Heldenfilm ? over profeet Mohammed in de maak

[pd7835]

Als filmmakers over een crimineel spreken als een held weet men al hoe dat men 'profeet' mohammed in die film zal geen voorstellen... de nare waarheid over die slechte man durven ze immers niet te tonen of 'vredelievende' moslims breken wereldwijd het kot af

Heldenfilm over profeet Mohammed in de maak

De producent van de filmtrilogieën 'Lord of the Rings' en 'The Matrix' gaat een film met een budget van 150 miljoen dollar (100 miljoen euro) produceren over het leven van de profeet Mohammed.

Mohammed niet te zien
De epische prent zal gefinancierd worden door het mediabedrijf Al Noor Holdings uit Qatar. De film zal zich houden aan het islamitische verbod om de stichter van het islamitische geloof af te beelden. Het verhaal begint enkele jaren voor de geboorte van de profeet, en eindigt met zijn dood. Volgens producent Barrie Osborne zal de film "de mensen de ware betekenis van de islam leren".

Het leven van de profeet was reeds in 1976 onderwerp van een speelfilm. 'The Message'" werd geregisseerd door de Arabisch-Amerikaanse filmmaker Moustafa Akkad en had Anthony Quinn en Irene Papas in de hoofdrollen http://www.hln.be/hln/nl/945/Film/artic ... maak.dhtml

[Ariel]

De zalen zullen vol zitten met Moslims, en ander suikergoed spul. . Alhoewel... Is naar een film kijken wel halal?

[Mahalingam]

Hollywood ontmoet Mekka. Is dat moedig? Wordt dat propaganda? Ik kwan al een usual suspect tegen:
http://www.qatarliving.com/taxonomy/term/38506

The project was announced yesterday at an event here attended by Osborne, along with renowned Doha-based Islamic scholar Dr Yousuf Al Qaradawi and Ahmed Al Hashemi, chairman of Alnoor Holdings.

De ideoloog van de Ikhwan (Moslim Brotherhood) op een ereplaats. Wie weet kan Tariq Ramadan ook een steentje bijdragen.

[Ariel]

Osborne filmt leven profeet

De Amerikaanse producer Barrie Osborne gaat een film uitbrengen over het leven van de profeet Mohammed. Hij zegt de kloof tussen twee beschavingen te willen overbruggen. De film zal 150 miljoen dollar kosten. Osborne werkt samen met de mediagroep Noorholdings in het Golfstaatje Qatar. De film komt uit in 2011 maar de aankondiging heeft al een discussie losgemaakt. Zijn christelijke acteurs toelaatbaar? Hoe ga je om met het afbeeldingenverbod? De meningen zijn verdeeld, prominente Nederlandse moslims zijn positief.

De hoofdpersoon zal niet in beeld komen, want dat is strijdig met de heersende opvattingen binnen de islam. Toch zal de Amerikaanse regisseur Barrie Osborne een grootse, Engelstalige film uitbrengen over het leven van de profeet Mohammed.

Osborne wil met zijn productie ’de ware betekenis van de islam’ voor het voetlicht brengen en een brug slaan tussen beschavingen.

Het initiatief gaat uit van de mediagroep Alnoor Holdings in het Arabische Golfstaatje Qatar. De selectie van acteurs is begonnen en er zijn gesprekken gaande met distributeurs. De film zal 150 miljoen dollar kosten. Barrie Osborne is bekend van onder meer The Lord of the Rings, The Matrix en Apocalypse Now. Alnoor Holdings zegt dat geprobeerd zal worden de beste acteurs aan te trekken die er zijn. Dat betekent dat er onder de acteurs, die de traditionele visie op de begintijd van de islam in beeld zullen brengen, veel niet-moslims zullen zijn en misschien ook agnosten of atheïsten.

