Islam en slavernij

Gebruikersavatar
King George
Berichten: 19955
Lid geworden op: Zo Sep 11, 2011 1:22 pm

Re: Islam en slavernij

Berichtdoor King George » Wo Jan 29, 2020 2:53 pm

Pilgrim schreef:
Waarom wordt de 1000-jarige geschiedenis van de Arabisch-islamitische slavenhandel verzwegen?

Geplaatst op 18 november 2018

Afbeelding
Slavenmarkt in Zabid in Jemen, 13e eeuw.

“Eenheidsfront van de ontkenners”, of: Waarom vindt de meer dan 1000-jarige geschiedenis van de Arabisch-islamitische slavenhandel niet plaats in de algemene herinnering?

Spoiler! :
Rondom de migratie van vooral zwarte Afrikanen via de Middellandse Zeeroute naar Europa worden steeds opnieuw ongehoorde verhalen verteld. Vaak lijkt het erop alsof de migranten op hun reis veel ergere dingen meemaken dan in hun thuislanden, waaruit ze vanwege de vreselijke toestanden zogenaamd gevlucht zijn. Zo deden in augustus 2017 videobeelden de ronde op internet van regelrechte slavenveilingen in Libië. De Amerikaanse zender CNN stuurde een donkergekleurde verslaggeefster naar het Noord-Afrikaanse land om te onderzoeken wat er waar is aan deze verhalen. In de buurt van Tripoli kon ze zo´n veiling observeren, de organisatoren zouden niet bang geweest zijn ontdekt te worden, schetste ze in een interview met een collega. Ook Duitse media berichtten eind 2017 uitvoerig over de moderne vormen van slavernij in verband met de “vluchtelingencrisis”.

Genoemd werd echter ook Mauritanië, een streng islamitische staat in het noordwesten van Afrika, waarvoor het ministerie van Buitenlandse Zaken onlangs nog weer een reiswaarschuwing had gepubliceerd. Mauritanië, dat aan de West-Sahara, Algerije, Mali, Senegal en in het westen aan de Atlantische Oceaan grenst, is echter grotendeels verschoond gebleven van de door het Westen aangewakkerde “Arabische Lente”. Alleen al deze omstandigheid duidt erop dat er voor de daar heersende slavernij wellicht oorzaken zijn die weinig te maken hebben met westelijke invloeden. De gemiddelde burger weet waarschijnlijk maar weinig over dit thema, hij kent de slavernij hoogstens als fenomeen van de Oudheid en in de Nieuwe tijd door de massale deportatie van zwarten naar Amerika. Andere verschijningsvormen zijn nauwelijks aanwezig in het publieke bewustzijn.

Dit hiaat in de kennis wilde ongeveer tien jaar geleden Tidiane N´Diaye, een antropoloog uit Senegal, sluiten. In 2008 verscheen zijn boek over het thema in het Frans, twee jaar later onder de titel “De versluierde volkerenmoord – De geschiedenis van de islamitische slavenhandel” ook in de Duitse taal. Tegelijkertijd had ook de historicus Egon Flaig uit Rostock in zijn boek “Weltgeschichte der Sklaverei” (2009) veel ruimte gegeven aan dit tot nu toe onderbelichte, explosieve thema. In het kader van de militaire expansie van de islam hebben Arabieren in de vroege middeleeuwen in Afrika vaste voet gekregen en zijn er in de onderworpen gebieden mee begonnen een florerende slavenhandel in noordelijke richting te vestigen – en wel bijna 13 eeuwen lang, tussen 650 en 1920. Wat er in die periode gebeurde, staat gelijk aan een volkerenmoord, oordeelt N´Diaye.

Het begin van dit weinig roemrijke hoofdstuk in de Arabisch-islamitische geschiedenis kan gedateerd worden in het jaar 652, 20 jaar na de dood van de profeet Mohammed. Aan de overwonnen koning van de Nubiërs werd door een islamitische generaal, Emir Abdallah ben Said, een verdrag opgedrongen, dat vastlegde: “Jullie leveren dit jaar 360 slaven van beiderlei kunne, die uitgekozen worden onder de besten van jullie land en overgedragen worden aan de imam van de islam. Ze moeten allemaal onberispelijk zijn.” Oude mensen en pre-puberale kinderen werden niet geaccepteerd. Vanaf dat moment transporteerden moslims miljoenen zwarte Afrikanen op twee routes naar het noorden: over land door de Sahara naar Noord-Afrika of per schip naar de Arabische wereld en tot in het Verre oosten. In het jaar 869 kwamen tienduizenden slaven in Basra, in het huidige zuiden van Irak, in opstand. Pas 14 jaar later kon de opstand worden neergeslagen.

Moslims hadden bijna duizend jaar lang het monopolie op de handel met zwarte Afrikanen, voordat zo langzamerhand de eerste Europeanen op dit terrein opdoken. Binnen een periode van ongeveer 450 jaar ontrukten zij ongeveer 12 miljoen mensen aan het zwarte continent, de doden niet meegerekend, die naar Noord- en Zuid-Amerika en naar het Caribische gebied werden gedeporteerd. Via de islamitische slavenhandel werden “in totaal vermoedelijk tot 15 miljoen Afrikanen naar de islamitische kernlanden tot aan China gedeporteerd; dat zijn schattingen, zij reiken tot 17 miljoen.” Dat schrijft Charlotte Wiedemann in een essay, dat begin 2012 verscheen in “Le monde diplomatique”. Ook N´Diaye gaat uit van 17 miljoen betrokkenen, ook hier zonder diegenen die bij de overvallen op de dorpen vermoord werden of tijdens de zware transporten om het leven kwamen.

Wanneer je de “trans-Atlantische” slavenhandel met die van de moslims vergelijkt, vallen er twee belangrijke verschillen op. Ten eerste: de Europeanen gebruikten het model van de slavernij bijna uitsluitend in hun koloniën, terwijl de aanhangers van de profeet ook de economie in hun thuislanden deels op het fundament van slavenarbeid baseerden. Ten tweede: islamitische slavenhouders duldden niet dat hun menselijk eigendom zichzelf vermenigvuldigde. Daarom werden alle jongens en mannen in principe gecastreerd. Dus niet alleen het huispersoneel of harembewakers, maar iedereen. Moslims voerden deze operaties, die veel doden eisten, niet zelf uit, maar droegen deze taak aan christenen op. Met in de eerste plaats de Egyptische Kopten. In tegenstelling tot de VS bestaan er daarom tegenwoordig ook nauwelijks nakomelingen van de vroegere slaven in de Arabische wereld.

De vraag welke rol de koran en “racisme” bij dit thema speelden, is omstreden. Tidiane N´Diaye benadrukt dat de koran alleen het tot slaaf maken van moslims zou verbieden, niet echter dat van “ongelovigen”. Dat de koran de institutie van de slavernij in principe zou toestaan, schrijft ook Charlotte Wiedemann. De heilige tekst beschrijft echter eveneens de vrijlating van slaven als daad van vroomheid. De profeet zelf zou naar men zegt 63 slaven gehad en hen enkele weken voor zijn dood vrijgelaten hebben. Wiedemann ziet de geschiedenis van de islamitische slavenhandel eerder als een “ontaarding” van de oorspronkelijk in de koran heersende geest, die bezield zou zijn door de gelijkheid van alle mensen. En Ulrich Baron wees er in de “Welt Online” in 2010 droog op dat het er bij citaten uit de koran altijd weer op aan zou komen wie ze citeert en desbetreffend interpreteert.

Zo ziet het er ook ongeveer uit bij het “racisme”. N´Diaye is er van overtuigd dat dit al aan de wieg van de islamitische slavenhandel heeft gestaan. Het bewijs daarvoor zou vooral de castratie zijn, waarmee verhinderd moest worden dat de verachte zwarten zich zouden voortplanten. Wiedemann ziet dat omgekeerd. Pas door het inzetten van zwarten voor “lagere werkzaamheden” zou zich een denigrerende houding van de slavenhouders hebben ontwikkeld – tot het moment dat het Arabische woord voor “slaaf” zich ontwikkeld zou hebben tot synoniem voor de zwarten. Het bewijs is de islamitische verachting van zwarten, bijvoorbeeld door een citaat van Ibn Chaldoen, een historicus en politicus uit de 14e eeuw: “De enige volkeren die de slavernij accepteren, zijn de negers, op grond van hun lage menselijke natuur lijken ze op dieren.” Aldus citeert de “Tages-Anzeiger” (Zwitserland) de laatmiddeleeuwse geleerde.

