Zelfmoord brigades.

stropke
Berichten: 3414
Lid geworden op: Zo Nov 06, 2005 12:25 am
Locatie: Limburg

Zelfmoord brigades.

Berichtdoor stropke » Vr Mar 21, 2008 8:07 pm

8) Een pittig stukje over de zelfmoord brigades van de duivel allake.

http://www.depers.nl/buitenland/184545/ ... -1122.html

Irak Meer dan duizend zelfmoordenaars

Robert Fisk Vijf jaar na de invasie in Irak beschrijft Robert Fisk het verbazingwekkende karakter van de meest wijdverbreide zelfmoordcampagne in de geschiedenis van de mensheid.



Arrestaties bij Irak-protest
Irak 2003-2008: Vijf veelbewogen jaren in beeld 'VS onveiliger door Irak-oorlog' Cheney: niet weg uit Irak Brown wil later Irak-onderzoek Bush heeft weer geld voor oorlog Video: Amerikanen zijn oorlog in Irak zat


Khaled keek naar me met een brede glimlach op z’n gezicht. Hij lachte bijna. Op een bepaald moment, toen ik hem zei dat hij het idee om zelfmoordenaar te worden naast zich neer moest leggen, dat hij meer mensen zou kunnen beïnvloeden door journalist te worden, gooide hij z’n hoofd naar achteren en toonde me een voor een tiener nogal wereldmoeie grijns. ‘Jij hebt jóuw levensmissie’, zei hij, ‘en ik de mijne.’ Zijn zusjes keken vol bewondering naar hem. Hij was hun held, hun amanuensis en leraar, hun vertegenwoordiger en martelaar in spe. Ja, hij was knap, jong, net 18, gekleed in een zwart Armani T-shirt, een klein, zorgvuldig getrimd baardje in de Spaanse conquistadores-stijl en z’n haar stijf van de gel. En hij was bereid zichzelf op te offeren.

Een onaangename verrassing. Ik was naar Khaleds huis gekomen om z’n moeder te spreken. Ik had al over zijn broer Hassan geschreven en wilde Nelofer Pazira, een Canadese journalist en collega, aan de familie voorstellen. Toen Khaled de veranda van zijn huis opliep realiseerden Nelofer en ik ons tegelijkertijd dat hij de volgende was, de volgende in de rij om te sterven, de nieuwe ‘martelaar’. Het was zijn glimlach. Ik ben dit slag jonge mannen eerder tegengekomen, maar nooit eentje die zijn roeping zo duidelijk uitdroeg.

Khaleds familie zat in een kring om ons heen op de veranda van hun huis boven de Libanese stad Sidon. De zitkamer hing vol met kleurenfoto’s van broer Hassan, die, zo verzekerden ze mij, reeds was aangekomen in het paradijs waarvoor ook Khaled dacht te zijn uitverkoren. Hassan was met een auto vol explosieven ingereden op een Amerikaans militair konvooi in Tal Afar, in noordwest-Irak. Zijn lichaam (of wat daarvan over was) is ‘in situ’ begraven, zo werd aan zijn moeder medegedeeld.

Het is gemakkelijk om de families van de nieuwe doden in Libanon te vinden. Hun namen worden voorgelezen vanaf de minaretten van Sidons moskeeën (de meeste zijn Palestijns). In Tripoli, in noord-Libanon, pocht de soennitische Tahwid-beweging ‘honderden’ zelfmoordenaars onder haar aanhangers te hebben. Iedere avond kijkt de Libanese bevolking op de televisie naar de onmenselijke oorlog in Irak.

‘Het is tegenwoordig moeilijk om ‘Palestina’ binnen te komen’, informeerde Khaleds oom mij. ‘Irak is gemakkelijker.’