De Arabische reacties op de aankondiging van de film zijn gemengd. Op de website van de satellietzender Arabiya slaan voor- en tegenstanders elkaar om de oren. Voorstanders hopen dat de film de islam zal voorstellen als een godsdienst van liefde en broederschap, in tegenstelling tot de islam van het Iraanse bewind of die van de taliban en Bin Laden.

Tegenstanders vinden het onzin om zoveel geld uit te geven aan een film, terwijl er zoveel armoede in de wereld is. Iemand wijst op een project van een Saoedische producer, dat nog geen procent zal kosten van de film van Osborne.

Anderen vinden het niet allen veel maar ook weggegooid geld omdat de Europeanen en Amerikanen allang weten wat de echte islam is: „Ze weten dat het de beste godsdienst is. Maar ze willen alcohol blijven drinken en ze willen niet vasten in de maand ramadan.” Een andere tegenstander haalt een passage in de Koran aan waarin staat: De Joden en christenen zullen nooit tevreden zijn totdat je je bij hen aansluit.”

Iemand schrijft zich moeilijk voor te kunnen stellen hoe iemand, die zelf alcohol drinkt, overtuigend een rol in deze film kan spelen. Maar dan vervolgt hij: „Aan de andere kant, stel je voor dat een bekende persoonlijkheid als Tom Cruise de rol speelt van bijvoorbeeld Khalid ibn Walid (veldheer uit de begintijd van de islam), dan zou dat voor veel mensen een aansporing kunnen zijn om de islam te omarmen.”

Een scepticus schrijft: „Hoe kunnen we een Europeaan ervan overtuigen dat we een barmhartige, liefderijke en geweldige godsdienst hebben terwijl we elkaar doden, uitschelden, vervloeken en verketteren? We vragen God om de kinderen van Europeanen tot wezen te maken, hun vrouwen tot weduwen, en om hen tot dwergen te maken die op kun buik moeten kruipen en bij wie de wormen uit hun monden tevoorschijn komen. Zulke woorden klinken er in onze moskeeën. Schamen we ons niet voor onszelf?”

Afgezien van de acceptatie binnen de moslimwereld staan de filmmakers voor minstens twee andere grote problemen. In de eerste plaats moeten ze een geloofwaardige selectie maken uit de beschikbare gegevens over het leven van Mohammed. De belangrijkste bronnen zijn biografieën van de profeet, die dateren van ongeveer twee tot drie eeuwen nadat hij zou hebben geleefd. De andere bron bestaat uit overgeleverde uitspraken, die later zijn toegeschreven aan Mohammed.

De historische betrouwbaarheid van beide bronnen staat ter discussie. Maar zelfs als de historiciteit wel zou vaststaan dan blijft het probleem van de selectie. Uit het beschikbare materiaal kun je twee soorten Mohammeds construeren: enerzijds een wijze, gematigde persoon maar anderzijds een keihard iemand, die zelfs iemand dood laat folteren, omdat hij vermoedt dat die persoon weet waar een schat verborgen ligt. Dat laatste staat onverbloemd in de belangrijkste biografie van Mohammed, die van Ibn Hisjaam. Verhalen van dit kaliber hebben zelfs moslims ertoe gebracht met hun godsdienst te breken, laat staan dat ze geschikt zouden zijn om niet-moslims over te halen de godsdienst van Mohammed te omarmen. Een eerlijke selectie uit het beschikbare feitenmateriaal heeft alle latere biografen van Mohammed hoofdbrekens bezorgd, of ze nou moslims waren of een andere godsdienst aanhingen.

Dan is er het probleem van wie je wel of niet in beeld mag brengen. De opvattingen daarover zijn niet altijd dezelfde geweest. Zo hebben islamitische kunstenaars in het verleden wel degelijk Mohammed afgebeeld, waarbij ze hem soms een gezichtssluier lieten dragen maar soms ook niet. Toch is, zeker op dit moment, de overheersende opvatting dat het afbeelden van Mohammed niet mag, laat staan dat je hem in een film zou mogen laten optreden. Osborne kiest voor een radicale oplossing, hij brengt zelfs de schaduw van Mohammed niet in beeld en laat evenmin zijn stem horen.

Maar daarmee is het probleem nog niet uit de wereld want er zijn meer personen, die niet in beeld mogen verschijnen. Dat ervoer de Amerikaans-Syrische regisseur Mustafa Aqqaad. Hij bracht in de jaren zeventig een film uit over Mohammed, Al-Risalah (de boodschap), met Anthony Quinn in de hoofdrol. Hij had er rekening mee gehouden dat hij de eerste vier kaliefen (Aboe Bakr, Omar, Oethman en Ali) niet in beeld mocht brengen maar liet wel een oom van Mohammed optreden.

Voor de Al-Azhar, het in Caïro gevestigde centrum van de soennitische orthodoxie, was dat uiteindelijk reden om de film te verbieden, na hem eerst te hebben toegestaan. De hoogste sjiitische raad in Libanon keurde de film wel goed. Aqqaads film heeft een Engelstalige en een Arabische versie. Hij heeft uiteindelijk de Arabische kijkers toch bereikt, doordat de Arabische satellietzenders hem uitzonden. Talloze moslims hebben hem op dvd. „Zoals christenen de Bijbel op hun nachtkastje hebben liggen,” kun je van moslims horen.

Aqqaad liet op 11 november 2005 het leven, toen zelfmoordterroristen van Al-Kaida aanslagen pleegden op drie hotels in de Jordaanse hoofdstad Amman.

Daarbij vielen 53 doden, onder wie Aqqaad en zijn dochter, die gast op een bruiloft waren. Zijn film is in zijn geboorteland Syrië nog altijd verboden in de bioscoop maar wordt wel vertoond op filmfestivals, een typerend compromis voor Syrië. Ondanks alle verboden en beperkingen heeft Al-Risalah zich toch ontwikkeld tot een klassieker.

Daarmee is meteen de derde uitdaging voor Osborne geschetst: een film te maken die iets wezenlijks toevoegt aan Al-Risalah.

’Filmmakers moeten context goed in beeld brengen’

Mohamed Sinni, bestuurslid van Islam en Dialoog, hoopt dat de film over de profeet Mohammed de verhoudingen tussen moslims en niet-moslims zal verbeteren: „Kunstenaars moeten de ruimte hebben. Er zijn ook films gemaakt over Jezus. Ik heb er geen probleem mee als aan deze film acteurs meedoen, die geen moslims zijn. Als ze het onderwerp maar met respect benaderen. De film kan een grote maatschappelijke winst opleveren, als hij het eenzijdige negatieve beeld van de islam corrigeert.”

Rashid Bal, bestuurslid van de Nederlandse Islamitische Federatie (NIF) gelooft dat de nieuwe film een toegevoegde waarde kan hebben: „De makers moeten de context goed in beeld brengen, zodat duidelijk wordt waarom de profeet doet wat hij doet. Verder zijn wij moslims nogal serieus. Hollywood is luchtiger, dat kan goed zijn. Ik denk wel dat de meeste moslims er moeite mee zullen hebben dat niet-moslims als acteurs optreden. Duur? Ach, het is mijn geld niet. Ze zullen er wel winst op maken. Er lijden natuurlijk wel miljard mensen honger.”

Enis Odaci van Stichting 12 imams: „Wij sjiieten hebben minder problemen met afbeeldingen. Ze hebben een herinneringsfunctie. Natuurlijk denken we niet dat een afbeelding van de profeet de profeet zelf is.”

Saoed Khadjé (Dar Al-Ilm): „Ik heb geen mening over iets dat er nog niet is. Ik wacht wel af.”


http://www.trouw.nl/religie-filosofie/n ... l#comments

[Cas]

“…De film kan een grote maatschappelijke winst opleveren, als hij het eenzijdige negatieve beeld van de islam corrigeert.”