Wat meer met elkaar eens is men het dan bij de vraag waarom de islamitische slavenhandel zo succesvol uit het algemeen bewustzijn werd verdrongen en zelfs niet tot thema wordt gemaakt door zwarte activisten. Een deel van het antwoord is, dat dan immers ook de medeplichtigheid van de eigen “elites”, de stamvorsten en koningen, op de korrel genomen zou moeten worden. N´Diaye ziet bovendien een Afrikaanse variant van het “Stockholm-syndroom” aan het werk, een solidariteit van Afrikaanse en Arabische moslims, die gebaseerd zou zijn op de gezamenlijke religie en de vijandigheid tot het Westen, dat voor de wreedheden van de koloniale tijd verantwoordelijk zou zijn. Daarom zou men dit pijnlijke hoofdstuk uitschakelen en “de aandacht liever vestigen op de schuldigen die iedereen al kent: de Europeanen en de Amerikanen.”

Dat ziet Charlotte Wiedemann ook zo: “Wie het tot slaaf maken door Arabieren en door Afrikaanse moslimleiders tot thema maakt, moet zich laten verwijten het geloof aan te vallen en het spel van het Westen mee te spelen.”

Nog verder gaat de door Wiedemann als “anti-islamitische kruisvaarder” belasterde Egon Flaig. “Afrikaanse intellectuelen vormen een eenheidsfront van eensgezind ontkennen om de westelijke cultuur de schuld van de slavernij te geven.” Natuurlijk werden er inmiddels ook herstelbetalingen geëist. Per slot van rekening zou het niet de eerste keer zijn dat de blik op de geschiedenis door actuele, niet zelden materiële, belangen bepaald wordt.


Bron: http://zuerst.de

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

https://ejbron.wordpress.com/2018/11/18/waarom-wordt-de-1000-jarige-geschiedenis-van-de-arabisch-islamitische-slavenhandel-verzwegen/



Afbeelding
Het morele gelijk ligt bij het volk

Respectabele fora de moeite van een bezoek meer dan waard:
Haarlems Vrije Mening Forum Uitingsvrij 3.2


Citaten van Mustafa Kemal Atatürk over de Islam

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 44676
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Islam en slavernij

Berichtdoor Pilgrim » Zo Feb 23, 2020 11:13 pm

Onthuld: De rol van de islam in de trans-Atlantische slavenhandel

Geplaatst op 23 februari 2020

Afbeelding

De geschiedenis van de islam met het Westen is er een van onveranderlijke vijandigheid en seismische botsingen, vaak geïnitieerd door de eerste. Volgens de standaards van de geschiedenis is er niets tussen de beide civilisaties zo goed gedocumenteerd als deze lange oorlog. Derhalve wisten meer dan duizend jaar lang zowel ontwikkelde als minder ontwikkelde Europeanen – de laatste wellicht instinctief – dat de islam een militant geloof is, dat eeuwenlang aanviel en in hun thuislanden gruweldaden beging, alles in de naam van de “heilige” oorlog of Jihad.

Deze feiten werden in de afgelopen tijd radicaal “bijgewerkt”. Volgens het heersende narratief – zoals dit door de mainstream media en Hollywood, geleerden en politici, academici en allerlei soorten “deskundigen” in ere wordt gehouden – was de islam historisch progressief en vredelievend, terwijl het voor-moderne Europa fanatiek en roofzuchtig was.

Wat er ook maar over zulke op de kop zettende beweringen gezegd kan worden – en dat is veel – ze roepen de vraag op: wanneer een vroeger heel goed bekende, goed gedocumenteerde en door gruwelen belaste geschiedenis gerevideerd kon worden op een wijze die haar waarheid als antithese presenteert – bij weinig tegenspraak of aanvechting – hoe ziet het er dan uit met de subtielere, maar eveneens negatieve invloeden van de islam op de geschiedenis, die anders dan de al genoemde eeuwen van geweld tegenover Europa niet zo omvattend gedocumenteerd of zo duidelijk zijn, maar serieus historisch onderzoek vereisen?

Laten we de rol van de islam bij het mogelijk maken van de trans-Atlantische slavenhandel nemen – die anders bijna altijd als exclusieve Europese onderneming wordt voorgesteld.

Slavernij is natuurlijk zo oud als de mensheid. Eeuwen voor de opkomst van de islam waren Europeanen – Atheners, Spartanen, Romeinen – sterk bezig met de slavenhandel. Met de opkomst van het christendom en hoe dit zich door het Romeinse en na-Romeinse rijk (ca. in de 4e tot de 7e eeuw) verbreidde, was het instituut van de slavernij op weg ten onder te gaan.

Toen kwam de islam. Hij was niet de eerste die menselijk vlees uitbuitte, maar hij was in de post-klassieke, middeleeuwse, voor-moderne en zelfs moderne tijd de beste in zijn perfectionering en zijn opbloei, waarbij door de eeuwen heen ontelbare niet-moslims tot slaaf gemaakt werden (een bron duidt aan dat er alleen al 15 miljoen Europeanen tot slaaf werden gemaakt).

Zoals gebruikelijk, was het voor diegenen die zich in de buurt van de islam bevonden of constant met hem in contact stonden alleen maar natuurlijk dat ze met dezelfde slechte gewoonte van de ontmenselijking – en daarmee het misbruiken – van de “ander” werden aangestoken. Per slot van rekening blijven de weinige gevallen van christenen in Europa die slaven kochten en verkochten grotendeels beperkt tot de lange oorlog met de islam. Malta´s Johannieter ridders bijvoorbeeld reageerden op de islamitische slaven-rooftochten met het tot slaaf maken van de slavenjagers en andere moslims. Evenzeer waren ook de als eersten betrokken Europeanen in de Afrikaanse slavenhandel – de Spanjaarden en Portugezen – eveneens diegenen die eeuwenlang zij aan zij met moslims leefden (Al-Andalus) – vaak in geweld en zelf door hen tot slaaf gemaakt.

Islamitische slaven-rooftochten naar Afrika begonnen in het midden tot het einde van de 7e eeuw; destijds werd er volgens informatie van islamitische bronnen een astronomisch aantal Afrikanen – miljoenen – in naam van de Jihad tot slaaf gemaakt. In de tijd toen zeevarende Europeanen de kusten van West-Afrika bereikten, was de islamitische slavenhandel al een enorme business.

Moderne westelijke historici zijn zich er weliswaar van bewust dat het Afrikaanse “stamleden” waren die vijandige stamleden aan Europeanen verkochten, ze noemen echter niet dat deze “stam”verschillen er vaak om draaiden wie moslim was en wie niet.

Zo verklaarde John Alembillah Azumah, een Afrikaanse academicus en de schrijver van “The Legacy of Arab-Islam in Africa” (De erfenis van de Arabische islam in Afrika) in een interview (video):

De slavernij was een zeer belangrijk deel van de islamitische expansie in West-Afrika en zelfs in Soedan en dat vanaf de vroegste tijd van het islamitische opdringen in Afrika… Slavernij was een endemisch deel van de islamitische interactie met Afrika. En in West-Afrika behoorden massale slaven-rooftochten en slavenhandel tot de periode van de 18e en de 19e eeuw; en veel van de slaven, die gevangen, verkocht en in de trans-Atlantische slavenhandel gestuurd werden [werden door moslims gevangen]; de meesten van diegenen die destijds het tot slaaf maken bedreven, waren islamitische gemeenschappen. [cursief door de auteur]

Een blik op historische landkaarten lijkt dat te bevestigen: de westelijke kusten van Afrika, waar gevangen tot slaaf gemaakt en aan Europeanen verkocht werden, waren broeinesten van slaven-rooftochten. De bevolkingen van Senegal tot aan Angola – de regio´s tot waar naartoe de meeste Afro-Amerikanen hun stambomen kunnen terug volgen – waren van de 16e tot de 19e eeuw ongeveer voor de helft islamitisch en voor de helft heidens.