Dat is maar al te waar. Niemand twijfelt eraan dat de weg naar Bagdad, of naar Tal Afar of Fallujah of Mosul, door Syrië leidt en dat het aantal zelfmoordenaars dat zich vanaf de mediterraanse kust naar de Iraakse woestijn begeeft onderdeel uitmaakt van een geplande, zo niet zeer geavanceerde onderneming. Verbijsterend (en nooit gemeld door de Amerikanen, Iraakse ‘regering’, Britse autoriteiten of menig journalist) is echter de schaal waarop de zelfmoordcampagne plaatsvindt. Het aantal jonge mannen, en een enkele keer vrouwen, dat zichzelf moedwillig opblaast bij Amerikaanse konvooien en Iraakse politiestations, op marktplaatsen, rond moskeeën, in winkelstraten en op eenzame wegen naast afgelegen controleposten verspreid over de immense Iraakse steden en woestijn, is schokkend. De ware aantallen van deze verbazingwekkende en ongeëvenaarde zelfmoordcampagne zijn nog nooit vastgelegd.

Maar eigen onderzoek, gebaseerd op vier Arabische kranten, officiële Iraakse statistieken, twee persbureaus uit Beiroet en westerse berichtgeving, laat zien dat tot nu toe het ongelofelijke aantal van 1.121 islamitische zelfmoordenaars zichzelf heeft opgeblazen in Irak. Dit is een zeer voorzichtige schatting en dient, gezien de neiging van de autoriteiten (en de journalisten) om alleen over bomaanslagen met veel slachtoffers te rapporteren, waarschijnlijk te worden verdubbeld. Op meerdere dagen bliezen zes, soms zelfs negen, zelfmoordenaars zich in Irak op, alsof ze in de supermarkt per dozijn verkrijgbaar waren. Een leven in Irak mag misschien goedkoop zijn, de dood is nog goedkoper.

Dit is misschien wel de meest angstaanjagende en gruwelijke nalatenschap van Bush’ invasie in Irak, vijf jaar geleden. Zelfmoordenaars in Irak hebben minstens 13.000 mannen, vrouwen en kinderen gedood. Onze meest voorzichtige schattingen geven een totaal van 13.132. Ook zijn er 16.112 mensen verwond. Als we de doden en gewonden die op de brug over Tigris in Bagdad in de zomer van 2005 onder de voet werden gelopen (de horde sloeg op de vlucht uit angst voor zelfmoordenaars) meerekenen, stijgen de aantallen tot respectievelijk 14.132 en 16.612.

Ik wil nogmaals benadrukken dat deze statistieken minimale waarden weergeven. Bij 529 zelfmoordaanslagen in Irak zijn geen cijfers beschikbaar over het aantal gewonden. Waar in nieuwsberichten wordt gesproken over ‘verscheidene’ gewonden, hebben we geen aantallen toegevoegd. En het aantal ernstig gewonden dat later overleed, is onbekend. Afgezet tegen een mogelijk dodental van een half miljoen Irakezen sinds de invasie in maart 2003, lijkt het aantal slachtoffers door zelfmoordaanslagen misschien gering. Maar het vermogen van de moordenaars om burgers, militielegers, westerse troepen en huurlingen te terroriseren, is niet in cijfers uit te drukken.

Nooit eerder heeft de Arabische wereld een dergelijk fenomeen van zelfmoordaanslagen op deze schaal meegemaakt. Tijdens de Israëlische bezetting van Libanon na 1982 werd één zelfmoordaanslag per maand als opzienbarend beschouwd. Tijdens de Palestijnse intifadas in de jaren ’80 en ‘90 waren vier aanslagen per maand uitzonderlijk. In Irak is er sinds de Engels-Amerikaanse invasie gemiddeld iedere twee tot drie dagen een zelfmoordaanslag gepleegd.

En alhoewel de Iraakse regering noch haar Amerikaanse mentor dit zal toegeven, zijn misschien maar tien van de meer dan duizend zelfmoordenaars geïdentificeerd. We weten van hun families dat zich onder de menselijke bommen Palestijnen, Saoediërs, Syriërs en Algerijnen bevonden. In enkele gevallen hebben we namen. Maar bij de meeste aanslagen hebben de Iraakse autoriteiten (als we na vijf catastrofale jaren nog steeds van autoriteiten kunnen spreken) geen idee aan wie de bloedige ledematen en onthoofde torso’s van de zelfmoordenaars behoren.