Het is net zo iets als wanneer je het (terechte) eenzijdige negatieve beeld van het nationaal-socialisme wilt ‘corrigeren’. Maatschappelijke winst? Laat me niet lachen. Dit is gewoon islampropaganda!! Er is pas een echte maatschappelijke winst als er een film komt die de WARE Mohammed laat zien en daarmee ook het ware karakter van de Islam. Maar dat zal heel moeilijk zijn en de acteurs zullen dan ook anoniem moeten blijven en er zal ook op geheime locaties gefilmd moeten worden. Die dreiging zegt trouwens al genoeg over het ware karakter van de Islam.

[Ariel]

De enige winst die er gemaakt wordt zal voor de makers en de spelers van de film zijn. En de historische betrouwbaarheid van de film kan je op je buik schrijven, want de moslim geleerde zullen niet toestaan dat Mohammed als een moordenaar afgeschilderd wordt.

Ik kan me wel een paar scènes voorstellen.
Mohammed die vervolgd wordt door de Joden.
De vrouwen van Mohammed die Mohammed prijzen omdat hij mee helpt in de huishouding.
Het bespotten van de Moslima op het marktplein, daarna gevolgd door een actie van Moslims.

[H.Numan]

En niet vergeten de super spannende ontmaagdingsscene van Aisha - in de +18 versie.

[Ariel]

Islam heeft handige strategie
Amanda Kluveld, 06-11-2009

Er is geen reden om onze cultuur aan te passen aan de eisen van de islam.
De vernietiging van de film Muhammad, Messenger of Allah (1976) van de Syrisch-Amerikaanse regisseur Moustapha Akkad. Dat was een van de eisen van de twaalf leden van de Afro-Amerikaanse Hanafi moslimsekte, die in 1977 drie gebouwen in Washington DC bezetten, 149 mensen gijzelden en twee mensen, een radioverslaggever en een bewaker, doodden.

Opblazen
De gijzelnemers dreigden de drie bezette gebouwen met iedereen er in op te blazen als de film, die in de VS werd uitgegeven onder de naam The Message, niet werd verboden. De film was heiligschennis. Waarom? Omdat de profeet Mohammed er in werd gespeeld door Anthony Quinn. Althans dat dachten de gijzelnemers. Maar zij vergisten zich daarin, zoals dat bij meer moslims in die tijd het geval was.

Al tijdens het maken van de film ging het gerucht dat Mohammed gespeeld zou worden door Peter O’Toole of door Charlton Heston. Dit terwijl Akkad, zelf een moslim, er juist voor had gekozen om Mohammed, zijn vrouwen, zijn dochters en zijn schoonzonen, niet in beeld te brengen. Ook de stem van Mohammed was niet te horen. Het verhaal werd verteld aan de hand van de belevenissen van Hamza, de oom van Mohammed, die gespeeld werd door Quinn.

Toen Akkad merkte dat er moslimextremisten waren, die meenden dat Mohammed door een acteur gespeeld zou worden, betrok hij een aantal islamitische geestelijken bij zijn project als adviseur. De adviseurs werden het niet eens met Akkad en staakten hun medewerking. Hierop trok de Marokkaanse overheid de toestemming om de film in Marokko op te nemen in. Akkad werd gered door kolonel Kadafi die de film sponsorde en in Libië liet opnemen.

Tips
Wat zou Akkad voor tips hebben voor Barrie Osborne, de producer die betrokken was bij succesvolle filmprojecten als The Matrix en Lord of the Rings en nu een film gaat maken over het leven van Mohammed? We kunnen het Akkad niet vragen. Hij stierf samen met zijn dochter Rima door de terroristische bomaanslagen van 11 november 2005 op het Hyatt Hotel in Amman. Tragisch.

Het project waar hij voor zijn dood aan werkte, was een film over de geschiedenis van de islamitische beschaving en wetenschap in Andalusië. Hij wilde ermee laten zien dat de islam de wereld veel heeft gegeven en niet hetzelfde is als terrorisme.

Osborne wil een film maken over Mohammed om het publiek te onderwijzen over de ware betekenis van de islam en de menselijkheid van de profeet. Hij heeft naar eigen zeggen een internationale epische productie voor ogen die tot doel heeft om culturen te overbruggen. Een film als bruggenbouwer dus. Aan wie doet mij dat denken? Aan de voormalige bruggenbouwer van Rotterdam Tariq Ramadan.

Is dat zomaar een associatie die voortkomt uit een persoonlijke preoccupatie met de omstreden en ontslagen moslimprediker? Niet helemaal

Bruggenbouwer
Net als de steun voor bruggenbouwer Ramadan komt die voor bruggenbouwer Osborne uit Qatar. De film van Osborne wordt financieel met 150 miljoen dollar mogelijk gemaakt door de productiemaatschappij Alnoor Holdings in Qatar. Alnoor Holdings heeft de door Ramadan zeer bewonderde islamprediker Yusuf Al Qaradawi, een aanhanger van Hassan Al Banna, grootvader van Ramadan en oprichter van de Moslim Broederschap, ingehuurd. Waarom? Om alle aspecten van de film te overzien.

Dat is interessant. Osborne laat zijn film financieren door een organisatie die meteen een antisemitische haatprediker bij het project betrekt. Want dat is Al Qaradawi. In een preek op Al Jazeera, begin dit jaar, noemde hij Joden verraderlijke agressors, listig, verkwistend, arrogant en verspreiders van tirannie en corruptie. Hij bad om de vernietiging van de Joden.

Eerder stelde hij dat Hitler de Joden op hun plaats had gezet en dat Allah dit nu weer zou doen. Zelfmoordaanslagen acht Al Qaradawi een geëigend wapen tegen Israel en Israëlische doelen overal ter wereld. Ook het doden van homoseksuelen vindt hij een passende straf.

Geen moslim
Wat bezielt Osborne? In overeenstemming met de islamitische regel dat Mohammed niet afgebeeld mag worden, kiest hij ervoor een film te maken waarin Mohammed niet is te zien. Waarom doet hij dat? Bij mijn weten is hij geen moslim. Waarom zou hij zich aan de regels van een geloof houden dat hij niet aanhangt?

Hij doet dat omdat hij geen rellen wil maar wel het geld om een film te maken. Osborne laat op deze manier inderdaad zien wat de ware islam is: totalitair. En meer nog, hij laat zien dat wij in het Westen nauwelijks zijn opgewassen tegen de strategie van de islam om onze cultuur, waarden en vrijheden te vernietigen. Die strategie bestaat eruit om ons dat zelf te laten doen.

Want niemand dwingt Osborne een film over het leven van Mohammed te maken, zonder dat Mohammed er in is te zien. Niemand dwingt hem een film te maken die voldoet aan de eisen van een antisemiet, een promotor van zelfmoordaanslagen en een hater van homoseksuelen.

Niet boos
Hij doet het toch. Niemand dwingt hem om een film te maken die moslims niet boos zal maken. Hij doet het toch. Zo is het ook in de VS en Europa. Niemand dwingt Oxford om van Qatar geld aan te nemen om een leerstoel te financieren voor een islamprediker. Oxford doet het toch. Er is geen reden om aan te nemen dat er in de islam ook maar iets moois te vinden is.

Er is geen reden om onze cultuur aan te passen aan de eisen van de islam, om vrijheden op te geven of ter discussie te stellen vanwege de islam. Er is geen reden om kritiek op de islam als islamofobie of racisme te kenschetsen. Er is geen reden om, zoals Osborne, onze eigen cultuur en beschaving te verraden. En dat doen we toch. Daar zou een film over gemaakt moeten worden

http://extra.volkskrant.nl/opinie/artik ... _strategie