Nauwkeuriger gezegd: wanneer nu, nu de slavernij in het grootste deel van de wereld eindelijk formeel is afgeschaft, islamitisch groepen altijd nog vasthouden aan slavenhandel overal in Afrika – “Slavernij is in Afrika 400 jaar na het begin van de trans-Atlantische slavenhandel wijdverbreid” luidt een actuele kop – zou de rol die moslims bij het mogelijk maken van de trans-Atlantische slavenhandel speelden duidelijk moeten zijn.

Helaas en zoals al genoemd, is het echter zo dat de duidelijke dingen van de islamitische geschiedenis – zoals meer dan duizend jaar niet geprovoceerde Jihad-aanvallen op Europa – op een manier veranderd werden die de antithese als waarheid presenteert; en de achterbakse of subtiele rol van de islam door de geschiedenis heen, waaronder het mogelijk maken van de trans-Atlantische slavenhandel, zal ongehoord blijven.

Als randopmerking kan hier een goede, algemene vuistregel helpen om al die vervalste, pro-islamitische en schoongewassen verhalen te doordringen die verbreid worden; om te weten wat de islam in het verleden deed, kijk je er gewoon naar wat hij in het heden doet; en daartoe behoort een florerende ondergrondse en natuurlijk openlijke slavenmarkt.

Ondertussen zullen Europeanen/christenen – die exact genomen diegenen waren die de slavernij internationaal veroordeelden – verder alleen voor deze tragische periode van de geschiedenis verantwoordelijk gemaakt worden.

Bron: https://heplev.wordpress.com

Bron oorspronkelijk artikel: www.raymondibrahim.com

Door: Raymond Ibrahim

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

https://ejbron.wordpress.com/2020/02/23 ... venhandel/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 44676
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Islam en slavernij

Berichtdoor Pilgrim » Za Mar 07, 2020 5:13 pm

LONGREAD: “Vrucht van de boom” (19)

Geplaatst op 7 maart 2020

Afbeelding

Lees hier deel 1 t/m 18 van “Vrucht van de boom”

Slavernij en islam

De Jihad en de slavernij zijn nauw met elkaar verbonden. Het gevolg van de Jihad hield in bijna alle gevallen slavernij voor bepaalde groepen gevangenen in. Daarom gaan we nu aan de hand van wat anderen erover schreven een aantal aspecten van de slavernij wat nader bekijken.


De moslimslavernij is door M.A. Kahn uitvoerig beschreven in zijn boek: “Islamic Jihad, A legacy of forced Conversion, Imperialism and Slavery”, (New York, 2009). Hij geeft erg veel informatie, met in sommige opzichten een focus op India. Dit boek is een must voor iedereen die hier meer over wil weten! De samensteller heeft de blz. 102-105 en 267 t/m 351 van Kahn’s boek vertaald en er een samenvatting van gemaakt die hier volgt:

Slavernij voor de islam
Slavernij is niet uitgevonden door moslims en ze waren ook niet de enige die slaven hielden. Het kwam overal in de oude wereld voor: in Egypte, in Griekenland in het Romeinse Rijk waar het langzaam aan steeds meer aan beperkingen werd onderworpen en de omstandigheden voor de slaven gaandeweg door de tijd verbeterden. Slaven kwamen ook in het oude China voor, evenals in India. We zullen een paar van die plaatsen kort belichten, gebaseerd op het boek van Kahn.

Egypte
Volgens de beroemde Griekse reiziger Herodotus (484-425 v. Chr.) werden in Egypte veel slaven gebruikt om de grote bouwwerken te realiseren, waarvan wij van sommigen nu nog de overblijfselen kunnen zien. Hij vermeldt dat aan de grote piramide van Cheops gedurende twintig jaar meer dan 100.000 slaven zouden hebben gewerkt. Recente onderzoekingen hebben uitgewezen dat dit op zijn minst wat overdreven is en dat een deel van hen zeker bestond uit geschoolde ambachtslieden, die bij de bouwplaats in tijdelijke dorpen woonden. De omstandigheden waren voor die tijd voldoende om langdurige inzet van de werkers te garanderen. De Egyptenaren verkregen hun slaven door oorlogvoering en door aankoop van over de grenzen.

Griekenland
In Griekenland en vooral in Athene en Sparta hoorde slavernij bij het economische en politieke systeem. De slaven stelden de elite in staat om zich met intellectuele zaken bezig te houden, waaraan wij veel politieke, wetenschappelijke en litteraire verworvenheden danken, die ook nu nog actueel zijn. Men kon in het oude Griekenland in slavernij raken doordat men zijn schulden niet meer kon betalen; schulden die vaak ontstonden doordat de boeren hun hoge pacht door slechte oogst niet meer konden opbrengen en zichzelf dan als slaaf aanboden om die te voldoen. De slavernij was min of meer gereguleerd door wetgeving, de wet van Draco (621 v. Chr.), en ook door de wetten van Solon (638 – 558 v. Chr.). De slaven werden daardoor staatseigendom, wat hun positie verbeterde. De wet van Solon schafte slavernij af ten gevolge van schulden en een slaaf kon alleen door de staat ter dood worden veroordeeld.

Het Romeinse Rijk
In de republiek en het vroege keizerrijk was ongeveer 15 a 20% van de bevolking slaaf. Tot aan de tweede eeuw v. Chr. had een meester legaal het recht om een slaaf te doden. De wet van Cornelius van 82 v. Chr. maakte daar een eind aan. Onder keizer Claudius (41-54 na Chr.) was een meester die de gezondheid van zijn slaaf schaadde of veronachtzaamde schuldig aan moord als de slaaf stierf. “De Clementia” van Seneca de Oudere (54-39 v Chr.) legt vast dat een meester die wreed is voor zijn slaaf openlijk wordt bestraft.

Keizer Hadrianus (117-138 na Chr.) hernieuwde de Corneliaanse en Petronische wetten en Ulpian, een stoïcijnse advocaat onder keizer Caracella (211-217 n Chr.) vermeldt een verbod voor ouders om hun kinderen als slaaf te verkopen. Diocetianus (284-305) schafte het gebruik af om schuldenaren zichzelf als slaaf te laten verkopen. Constantijn de Grote (306- 337) verbood het scheiden van gezinnen bij de verkoop van slaven. De toestand van de slaven verbeterde langzaam tijdens het Romeinse Rijk van voor het christendom.

Oud China
In China hadden rijke families slaven om handwerk te verrichten. Ook de keizer had honderden, soms duizenden slaven. En ook hier was slavernij voornamelijk het gevolg van schulden en oorlogvoering.

Oud India
In India was voor de komst van de islam slechts zeer beperkt sprake van slavernij en soms was het voor reizigers van buiten niet zichtbaar, getuige een bericht van de Griek Megasthenes (ca. 350-290 v. Chr.) die op een reis door India geen slavernij kon ontdekken: “Alle mensen zijn vrij; geen van hen is slaaf.”

Boeddha gaf aanwijzingen over de behandeling van slaven en drong er bij hun meesters op aan ervoor te zorgen dat de slaven niet te zwaar zouden worden belast en ze aandacht te geven in geval van ziekte.

Het is duidelijk dat de slavernij in India in de tijd voor de islamitische invasies maar op zeer beperkte schaal voorkwam, zeker in vergelijking met de contemporaine samenlevingen in Egypte, China en Rome. In India werden slaven nooit gezien als handelswaar en er waren geen slavenmarkten. De slavenhandel kwam pas op gang na de islamitische invasies.

Slavernij in het christendom
Slavernij wordt in het Nieuwe Testament benoemd en aanvaard als een gegeven, waarbij moet worden opgemerkt dat in het vroege christendom de slaven en vrijen binnen de kerk als gelijken met elkaar omgingen. Het Nieuwe Testament laat zien dat slavernij in die tijd heel normaal was en laat ook iets zien over de onderlinge verhoudingen:

“5. Slaven, gehoorzaam uw aardse meester zoals u Christus gehoorzaamt, met ontzag, respect en oprechtheid; 6. niet met uiterlijk vertoon om bij de mensen in de gunst te komen, maar als slaven van Christus die van harte alles doen wat God wil. 7. Doe uw werk met plezier, alsof het voor de Heer is en niet voor de mensen, 8. want u weet dat allen door de Heer beloond worden voor het goede dat ze doen, zowel slaven als vrije mensen. 9. Meesters, behandel uw slaven op dezelfde manier. Laat dreigementen achterwege, want u weet dat zij en u dezelfde Heer in de hemel hebben, en dat hij geen onderscheid maakt.”

