanity was to ever see. Hitler's monstrosity were so terrifying that historians and biographers could not, or would not, see and understand. As Ravenscroft so aptly stated, "..the other leading biographers of Hitler have been unable to perceive that sexual perversion took the central place in his life. They deal with the question in a fragmented way under such headings as 'Was Hitler Impotent', or 'Hitler's Attitude To Women'. They fail altogether to understand that a monstrous sexual perversion was the very core of his existence, the source of his mediumistic and clairvoyant powers, and the motivation behind every act through which he reaped a sadistic vengeance on humanity." (Page 171)

"There can be no doubt that Adolf Hitler was equally as impotent as King Klingsor, who was 'smooth between the legs' for he, to, was incapable of achieving orgasm through normal sexual relations". At this point, please understand that we are not talking about physical castration; rather Hitler's "impotency had a deep psychological foundation. He only knew sexual fulfilment through the extremes of sadism and masochism, sexual delight either through inflicting pain on others or from suffering such pain himself .. [Hitler] would furtively retire to the red-light district of [Vienna] to have himself tied up and whipped by any prostitute who was willing ... " (Page 173). Hitler also had this type of relationship with Eva Braun, with whom he later committed suicide. "She suffered his tyranny at all other times except in the bedroom where she became the all-powerful mistress and he [Hitler] the grovelling slave." (Page 174) This type of Black Magic is officially known, among occultists, as 'Astrological Magic'. (Page 155)

http://www.cephas-library.com/nwo_satan ... itler.html" onclick="window.open(this.href);return false;

Het is hierbij ook interessant om te vermelden dat het nationaal-socialisme van meet af aan verbonden was met occultisme. Dat begon immers al in Amerika waar de Amerikaanse nationalistische socialisten onder leiding van Edward Bellamy nauwe contacten hadden met de occulte beweging van Helene Blavatsky. Uit deze theosofische beweging was ook het hakenkruis afkomstig, dat de dubbele letter S van socialisme voorstelt waarbij de twee s’en in de vorm van runentekens over elkaar heen gekruist zijn. (Zie hiervoor mijn desbetreffende post op de eerste pagina van deze topic.)

Afbeelding
Hakenkruis in een occult embleem van de Theosofische Vereniging.

Ook over het Thule-genootschap kan nog iets vreemds vermeld worden.

Dicht bij Paderborn ligt de Wewelsburg. Deze burcht in Westfalen was tijdens Hitlers Derde Rijk een occult centrum. Met als voorbeeld koning Arthur en de twaalf ridders van zijn tafelronde organiseerde Heinrich Himmler hier rituele samenkomsten met twaalf SS-Obergruppenführer. Allen droegen een ceremonieel gewaad. Er werd gemediteerd over de esoterische betekenis van Oudgermaanse mythen en symbolen.

Het Duitse nationaal-socialisme is voortgekomen uit de ‘Thule-Gesellschaft’, een geheim genootschap, dat voor de Eerste Wereldoorlog samenkwam in het hotel Vier Jahreszeiten in München. Ook daar werd gesproken over Oudgermaanse mysteries. Tot deze mysteries behoorde het verdwenen eilandje Thule. Daarom noemde men dit genootschap de Thule-Gesellschaft. Rudolf Hess was één van de leden.

Men heeft Thule gezocht in Groenland en in Labrador, maar evenals het verdwenen Atlantis bleef ook Thule onvindbaar. Goethe laat in zijn Faust-drama Gretchen het lied ‘Es war ein König in Thule’ zingen. Dit lied handelt ook over een koning die samenkomt met zijn ridders. Tenslotte verzinkt allen in zee.

Het is hoogst merkwaardig, dat op precies 13 km afstand van de Wewelsberg het plaatsje Thüle ligt. Heeft dit Thüle iets met het legendarische Thule te maken, al wordt het met een Umlaut geschreven?

Thans is in de imposante, onlangs geheel gerestaureerde Wewelsburg een Heimatmuseum en een restaurant gevestigd. Een regelmatige bezoeker van dit museum vertelde mij, dat hij soms in de winter een wonderlijk visioen heeft als hij op de binnenplaats van de Wewelsberg wandelt. Hij ziet kleumende schoolkinderen wachten in de sneeuw. Een gejuich klinkt op als de grote deueren van het kasteel opengaan en de kerstman naar buiten komt. Deze kerstman blijkt nota bene Heinrich Himmler te zijn. Dit vreemde visioen blijkt te berusten op een historische werkelijkheid. Inderdaad heeft Heinrich Himler voor kerstman gespeeld. Hij deed dit voor schoolkinderen uit het nabijgelegen Büren, Salzkotten en uit Thüle.

