Premier Erdogan speelt hoog spel

In dit forum bespreken wij de onlusten en andere uitwassen van de islamitische revolutie.
Ariel
Berichten: 78573
Lid geworden op: wo apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Premier Erdogan speelt hoog spel

Bericht door Ariel »

Niet onze schuld roept Erdogan. Jullie moeten niet zo zeuren.
Turkije geeft EU schuld van 'sofagate' met Van der Leyen

Wat ging er nou mis bij de ontmoeting tussen de Europese Commissievoorzitter Ursula von der Leyen en de Turkse president Erdogan woensdag? Von der Leyen kreeg bij de ontmoeting geen stoel naast hem, maar moest op de bank zitten. Niet onze fout, zegt Turkije nu.

Voor de ontmoeting in Ankara waren twee stoelen neergezet en even verderop stonden twee banken tegenover elkaar. Van der Leyen moest plaatsnemen op een van de banken, omdat de stoelen bezet waren door Erdogan en de meegereisde EU-president Charles Michel.

Volgens de Turkse buitenlandminister Mevlut Cavusoglu is het 'oneerlijk' dat de Turkse autoriteiten vanwege de diplomatieke blunder worden bekritiseerd. "De opstelling van de stoelen was in overeenstemming met de suggestie van de Europese Unie", aldus de minister. "Aan de eisen en suggesties van de EU-zijde werd voldaan en het juiste protocol werd tijdens de bijeenkomst toegepast."

De minister deed zijn uitspraken nadat de Europese Commissie duidelijk had gemaakt teleurgesteld te zijn in het incident, dat op sociale media leidde tot beschuldigingen van onder meer seksisme. Michel zei gisteravond de situatie te betreuren en dat de EU-leiders hadden besloten om zich te focussen op de inhoud van de ontmoeting in plaats van het 'publieke incident'.
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.
Ariel
Berichten: 78573
Lid geworden op: wo apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Premier Erdogan speelt hoog spel

Bericht door Ariel »

‘Sofagate’ bezorgt EU-president slapeloze nachten

Na drie slapeloze nachten neemt de Europese Raadsvoorzitter Charles Michel ‘zijn deel van de verantwoordelijkheid’ op voor de zogenoemde ‘sofagate’ bij de Turkse president Recep Tayyip Erdogan. Die ontving hem en voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie dinsdag in Ankara, maar had voor laatstgenoemde geen stoel klaarstaan. ,,Vernederend en betreurenswaardig’’, zegt de Belg in een interview met een aantal Europese kranten.

De vrouwonvriendelijke ontvangst veroorzaakte een storm van kritiek in Europa. Vooral omdat het bezoek van Von der Leyen en Michel aan de Turkse president mede in het teken stond van de eerbiediging van mensen- en vrouwenrechten. De Turkse terugtrekking uit de Istanboel-conventie, die geweld tegen vrouwen bestrijdt, was een belangrijk punt op de agenda. Turkije en de EU geven elkaar de schuld voor het incident. De Turken beweren dat er op aanwijzing van de EU geen stoel voor Von der Leyen was klaargezet, maar volgens de EU mochten ze de ontvangstruimte vooraf niet zien.

Charles Michel hield zich tot nu toe stil in de hoop dat de storm over zou waaien, maar veranderde van gedachten. ,,Ik neem mijn deel van de verantwoordelijkheid op voor het incident’’, tekende De Tijd op uit zijn mond. ,,De beelden zijn schokkend. De opstelling van de stoelen was vernederend en dat is zeer betreurenswaardig. Ik slaap niet goed meer sinds het sofa-incident. De film blijft constant door mijn hoofd spelen.’’

Niet alle argumenten klinken volgens de Vlaamse zakenkrant even overtuigend. ,,Ursula von der Leyen maakte de Turken de boodschap over vrouwen- en mensenrechten over. Als ik tussenbeide was gekomen om een stoel aan te bieden, was dat mogelijk paternalistisch overgekomen.’’

Charles Michel
Michel legt een deel van de verantwoordelijkheid bij de Turken. Het protocol van de Europese Raad kreeg de dag voor de ontmoeting geen toegang tot de zaal en ontving ook geen gedetailleerde informatie over de opstelling van de stoelen, staat in een nota van zijn protocoldiensten.