“We zien dus dat door het christendom de slavernij als een gegeven werd beschouwd; het wordt niet echt goedgekeurd, maar er is ook geen duidelijke afkeuring. Er is wel iets vreemds, want terwijl de slavernij in de voorchristelijke Romeinse samenleving geleidelijk milder werd in zijn uitvoering, was dat onder de christelijke keizers juist andersom. De wetten werden verscherpt en de kerkvaders rechtvaardigden de slavernij op religieuze gronden. Ze bleven de slavernij steunen, zelfs toen er in Europa steeds meer oppositie tegen ontstond.”

Algemeen
We richten nu de blik op de relatie tussen de slavernij en de islam en zullen zien dat slavernij een belangrijk onderdeel was van de Jihad.

Koran en slavernij
M.A. Kahn (blz. 269-271) haalt een aantal teksten aan uit de koran die gaan over slavernij in de islam. [gebruikte koran-citaten: http://www.redouan.nl]

Kahn:

Het instituut van de slavernij is door de koran aan regels gebonden, waarin Allah vrije mensen of meesters onderscheidt, die de macht uitoefenen en rechtspreken over de stommen, de nuttelozen en de slaven:

“En Allah geeft een gelijkenis van twee mannen: een hunner is stom, heeft nergens macht over en is een last voor zijn meester; waar hij hem ook heenzendt, hij brengt (hem) niets goeds mee. Kan deze gelijk zijn aan hem die rechtvaardigheid gelast en die zelf op het rechte pad is?” (Koran16:76)

Allah waarschuwt de gelovigen voor het als gelijken behandelen van slaven en het delen van rijkdom met hen, in plaats van dat zij hen vrezen zoals iedereen:

“Hebt gij onder uw ondergeschikten deelgenoten in hetgeen waarvan Wij u hebben voorzien, zodat gij dienaangaande gelijken wordt en vreest gij hen, zoals gij elkander vreest? – Zo leggen Wij de tekenen uit aan een volk dat begrijpt.” (Koran 30:28)

Allah erkent dat sommige mensen, namelijk de meesters, door hem meer worden gezegend dan de minderbedeelde slaven, als deel van zijn heilsplan. Hij waarschuwt de moslim voor het delen van zijn gave met hun slaven. Diegenen die hun slaven als gelijken beschouwen, waarschuwt Allah, ontkent hem en laat hem min of meer in de steek:

“En Allah heeft sommigen uwer boven anderen in levensonderhoud bevoorrecht. Maar degenen die Hij bevoordeelde geven hun bezit niet aan hun ondergeschikten, zodat deze er gelijk in zullen worden. Willen zij de gunst van Allah dan verloochenen?” (Koran 16:71).

Allah legitimeert niet alleen de slavernij; hij geeft zijn “verheven” zegen aan meesters die seks hebben met hun slavinnen. (alleen moslimmannen kunnen slaven bezitten):

“En degenen die onthouding betrachten.” (Koran 70:29).

“Uitgezonderd met hun vrouwen en degenen die zij bezitten, waarvoor hen geen blaam treft.” (Koran 70:30).

“En die hun vleselijke lusten beheersen.” (Koran 23:5)

“Behalve met hun vrouwen of hetgeen hun rechterhand bezit, want dan treft hen geen verwijt.” (Koran 23: 6)

Daarom als er vrouwen zijn onder de gevangenen of slaven hebben de moslims het heilige recht om seks met hen te hebben, zoals met hun (eigen) vrouwen. Deze uitspraak van Allah is de instelling van het gebruik van seksslavernij en slaven-concubinaat in de islam, die in de pre-koloniale moslimwereld wijdverbreid was en tot ver in de 20e eeuw is blijven bestaan. Voor zover het een legaal huwelijk betreft, is er een grens van vier vrouwen waarmee een man getrouwd mag zijn:

“En als gij vreest dat gij niet rechtschapen zult zijn bij het behandelen der wezen, huwt dan vrouwen die u behagen, twee of drie, of vier en als gij vreest, dat gij niet rechtvaardig zult handelen, dan één of wat uw rechter handen bezitten. Dat is voor u de beste weg, om onrechtvaardigheid te voorkomen.” (Koran 4:3)

Maar een dergelijke limiet bestaat niet voor het aantal seksslavinnen (concubines). Allah heeft zijn “heilige“ goedkeuring gegeven aan het voeren van oorlog tegen ongelovigen met als doel het verkrijgen van slavinnen voor seksuele doelen.

“O Profeet, Wij hebben voor u uw vrouwen wettig gemaakt, aan wie gij haar huwelijksgiften hebt gegeven, en degenen die uw rechterhand bezit van haar, die Allah u als een oorlogsbuit heeft gegeven...” (Koran 33:50).

Moslims mogen seks hebben met gevangen vrouwen, zelfs als deze gehuwd zijn, maar niet met gehuwde moslimvrouwen:

“En (verboden zijn) getrouwde vrouwen, met uitzondering van haar, die gij bezit...” (Koran 4:24)

Allah herinnerde de moslims er bij herhaling aan om slaven te houden en gaf ook aan hoe ze die moesten krijgen:

“En Hij deed de mensen van het Boek die hen (de vijand) hielpen uit hun vestingen komen en vervulde hun hart met ontzetting. Gij dooddet sommigen (volwassen mannen) en gij naamt anderen gevangen” (vrouwen en kinderen).” (Koran 33: 26)

Na de Slag bij de Gracht in 627 “beval” Allah dat de volwassen mannen moesten worden gedood en de rest, de vrouwen en de kinderen, tot slaven gemaakt moesten worden.

Mohammed verdeelde de gevangen vrouwen en kinderen onder zijn volgelingen en behield een vijfde deel voor zichzelf. De jonge en mooie onder de vrouwelijke gevangenen werden tot seksslavinnen gemaakt; de Profeet nam zelf de mooie 17 jaar oude Rayhana, wier echtgenoot en familieleden in de slachtpartij waren vermoord. Hij ging diezelfde nacht met haar naar bed.

Kahn merkt verder op:

“Er zijn nog meer verzen in de koran die goedkeurend spreken over slavernij en het gevangen nemen van slaven in oorlogen. Volgens de koran mogen moslims slaven houden. Ze mogen slaven in grote aantallen verwerven door oorlogen en seks hebben met de slavinnen en ze mogen ze vanzelfsprekend gebruiken zoals ze willen. Het is voor moslims net zo legaal om seks met slavinnen te hebben als met hun wettige echtgenotes. Slavernij blijkt een van de meest gewenste (en gewaardeerde) ´heilige´ voorrechten te zijn binnen de islam, omdat Allah de moslim keer op keer aan die rechten herinnert.”

M.A. Kahn schrijft, zoals gezegd, uitvoerig over alle facetten van de islamitische slavernij; het is bepaald een schokkend relaas. We zullen hieronder uit zijn boek enkele passages citeren om ons een beeld te kunnen vormen van de verschrikkingen die deze praktijken met zich mee brachten; voor het hele verhaal zij wederom verwezen naar zijn boek.

Slavernij door de islam (blz. 330)
De islam heeft de slavernij niet ingesteld, maar wel de eeuwen oude praktijk met open armen verwelkomd en er een heilige rechtvaardiging aan gegeven, die al eeuwenlang geldig is; ze hebben het tot heden op ongeëvenaarde schaal bevorderd. (...) Niet alleen heeft de islam de uitoefening van de slavernij verergerd vanaf het begin, maar het verergerde verder in de eeuwen die volgden. De profeet Mohammed bracht de vrouwen en kinderen van de Banu Qurayza, de Khaybar en de Banu Mustliq in slavernij, nadat de mannen waren afgeslacht.

Dit als ideaal beschouwde voorbeeld van de profeet werd de “modus operandi” voor de moslimstrijders door de eeuwen heen, totdat het Westen zijn eigen betrokkenheid met de slavernij beëindigde en dat verbod ook oplegde aan de moslimwereld, ondanks ergernis, teleurstelling en zelfs gewapend verzet van de moslims. (...) Als heiden had Mohammed, behalve Zaid, geen slaven. Maar na het islamitische geloof te hebben gesticht, vergaarde hij slaven bij dozijnen tot duizenden toe. Dit voorbeeld maakt duidelijk dat, in plaats van de stap naar afschaffing te nemen, de profeet van de islam en zijn dierbaarste metgezellen zelf het instituut van de slavernij op een veel grotere schaal brachten, vergeleken met wat voorheen in Arabië gebruikelijk was. De islam introduceerde ook de meest barbaarse en wrede methoden, voorzien van “heilige” goedkeuring, om slaven te vangen op een schaal die Arabië nog niet had gezien.

Slavernij binnen de islam (blz. 331)
Ondanks veelvuldige ontkenning van het bestaan van slavernij in de islam en de claim dat de islam de eerste stap nam in de richting van afschaffing, is slavernij onomstreden een “heilig” en geoorloofd gebruik binnen de islam, dat overeind blijft tot het einde der dagen. De islamitische denker Ibn Khaldum erkende massale slavernij van niet-moslims met gloedvolle religieuze trots, en moslims veranderden Afrika in een gebied van slavenjacht en slavenfokkerij.

Bernhard Lewis schrijft:

“Moslims hielden een gebruik in stand, goedgekeurd door de schrift, de wet (sharia) en de traditie (sunnah), dat noodzakelijk was in hun ogen om de sociale samenhang in moslimmaatschappij in stand te houden.”

Ibn Khaldum dacht dat uitgebreide slavernij van zwarten in Afrika door de moslims was gerechtvaardigd: “omdat ze eigenschappen hebben die nogal op domme dieren lijken.”

De negers van de landen van de Boven-Nijl werden in grote aantallen gewelddadig tot slaven gemaakt en tot de islam bekeerd. Ze werden bijna zonder uitzondering gecastreerd en over grote afstanden vervoerd; onderweg ging het merendeel (80 tot 90%) dood. Van degenen die over de Atlantische Oceaan naar Noord- en Zuid-Amerika werden vervoerd, stierven in het transport naar de kust, de gevangenschap tijdens het wachten op transportschepen en het transport overzee onderweg naar de overkant tussen de 30% en de 50%. De mortaliteit op de transportschepen zelf was ongeveer 10%.

Er werden ook slaven verkregen door “fokkerij”, hoe bizar dat ook lijkt in onze ogen. Sultan Moulay Ismael (stierf in 1727) had een slavenfokkerij in Marokko. In Soedan waren er in de negentiende eeuw ondernemingen voor het fokken van zwarte slaven als ware het vee en schapen. In een Perzisch geschrift, de Hudud al-Alam, geschreven voor de Ghawividische heerser Abu al-Harith, wordt vermeld over de Soedan: “Er is geen streek die dichter bevolkt is dan deze. De handelaren stelen de kinderen en nemen ze mee. Ze castreren ze en brengen ze naar Egypte, waar ze hen verkopen. Slavernij bereikt zo’n omvang dat er onder hen mensen zijn die elkaars kinderen stelen om aan de handelaren te verkopen als die komen,” voegt het document eraan toe.

Slavernij was zo wijdverbreid in Afrika dat het continent synoniem werd met slavernij. Daarbij wordt gemakshalve vergeten met welke gretigheid de Tartaren en andere Zwarte Zee volken miljoenen Oekraïners, Georgiërs, Circassiërs, Armeniërs, Bulgaren, Slaven en Turken hebben verkocht. De kostbaarste handelswaar die de moslimhandelaren in de tiende eeuw kochten in de handelscentra aan de Wolga waren de blanke slavinnen, die meestal door de Vikingen werden aangeleverd en verkocht.

Aard van de islamitische slavernij (blz. 333)
Waarschijnlijk het meest verwoestende aspect van de islamitische slavernij was de castratie van de mannelijke gevangenen. De meeste mannelijke Afrikaanse slaven werden gecastreerd voor ze werden verkocht binnen de moslimwereld. Ook in India weten we van grootschalige castratie van gevangenen, vanaf het begin tot aan het einde van de islamitische overheersing.

Ook was er wijdverbreide castratie van Europese slaven. (...) Volgens Koenraad Elst “deed de islamitische beschaving op ongeëvenaarde schaal aan castratie”. De grootste tragedie daarvan was echter het grote mortaliteitspercentage. Verscheidene steden in Afrika waren fabrieken van eunuchen; ze waren kostbaar handelsgoed, omdat slechts 25% van de slachtoffers de ingreep overleefde. Verder stierf een groot percentage tijdens het transport naar de markten die vaak duizenden mijlen ver weg lagen; dit was een van de grote tragedies van de islamitische slavernij. (...) Verschillende schattingen stellen het aantal zwarte Afrikanen die in slavernij geraakten op 11 tot 32 miljoen mensen. Omdat 80 tot 90% van de gevangenen stierf voordat ze hun bestemming bereikten, is het niet zo moeilijk om in te schatten hoe groot het verlies aan mensenlevens was ten gevolge van de wrede en barbaarse islamitische slavernij...

Gevangen genomen vrouwen als middel van reproductie (blz. 102)
De gevangengenomen vrouwen werden, in overeenstemming met de voorschriften in de koran, gebruikt als seksslavinnen. Ze werden een belangrijk werktuig in de uitbreiding van de moslimbevolking. Bovendien werden vrouwen, doordat ze bij hun (ongelovige, Hindoe of christelijke of Joodse) cultuur waren weggenomen, de reden dat de niet islamitische mannen veel minder in staat waren om zich voort te planten. Daarmee ontstond een verstoring in het voortplantingspercentage van de niet islamitische bevolking; dit percentage werd daardoor ernstig verlaagd, terwijl de moslimgemeenschap juist en veel hoger groeipercentage begon te vertonen.

Waar de islamieten binnenkwamen, traden dus twee effecten op: ten eerste werd de bevolking ernstig gereduceerd doordat de moslims op grote schaal de weerbare en vruchtbare mannen afslachtten. Ten tweede trad bovengenoemd effect van de seksslavernij op, wat in een versnelde groei van de moslimpopulatie resulteerde. Om een beeld van dit effect te krijgen, kijken we als voorbeeld naar India, waar het werkelijk om grote aantallen gaat. In de veldtocht van het jaar 1000-1002 nam Sultan Mahmed meer dan 50.000 mensen gevangen. In zijn aanval op Thanesar nam hij 200.000 slaven en in 1019 waren het er 53.000.

Abdulla Khan Uzbeg, een generaal van Akbar (1556-1605), pochte erop en zei: “Ik maakte gevangenen tot een aantal van 500.000, mannen en vrouwen en verkocht ze. Ze werden allemaal islamieten. Door hun vruchtbaarheid zullen ze op de Dag des Oordeels met 10 miljoen zijn!”

Toen Nadir Shah van Iran in 1738 India binnenviel: “Na verschrikkelijke wreedheden te hebben gepleegd en te hebben geplunderd, waarbij 200.000 mensen werden vermoord, keerde hij terug met duizenden slaven en grote schatten”.

In het volgende deel wordt uitgelegd dat ook slaven van overzee werden aangevoerd door aankoop. Er blijkt dan verder uit dat de slavenhandel en wreedheden ongekende vormen aannemen, buiten de aantallen doden en verminkten hierboven genoemd.

(Overigens groot respect voor de diepgang van de onderzoeken voor het boek gedaan door de heer Bontenius, auteur van “Vrucht van de boom”)

Door: “Henk der Niederländer”

https://ejbron.wordpress.com/2020/03/07 ... e-boom-19/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 44676
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Islam en slavernij

Berichtdoor Pilgrim » Vr Mar 20, 2020 5:40 pm

LONGREAD: “Vrucht van de boom” (20)

Geplaatst op 20 maart 2020

Afbeelding

Lees hier deel 1 t/m 19 van “Vrucht van de boom”

Vikingen en de islamitische slavenhandel

Vanaf de 8e eeuw hebben de Vikingen als niet-moslims een behoorlijk grote rol gespeeld in de enorme slavenhandel binnen de moslimwereld. Ze voerden aanvallen uit in heel Noordwest- Europa en in Rusland, o.a. langs de Wolga. De periode van 793 tot 1066 wordt wel het Vikingtijdperk genoemd. De Vikingen zijn zwaar bekritiseerd voor hun deelname aan slavenjacht, waarbij ze vreedzame gemeenschappen overvielen en de volwassenen doodden en de kinderen en jonge vrouwen als slaven verkochten. (...) Er is echter nog weinig aandacht voor de stimulerende invloed van de islam op hun betrokkenheid in de slavenhandel.


Omdat de moslims bij Poitiers hadden verloren en reeds veroverde gebieden moesten prijsgeven, werden door de vermindering van het aanbod de prijzen van blanke slavinnen erg hoog. Doordat het vangen van blanke seksslavinnen door oorlogvoering minder gemakkelijk werd, won de handel erin aan belangrijkheid. Scandinavische bonthandelaren ontdekten door contacten in de handelscentra langs de Wolga dat de moslims grote vraag hadden naar blanke vrouwen voor hun harems. Deze Vikingen begonnen daarom speciaal te jagen op jonge blanke vrouwen, die ze in de moslimwereld konden verkopen. Dit opende voor het eerst de Oost-Europa route voor de slavenhandel met de moslimwereld. De bevoorradingsroute van slaven via Spanje volgde spoedig daarna. Toen het christendom Noord-Europa bereikte, werd de slavenhandel van de Vikingen minder en verdween geleidelijk aan geheel.

Ibn Fadlan ontmoet de Vikingen
Ibn Fadlan was een Arabische kroniekschrijver, die een verslag schreef van zijn reizen, waarbij hij vertelt over zijn ontmoeting met de Vikingen. In 921 zond de Kalief van Bagdad Ibn Fadlan met een gezantschap naar de koning van de Bulgaren in het Midden-Wolga gebied. In 921 vond daar een ontmoeting plaats van deze Arabische afgezant van de Kalief met een groep Vikinghandelaren. Ibn Fadlan schrijft daarover onder meer:

Ibn Fadlan was de secretaris van de afvaardiging van de Kalief in Bagdad aan de Koning van de Bulgaren, een Turks volk dat ontvankelijk was gebleken voor de islam. Ondanks de toestroom van Vikingen stond de markt van Bulgarije nog onder gezag van de koning en Ibn Fadlans delegatie had tot taak de koning te onderrichten in de islamitische rituelen en te helpen bij de bouw van een permanent fort dat de verdediging van Bulgarije moest versterken.

In Bulgarije werd kostbare waar als Chinese zijde en Arabisch zilver verhandeld, en Ibn Fadlan en de zijnen waren niet van zins de Roes (Russen) of wie dan ook de vrije hand in de stad of met haar schatten te geven. Scandinaviërs, Arabieren en anderen verdrongen zich waakzaam, maar zonder al te grote vijandigheid in de nauwe straten, die bezwangerd waren van de stank van kamelen en andere lastdieren die de straten in modderpoelen veranderden. Roes met tatoeages en dikke beurzen dongen af bij kooplui in kaftan uit Bagdad, terwijl karren volgeladen met bont af- en aanreden.

In de ogen van een ontwikkelde moslim als Ibn Fadlan waren de Roes en Bulgaren heidenen en barbaren, maar hij was eerlijk en opmerkzaam in zijn beschrijving van hun gebruiken, zij het niet onbevooroordeeld. Zoals veel buitenlanders was hij onder de indruk van de lange, fiere gestalte van de Vikingen die hij in de modderige straten van Bulgarije zag. “Nergens zag ik zulke gave fysieke exemplaren”, zo schreef Ibn Fadlan, “Hoog als dadelpalmen, blond en blozend”. De Vikingen waren gemiddeld een paar cm langer dan andere Europeanen en hun lengte werd nog benadrukt door de opvallende wapens en sieraden die zij droegen. “Iedere man draagt altijd een bijl, een zwaard en een mes bij zich”, schreef Ibn Fadlan. Al even imposant waren de donkere tatoeages die hen “van de vinger toppen tot de nek” bedekten, in kronkelige patronen, die Ibn Fadlan met bomen vergeleek.

In andere opzichten maakten de Vikingen echter alles behalve indruk op de Arabier. “Ze zijn de smerigste van Allah´s wezens”, verklaarde hij. “Ze ontberen alle zeden bij het ontlasten en urineren, ... en wassen na de maaltijd hun handen niet. Daarin zijn zij als wilde ezels”. Als ze zich al wasten, dan was dat op wat hij aanduidde als “de meest stuitende en smerige wijze”. Iedere morgen bracht een slavin haar meester een bekken met water waarmee hij zijn handen, gezicht en haren afspoelde. Tot slot snoot hij zijn neus en spuwde hij in het water. “Wanneer hij klaar is”, scheef Ibn Fadlan vol walging, “brengt de dienares het bekken naar de volgende, die hetzelfde doet”. Kennelijk was het op deze manier delen van een wasbekken een blijk van kameraadschap.

Als ze uit hun land komen en aanleggen op de oever van de Wolga, dat is een grote rivier, dan bouwen ze grote huizen van hout op de oever, elk voor tien tot twintig personen. Iedereen heeft een bank waarop hij zit. Ze hebben mooie slavinnen bij zich, bestemd voor de verkoop aan handelaren: een man kan dan ongegeneerd geslachtsgemeenschap hebben met zijn slavin, terwijl zijn metgezel toekijkt. Soms komen hele groepen samen op deze manier, elk in het bijzijn van anderen. Een handelaar die aankomt om een slavin van hen te kopen, moet soms wachten en toekijken tot de Rus klaar is met de slavin.”

[Deze beschrijving van Ibn Fadlan komt op diverse plaatsen in boeken en webstekken voor; Vert. Peter Bontenius]

Toen de Vikingen aan het einde van hun tijdperk de leveringen staakten, begonnen de moslims zelf op pad te gaan om aan de vraag te voldoen.

Islam en Europese slavenhandel
De Europese slavenhandel naar de Nieuwe Wereld begon met een goedkeuring van keizer Karel V in 1519. Als eerste stortten de Spanjaarden en de Portugezen zich op deze lucratieve handel, gevolgd door de Nederlanders, de Engelsen en de Fransen. De Engelse koning Charles I keurde de slavenhandel in 1631 goed en zijn zoon bekrachtigde dat in 1672. Volgens schattingen zijn er ongeveer 11.100.000 Afrikaanse slaven naar Amerika getransporteerd. Ongeveer 4.000.000 gingen naar Brazilië; 2.500.000 gingen naar de Spaanse gebieden in Zuid- en Midden-Amerika. 2.000.000 gingen er naar de Britse West-Indische eilanden, de meesten daarvan naar Jamaica; 1.600.000 gingen naar de Franse West-Indische gebieden; 500.000 gingen naar de Nederlandse West-Indische koloniën en 500.000 gingen naar Noord-Amerika; opgeteld dus 11.100.000 mensen.

De Europese slavenhandel is ten sterkste te veroordelen als een wrede misdaad tegen de menselijkheid. De moslims doen erg hun best om te doen of ze beter zijn dan anderen, vooral als het gaat om het schoonpoetsen van hun geschiedenis met betrekking tot de slavernij. In werkelijkheid speelden ze zelfs in de Europese slavenhandel een belangrijke rol. Maar ze zijn er muisstil over en zelfs niet-moslim geleerden in het Westen zijn voornamelijk stil over de islamitische bijdrage aan de trans-Atlantische slavenhandel.

Islamitische rol in de trans-Atlantische slavenhandel
De rol van de islam in de trans-Atlantische slavenhandel door slavenjagers en slavenhandelaren is gelegen in de aanvoer van slaven naar de zeehavens. De Europeanen kochten de slaven van moslimhandelaren om ze naar Amerika te brengen. Toen de Europeanen met de slavenhandel begonnen, hadden de moslims al een eeuwenlange ervaring met de “kunst” van de slavenhandel en ze werden de gretige leveranciers van de Europeanen. De handel valt in twee delen uiteen:

De Europeanen verkregen ongeveer 20% van de Afrikaanse slaven direct, zonder de tussenkomst van moslimhandelaren, vanuit allerlei bronnen, zoals ouders die hun kinderen verkochten en stammen die hun slaven doorverkochten, en vaak speelden droogte en hongersnood hierin een rol. Senegal beleefde tussen 1746 en 1754 een serie droogtes en slechte oogsten, die de slavenhandel enorm deden toenemen.

Ze verkregen ongeveer 80% van de slaven van moslimhandelaren en slavenjagers. De moslimstrijders veranderden Afrika in een slaven fokkend en slaven vangend gebied om aan de vraag naar slaven in de moslimwereld te kunnen voldoen, wat later ook het leveringsreservoir voor de Europese handelaren werd.

Sayyid Sa’id, een prins uit Oman, trok naar Oost-Afrika met de piraten uit de haven van Musqat, die door de Engelsen zonder werk waren geraakt. Hij vestigde zich in 1806 op Zanzibar en zijn slavenjagers drongen vanaf de oostkust diep het binnenland in tot aan Oeganda en Kongo om slaven te vangen. Op deze wijze grondvestte hij een bekend slavenrijk in Oost-Afrika. Curtin schrijft:

“In Afrika zijn er slavenjagers met bendes van 40 tot 50 man. Ze gaan in groepen op pad naar nabijgelegen dorpen en stelen vee en mensen, trachten dan individuen of kleine groepen te vangen, zoals vrouwen op weg naar hun dorpen (...). De opening van nieuwe markten in de Nieuwe Wereld betekende een erg lucratieve handel voor de moslim slavenjagers en handelaren van Afrika.”

Ontkenning
Kahn gaat in zijn boek verder in op een aantal onderwerpen die betrekking hebben op de slavernij; hier in het kort samengevat:

De ontkenning van de islamitische slavernij: “Voor de meeste moslims is de slavenhandel die ze kennen de trans-Atlantische handel naar Amerika. Voor hen bestaat de nog veel uitgebreidere en barbaarse slavernij in de moslimwereld, die tot ver in de 20e eeuw duurde, helemaal niet.”

De behandeling van slaven in de islam: Hoewel een goede behandeling van slaven in overeenstemming is met de voorschriften in de Koran, was dat op zichzelf geen nieuwe ontwikkeling, want ook bij de oude Grieken bijvoorbeeld werd een humane behandeling van slaven al aanbevolen (Solon, ca. 638-558 v. Chr.) en werden slaven bij bepaalde gelegenheden in vrijheid gesteld. Een goede behandeling en soms bevrijding van slaven bestond ook al in het voor-islamitische Arabië, en toen Mohammed nog een heiden was, liet hij al zijn slaaf Zaid vrij en adopteerde hem als zijn zoon. Daarom kan worden gezegd dat Mohammed en de islam niets nieuws toevoegden aan het menselijke aspect van de slavernij.

De islam stelde in eigen kring de slavernij als gebruik in. Het is een leugen om te stellen dat de islam de deur naar slavernij sloot of de eerste stap zou hebben gezet naar afschaffing. Mohammed had voordat hij de islam oprichtte slechts één slaaf, Zaid. Tijdens zijn 23 jaar als moslim verwierf hij 59 slavinnen en 38 slaven voor huishoudelijk werk. Zubair, een directe metgezel van Mohammed, had bij de dood van Mohammed meer dan 1000 slaven. Deze voorbeelden maken duidelijk dat, in plaats van naar afschaffing te streven, de Profeet van de islam en zijn trouwste metgezellen de slavernij op een hoger plan brachten, zeker vergeleken met wat daarvoor in Arabië gebruikelijk was.

Slavernij is theologisch en historisch een onlosmakelijk deel van de islam. Ondanks de wijdverbreide ontkenning van het bestaan van de slavernij binnen de islam en de stelling dat de islam de eerste stap zou hebben gezet naar de afschaffing ervan, is de slavernij ontegenzeggelijk een heilig en van hogerhand ingesteld gebruik in de islam. Alle islamitisch scholen en jurisprudentie, de sharia en de religieuze geleerden door de hele geschiedenis heen, hebben unaniem en met trots de slavernij geaccepteerd als een integraal bestanddeel van de islam. Kahn stelt:

“Ondanks de wijdverbreide ontkenning van slavernij binnen de islam en de stelling dat de islam de eerste stap zou hebben gezet naar afschaffing, is de slavernij onweerlegbaar een heilig gegeven in de islam, dat standhoudt tot het einde van de mensheid.”

De islamitische denker Ibn Khaldun erkent met trots de slavernij op grote schaal van niet-moslims als hij spreekt over hoe de moslims Afrika veranderden in een continent van slavenjacht en slavenfokkerij. De kostbaarste handelswaar die islamitische handelaren meebrachten uit de handelscentra langs de Wolga waren blanke slavinnen, meestal gekocht van de Vikingen.

Speciale wreedheid en slachtoffers van de islamitische slavernij: Kahn gaat hier in op zaken als de castratie van de mannelijke slaven, vooral uit Afrika, en de hoge mortaliteit tijdens de transporten over grote afstanden door de Sahara, maar ook over de Himalaya, en stelt: “... de instelling van de slavernij door de islam is zonder twijfel een van de grootste tragedies voor de mensheid geweest...”

Kahn gaat verder nog in op onderwerpen als de islamitische weerstand tegen afschaffing van de slavernij, de Europese strijd tegen de islamitische slavernij, de weerstand tegen de afschaffing van de slavernij onder de Ottomanen, de tegenwoordige herleving van de slavernij in sommige moslimlanden zoals in Soedan en de slavernij die de moslims naar het Westen brengen.

Deze punten uit het boek van Kahn zullen we hier niet behandelen, het boek is via de bekende internetwinkels binnen 3 weken overal ter wereld leverbaar en zeer aan te bevelen.

Slavernij elders

Azië
Het is al genoemd dat, nadat de moslims in Zuidoost-Azië aan de macht kwamen, ze slavernij bevorderden op zo’n schaal dat de Portugezen, die een eeuw later kwamen, ontdekten dat bijna de hele bevolking eigendom was van voornamelijk Arabische meesters. Ook werden na verovering hele bevolkingen weggevoerd.

In Java verkleinden de heersers de bergbevolking, een deel daarvan door slavenjacht en verkoop. Sultan Iskander Muda (1607-1636) van Atjeh bracht met zijn verovering van Malaya duizenden slaven mee naar zijn hoofdstad.

Het sultanaat Sulu (Filipijnen) nam in de periode 1665 tot 1879 ongeveer 2.300.000 Filippino’s mee als slaven uit het Spaanse deel van de Filipijnen.

Afrika
In de late 17e eeuw wordt verteld van de Marokkaanse Sultan Moulay Ismael (1672-1727) dat hij “een leger van 250.000 zwarte slaven had.” In 1721 stuurde Moulay Ismael een leger naar het Atlasgebergte waar rebellen weigerden de schatting te betalen. Van de verslagen rebellen werden alle mannen gedood en de vrouwen en kinderen mee teruggenomen naar de hoofdstad. Hetzelfde gebeurde onder zijn zoon Moulay as Sharif, die de stad Guzlan innam na weigering van de schatting. Toen de rebellen zagen dat ze niet konden winnen, gaven ze zich over in de hoop op clementie. Maar Moulay as Sharif gaf opdracht alle mannen te onthoofden en de vrouwen en kinderen werden weggevoerd.

Korte berichten
Van Perzië tot Egypte tot Marokko bestonden er slavenlegers van 50.000 tot 250.000 soldaten. Net zoals de Ottomaanse Janitsaren soldaten was Sultan Moulay Ismael gewoon om 10-jarigen uit de zwarte slavenfokkerijen en kinderhuizen te halen, ze te castreren en ze te trainen tot betrouwbare en gevreesde vechters, de “Bukhari”, omdat ze trouw zwoeren aan de Sultan. Hij had er 25.000 in zijn hoofdstad en 75.000 in de garnizoensstad Mahalla.

Guinee (Afrika, nu 85% moslim) kwam in de 18e eeuw onder moslimoverheersing. In 1823 zag major Laing een “slavenstad” in Fabala. De slaven werkten voor het opperhoofd in de landbouw.

Het Oost-Afrikaanse rijk van de beroemde Sultan Sayyid Saíd, met zijn hoofdstad Zanzibar (1806-1856), “was gegrondvest op slavernij (…) slaven werden verscheept naar de markten van Arabië en Perzië als huispersoneel en concubines.”

Ronald Segal, die met de islam sympathiseert, vermeldt dat Afrikaanse kinderen van 10-11 jaar in grote aantallen gevangen genomen werden om getraind te worden voor het moslimleger.