De nationaal-socialistische leiders hadden nog een ander occult centrum, namelijk Burg Dankwarderode en de aangrenzende Dom van Brunswijk. Deze Dom werd onttrokken aan de Evangelische Kerk en in 1937 ingericht als een ‘nationaal heiligdom’. Hier ligt namelijk de Saksische vorst Heinrich der Löwe begraven. Deze hertog uit het geslacht der Welfen, die leefde van 1129 tot 1195, werd door de nationaal-socialisten zeer bewonderd en tot voorbeeld gesteld. In de Dom werden wijdingsplechtigheden gehouden. SS-Obergruppenführer kregen daarbij één haar van het stoffelijk overschot van Heinrich der Löwe, gevat in een zilveren staafje. Een soort relikwie dus. Daarna was een feestelijk samenkomst in Burg Dankwarderode in aanwezigheid van Hitler, Himmler en Goering.

Een ander occult gebeuren vond plaats op Quedlinburg.

De Quedlinburg was in de tiende eeuw het middelpunt van het Heilige Römisches Reich; sedert 936 tevens zetel van het Freie Reichsstift, bestuurd door machtige abdissen. In datzelfde jaar 936 stierf op 2 juli koning Heinrich I, de vader van Otto I de Grote. Hij en zijn gemalin werden bijgezet in de Stiftskirche van de Quedlinburg.

Heinrich Himmler, één van de leiders van Hitlers Derde Rijk, had een grote bewondering voor Heinrich I. Op 2 juli 1936 liet Himmler koning Heinrich I grootscheeps in Quedlinburg herdenken. Sindsdien kwam Himmler elke 2e juli naar de Quedlinburg om lange tijd in de crypte door te brengen in de hoop de geest van Heinrich I te ontmoeten. Volgens Brennan’s boek Occult Reich heeft Himmler herhaalde malen contact gehad met de geest van de koning en werden hem zelfs waardevolle adviezen verstrekt. Himmler meende tenslotte zelf de reïncarnatie van Heinrich I te zijn.

Een nog veel vreemder verhaal is het visioen van de Tibetaanse soldaten bij het Berliner Schloss

Veel oudere Berliners, die de Slag om Berlijn in 1945 hebben meegemaakt, krijgen soms nachtmerrieachtige visioenen van de brandende stad en de hevige strijd, die hier geleverd is tussen de aanstormende Sovjetlegers en de laatste verdedigers van Hitlers Derde Rijk.

Het meest merkwaardige is, dat men Tibetanen meent te zien o.a. op de plek van het thans afgebroken Berliner Schloss, eens de residentie van de Pruisische koningen en later van de Duitse keizers.

De Berlijners verwonderden zich over het feit dat zij Tibetanen zien. Uit Sovjetrussische legerberichten weten wij echter dat men in de brandende binnenstad de lichamen van wel duizend gesneuvelde Tibetanen heeft aangetroffen. Zij droegen Duitse uniformen zonder de gebruikelijke rangaanduidingen. Verschillende ooggetuigen hebben dit bevestigd. De historicus J.H. Brennan schrijft er over in zijn boek Occult Reich.

Uit: Spoken en kastelen in Europa – J.J. Mostard
Laatst gewijzigd door Pilgrim op Zo Okt 06, 2013 10:38 pm, 8 keer totaal gewijzigd.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 73009
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor Ariel » Zo Feb 21, 2010 10:18 pm

Vreemd verhaal. Ik geloof niet echt in oculte dingen...
Ik mis in dit verhaal de ene teelbal die Hitler bezat.. :rongue:
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

BFA
Berichten: 11600
Lid geworden op: Vr Sep 29, 2006 5:18 pm

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor BFA » Zo Feb 21, 2010 10:36 pm

OK, vooral mythe.
Toch bedankt.
Het is een parasitaire soort die leeft op de intelligentie van anderen en deze dan tegen hun gebruikt;

mercator
Berichten: 18708
Lid geworden op: Do Nov 06, 2008 1:36 pm
Locatie: Vlaanderen

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor mercator » Zo Feb 21, 2010 10:37 pm

Afgezien van dat racisme was het Duitse nazisme nog zo slecht niet.
De Ideale Mens is een negroïde transsexueel in een rolstoel

BFA
Berichten: 11600
Lid geworden op: Vr Sep 29, 2006 5:18 pm

Re: (Nationaal) socialistische aktie

Berichtdoor BFA » Zo Feb 21, 2010 10:46 pm

mercator schreef:Afgezien van dat racisme was het Duitse nazisme nog zo slecht niet.


Neo-Paganisme met ketterse Gnostische invloeden. Hopeloze romantiek.
Die combinatie geeft altijd: vernietiging van wat is, als eindresultaat.
Het is een parasitaire soort die leeft op de intelligentie van anderen en deze dan tegen hun gebruikt;


Terug naar “Eurabia”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten