Calais en andere zeehavens magneet voor illegalen

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 74395
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Calais en andere zeehavens magneet voor illegalen

Berichtdoor Ariel » Do Jan 30, 2020 3:32 pm

Meeste inklimmers in Rotterdamse haven komen uit Albanië

De politie en Koninklijke Marechaussee hebben afgelopen jaar 1365 inklimmers opgepakt op of bij terreinen van de Rotterdamse veerdiensten naar Engeland. Bijna vijfhonderd van hen kwamen uit Albanië.
Dat schrijft burgemeester Ahmed Aboutaleb aan de Rotterdamse gemeenteraad. Het aantal inklimmers in 2019 is nagenoeg gelijk aan het aantal in 2018.

Van de 1365 migranten werden 788 opgepakt door de Koninklijke Marechaussee. Meer dan veertig procent van hen kwam uit Albanië; zeventien procent uit Afghanistan. Ook bij de aanhoudingen door de politie (577) kwamen de meesten uit Albanië en Afghanistan.

Van alle migranten die de Koninklijke Marechaussee landelijk heeft aangehouden, werd bijna vier procent voor een tweede keer opgepakt. Burgemeester Aboutaleb verwacht niet dat het percentage in Rotterdam hier sterk van afwijkt.
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Mahalingam
Berichten: 40659
Lid geworden op: Za Feb 24, 2007 8:39 pm

Re: Calais en andere zeehavens magneet voor illegalen

Berichtdoor Mahalingam » Vr Feb 07, 2020 12:39 am

Negentig migranten van Kanaal bij Kent gepluktLONDEN - Negentig migranten, onder wie vrouwen en kinderen, zijn voor de kust van Engeland van enkele bootjes geplukt. Dit is tot op heden de grootste groep die op één dag op het Kanaal werd onderschept.

Volgens Britse media werden de asielzoekers voor de kust van het graafschap Kent uit zee gehaald. Dat gebeurde door de bemanning van Brits en Franse patrouilleboten.

De vluchtelingen zijn waarschijnlijk vanuit Frankrijk overgestoken. Ze zijn naar Dover gebracht.
https://www.telegraaf.nl/nieuws/448204071/negentig-migranten-van-kanaal-bij-kent-geplukt

Ze hebben het gehaald , ze zijn in Dover (Engeland).
Wie in de Islam zijn hersens gebruikt, zal zijn hoofd moeten missen.

Gebruikersavatar
King George
Berichten: 20179
Lid geworden op: Zo Sep 11, 2011 1:22 pm

Re: Calais en andere zeehavens magneet voor illegalen

Berichtdoor King George » Di Feb 25, 2020 2:10 pm

Sanne van Alphen is een bijstandsmoeder uit Leusden. En met haar Mercedes Vito helpt zij "vluchtelingen" die op het terrein van het gewezen krottenkamp nog rondzwerven. Noem dat maar geen maatschappelijke tegenprestatie voor ons land in ruil voor haar bijstandsuitkering welke zij voor rekening van 't algemeen opstrijkt!

    Bijstandsmoeder Sanne rijdt elke maand naar Frankrijk: ‘Ze worden behandeld als beesten’

    De Franse regering mag het migrantenkamp in Calais in 2016 dan hebben leeg geveegd, nog steeds zijn er hordes migranten te vinden. Een bijstandsmoeder uit Leusden ziet het als haar plicht het leed van de vergeten groep asielzoekers te verzachten.


    Leusden slaapt nog als de oude Mercedes Vito van Sanne van Alphen in alle vroegte grommend en trillend tot leven komt. De carrosserie is gebutst, haar stoel heeft betere tijden gekend en het linkerraam gaat niet meer helemaal dicht. Het mag de bestuurster niet deren. Zolang ze er de 400 kilometer naar Calais maar mee kan afleggen. De 46-jarige Sanne rijdt al bijna vier jaar iedere maand naar Noord-Frankrijk met hulpgoederen voor de vluchtelingen. ,,De wereld heeft ze de rug toegekeerd'', zegt ze. ,,Ze worden behandeld als beesten.‘’


Lees verder

Spoiler! :
De oude bestelbus is zoals telkens tot de nok gevuld met slaapzakken, dekens, jassen en mannenkleding, schoenen, héél veel schoenen, tentjes en het nodige aan houdbare etenswaren. Een deel van de spullen spul zit gepropt in vier metalen vaten. In Duinkerke boort hulpverlener Thomas er later die dag luchtgaten in, waarna de verkleumde vluchtelingen ze dankbaar in gebruik nemen als vuurhaard.\8

Turend over het regenachtige asfalt tussen Breda en Antwerpen vertelt de Leusdense wat haar drijft. Ze was al vroeg op zichzelf aangewezen als kind van gescheiden ouders, wonend bij haar moeder die uit het leven stapte toen Sanne 17 was. ,,Het heeft me gevormd tot wat ik ben; hard van buiten soms, maar zacht van binnen. En ik wil graag voor anderen zorgen. Dat is mijn tweede natuur. Ik lijd aan fibromyalgie, wat me ongeschikt maakt voor vast betaald werk. Een goede moeder ben ik wel, denk ik, ondanks dat ik het alleen doe en elk dubbeltje wordt omgedraaid. Al kun je dat beter aan mijn dochters Nina (23) en Lisa (19) en zoontje Daan (8) vragen.''