Nog verontrustender is dat de ‘cultus’ rond de zelfmoordenaar zich over de nationale grenzen heen heeft verspreid. In minder dan een jaar na de Iraakse invasie bliezen Afghaanse talibanstrijders zich op in de strijd tegen westerse troepen of rond legerbases in de provincie Helmand en de hoofdstad Kaboel. De praktijk verspreidde zich naar Pakistan en doodde duizenden soldaten en burgers, tot de voornaamste oppositieleider Benazir Bhutto aan toe. De bomaanslagen op metro en bus in Londen waren, alhoewel Blair dit steeds heeft ontkend, onmiskenbaar beïnvloed door de gebeurtenissen in Irak.

Academici en politici hebben lang gediscussieerd over de motieven van zelfmoordenaars en het psychologische profiel van mensen die in koelen bloede besluiten de rol van zelfmoordbeulen op zich te nemen. Want beulen zijn het; moordenaars die hun slachtoffers, soldaten dan wel burgers, in de ogen kunnen kijken voordat ze op het knopje drukken. Lange tijd terug al besloten de Israëliërs dat er geen perfect profiel van een zelfmoordenaar bestaat en mijn eigen ervaring in Libanon onderschrijft deze gedachte. De zelfmoordenaar heeft misschien wel jarenlang tegen de Israëliërs in het zuiden van het land gevochten. Waarschijnlijk is hij gevangen genomen of door Israël dan wel het geallieerde Libanese militieleger gemarteld. Misschien zijn z’n broers of andere familieleden gedood. Of een zelfmoordenaar in de familie heeft hen doen besluiten dezelfde weg in te slaan.

Khaled is – of was, want ik weet niet of hij na onze ontmoeting enkele weken geleden nog leeft – door zijn broer Hassan beïnvloed. Diens reis naar Irak was georganiseerd door een onbekende, waarschijnlijk Palestijnse groepering, en zijn training naast de rivier de Tigris was door zijn kameraden op video opgenomen. Hassans moeder heeft me de band laten zien, die eindigt met een vrolijk vanuit het bestuurdersraam van een gedeukte auto zwaaiende Hassan. Het was waarschijnlijk dezelfde auto waarmee hij op het punt stond het Amerikaanse konvooi in Tal Afar te rammen.

We hebben religie tot nu toe buiten beschouwing gelaten. Alhoewel ten overvloede is bewezen dat Japanse zelfmoordpiloten in de Tweede Wereldoorlog werden gedwongen tot kamikazevluchten tegen VS-oorlogsschepen in de Pacifische Oceaan, geloofden velen van hen ook dat zij stierven voor hun keizer. De kersenbloesem en goddelijke wind – de kamikaze – zegenden hen terwijl ze hun bommenwerpers op Amerikaanse vliegdekschepen richtten. Maar zelfs een geïndustrialiseerde dictatuur als Japan, dat door een supermacht met de ondergang werd bedreigd, kon destijds slechts 4.615 kamikazes mobiliseren. Het aantal Iraakse zelfmoordenaars komt waarschijnlijk nu al tot de helft.

De Japanse autoriteiten moedigden hun piloten aan zichzelf te zien als een collectieve zelfmoordeenheid. Hun insignes van een naderende dood – witte hoofdbanden met een rijzende zon en witte sjaals – dienden als voorbeeld voor de gele, met Koranteksten bedrukte hoofdbanden die de Hezbollah-strijders droegen toen ze Israëlische soldaten in het bezette deel van zuid-Libanon aanvielen. In Irak daarentegen kunnen diegenen die het groeiende leger van zelfmoordenaars aanvoeren geen gebrek aan vindingrijkheid worden verweten. Hun zelfmoordenaars arriveren op de plek des onheils verkleed als automonteurs, soldaten, politieagenten, huisvrouwen van middelbare leeftijd, verkopers van kindersnoepjes, gelovigen, en - in één geval - als onschuldige schapenhoeder. Ze hebben hun explosieven verstopt in Oldsmobiles, benzinewagens, vuilniswagens, diepladers, op ezels en fietsen, motoren, brommers, karren, minibusjes, dadelverkoperwagentjes, mobiele rekruteringscentra en met chloor volgeladen vrachtauto’s. Gek genoeg lijkt zich achter de bomaanslagen geen individueel, centraal brein te bevinden. Toch zijn de zelfmoordenaars zeker in bepaalde groeperingen onder te verdelen. Inspiratie, imitatie en de wereldwijde invloed van internet lijken voldoende om de Iraakse zelfmoordenaars tot hun daad te bewegen.

Kijkend naar afzonderlijke gevallen kun je de frictie en het psychologische trauma van de familie zien. Khaleds moeder bijvoorbeeld zei voortdurend hoe trots ze op haar overleden zoon Hassan was en keek, voor mijn ogen, met bijna net zoveel liefde naar haar nog levende zoon. Maar toen mijn collega Khaled probeerde over te halen in leven te blijven voor zijn moeder, verwijzend naar de profeet Mohammed, die sprak over de primaire plicht van een moslim om zijn moeder te beschermen, was de vrouw bijna in tranen. Ze werd verscheurd tussen haar liefde als moeder en haar religieus-politieke plicht als de vrouw die een tweede martelaar-in-spe op de wereld had gezet. Toen mijn vriend er opnieuw bij Khaled op aandrong te blijven leven, in Sidon te blijven en te trouwen – de oproep tot gebed begon griezelig genoeg tijdens ons gesprek – schudde hij zijn hoofd.

Zelfs een minachtende opmerking over diegenen die hem op zijn doodsmissie stuurden – dat zijzelf wel bereid waren in deze wereld te leven terwijl ze anderen zoals Khaled de dood in joegen – kon hem niet ontmoedigen. ‘Ik word geen ‘shahed’ (martelaar) voor de mensen’, zei hij. ‘Ik doe het voor God.’

Het was het geijkte argument. We hadden hem honderd goede, vreedzame manieren kunnen aanreiken om de onrechtvaardigheid in deze wereld te bestrijden. Maar zodra Khaled God aanriep, verloren onze suggesties iedere relevantie. Ieder gevoel van rationaliteit – of liever nog: van menselijkheid – verbleekte voor onze ogen. Als een westerse president een oorlog van ‘Goed tegen Kwaad’ kan uitroepen, kunnen zijn tegenstanders natuurlijk hetzelfde doen.

Maar volgen de zelfmoordaanslagen in Irak een rationeel patroon? De eerste aanslagen vonden plaats terwijl de Amerikaanse troepen naar Bagdad oprukten. Sergeant Ali Jaffar Moussa Hamadi al-Nomadi, een Iraakse politieagent met verlof, reed met zijn auto in op een wegversperring van de Amerikaanse mariniers nabij de sjiitische stad Nasiriyah. Ali was getrouwd en had vijf kinderen. Hij was soldaat geweest in Iraks oorlog met Iran van 1980 tot 1988. Na Saddams bezetting van Koeweit had hij zich als vrijwilliger in de strijd tegen de Amerikanen gemeld. Kort na zijn zelfmoordactie deden twee sjiitische vrouwen hetzelfde.

Zelfs Saddams eigen regering, inmiddels op haar laatste benen, reageerde geschokt. ‘De VS verandert de hele wereld in mensen die bereid zijn voor hun vaderland te sterven’, waarschuwde Saddams vice-president Taha Yassin Ramadan. ‘Het enige dat ze nu kunnen doen, is zichzelf in bommen veranderen. Als B-52 bommen in deze oorlog in staat zijn vijfhonderd man of meer te doden, dan weet ik zeker dat sommige aanslagen door onze vrijheidsvechters vijfduizend of meer doden tot gevolg kunnen hebben.’ Ramadan verwees zelfs naar ‘het moment van verhevenheid voor de martelaar’ - een zin die meer bij Al-Qaida paste dan bij een seculiere Baathist. Het was duidelijk dat de vice-president bijna net zo verbaasd was als de Amerikanen. Nog geen twee dagen na de bezetting van Bagdad door de VS overleed een vrouw terwijl ze een granaat in een groep Amerikaanse soldaten buiten de hoofdstad probeerde te gooien.