Pikorde
Pittig detail is volgens de krant dat Von der Leyen vanwege het coronavirus geen eigen protocoldiensten zond en daardoor aangewezen was op de afspraken die de medewerkers van Michel maakten. Die protocoldienst zette de Europese Raadsvoorzitter ‘hoger in de pikorde’ dan Von der Leyen, terwijl bij zulke bilaterale ontmoetingen nooit een protocollair onderscheid wordt gemaakt tussen de twee topfuncties. Voor de voorgangers van Michel en Von der Leyen - Donald Tusk en Jean-Claude Juncker - stonden wel gelijke stoelen klaar, aldus de krant.

Achteraf is het makkelijk om te zeggen dat het fout was niet te reageren, geeft Michel toe. ,,Ik was bang een incident te creëren. We hebben maanden hard gewerkt om een positieve boodschap over te brengen in Turkije. Als ik op een zichtbare manier voor de camera had gereageerd, zou ik die inspanningen en voorbereidingen teniet hebben gedaan.’’

De Europese Raadsvoorzitter moest naar eigen zeggen ‘heel snel’ zijn houding bepalen toen hij geconfronteerd werd met de situatie. Volgens de krant menen diplomaten niettemin dat Erdogan niet negatief zou hebben gereageerd op de vraag de stoelen aan te passen. ‘Turkije is de vragende partij voor een deal: het land kreunt onder corona en de economie is in vrije val, onder meer door het wegblijven van toeristen', luidt het.

Dictator
Erdogan én Michel, die niet tussen beide kwam maar ogenschijnlijk onbewogen plaatsnam naast Erdgan, wordt onder meer seksisme verweten. De Italiaanse premier Draghi noemde Erdigan vrijdagavond een van de ‘dictators’ bij wie je geen blad voor de mond moet nemen. Ook de Franse minister van Europese Zaken en de Oostenrijkse buitenlandminister reageerden verontwaardigd.
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.
Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 50916
Lid geworden op: wo jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Premier Erdogan speelt hoog spel

Bericht door Pilgrim »

LONGREAD – Erdoğanistan: De nieuwe islamitische supermacht?

Geplaatst op 11 april 2021

Afbeelding

“Het was een heel bijzondere dag, de 24e juli [2020]”, zei Gilles Kepel, Frankrijk´s vooraanstaande islamdeskundige. “Het was bedevaartstijd naar Mekka en vanwege de pandemie was er niemand! Het was de verjaardag van het Verdrag van Lausanne, de oorsprong van het moderne Turkije binnen haar huidige grenzen. Erdoğan wilde de arm van de seculiere Atatürk omdraaien, die de oude basiliek van de Hagia Sophia in een museum veranderd had, dat hij ´de mensheid´ had geschonken. Erdoğan… veranderde haar weer in een moskee.”

Dit was het moment, merkte Kepel op – die juist een boek met de titel “Le Prophète et la Pandémie” (“De profeet en de pandemie”) had gepubliceerd – waarop de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan de nieuwe leider van de oemma of de globale islamitische gemeenschap is. “Erdoğan probeert op te treden als de kampioen van de islam, net zoals ayatollah Khomeini in het jaar 1989.”

Zowel Khomeini als Erdoğan schijnen vastbesloten geweest te zijn om het secularisme en de verbindingen tot de westelijke cultuur uit hun desbetreffende landen uit de weg te ruimen, een strijd tegen Saoedi-Arabië om de hegemonie van de islamitische wereld te voeren en hun samenlevingen nieuw te islamiseren. Voor Khomeini bijvoorbeeld zag je nauwelijks gesluierde vrouwen in Teheran, en Erdoğan voerde de versluiering weer in de Turkse samenleving in.