Volgens een schatting van Paul Lovejoy in “Transformations in Slavery, 1983” werden alleen in de 19e eeuw ongeveer 2.000.000 slaven van Afrika en de Rode Zeekust naar de islamitische wereld overgebracht, waarbij door het hoge sterftecijfer van 80 tot 90 mensen stierven voor ze hun bestemming bereikten.

In de 18e eeuw was het aantal daadwerkelijk geleverde slaven ongeveer 1.300.000.

Lovejoy schat dat tot de 19e eeuw in totaal 11.512.000 zwarte Afrikanen naar de islamitische wereld zijn overgebracht als slaven, terwijl Raymond Mauvy (geciteerd in “The African Slave Trade from the Fifteenth to the Nineteenth Century, UNESCO, 1979”) het aantal van 14.000.000 noemt, inclusief 300.000 slaven in de 1e helft van de 20e eeuw.

Muray Gordon, “Slavery in the Arab World”, stelt het totale aantal zwarte slaven door moslim handelaren verkregen op 11.000.000; ongeveer hetzelfde aantal dat de Europeanen naar hun kolonies in de Nieuwe Wereld brachten.

Aan het einde van de 18e eeuw transporteerden karavanen uit Darfur zo`n 18.000 tot 20.000 slaven in één enkel transport naar Cairo.

Zelfs nadat Europa in 1815 de slavernij had afgeschaft en de moslimregeringen gedwongen had er mee te stoppen: “In 1830 had de Sultan van Zanzibar 37.000 slaven per jaar; in 1872 verlieten 10.000 tot 20.000 slaven per jaar de haven Suatin (in Afrika) naar Arabië.”

Barbarijse zeerovers
Kahn geeft in zijn boek een uitgebreide beschrijving over het lot van Europeanen die door toedoen van de Barbarijse zeerovers in Noord-Afrika in slavernij raakten. Verder beschrijft hij het lot van slaven in diverse landen: Arabië, Sindt (India), de slaven die door het leger werden opgenomen, die in fabrieken moesten werken, die in paleizen en aan hoven moesten werken, in huishoudens en op het land. Hij beschrijft het lot van vrouwen die in seksslavernij raakten en in concubinaat moesten leven. Ook komen de eunuchen en schandknapen aan de orde, die in overvloed aanwezig waren. De reden dat er in de islamitische Arabische wereld bijna geen zwarten leven, komt doordat de overgrote meerderheid van de slaven werd gecastreerd.

Kahn gaat ook in op de slavenhandel, de oorsprong van de slavenhandel, de prijs die slaven opbrachten en de slavenhandel tussen verschillende landen. Hij gaat ook in op de Europese slaven. Hij citeert Lewis als volgt:

“In Europa was er een belangrijke handel in slaven, moslims, Joden en heidenen en zelfs orthodoxe christenen en Oost-Europese slaven. Algemeen bekend als Sagaliba (slaven). Ze werden langs drie hoofdroutes aangevoerd: over land via Frankrijk en Spanje; vanuit Oost-Europa via de Krim en overzee over de Middellandse Zee (…). Sommigen werden gevangen tijdens overvallen op Europese kusten, vooral in Dalmatië. De meesten werden geleverd door Europese, vooral Venetiaanse, slavenhandelaren, die ladingen van hen leverden naar de markten in Spanje en Noord-Afrika ”

De Europese slavinnen werden speciaal gevraagd voor dienst in koninklijke paleizen en als concubines en in de vestigingen van de rijken in Marokko, Tunesië, Algerije en Libië.

Korte berichten
In 1544 werd het eiland Ischia bij Napels geplunderd en 4.000 inwoners werden gevangen genomen, terwijl er 9.000 inwoners van het eiland Lipari aan de noordkust van Sicilië als slaven werden meegenomen.

In 1663 plunderde het Turkse piratenopperhoofd kustnederzettingen bij Granada in Spanje en voerde 4.000 mensen in slavernij mee.

In 1625 veroverde Barbarijse zeerovers het eiland Lundi in het Kanaal van Bristol en plantten er de vlag van de islam. Vanuit die basis plunderden ze de omliggende steden en dorpen en pleegden daden van plundering en moord. Volgens Milton:

“Dag aan dag vielen ze ongewapende vissersgemeenschappen aan, namen de inwoners mee en staken hun huizen in brand. Aan het einde van de vreselijke zomer van 1625 telde de burgemeester meer dan 1.000 vissersboten die vernield waren en een vergelijkbaar aantal mensen dat in slavernij was weggevoerd.”

Tussen 1609 en 1616 veroverden de Barbarijse zeerovers een verbijsterend aantal van 466 Engelse handelsschepen.

In 1627 ondernam Murad Rais, een Europese bekeerling tot de islam, die leider van de Barbarijse zeerovers was geworden in de rovershoofdstad Salee in Marokko, een plundertocht en slavenjachtcampagne naar IJsland. Na het anker te hebben laten vallen in Reykjavik plunderden zijn strijdkrachten de stad en kwamen terug met 400 mannen en vrouwen en kinderen, die ze in Algiers verkochten. In 1631 maakte hij met een brigantijn met 200 piraten een tocht naar de kust van Zuid-Ierland, plunderde Baltimore en nam 237 mannen, vrouwen en kinderen mee naar Algiers.

”What of the people of the town of Baltimore in Ireland, all carried off by “Corsairs” Raiders in a single night”

De Barbarijse slavenjacht van de moslimpiraten hadden een behoorlijk effect op Europa. Frankrijk, Engeland en Spanje verloren duizenden schepen, wat de overzeese handel veel schade toebracht. Grote delen van de kust van Spanje en Italië waren tot in de 19e eeuw nagenoeg door hun bewoners verlaten. De visserij werd praktisch verwoest.

Paul Baeplers boek “White Slaves, African Masters: An Anthology of American Barbary Captivity, Narratives” geeft een lijst van verslagen van negen Amerikanen die in Noord-Afrika gevangen gehouden zijn. Volgens zijn boek waren er in 1620 in Algiers meer dan 20.000 blanke christelijke slaven. Hun aantal nam toe tegen 1630 tot 30.000 mannen en 2.000 vrouwen, etc. ... De Barbarijse piraten namen gedurende drie eeuwen jaarlijks gemiddeld 5.000 Europeanen in slavernij gevangen.

In 1658 zag Consul d’Arvieuw hoe christelijke slaven, Polen, Russen en Circassiërs, als dieren op de slavenmarkt te koop stonden.

Oost-Europa
Enorme aantallen slaven kwamen van de Krim, de Balkan en de steppen van West-Azië naar de islamitische markten. B. D. Davis klaagt: “Tataren en andere Zwarte Zeevolken verkochten miljoenen Oekraïners, Georgiërs, Circassiërs, Armeniërs, Bulgaren, Slaven en Turken, zonder veel ruchtbaarheid”.

De Krim-Tataren verkochten tussen 1468 en 1694 ongeveer 1.750.000 Oekraïners, Polen en Russen. Volgens andere schattingen exporteerden de Krim-Tataren jaarlijks 10.000 slaven; totaal 2.500.000 alleen al naar het Ottomaanse Rijk. De Tataarse slavenjagers kwamen terug met:

18.000 Polen in 1463;
100.000 uit Lvov in 1498;
60.000 uit Zuid-Rusland in 1515;
50.000 tot 100.000 uit Galicië in 1516;
800.000 uit Moskou in 1571;
50.000 uit Polen in 1612;
60.000 uit Zuid-Rusland in 1646;
100.000 uit Polen in 1648;
300.000 uit de Oekraïne in 1654;
400.000 uit Vilynia in 1676;
en duizenden Polen in 1694.

Behalve deze grote vangsten deden ze talloze kleinere Jihad-rooftochten in dezelfde periode, wat ook duizenden slaven opleverde. Deze aantallen slaven moet men vergelijken met de grootte van het Krim-Tartaarse Kahnaat, dat slechts ongeveer 400.000 mensen telde.

Tot zover dit deel.

Het volgende deel bestaat uit beschrijvingen van de invallen in het zuidoosten van Europa, de veldslagen en de wreedheden uitgevoerd door de Ottomanen.

Door: “Henk der Niederländer”

https://ejbron.wordpress.com/2020/03/20 ... e-boom-20/


Zie voor de rest van deze reeks ook in het Bronnencentrum:

Vrucht van de boom
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)


Terug naar “Islam in het nieuws”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 6 gasten