Gedurende de vijf jaren van oorlog hebben zelfmoordenaars hun aandacht geconcentreerd op Iraks eigen, door Amerika getrainde veiligheidstroepen en niet zozeer op Amerikaanse troepen. Minstens 365 aanslagen zijn op Iraakse politie of paramilitairen gepleegd. Doelwitten omvatten ten minste 147 politiestations (1577 doden), 43 leger- en politiewervingscentra (939 doden), 91 controleposten (zeker 564 doden), 92 veiligheidspatrouilles (465 doden) en talloze andere politiedoelwitten (escortes, konvooien ter begeleiding van ministers, etc.). In een van de wervingscentra in het centrum van Bagdad werden op acht verschillende gelegenheden zelfmoordaanslagen gepleegd.

Ter vergelijking: zelfmoordenaars hebben slechts 24 Amerikaanse bases aangevallen ten koste van honderd Amerikaanse en vijftien Irakese levens en 43 Amerikaanse patrouilles en controleposten, waarbij 116 Amerikanen overleden samen met ten minste 56 burgers. Hiervan lijken er vijftien te zijn neergeschoten door Amerikaanse soldaten als reactie op de aanval. Ook stierven er 26 kinderen die zich naast een Amerikaanse patrouille bevonden. De meeste Amerikanen zijn ten westen of ten noorden van Bagdad gedood. Zelfmoordaanslagen concentreerden zich op Bagdad en Mosul en de soennitische plaatsen direct ten noorden en zuiden van Bagdad.

Het patroon van zelfmoordaanslagen laat in de loop van het conflict een duidelijke voorkeur voor militaire doelwitten zien, met een geleidelijke afname in aanvallen op Amerikanen vanaf 2006 en een toename in individuele aanvallen op Iraakse politiepatrouilles en politierecruten in de laatste twee jaar, vooral in een gebied tot honderd mijl ten noorden van Bagdad. Net zoals de islamitische moordenaars in Algerije die in de jaren negentig tijdens de ramadan hun bloedigste aanslagen pleegden, mobiliseren de zelfmoordenaars in Irak zich op de avond vóór het begin van religieuze festivals. Een periode van sektarische liquidaties na 2005 had een duidelijke daling in zelfmoordaanslagen tot gevolg: ofwel doordat de zelfmoordenaars vreesden te worden onderschept door de moorddadige volgelingen van de in Bagdad opererende stammen, ofwel – een tweede, lugubere mogelijkheid – doordat ze zelf in de sektarische moordcampagne werden gebruikt.

Spectaculaire aanslagen

De politiek meest effectieve aanslagen vonden plaats op militaire bases, waaronder de Green Zone in Bagdad (twee op dezelfde dag in oktober 2004), en tegen het VN-hoofdkwartier (waarbij VN-afgezant Sergio de Mello om het leven kwam) en kantoren van het Internationale Rode Kruis in Bagdad in 2003. Rond december 2003 waarschuwden Britse ambtenaren dat er nog meer ‘spectaculaire’ zelfmoordaanslagen te verwachten waren. De eerste aanslag op een moskee vond plaats in januari van het nieuwe jaar, toen een zelfmoordenaar op een fiets zichzelf in een sjiitische moskee in Baquba opblies en daarbij vier gelovigen doodde en 39 verwondde.