De Iraanse moellahs konden ook het gebruik van het woord “islamofobie” aan de internationale arena opdringen, maar nu is het Turkije dat de ideologische vervolging van “islamofoben” aanvoert. Onder het beschermheerschap van de Turkse diplomaat Volkan Bozkir, president van de 75e vergadering van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, vierde de VN zojuist de “Internationale dag tegen islamofobie”, en secretaris-generaal António Guterres persoonlijk veroordeelde nadrukkelijk een “epidemie van islamofobie”. Erdoğan promootte zijn wereldwijde campagne van het tot slachtoffer maken door “islamofobie”, terwijl het in werkelijkheid de critici van de extremistische islam zijn die in gevaar zijn en vaak gedood worden.

Deze groteske en schaamteloze conferentie werd door de Organisatie voor Islamitische Samenwerking (OIC) georganiseerd, een organisatie die is samengesteld uit 57 hoofdzakelijk islamitische landen en “Palestina”. In de OIC bestraffen landen zoals Pakistan “blasfemie” met de dood; Saoedi-Arabië geeft zweepslagen aan bloggers zoals Raif Badawi en sluit ze op, en Turkije vult haar gevangenissen met schrijvers en journalisten, om slechts enkele leden van de OIC te noemen.

Op die 24e juli 2020 daagde Erdoğan Europa en het Westen uit door zich de sinds duizend jaar grootste kerk van het oostelijk christendom weer toe te eigenen. De ontbrekende reactie van het Westen overtuigde hem er hoogstwaarschijnlijk van dat dit het juiste moment was. Niemand schonk er aandacht aan of protesteerde er tegen.

In tegenstelling tot Iran en Saoedi-Arabië is Turkije een democratie. Ze bevindt zich in gesprekken met de Europese Unie over een mogelijk lidmaatschap; ze wordt in Washington verwend; ze heeft het op een na grootste leger van de NAVO en geldt als de poort van Azië naar Europa.

De “Financial Times” (FT) heeft aan Erdoğan´s grote plan voor hegemonie een serie analyses gewijd. In Afrika bijvoorbeeld heeft de Turkse president in de afgelopen 15 jaar een mega herstart van zijn allianties aangevoerd. Sinds 2009 heeft Turkije het aantal ambassades van 12 naar 42 uitgebreid. Erdoğan was zelfs vaak een bezoeker en ondernam reizen naar meer dan 20 hoofdsteden. De regering heeft zich ten doel gesteld om het handelsvolume van Turkije met Afrika de komende jaren naar $ 50 miljard te verdubbelen, wat bijvoorbeeld overeenkomt met een derde deel van haar huidige handel met de Europese Unie.

Turkije heeft ook de Balkan als slagveld gekozen – “de regio is” – volgens de FT – “symbolisch zeer belangrijk, omdat een groot deel daarvan tijdens het Ottomaanse rijk door Istanboel geregeerd werd”. Dan is er Europa:

“Meerdere Europese landen lieten zich bezorgd uit over de activiteiten van de Turkse geheime dienst op hun grondgebied en de inzet van door de staat opgeleide Turkse imams om de diaspora te bespioneren.”

Het lijkt Erdoğan´s doel in Europa te zijn om de Turkse diaspora als politiek instrument van druk op landen (vooral op Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, België en Nederland) en als basis voor zijn eigen hegemonie te gebruiken.

In de Kaukasus ondersteunde Turkije de oorlog van Azerbeidzjan tegen Armenië in Nagorno-Karabach, vermoedelijk om een Turks-islamitische corridor tussen Azerbeidzjan, Turkije en ander islamistische landen te creëren. Erdoğan zet blijkbaar ook huurlingen in. De Indiase media berichtten van een contingent dat naar Kasjmir gestuurd werd om Pakistan te ondersteunen. Turkije had daarvoor al “Sadat”-huurlingen tegen de Armeniërs en in de Libische en Syrische burgeroorlogen gestuurd.

In de nieuwste editie van “Revue des deux mondes” merkte de Franse filosoof Michel Onfray op dat er sprake is van een botsing van de civilisaties en dat Erdoğan nu de “islamistische” kant aanvoert. “Het begon in 1989 met de fatwa tegen Salman Rushdie”, schreef hij.

“Geen westelijk land reageerde, behalve met woorden – alsof ze dachten dat een verbale toverspreuk zou kunnen functioneren! Met de onthoofding van de leraar Samuel Paty werd dit joodse christendom aangevallen – in Armenië valt d eislam het oudste christendom in Europa aan... Europa is bang voor Erdoğan en zijn vermogen om schade te veroorzaken. Deze kracht bedreigt, beledigd, valt aan [en] ondersteunt diegenen die ons bedreigen, beledigen en aanvallen.”

Dat, aldus Onfray verder, was de betekenis van de Turkse agressie tegen Nagorno-Karabach:

“Armenië wordt door Azerbeidzjanen en islamitische Turken aangevallen, die willen dat het volledig verdwijnt. Het is het resultaat van een civilisatieoorlog. Wat er in dit land, de wieg van de christelijke civilisatie, gebeurt, is hetgeen wat ons hier in het graf van de joods-christelijke civilisatie zelf te wachten staat. De in Armenië verloren slag is de eerste van een in het Westen gevoerde oorlog tegen de joods-christelijke civilisatie.”

Erdoğan heeft niet eens geprobeerd zijn ideologische visie te verbergen. “De halvemaan en de ster verfraaien nu dankzij de inspanningen van onze Azerbeidzjaanse broeders en zusters de hemel van Nagorno-Karabach”, proclameerde de Turkse president na de oorlog. “De Azerbeidzjaanse vlag wappert trots boven Nagorno-Karabach als symbool voor de dapperheid van onze martelaren.”

Een van Erdoğan´s adviseurs, de gepensioneerde Turkse generaal Adnan Tanrıverdi, die het huurlingenbureau “Sadat” oprichtte, articuleerde de visie van een uniforme islamitische supermacht. Zijn strategische studiecentrum voor advocaten noemde het “Asrica”, de Unie van Afrika en Azië, 61 landen, waarvan de hoofdstad Istanboel is en die onder het beschermheerschap van dit “Erdoğanistan” staat. Daartoe behoren 12 landen van het Midden-Oosten, namelijk Bahrein, Verenigde Arabische Emiraten, “Palestina”, Irak, Qatar, Koeweit, Libanon, Syrië, Saoedi-Arabië, Oman, Jordanië en Jemen; acht landen in Centraal-Azië: Azerbeidzjan, Kazachstan, Kirgizië, de Turkse Republiek Noord-Cyprus, Oezbekistan, Tadzjikistan, Turkije en Turkmenistan; vier landen in het Verre Oosten: Afghanistan, Bangladesh, Iran en Pakistan; drie in Zuidoost-Azië: Brunei, Indonesië en Maleisië; zes landen in Noord-Afrika: Algerije, Tsjaad, Marokko, Libië, Egypte en Tunesië; zes landen in Oost-Afrika: Djibouti, Eritrea, de Comoren, Mozambique, Somalië en Soedan; tien landen in Noordwest-Afrika en Zuid-Amerika: West-Sahara, Gambia, Guinee, Guinee-Bissau, Mali, Mauritanië, Senegal, Sierra Leone, Guyana en Suriname; acht landen in Zuidwest-Afrika: Benin, Burkina Faso, Gabon, Kameroen, Niger, Nigeria en Togo; en vier landen in Europa: Albanië, Bosnië-Herzegovina, Kosovo en Macedonië.

Turkije wil blijkbaar een groot neo-Ottomaans imperium zijn en het enige dat de islamitische wereld kan aanvoeren. De verandering van de Hagia Sophia in een moskee schijnt als keerpunt in de islamitische geschiedenis bedoeld geweest te zijn, dat de oprichting van een machtige liga van islamitische naties aankondigt, die onder Turkse leiding het Westen het hoofd moet bieden.

Turkije wordt omringd door drie zeeën: de oostelijke Middellandse Zee, de Zwarte Zee en de Egeïsche Zee. Turkije heeft onlangs een grote marinemanoeuvre gehouden. Het Turkse ministerie van Defensie maakte bekend dat er 82 oorlogsschepen, 17 marinevliegtuigen, amfibietroepen, luchtmachteenheden en teams voor speciale commando-operaties aan de oefeningen deelnamen, die eindigden op 8 maart.

“Blue Homeland” – “Mavi Vatan” in het Turks – is het geopolitieke concept dat Erdoğan´s agenda voor de komende jaren kenmerkt. Door de nationalistische admiraal Cem Gurdeniz ontworpen, is het de “diplomatie van manoeuvres en oorlogsschepen” die “de terugkeer van Turkije naar de zee, de vereniging tussen Anatolië en het oostelijke Middellandse Zeegebied” nastreeft. Het doel is duidelijk: de zee te controleren, de energiebronnen te controleren en zijn invloed door te drukken. Erdoğan kondigde aan dat ze niet meer de “Egeïsche Zee”, maar “Zee van de eilanden” zal heten.

Ankara bevindt zich op een koers van een botsing met Griekenland en Cyprus om uit te zoeken wie het recht heeft op het gebruik van de olie- en gasvoorraden in de oostelijke Middellandse Zee. “U zult begrijpen dat Turkije de politieke, economische en militaire macht heeft om immorele kaarten en opgelegde documenten te verscheuren”, zei Erdoğan.

Turkije heeft problemen met Cyprus, dat, in tegenstelling tot de Turken, tot de Europese Unie behoort, maar niet tot de NAVO. Turkije, da tin 1974 een invasie van het eiland uitvoerde, is nog steeds het enige land dat het door Turkije bezette Noord-Cyprus als staat erkent. De Republiek Cyprus, die overwegend Grieks-Cypriotisch is, wil zaken doen met buitenlandse energieondernemingen, terwijl Turkije in het noorden van het eiland economische rechten wil in de wateren die Cyprus als eigendom beschouwt.

Terwijl de nieuwe sultan zijn invloed op Syrië, Libië en de Kaukasus uitbreidt, breidt hij deze ook uit naar de Middellandse Zee. Voor het pacifistische Europa bestaat deze zee alleen maar als het er om gaat migranten op te nemen.

Tijdens een officieel bezoek aan Parijs op 5 januari 2018 sprak president Erdoğan tegenover de leiders van de Franse Raad voor islamitische godsdiensten de volgende provocatieve zin uit: “De moslims van Frankrijk staan onder mijn bescherming.” Dit was de eerste zin van een onderzoek van het Franse “Journal du Dimanche”. Meerdere berichten, die de Generale directie voor binnenlandse veiligheid (DGSI) aan het Elysée-paleis stuurde en die de krant kon inzien, onthullen de omvang, de vormen en de doelen van een “echte infiltratiestrategie” over netwerken, die door de Turkse ambassade en de Turkse geheime dienst, MIT, worden bijgehouden. “Ze ageren hoofdzakelijk binnen de Turkse immigratiepopulatie, maar ook via islamitische organisaties en in de afgelopen tijd ook in het lokale politieke leven door de ondersteuning van gekozen ambtenaren.”

“Deze acties hebben verschillende doelen”, becommentarieerde de journalist Mohamed Sifoui.

“Ten eerste om het imago van het Turkse regime in de diaspora en in de Franse samenleving te verbeteren. Ten tweede om Erdoğan´s imago koste wat het kost te verdedigen. En tenslotte natuurlijk de verbreiding van een ´islamistische´ visie van de islam.”

Sifaoui haalt als voorbeeld de nieuwste door de Franse president Emmanuel Macron gewenste charta aan, de in de wet vastgelegde charta van de grondbeginselen, die de “republikeinse grondbeginselen” versterkt, waarover op dit moment in het parlement gediscussieerd wordt:

“Ze werd op verzoek van Ankara niet door de beide Turkse verenigingen ondertekend, omdat het om een charta gaat die aan de voor de republiek belangrijke grondbeginselen herinnert en die het Turkse regime duidelijk afwijst... Wat het Turkse regime doet, is het gebruik van zijn diaspora als Trojaans paard.”

“Het “Brookings Insitute” schreef in 2019:

Volgens informatie van het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken werden er 151 imams door Turkije gestuurd (dat in de afgelopen tien jaar een stroom van contacten met moslims in heel Europa heeft gelegd)...”

Net zoals Turkije 400 van de 2.500 moskeeën in Frankrijk controleert. Het is Ahmet Ogras, schijnbaar gevestigd in het milieu rondom Erdoğan, die twee jaar lang de symbolische functie van president van de Franse Raad voor islamitische godsdienst bezat – omdat de Turkse kiezers in Frankrijk over het algemeen meer voor Erdoğan zijn dan die in Turkije. Bij de presidentsverkiezingen in 2014 won Erdoğan 66% van de stemmen van Turkse staatsburgers in Frankrijk, vergeleken met slechts 51,79% in Turkije. Turkse immigranten van de eerste en de tweede generatie in Frankrijk kijken nog steeds Turkse televisie, die zich heel sterk aan Erdoğan´s macht onderwerpt. Op Franse openbare scholen zijn 180 leraren, die rechtstreeks door Ankara benoemd werden, verantwoordelijk voor les in de Turkse taal.

Deze inspanningen vormen het grote veroveringsproject van Erdoğan, de islamiseerder.

Erdoğan heeft onlangs Turkije teruggetrokken uit een internationaal verdrag ter voorkoming van geweld tegen vrouwen. Met deze beslissing schijnt de president vastbesloten te zijn om de straffeloosheid met betrekking tot moord op vrouwen en “eermoorden”, zoals die in Turkije aan de orde van de dag zijn, de vergroten.

In Erdoğan´s Turkije worden schoolboeken herschreven om Joden en christenen Gavur, “ongelovigen”, te noemen. Dit blijkt uit een nieuw onderzoek, dat gepubliceerd werd door het Instituut voor de bewaking van vrede en culturele tolerantie in de schoolopleiding (IMPACT-se). Vroegere Turkse leerboeken noemden de leden van de beide religies “volkeren van het boek”. “Schoolboeken worden als wapen bij Erdoğan´s pogingen gebruikt om de Turkse samenleving te islamiseren en terug te gaan naar een nostalgische tijdperk van Turkse heerschappij”, schreef Marcus Sheff, de voorzitter van IMPACT-se.

Dit zijn enkele resultaten van het onderzoek: de jihad werd in leerboeken ingevoerd en veranderd in de “nieuwe normaliteit”, waarbij het martelaarschap in de strijd werd verheerlijkt. Er werden etnisch-nationalistische religieuze doelen van het neo-Ottomanisme en het pan-Turkisme gedoceerd. Daarbij wordt de islam als politieke factor beschreven, waarbij wetenschap en technologie ingezet worden om zijn doelen te bereiken. Er ligt een zwaartepunt op concepten als “Turkse wereldheerschappij” en “Turks of Ottomaans ideaal van de wereldorde”. Het “Turkse bekken” strekt zich volgens het leerplan uit van de Adriatische Zee tot aan Centraal-Azië. Het leerplan neemt een anti-Amerikaanse houding in en toont sympathie voor ISIS en Al-Qaida. Turkije neemt anti-Armeense en pro-Azerbeidzjaanse standpunten in. De identiteit en de culturele behoeftes van de Koerdische minderheid worden nog steeds grotendeels verwaarloosd. De pogroms van 1955 tegen de Griekse gemeenschap in Istanboel worden geïgnoreerd.

Op de scholen zijn tijdens de ambtsperiode van Erdoğan kaarten op scholen verschenen die de uitbreiding van de Turkse macht voorstellen. Er wordt verwezen naar het “Turkse erfgoed van de Adriatische Zee tot aan de Chinese muur”: “Turkse cultuurgoederen zijn te vinden in een reusachtige regio, te beginnen bij de landen van Centraal- en Oost-Azië zoals China en Mongolië, tot aan Herzegovina en Hongarije toe…”

“Wij zijn een grote familie van 300 miljoen mensen van de Adriatische Zee tot aan de Chinese muur”, zei Erdoğan in een toespraak in Moldavië.

Europa, de VS, de NAVO en de vrije wereld zouden ermee kunnen beginnen om zich zorgen te maken. Erdoğan schijnt het doel te hebben om de nieuwe “islamistische” wolf in schaapskleren te zijn.

Bron: de.gatestoneinstitute.org

Vertaling: Daniel Heiniger

Bron oorspronkelijk artikel: gatestoneinstitute.org

Door: Giulio Meotti

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

https://ejbron.wordpress.com/2021/04/11 ... upermacht/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)
Plaats reactie