Prikkeldraad
Genoeg over haar persoon, vindt Van Alphen. Liever praat ze over Moving Stones, de kleine stichting die ze oprichtte met bevriend kunstenaar Michael Platenkamp en die ze nu draaiende houdt met vriendin Corinne Vulink. ,,Sinds 2016 rijd ik maandelijks naar Calais en Duinkerke met een bus vol ingezamelde spullen. Ik was daar al geweest, net als in de kampen in Griekenland en Macedonië. Tegen mezelf zei ik: Sanne, hier ligt jouw taak in het leven.‘’

Op een uur rijden van Calais passeert de bus de eerste prikkeldraadversperringen. De parkeer- en rustplekken voor vrachtwagenchauffeurs zijn afgesloten om verstekelingen geen kans te geven.
Wegpoetsen

,,Het breidt steeds verder uit'', mompelt Sanne, wijzend op een schutting van hout die tegen de vangrail is gemonteerd. ,,Hier bevond zich een groot vluchtelingenkamp. We mochten het niet zien hè. We moeten vooral in de waan blijven dat ze niet meer bestaan. De Franse regering doet er alles aan het vluchtelingenprobleem weg te poetsen. Maar het zijn er nog steeds duizenden. Ze zitten als ratten in de val en worden opgejaagd als beesten. Een kampje staat nooit langer dan een week. Dan veegt de CRS (de Franse oproerpolitie, red.) de boel schoon. Ze snijden de tenten kapot en voeren zo veel mogelijk spullen af in containers. Wat achterblijft, ook het eten, wordt gepeppersprayd zodat de vluchtelingen het niet meer kunnen gebruiken. Een hond behandel je nog beter. En dit gebeurt op 400 kilometer van huis. Tot zover onze beschaving.''


De eerste stop na vier uur rijden is een tussenwoning in een sombere buitenwijk van Calais. Het is de uitvalsbasis van het Mobile Refugee Support (MRS), een jongerenorganisatie die, veelal onbezoldigd, zorgt voor de distributie van goederen en eten naar de verschillende kampen. Drijvende kracht achter het werk van MRS is Charlie, een idealistische twintiger uit Engeland die in 2015 al rondliep in het grote kamp, La Jungle genaamd, met 10.000 bewoners. De geïmproviseerde vluchtelingenstad haalde de wereldpers voordat ze tegen de vlakte ging. Charlie keek machteloos toe.

,,Het was een vreselijk moment, er gebeurden daar goede dingen. De omstandigheden voor de vluchtelingen zijn sindsdien enorm verslechterd. De Franse overheid staat niet meer toe dat er sanitair of elektriciteit wordt aangesloten in de kampjes én ze breken ze om de haverklap af. President Macron kwam hier laatst een hulpproject bezoeken. Mooi weer spelen, dat was het. Hij verdomde het naar een van de kampen te gaan.''

Sanne's tweede halte is een kolossale loods waar tientallen jonge mensen uit verschillende landen bezig zijn met het sorteren van hulpgoederen, het hakken van brandhout en de bereiding van 1500 warme maaltijden, die aan het begin van de avond in de buurt van Duinkerke zullen worden uitgedeeld. Zo gaat het sinds 2015 elke dag, weet Sanne. ,,Ik heb bewondering voor deze jongeren. Ze krijgen misschien kost en inwoning, maar dat is het dan ook. Dit doen ze vanuit hun hart, en al vijf jaar onophoudelijk.''

Met alleen nog de vuurtonnen achterin de bus, begeeft Sanne zich naar een vervallen fabriek aan de rand van Duinkerke. Tussen de vier- en vijfhonderd vluchtelingen hebben er hun tenten, of wat daar voor door moet gaan, opgeslagen. Ze staan grotendeels droog in de betonnen skeletten van het afgebrokkelde complex, waarmee meteen het enige pluspunt is genoemd. De aanblik van het terrein overtreft de ergste verwachtingen. De tentjes staan tussen brokken puin en hopen rottend afval. Langs de modderige paden tussen de loodsen liggen uitwerpselen. Sanitair is er niet, op één kraan na. De wind geselt de fabrieksruïne en haar desperate bewoners. Gehuld in lompen schuifelen twee vrouwen en een kind, gebukt tegen de kou, voorbij. Ze lopen op slippers, de sokken kletsnat. Sanne vecht tegen haar tranen. Ze zou het liefst mensen meenemen. Telkens weer. ,,Ik doe het nooit, omdat ik dit werk niet meer kan voortzetten als ik word aangehouden. En niemand van deze mensen krijgt asiel in Nederland. Ik help ze er echt niet mee.''

Achterin een van de loodsen staart de 27-jarige Muhammed met bedroefde ogen in het vuur dat zijn medevluchters uit Iraaks-Koerdistan met pallethout aan de gang houden. Hij leeft alleen nog om zijn broer van 15 in veiligheid te brengen, zegt hij met een knik naar een jongen bij het vuur. ,,Voor mij hoeft het niet meer. Ik leefde in Engeland en ben in 2014 teruggegaan om mijn familie te helpen. Het maakte niks uit. IS heeft mijn vader en mijn broer vermoord. Het gebeurde voor mijn ogen. Ze hebben onze levens afgepakt. Ik bid tot God dat hij mijn broertje redt en dat mijn moeder die in Iran is achtergebreven veilig is. Voor mezelf bid ik niet meer.''

Terwijl Sanne een pakje thuisgerolde sigaretten uitdeelt aan de mannen, en de gasten per se plaats moeten nemen op het enige droge veldbed, bereidt de oudste van de groep met een glimlach koffie en thee voor iedereen. Straks gaan ze proberen een warme maaltijd te bemachtigen. Ze moeten kracht opdoen voor de nacht die komen gaat.

De zoveelste nacht waarin ze sjouwend over geitenpaadjes en klauterend over omheiningen gaan proberen het beloofde Engelse land te bereiken. Af en toe blijkt een tent leeg de volgende ochtend en heerst er volgens Muhammed voorzichtige blijdschap. ,,We weten of het gelukt is, als er wordt gebeld dat ze aan de overkant zijn. Als we niks horen, is het slecht afgelopen. Op de bodem van de zeeën liggen veel vluchtelingen. Het is ons lot.''

De Franse regering wil voorkomen dat er in Calais een nieuwe ‘Jungle’ ontstaat, zoals het kamp werd genoemd waar tot 2016 vele duizenden migranten woonden.

De levensomstandigheden daar waren erbarmelijk en gevaarlijk. Ook veroorzaakte het kamp enorme overlast voor de omwonenden, de ‘gewone’ inwoners van Calais. De regering-Macron kiest daarom nu voor een lik-op-stukbeleid. Als nieuwe kampjes opduiken, worden die meteen afgebroken. De paar honderd migranten die in Calais verblijven, worden op één locatie gedoogd: er zijn daar door de overheid douches en sanitair aangelegd, op last van de rechter.

Het probleem is daarmee deels verschoven, naar plaatsen met minder politie en minder controles. Naar havenstad Ouistreham bijvoorbeeld, ruim 300 kilometer ten zuiden van Calais. Een paar jaar geleden verbleef hier nog maar een handvol illegale migranten. Nu staat er een kamp met tientallen tentjes. Elke dag en avond lopen rijen migranten naar de haven, in de hoop op de veerboot naar Engeland te kunnen komen. Waar de haven van Calais wordt omringd met extreme beveiliging als bewakingscamera’s, prikkeldraad en hoge hekken, staat in Ouistreham één patrouillewagen met twee agenten bij de ingang.
Het morele gelijk ligt bij het volk

Respectabele fora de moeite van een bezoek meer dan waard:
Haarlems Vrije Mening Forum Uitingsvrij 3.2


Citaten van Mustafa Kemal Atatürk over de Islam

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 74395
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Calais en andere zeehavens magneet voor illegalen

Berichtdoor Ariel » Do Mei 21, 2020 10:33 am

Dit is weer een rotstreek van de Fransen.
French naval boats begeleiden tjokvolle rubberbootjes met illegale migranten uit Franse wateren richting Engelse wateren.

Migranten per boot naar VK: ’Er komen steeds nieuwe mensen aan’



Het aantal onbegeleide jonge migranten dat probeert op bootjes het Verenigd Koninkrijk te bereiken, is fors toegenomen tijdens de coronacrisis. Zij hebben minder mogelijkheden om zich in vrachtwagens te verstoppen en proberen daarom het Kanaal over te varen.

Het plaatselijke bestuur in het Engelse Kent zegt dat het zich een jaar geleden nog over ”230 tot 250” jonge migranten moest ontfermen. „Maar dat aantal is nu zo’n beetje verdubbeld. Het zijn er nu bijna 470 en komen steeds nieuwe mensen aan”, zegt bestuurder Roger Gough. „We zagen deze jonge mensen altijd oversteken in trucks. Dat was de gebruikelijke route. Nu zien we deze jonge mensen zonder begeleiders in boten.”

Het aantal migranten dat per boot probeert over te steken, zit al sinds eind 2018 in de lift. De Britse en Franse autoriteiten konden vorig jaar 2758 mensen redden die de levensgevaarlijke tocht ondernamen. Britse media becijferden dat zo’n 1000 asielzoekers in kleine bootjes probeerden het Kanaal over te steken sinds premier Boris Johnson afgelopen maart een lockdown afkondigde.

Rustige kust
Die toestroom heeft mogelijk onder meer te maken met het mooie weer en de rustige zee. Een bron binnen de politie in het Franse Calais noemt nog een andere mogelijke factor die een rol kan spelen. „Tijdens de lockdown waren de stranden dicht. Migranten profiteerden indirect van het feit dat veel lokale mensen die ons voorheen informeerden over oversteekpogingen dat nu niet meer konden.”
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.


Terug naar “Eurabia”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 5 gasten