Nauwelijks één jaar later pleegde een zelfmoordenaar opnieuw een aanslag op een sjiitische moskee, waarbij veertien gelovigen omkwamen en veertig mensen gewond raakten. In februari 2008 blies een man zichzelf op in een bus buiten de sjiitische moskee in Khadamiyah in Bagdad, en doodde daarbij nog eens zeventien sjiieten. Een paar dagen eerder had een man met een explosievenvest vier mensen gedood in weer een andere sjiitische moskee in het Doura-district in Bagdad. De reeks zelfmoordaanslagen op sjiitische heiligdommen duurde voort met een aanslag op een moskee in Mosul in maart 2005, waarbij ten minste vijftig mensen omkwamen, twee aanslagen in april, waarbij 26 doden vielen, en nog één in mei in Bagdad.

Terwijl sjiitische moskeeën doelwit waren in een doelbewuste provocatiecampagne door zelfmoordenaars van het type Al-Qaida, werden marktplaatsen en ziekenhuizen waar sjiieten kwamen ook aangevallen. Bijna alle zeshonderd Irakezen die door zelfmoordaanslagen om het leven kwamen waren sjiieten. Na de gedeeltelijke verwoesting van de sjiitische moskee in Samarra op 22 februari 2006 barstte de ‘moskeeënoorlog’ voor de zelfmoordenaars in Irak in alle hevigheid los. Een soennitische moskee werd opgeblazen, waarbij negen mensen de dood vonden en ‘tallozen’ gewond raakten. In dezelfde week waren twee sjiitische moskeeën het doelwit van zelfmoordenaars. Begin juli 2006 bliezen zeven van hen zich op in soennitische en sjiitische moskeeën, waarbij 51 burgers het leven lieten. In dezelfde periode pleegde een zelfmoordenaar voor het eerst een aanslag op sjiitische pelgrims uit Iran.

Huwelijksfeesten

Zelfmoordenaars richtten zich vervolgens op begrafenissen van sjiieten die bij eerdere aanslagen om het leven waren gekomen, en zelfs op huwelijksfeesten. Scholen, universiteitscampussen en winkelcentra werden nu eveneens doelwitten. De meeste slachtoffers waren opnieuw sjiiet. Maar in het afgelopen jaar werd een toenemend aantal loyaal aan Amerika gebleven stammenhoofden (onder wie Sattar Abu Risha, die president Bush in alle openheid ontmoette op 13 september 2007) en voormalige opstandelingen die nu deel uitmaken van het door Amerika gefinancierde anti-Al-Qaida militieleger slachtoffer van aanslagen door soennitische zelfmoordenaars.

Slechts tien procent van de zelfmoordenaars is geïdentificeerd. Zoals de voormalige politiecommando Abu Mohamed Al-Dulaimi, die een aanslag pleegde op een Iraakse politie-eenheid in juni 2005. Doorgaans schijnen de Amerikanen en Iraakse autoriteiten weinig informatie te hebben over de herkomst van deze moordenaars. In tenminste 27 gevallen beweren Iraakse ambtenaren de identiteit van de moordenaars achterhaald te hebben via paspoorten en identiteitspapieren die hun ‘buitenlandse’ nationaliteit aantonen. Maar geen van deze documenten is tot nu toe openbaar gemaakt. Er wordt zelfs getwijfeld aan de overheidsverklaring dat de twee zelfmoordenaars die zich eerder dit jaar op een vogelmarkt opbliezen jonge geestelijk gehandicapte vrouwen waren.

Niets illustreert het gebrek aan informatie bij de autoriteiten beter dan de twee tegenstrijdige uitspraken die in maart van het afgelopen jaar door de Amerikanen en hun Iraakse protegés werden gedaan. Net toen David Satterfield, Irak-adviseur voor minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, beweerde dat 90 procent van de zelfmoordenaars via Syrië de grens overkwam, kondigde de Iraakse minister-president Nuri al-Maliki aan dat de meeste zelfmoordenaars afkomstig waren uit buurland Saoedi-Arabië. Saoedi’s weten echter wel beter dan naar Damascus af te reizen om daar de grens over te steken, terwijl hun eigen land ook aan Irak grenst. Velen in Bagdad geloven dat de nationaliteit van de zelfmoordenaars veel dichter bij huis ligt. Het zijn waarschijnlijk Irakezen.

Het zal nog vele jaren duren voordat we een duidelijker beeld hebben van het aantal zelfmoordenaars dat zich in de Irak-oorlog heeft opgeblazen en van hun nationaliteit. Lang voordat het totale, door ons bijgehouden aantal de vijfhonderd bereikte, pochte Al-Qaida’s Abu Musab al-Zarqawi achthonderd martelaren onder zijn aanhangers te hebben. En aangezien al-Zarqawi’s dood zo goed als geen verlichting bracht in het aantal bomaanslagen, moeten we aannemen dat er ook vele andere ‘manipulatoren’ zijn die Iraakse zelfmoordbrigades onder hun hoede hebben.

Evenmin kunnen we de motieven voor iedere massamoord achterhalen. Wie herinnert zich nog dat het grootste aantal slachtoffers van één enkele zelfmoordaanslag viel in twee afgelegen dorpjes in de Kahtaniya regio in Irak. Het waren allen Yazidis, 516 van hen stierven en nog eens 525 raakten gewond. Het verhaal gaat dat een Yazidi-meisje verliefd was geworden op een soennitische man en vervolgens als straf was gestenigd door haar eigen mensen. De moordenaars waren vermoedelijk afkomstig uit de soennitische gemeenschap.

Een van Bush’ meest verraderlijke nalatenschappen in Irak blijft vooralsnog ook de meest mysterieuze: het huwelijk tussen nationalisme en spirituele gewelddadigheid, de opkomst van een gigantisch moslimleger zonder weerga dat inspiratie vindt in het sterven.

Generaal
In november 2007 riep een generaal die eerder de Amerikaanse troepen in Irak aanvoerde om terugtrekking in de loop van 2008.

Bush
De Amerikaanse president George Bush zal ooit terechtstaan voor zijn aandeel in de Irak-oorlog. Dat heeft de geestelijk leider van Iran, ayatollah Ali Khamenei, gezegd.

Bewijs

De bewijzen voor de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak deugden niet, stelt oud-defensieminister Henk Kamp (VVD) in De Telegraaf. Dat neemt niet weg dat Kamp nog steeds achter de inval staat, en de politieke steun van Nederland daarvoor. "Saddam Hoessein lapte de ene na de andere resolutie van de VN-Veiligheidsraad aan zijn laars en werkte niet mee aan wapeninspecties. Dat was de reden voor onze steun."
Mo is dood. Jezus is de Opgestane Heer, das het wezenlijk verschil !!
Wat heb je aan een dode profeet? Nopes !

Chaimae
Berichten: 10447
Lid geworden op: Ma Okt 16, 2006 9:43 pm

Berichtdoor Chaimae » Vr Mar 21, 2008 8:20 pm

Moge Allah de nekken van al de aanwezige soldaten in Irak breken.

Ameen. =)
"Our patience will achieve more than our force."

Elk boek is een gevaar dat de ziel in wil. Wie de ziel in wil, moet door de omgekeerde wereld heen, door de leegte, dor de angst, door het niets.

Gebruikersavatar
migrantenjong
Berichten: 1064
Lid geworden op: Za Nov 24, 2007 4:58 pm
Locatie: Antwerpen/Gent Ideologie: Stokslagen en waterkanonnen

Berichtdoor migrantenjong » Vr Mar 21, 2008 8:27 pm

Chaimae schreef:Moge Allah de nekken van al de aanwezige soldaten in Irak breken.

Ameen. =)


Moge iemand de nekken van al de relallochtonen in Europa breken.

Amen.
Now watch what you say, or they'll be calling you a radical, a liberal, oh fanatical, criminal.

BFA
Berichten: 11600
Lid geworden op: Vr Sep 29, 2006 5:18 pm

Berichtdoor BFA » Vr Mar 21, 2008 9:34 pm

Moge Allah de nekken van al de aanwezige soldaten in Irak breken.


Allah doet dit niet. Hij offert de levens van zijn volgelingen op.

Dit is de essentie van Paganisme.
Als je genoeg onderworen raakt, alle individualiteit is uitgewist, is er niets meer om voor te leven.
Het enige wat je dan nog kan is ten strijde trekken. Met als enige wat je kan verliezen, je leven.
Je leven is toch tot niets verworden. In feite verlies je niets.

In de ultieme daad van zelfontploffing, in naam van Islam toont Islam dat het geen deel uitmaakt van de Abrahamistische Godsdiensten.
Zelfontploffing is de antithese van individualiteit. Is de haat tegen het eigen individu ten top gevoerd, zo dat dit enkel nog kan vernietigid worden.

Een Abrahamistische God stelt geen voorwaarden aan het individu, uit liefde, zodat dit individu zich kan ontwikkelen.

De Paganistische Islamitische God eet zijn kinderen. Maakt in onderwerping het individu tot een leeg omhulsel, dat bij de minste prik BOEM zegt.

Abrahamistische religies zijn er slechts 2.
Het is een parasitaire soort die leeft op de intelligentie van anderen en deze dan tegen hun gebruikt;

naar boven
Berichten: 5054
Lid geworden op: Do Nov 16, 2006 10:14 pm
Contact:

Berichtdoor naar boven » Vr Mar 21, 2008 10:02 pm

BFA schreef:
Moge Allah de nekken van al de aanwezige soldaten in Irak breken.


Allah doet dit niet. Hij offert de levens van zijn volgelingen op.
Juist.
Mohammed schreef:47-4. Wanneer gij de ongelovigen (in oorlog) ontmoet, treft dan hun nek en wanneer gij overwinnaar zijt, bindt hen dan vast. En wanneer de oorlog opgehouden is, laat hen dan vrij uit gunst of voor een losprijs. Zo zij het. En indien Allah wilde, had Hij hen Zelf kunnen bestraffen. Doch Hij wilde sommigen uwer door anderen op de proef stellen. En degenen die terwille van Allah worden gedood, hun werken zal Hij zeker niet vruchteloos maken.
RTFM

Mahalingam
Berichten: 39185
Lid geworden op: Za Feb 24, 2007 8:39 pm

Re: Zelfmoord brigades.

Berichtdoor Mahalingam » Di Dec 08, 2009 11:15 pm

De bewijzen voor de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak deugden niet, stelt oud-defensieminister Henk Kamp (VVD) in De Telegraaf. Dat neemt niet weg dat Kamp nog steeds achter de inval staat, en de politieke steun van Nederland daarvoor. "Saddam Hoessein lapte de ene na de andere resolutie van de VN-Veiligheidsraad aan zijn laars en werkte niet mee aan wapeninspecties. Dat was de reden voor onze steun."

Het verhaal ging dat Saddam in 45 minuten zijn massavernietigingswapens kon inzetten volgens de Engelse regering. Hoeveel James Bonds hadden ze nodig om dit geheim uit te spioneren? Geen enkele.
Soms zit de wereld simpeler in elkaar dan je zou denken.
De Britse geheime dienst heeft adviezen aan de regering over Irak onder meer gebaseerd op uitlatingen van een Iraakse taxichauffeur. De man had ooit gehoord dat de Iraakse dictator Saddam Hussein binnen 45 minuten massavernietigingswapens kon inzetten.

De destijds verantwoordelijke chef van de geheime dienst, John Scarlett, moest hierover vandaag vragen beantwoorden van een commissie die de Britse besluitvorming over de inzet in Irak onderzoekt. De Britse regering van Tony Blair zag de Iraakse massavernietigingswapens als een belangrijke reden om mee te doen aan de invasie in Irak in 2003.

http://www.spitsnieuws.nl/archives/buitenland/2009/12/taxichauffeur_bron_geheime_die.html
Wie in de Islam zijn hersens gebruikt, zal zijn hoofd moeten missen.


Terug naar “Islam in het nieuws”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten