POLITICVS

"Opinies" is een collectie van korte teksten (van 500 tot 750 woorden) waarin de auteur zijn opinie over courante islam-gelinkte gebeurtenissen uiteen zet. Indien je jouw opinie gepubliceerd wil zien kan je ze hier kwijt. Geef ons ook je naam en email adres. De tekst moet wel van jouw hand zijn.
Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 36916
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Wo Dec 27, 2017 1:13 am

Afbeelding

De e-mails die ik regelmatig van mijn achterneef krijg maken vaak deel uit van een nieuwsbrief die hij regelmatig naar een aantal mensen toestuurt (waaronder mij). In overleg met hem heb ik besloten ze ook te bundelen in aparte topic, net als de artikelen van Numan. De nieuwsbrief heet POLITICVS (spreek uit als Politikoes). Zijn pseudoniem is ook Politicvs.

POLITICVS

Notities over waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 1 - 24.12.2017

Dit is een nieuwe nieuwsbrief over het herfsttij van de westerse beschaving. Het dient als aantekenboek voor onze observaties van de hoop en wanhoop van het westen waar regressief links haar dodelijke ideologieën verspreidt, waar de soixante-huitards de gremia van de macht domineren en supranationale gouvernementele regimes van overheden en corporaties de ons bekende wereld verwoesten met schuldecononieën en massa-immigraties. Deze nieuwsbrief zal bevatten: nieuwscommentaren, altmedia-verslagen en boekbesprekingen.

Het eerste jaar van Trump

Het eerste jaar van Trump spoedt ten einde en hier en daar is men reeds begonnen de balans op te maken. De Washington Examiner publiceerde een lijst van 81 Trump successen van het afgelopen jaar, met een puntsgewijze opsomming:

http://www.washingtonexaminer.com/year- ... le/2644159

Het bijzondere, echter, van Trumps opkomst is niet alleen een imposante lijst van politieke daden, maar ook, en vooral, de enorme indruk die hij heeft gemaakt op zijn vijanden, die zich in eerste instantie niet in een ver buitenland, maar vooral in Amerika zelf, en dan in het bijzonder in zijn eigen partij en de Democratische partij manifesteren. Schrijver en commentator Andrew Klavan memoreerde recentelijk een klassieke spreuk betreffende politieke en staatkundige ondergang: “Whom the gods would destroy, they first make mad.” Totale waanzin, zo beredeneert hij, heeft zich meester gemaakt van de linkse instituties die alle vormen van leugen, list en bedrog aanwenden om Trump beentje te lichten.

Resistance is Futile | The Andrew Klavan Show Ep. 427:



In hun nimmer aflatende aanvallen op Trump hebben die instituties niet alleen hun ware gezicht laten zien, maar zijn ze ook ten prooi gevallen aan een pathologische razernij die maakt dat ze gedurig in hun eigen zwaard vallen. Een korte blik op vijf instituties:

1. De entertainment-industrie/Hollywood. De openbaring van alle sex/pedo-schandalen had vooral ten doel een klimaat te creëren waarin men gemakkelijker Trump van dergelijke wandaden zou kunnen beschuldigen. Tot dusverre heeft het vooral Hollywood zelf te kijk gezet als een perverse en gedegenereerde zedenjungle, waarin nogal wat kopstukken onherstelbare schade opgelopen hebben. Het politiek correcte denken heeft inmiddels vele filmplots aangetast. Het meest deplorabele voorbeeld is wel de laatste rotte vrucht van de Star Wars-franchise waarin alle ingrediënten van de heldensaga van weleer in hun exacte tegendeel verkeerd zijn. Sargon of Akkad/Carl Benjamin gaf in mijn ogen de beste en scherpste analyse:

Sargon of Akkad: Gender Wars, The Last Snowflake:



En zo graaft Hollywood haar eigen liederlijke graf.

2. De academie. De universitaire wereld is al vele jaren notoir links en het behoeft dan ook geen verbazing te wekken dat men in haar gelederen bijna uitsluitend Trump-haters vindt. Echter, in recente jaren zijn er verscheidene zorgwekkende totalitaire en repressieve tendenzen waar te nemen. Universiteiten in het westen bezuinigen op kleine vakgebieden, maar pompen grote bedragen in ‘disciplines’ als diversity-studies, gender-studies, en dergelijke, met duidelijk ideologisch-programmatische doelstellingen. Ook in Nederland is dat te merken: nieuwe posities worden gecreëerd voor diversiteitsbewakers en sommige universiteiten maken geheime opnamen van colleges voor het controleren en in de juiste banen leiden van de intellectuele inhoud. De facto betekent dit het einde van de academische vrijheid en een kolossale aanslag op de vrijheid van het woord. Afgelopen jaar zagen we de campus van Berkely veranderen in een slagveld, en een wat bescheidener slagveld openbaarde zich recentelijk aan de Canadese Wilfred Laurier University. Daar werd een (overigens linkse) docente, Lindsay Shepherd, voor een intern policor-tribunaal gesleept omdat ze met het oog op inhoudelijk balans een clipje had vertoond van Jordan Peterson (de Canadese psychologie-professor die veel school maakt met zijn aanvallen op de policor en zijn verdediging van Westerse waarden). Stefan Molyneux had een indringend (kerst)gesprek met Peterson over een seculiere visie op de Christelijke boodschap: ingeschapen waarden en de sacrale dimensie van individualiteit; en met (vanaf minuut 19) uiterst scherpe opmerkingen over Wilfred Laurier University, de verderfelijke invloed van corrupte universiteiten en hun uiteindelijke ondergang.

An Antidote to Chaos | Jordan Peterson and Stefan Molyneux:



Ook de academie krijgt eerder vroeger dan later de rekening thuisbezorgd: de aanvragen voor genoemde en andere universiteiten zijn inmiddels aan het teruglopen. En Wilfred Laurier University is ‘toast’, zoals ze in Amerika zeggen.

3. De media. Geen institutie is zozeer ‘over de rooie’ gegaan het afgelopen jaar als de zogenaamde Mainstream of Legacy Media. Niet alleen zijn alle reportages over Trump doortrokken van een onverholen en pathologische haat, ook de waarheid wordt vrijwel dagelijks geweld aangedaan. Niemand bij zijn rechte verstand kan nog langer geloof hechten aan de leugens van CNN, MSNBC, USA Today, de New York Times of de Washington Post. De corporatistische media (alle media kanalen in de VS die verenigd zijn onder een groepje van slechts 5 of 6 corporaties, en die daarmee hun autonomie en vrijheid zijn kwijtgeraakt) hebben tot op de dag van vandaag een onmiskenbare anti-Trump agenda. In zekere zin is dat goed nieuws: het laat op inverse wijze zien dat Trump op de goede weg is. Een humoristische maar ook onversaagde criticus van die media is Mark Dice die vele, korte clips maakt over de Mainstream-leugenfabriek en er ook een prima boek over schreef. Hier een recente video:

Mark Dice: They're So Desperate:



Ook Nederlandse media lopen aan de leiband van de corporatistische leugenfabriek, maar in de VS is inmiddels het verval ingezet. Wanhoop maakt zich meester van de MSM terwijl alternatieve media terrein winnen.

Afbeelding

4. De Deep State. De duistere krachten van het zgn. militair-industriële complex, van de geheime diensten, van de diepe ambtelijke en politieke krochten van Capitol Hill, en van de vele corporatistische lobby-groepen hadden niet gerekend op Donald Trump, en hebben zich nu diep in de kaarten laten kijken door hun nauwelijks verholen pogingen om de inmiddels gekozen president te vernietigen. Voor de opkomst van Trump was de Deep State nog niet echt een gangbaar begrip, maar inmiddels kent iedereen The Swamp en haar vele moerasmonsters. De anti-Trump campagnes, het Mueller-onderzoek in allereerste instantie, lijken allemaal gecoördineerd te zijn, en wat vorig jaar allang duidelijk was in de altmedia begint inmiddels ook door te dringen bij de enige grote nog min of meer pro-Trump mainstream-zender Fox News (wat hoofdzakelijk op het conto te schrijven is van de moedige inzet van Sean Hannity en Tucker Carlson), namelijk dat er sprake is van een duidelijk complot tegen de president. Bill Still doet verslag:

The Still Report 1951: The Shape of a Plot is Emerging:



De Clinton-machinerie is de primaire maar niet de enige schuldige; er ontvouwt zich een heel netwerk van gecompromitteerde en corrupte politici en ambtenaren. Zijn benoemingen te kwader trouw en zijn schimmige verleden als medewerker aan de Uranium One-deal hebben Mueller vleugellam gemaakt. Het is derhalve niet waarschijnlijk dat Trump hem zal ontslaan, en velen hopen dat Trump een speciaal onderzoek naar Uranium One zal gelasten. Aldus kan een deel van de Diepe Staat in haar eigen zwaard vallen.

5. De Nieuwe Wereld Orde. Het grootste anti-Trump beest is nauw verbonden met de krachten van de Deep State, en het is ook Trumps grootste uitdaging. Het is een internationale versie van de diepe staat en omspant het grote bankwezen, de verenigde naties, de internationale betrekkingen, de EU, en de meest universele versie van het globalisme en de diversiteits-, duurzaamheids- en multiculti-ideologie die fungeert als motor achter de massa-immigratie, de ontmanteling en islamisering van het westen. Niemand weet precies wat Trumps aanpak zal zijn (en misschien worstelt hij er zelf ook mee), maar er zijn vele hoopgevende signalen. Zijn voordracht in Polen klonk als een klok (‘verdediging van het westen’) en zijn recente aankondiging de Amerikaanse ambassade te verhuizen naar Jeruzalem wierp niet alleen de VN in een staat van ontreddering, maar was ook een strategische gelegenheid om de VS te positioneren tegen de wereldorde. De woorden van Nikki Haley schreven geschiedenis:

Nikki Haley at UN General Assembly on America embassy in Jerusalem (C-SPAN):



Significant in deze context is wellicht de vijandige verslaggave in het programma Morning Joe. Niet alleen is presentatrice Mika Brzezinski de dochter van één van de belangrijkste globalisten, ze verwijst ook prompt naar de president van de Council on Foreign Relations (CFR), Richard Haass - een gouvernementele organisatie die al vele decennia haar verwoestende werk achter de schermen uitvoert. Een mooie bloemlezing van de gebruikelijke verdachten.

What Nikki Haley Did At The UN Was An Embarrassment | Morning Joe | MSNBC:



Het is op dit moment moeilijk om in de toekomst te kijken, maar het zou wenselijk zijn indien de inmiddels door en door corrupte supranationale bouwwerken van de VN en de EU instorten op hun eigen voetafdruk zoals de Twin Towers. Trump heeft de steven gewend, en een nieuwe koers ingezet.

Dit zijn puntsgewijs de oorlogen van Trump. Geen president vóór hem heeft zoveel hooi op zijn vork genomen als Donald Trump. De westerse wereld, zo lijkt het, was ook nog nooit is zo’n groot moeras terecht gekomen. De somberste analytici zien in de huidige staat van het westen alle kenmerken van het decadente en op ondergang aangelegde Romeinse Rijk. Trump zou dan de laatste kans zijn (of de eerste en voornaamste leider in die laatste kans) om het westen nog te redden. Het eerste Trump-jaar lijkt veelbelovend, maar we weten nog niet hoe het verder gaat. Wel wordt er inmiddels levendig gediscussieerd over Trumps betekenis in de altmedia. Hier twee buitengewoon sympathieke commentatoren, de Christelijke visie van Greg Hunter, en de seculiere visie van Lionel Nation:

Greg Hunter Christmas Message 2017:



Donald Trump Is a Tactical and Strategic Political Genius and Is Without Peer, History Will Show:



De haat en leugens van de MSM ontnemen vaak het zicht op Trump, maar zo nu en dan blaast een bries de nevelslierten en de wolken voor een moment terzijde en worden de contouren van de man zichtbaar. Donald Trump is een Mount Everest vergeleken met de molshopen die hem vooraf gingen.

Afbeelding
Fraaie cartoon van Ben Garrison, die duidelijk laat zien wat er het afgelopen jaar met de zogenaamde dinosaur-media gebeurd is. Het verschaft ook een inkijkje in Garrisons voorkeuren. The Drudge Report is met z’n biljoe-nenpubliek waarschijnlijk het invloedrijkst, en Infowars door de militante aanpak waarschijnlijk van het grootste strategische belang. Toch heeft Garrison kennelijk een voorkeur voor inhoud en argumentatie, zodat Stefan Molyneux, Paul Joseph Watson, Jordan Peterson en Mike Cernovich wat extra volume krijgen in deze tekening. Wat ontbreekt (maar Garrison weidt er vast nog eens een leuke cartoon aan) is de dino van The Young Turks. Het media-station van Cenk Uygur lijkt altmedia, maar ontpopte zich meer en meer als links-propagandistische praatzender. Gesteund door geld van Soros en door Youtube in de watten gelegd (in tegenstelling tot vrijwel elke andere altmedia-zender werden ze niet geplaagd met censuur en demonetarisering) was het, net als de MSM, een uitgesproken anti-Trump en pro-Hillary kanaal. En net als de andere dino’s ligt het nu onder vuur: oude blogs van Cenk waarin hij ongeremd zijn sexisme en racisme etaleerde, hangen nu om de nek van media-man zoals de albatros om de nek van Coleridge’s oude zeeman.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 68878
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: POLITICVS

Berichtdoor Ariel » Di Jan 23, 2018 2:00 am

GS-Gesprek: Jordan Peterson over Channel 4 en zijn filosofie over "How to be in the World"

De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
Hans v d Mortel sr
Berichten: 14856
Lid geworden op: Za Jun 18, 2011 7:07 pm

Re: POLITICVS

Berichtdoor Hans v d Mortel sr » Di Jan 23, 2018 6:59 pm

Pilgrim schreef:De e-mails die ik regelmatig van mijn achterneef krijg maken vaak deel uit van een nieuwsbrief die hij regelmatig naar een aantal mensen toestuurt (waaronder mij). In overleg met hem heb ik besloten ze ook te bundelen in aparte topic, net als de artikelen van Numan. De nieuwsbrief heet POLITICVS (spreek uit als Politikoes). Zijn pseudoniem is ook Politicvs.

Ik las en begreep eruit: POLITIC VS (Verenigde Staten). Dom! Want VS is in het Engels US. Desalniettemin is het voor ons duidelijk. Of ook weer niet. Want het begint direct over het Westen . . . (Europa). OK, het blijft origineel als ik het op de Latijnse manier beschouw. Anyway, met dank aan jouw neef wiens bijdragen ik zeer op prijs stel. Dankzij ons ongeëvenaarde niet aflatende onmisbare wonderboy Pilgrim. icon_thumbup.gif
Ik weet niks met zekerheid. Ik ben gelovig atheïst en verkondig uitsluitend eigen dogma's wegens gebrek aan de vrije wil.

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 36916
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Zo Feb 18, 2018 10:32 pm

POLITICVS

Notities over waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 2 - 15.02.2018

Oude ideeën over een wereldstaat, de vermenging der volkeren, en de weg naar duurzame vrede bevolken al eeuwenlang de wensdromen van filosofen en staatslieden. Sinds een eeuw, echter, krijgen deze ideeën ook daadwerkelijk planmatig gestalte. En waar mooie en goedbedoelde ideeën beleid worden, en waar beleidsplannen met het zwaard van het staatsgezag worden opgelegd, daar is vrijheid niet het eerste wat een volk mag vrezen te verliezen. Dit is een onderzoek in meerdere delen naar de wortels, de ideeën, de contouren en de handel & wandel van de nieuwe wereldorde.

Russofobie

In de waanzin die zich momenteel meester heeft gemaakt van de Trump-oppositie in de VS is alles wat met Rusland te maken heeft uit den boze, en heeft alles wat onwelgevallig is automatisch te maken met Putin. Senator Rand Paul weigerde vorig jaar een verdrag te ratificeren dat Montenegro zou laten toetreden tot de NAVO waarop Senator John McCain hem ervan beschuldigde een loopjongen van Putin te zijn. (Het was McCain overigens ernst: “I don’t say that lightly”.) De publicatie van het inmiddels fameuze FISA-memorandum, dat zoveel wets-overtredingen en corrupties van de Democraten heeft blootgelegd, was natuurlijk zeer ongewenst en prompt brachten de reguliere media (m.n. Morning Joe) het nepnieuwtje in omloop dat die openbaarmaking digitaal mogelijk was gemaakt door het Kremlin middels ‘Russian bots’. Zeer recentelijk nog betoogde Adam Schiff, naar aanleiding van een schietpartij op een school, dat het Second Amendment (het recht op wapenbezit) Rusland in de hand werkt. Maar het grootste schandaal dat boven al deze incidenten uittorent is wel dat van Ruslands inmenging in de presidentsverkiezingen van 2016. Het verlies van Clinton en de overwinning van Trump waren zo’n schok voor het establishment dat de media en de linkse machten er niets anders in konden zien dan de sturende hand van Putin. Dit pathologische complotdenken wordt tot gekmakende hoogte opgevoerd. Een golf van irrationele angst en Russofobie waart door Amerika. Volgens deze complottheorie heeft Rusland de Amerikaanse verkiezingen ‘gehackt’ (hoe precies is onduidelijk) en heeft Trump onder één hoedje gespeeld met Putin. Een jaar lang is Robert Mueller reeds bezig met zijn onderzoek, en omdat hij niets gevonden heeft, wil hij het onderzoek onbeperkt uitbreiden; ergens in het verleden van Trump moet toch een dubieuze Rus of Russische zakentransactie te vinden zijn? Tot dusverre is weinig meer boven tafel gekomen dan een vage ontmoeting tussen Donald Trump junior en de Russische advocate Natalia Veselnitskaya, en Russisch geld achter een aantal Facebook-ads. Het beruchte ‘Steele Dossier’, waar de hele Mueller-probe op gebaseerd is, bleek een vervalsing. En voor de vermeende samenzwering tussen Trump en Putin bestaat geen enkel bewijs.

Natuurlijk, er was sprake van beïnvloeding tijdens de verkiezingen. Miljoenen werden gestoken in het online steunen van de Hillary-campagne en in het bestrijden van Trump-aanhangers in de diverse sociale media. Soros-geld werd gebruikt voor het recruteren van relschoppers tijdens Trump-rallies. Ook was er sprake van dubieuze, tegen hoogverraad aanschurkende zakentransacties in het voordeel van Rusland. Hillary Clinton zou de verkoop van een vijfde deel van het Amerikaanse uranium aan Rusland hebben gefaciliteerd tijdens haar termijn als Secretary of State. Voorts betaalde Hillary grof geld voor het Steele Dossier via een juridisch bureau dat weer contacten had met Rusland (over pot en ketel gesproken: het verhaal is de exacte inverse van de beweringen van het anti-Trump kamp betreffende de ontmoeting met Veselnitskaya). Dat Rusland een rijke bron zou zijn voor Trump-kompromat werd gretig geloofd door anti-Trumpers, en uitgebuit door listige zakenlui en komedianten uit Rusland. Zo betaalde de CIA $100.000 zogenaamd voor ontvreemde ‘cybertools’ maar in feite voor een compromitterende video van een gênante hotel-scène waar – zo bleek – met de beste wil van de wereld Trump niet in te herkennen was. En als klap op de vuurpijl werd Trump-impeacher Adam Schiff in het ootje genomen door twee Russische komieken, Vladimir ‘Vovan’ Kuzetsov en Alexei ‘Lexus’ Stolyarov, die hem Trump-kompromat aanboden. Schiff beweerde later dat hij de grap meteen door had, maar hij had toch zijn staf erop uitgestuurd om het materiaal te achterhalen. Niet de Trumpers, maar de anti-Trumpers zijn bereid tot handjeklap met de Russen om Trump in discrediet te brengen. Allemaal goede gronden voor een onderzoek, zou men zeggen, maar of dat onderzoek er komt, moeten we afwachten; wel zeker is dat zo’n onderzoek er onder het presidentschap van Hillary Clinton nooit zou zijn gekomen.

Enige bronnen en videos tot leringe ende vermaak:

Mark Dice: Guess What the Russian Bots Did Now (15 febr. 2018)



RT: McCain accuses Rand Paul of ‘working for Putin’ (15 mrt 2017)



Mark Dice: The Russian Bots Are Coming (8 febr 2018)



H.A. Goodman: Clinton colluded with Russia through Law Firm writes Washington Post Journalist (11 febr. 2018)



H.A. Goodman: Obama FBI Informant Yellowcake Uranium Shipped to Moscow during Sale (8 febr. 2018)



http://www.dailymail.co.uk/news/article ... z56NzQ7ufC

H.A. Goodman: Adam Schiff Audio of Russian Comedians Promising Trump #KOMPROMAT Pics (6 febr. 2018)



The Still Report 2045: CIA Paid Russians $100,000 for Anti Trump Video (10 febr. 2018)



https://www.nytimes.com/2018/02/09/us/p ... trump.html

Het opmerkelijke aan de stunt van Vovan & Lexus is wel dat zij toegang tot Schiff wisten te krijgen onder het voorwendsel dat degene die het gesprek voerde lid was van het Oekraïense parlement. Kennelijk was dit een gebaande weg, en Schiff waarschuwt zijn Oekraïense collega dat de Russen kunnen meeluisteren: “I would just caution that our Russian friends may be listening to conversations, so I wouldn’t share anything over the phone that you don’t want them to hear” (volledige audio: https://www.youtube.com/watch?v=3Dad_6yXZ34). Wat zijn precies de betrekkingen tussen Amerika en de Oekraïne die maken dat zowel Schiff als de komieken ervan kunnen uitgaan dat Oekraïense politici van de regering Porosjenko bereid zijn Trump te compromitteren?

Afbeelding

Het heeft alles te maken met de dramatische machtswisseling in 2014 en de opstanden op de Maidan. De regering Porosjenko is sterk op het Westen georiënteerd, en verkeert in conflict met delen van de Oekraïne die Russisch gezind zijn en die steun krijgen van Putin. In deze optiek is Rusland de boeman en een ieder die de bevelen van het Kremlin volgt een verrader. Dit gevoel heeft zich wijd verbreid in de westerse wereld. Russofobie en Trump-haat hangen nauw samen. Vandaar dat het zinvol is eens zorgvuldig aandacht te besteden aan de brandhaard van dit antagonisme, zoals die zich in 2014 openbaarde in de graanschuur van Europa. De opstanden in de Oekraïne vormen zeker niet het enige toneel waar het Westen en Rusland de degens kruisen, maar het is wel één van de belangrijkste die bij nadere beschouwing veel inzicht verschaft in de buitenlandpolitiek van de VS, de belangen van Rusland, en de politiek van de Russofobie.

Voor de reguliere media was het een eenvoudige vertoning. In november 2013 opponeerde de Russisch gezinde Oekraïense president Janoekovytsj een beweging die streefde naar lidmaatschap van de EU. Dit leidde vanaf december 2013 tot massale protesten op de Maidan in Kiev. Die protesten werden aangewakkerd met westerse steun, met propagandafilmpjes die zich richten tegen de ‘dictator’ Janoekovytsj, en met optredens van Senator John McCain en, later, EU-functionarissen Van Baalen en Verhofstadt. In februari 2014 escaleerden de vreedzaam begonnen protesten en scherpschutters doodden zo’n 110 demonstranten. Janoekovytsj vluchtte weg naar Moskou, universeel nagewezen als de man achter de schietpartijen. Interim-president Oleksandr Toertsjynov vaardigde op 24 februari een arrestatiebevel tegen hem uit. Twee weken later trad Arseni Jatsenjoek aan als interim-premier. Op 28 februari trok Rusland de Krim binnen, waar de bevolking per referendum met een overweldigende meerderheid (meer dan 90%) besloot tot aansluiting bij Rusland. Desalniettemin legden de VS sancties op wegens de invasie. Ook werd het nu in het Russisch georiënteerde oostelijke deel van de Oekraïne onrustig. Terwijl Russische troepen zich aan de grenzen ophoopten, bezetten pro-Russische separatisten diverse steden, en een aantal van deze extremisten schoten in juli 2014 de Maleisische airliner MH17 uit de lucht: 298 doden (of het echt seperatisten waren die dit deden is helemaal niet zeker: zie viewtopic.php?f=25&t=24322&start=50#p351447). Dit leidde tot veroordelingen bij de VN. In augustus 2014 trokken Russische troepen de Oekraïne binnen, en de NAVO legde vervolgens nieuwe sancties op. Kwade genius van dit alles was natuurlijk Vladimir Putin die door links en rechts in de westerse media werd afgeschilderd als een schurk. De Russofobie escaleerde even snel als de crisis in de Oekraïne.

Sedert kort zijn er enige barstjes zichtbaar geworden in dit beeld wat de reguliere media lange tijd cultiveerden. Begin dit jaar kwam voormalig Secretaris-Generaal van de NAVO Jaap de Hoop Scheffer voor een kort moment in het nieuws. In een tv-interview op zondag 7 januari verschafte de oud NAVO-topman een interessant kijkje in de internationale machtspolitiek en met name in de ambities van Vladimir Putin. Twee dingen vielen op: De Hoop Scheffer wees voortdurend op de helderheid en consistentie van Putins beleid (een teken van zijn resoluutheid) en tevens op het gegeven dat de veel te snelle en drieste uitbreiding van de NAVO Putin had geradicaliseerd in zijn optreden. Dit was belangrijk nieuws omdat het van de kant van de NAVO (bij monde van een voormalig topman) een verkapte schuldbekentenis was dat de alliantie op zijn minst een deel van de verantwoordelijkheid droeg voor de gebeurtenissen in Georgië, in de Oekraïne en op de Krim. Waarin lag precies deze verantwoordelijkheid? Een nadere beschouwing van de gebeurtenissen is vereist.

Zie het Nieuwsuur-artikel met video-link van 8 januari 2018:

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/221093 ... -navo.html

Het verhaal zoals dat indertijd gepresenteerd werd door de reguliere westerse media ging mank aan nogal wat omissies. De Oekraïne werd namelijk letterlijk verscheurd door de partijschappen die de Koude Oorlog hadden aangevuurd; het land liep het risico opnieuw ten prooi te vallen aan interne neonazistische bewegingen die werden gesteund door het westen; en het dreigde in de economische wurggreep van de EU te geraken. Bovendien werd in 2014 haar wettige regering door een staatsgreep gewipt. Vijf perspectieven die het westen in een twijfelachtig daglicht stellen.

Afbeelding

1. Het Westen als aasgier. Voorafgaande aan en volgend op de gewelddadigheden op de Maidan, was het een komen en gaan van Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders. Senator John MacCain jutte de menigte op de Maidan op. Onderminister van Buitenlandse Zaken Victoria Nuland stond via de Amerikaanse ambassadeur Geoffrey Pyatt in nauw contact met de oppositieleiders Jatsenjoek, Tyahnybok, en Klitsjko, en bleek druk doende een interim regering te vormen terwijl Janoekovytsj formeel nog aan de macht was. In april 2014 reisde CIA-baas Walter Brennan onder een alias naar de Oekraïne voor een serie geheime ontmoetingen betreffende het terugslaan van de separatisten. Amerika pompte 5 miljard dollar in de Oekraïne, terwijl de Renaissance Foundation van George Soros zoveel mogelijk neuzen in de richting van het westen wilde duwen, prowesterse tv-zenders met Amerikaans en ook Nederlands geld als paddenstoelen uit de grond rezen, en Exxon aasde op het Skifska gasveld in de Zwarte Zee. En, oh ja, VS en EU waren er op gebrand een belang van 49% in het Oekraïense gastransport-wezen te bemachtigen. Het is duidelijk dat Rusland niet de enige was die aan het touw trok in deze wedstrijd. Buitenlandse inmenging (van Amerikaanse NGO’s en van Rusland) was er al tijdens de zogenaamde Oranjerevolutie van 2004 toen politieke leiders Viktor Joesjtsjenko (pro-Westers) en Viktor Janoekovytsj (pro-Russisch) elkaar afwisselend de uitslag van de presidentsverkiezingen betwisten. Joesjtsjenko was president van 2005 tot 2010, en Janoekovytsj van 2010 tot 2014. De eerste haalde de banden met het westen aan, maar de laatste werd in 2013 geconfronteerd met onmogelijke financieringsvoorwaarden van het IMF en de verplichting de Russische markt af te sluiten. Hij schortte derhalve het verdrag met de EU op, en bezegelde daarmee het lot van zijn presidentschap.

2. Het Westen als aanjager van het nazisme. Het nazisme had diepe wonden achtergelaten in de Oekraïne, en westerse bemoeienis hield dat duistere vuur brandende. Reeds sedert 1946 onderhield de CIA in de contraspionage tegen de Sovjet Unie nauwe en warme banden met de nationalistische stromingen in voornamelijk het westen van de Oekraïne. Dit waren vaak nazistische, sterk antisemitische, anti-Russische, en gewelddadige bewegingen. Voorman Stepan Bandera streefde naar een etnisch zuiver Oekraïne en riep in 1941 de onafhankelijkheid uit. Nazaten van deze gewelddadige bewegingen zijn Oleh Tyahnibok, oprichter van Svoboda (in 1991), Andriy Parubiy, leider van ultranationalistische milities, en Dmytro Jarosj, voorman van Pravy Sektor (Rechtse Sector). Toen westerse NGO’s en door het westen gefinancierde moderne media grote drommen mensen ertoe bewogen hadden om naar de Maidan te komen voor grote vreedzame protesten, slopen in hun kielzog ook nazistische milities van Svoboda en Pravy Sektor het plein op. In de oplopende spanningen en geplande gewelddadigheden konden politie- en veiligheidstroepen de orde niet handhaven. Meer dan honderd demonstranten werden gedood en rond de twintig veiligheidsmensen lieten het leven. De dodelijke kogels kwamen uit de lopen van de agitators. De wapenstilstand die Janoekovytsj deed onderhandelen met de oppositieleiders werd met geweld verbroken door Pravy Sektor, zodat de president zich genoodzaakt zag het land uit te vluchten en, op 24 februari, asiel vond in Rusland. De banden tussen de CIA en de neonazi’s waren net iets te warm en te belegen voor Putin om hierin niet een overduidelijke CIA-gedreven coup d’état te herkennen.

3. Westerse inmenging polariseert. Rusland en de Oekraïne hebben oude, nauwe en historische banden. Kiev is de bakermat van het Russisch Orthodoxe geloof. De Krim was Russisch gebied maar werd in 1954 door Chroestsjov (die zelf uit de Oekraïne kwam) aan zijn geboorteland geschonken. Putin’s annexatie van de Krim was misschien juridisch niet helemaal in de haak, maar werd door bijna de voltallige Russischtalige bevolking van het schiereiland toegejuicht, die dan ook de inval waarschijnlijk als een bevrijding zag. Heel wat ingewikkelder lag dit in de oostelijke delen van de Oekraïne. De bevolking van het land was fundamenteel verdeeld over waar de loyaliteiten lagen: 39% wilde bij de EU, 37% wilde dat pertinent niet. De door de Amerikaanse diplomatie bedisselde en niet geheel legale interim-regering van Jatsenjoek schafte het Russisch als tweede taal af, wat een slag in het gezicht van oostelijk Oekraïne was zodat Russischtalige gebieden als Donetsk en Lugansk in opstand kwamen. En terwijl Jatsenjoek zijn tour d’Europe maakte, ontketende interim-president Toertsjynov een oorlog tegen het oostelijk deel van het land. Zoiets zet altijd een domper op de vrije en eerlijke verkiezingen in de getroffen regio, zodat de regering Porosjenko bij de verkiezingen van mei 2014 probleemloos in het zadel geholpen kon worden zonder al te veel steun of belemmering uit het oosten. In Amerika werd waarderend naar Porosjenko verwezen als ‘onze Oekraïense insider’. De agressieve inmenging van Putin in de oostelijke Oekraïne laat zich heel wat minder goed verdedigen dan zijn annexatie van De Krim, maar zij werd wel ingegeven door onmiskenbaar westers gedreven provocaties. Dat het geen zuivere koffie was in de Oekraïne werd zelfs in Nederland begrepen. Het referendum tegen het associatieverdrag behaalde het noodzakelijke percentage, maar premier Rutte, op GeenStijl bestempeld als de ‘sluipmoordenaar van de Nederlandse democratie’, gaf het volk een stevige middenvinger.

4. Amerika steunde een coup d’état. Dat FU-gebaar is populair bij de bureaucraten. Het viel namelijk ook te beluisteren uit de mond van Victoria Nuland, de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, die als neoconservatief een agressief buitenlandbeleid voorstaat en Rusland nog steeds als levensgevaarlijke vijand beschouwt. De neocons lijken er op gebrand te zijn een nieuwe Koude Oorlog te ontketenen. Op 4 februari 2014 werd de audiotrack van een telefoongesprek tussen Nuland en de Amerikaanse ambassadeur in Kiev, Geoffrey Pyatt, gepubliceerd. Daarin liet Nuland zich de verzuchting ‘Fuck the EU’ ontvallen, weinig discreet en in wezen niet eens voor de hand liggend. Het gesprek ging namelijk over het vormen van een interim-regering die ook in het voordeel van de EU zou zijn, maar kennelijk had Nuland meer vertrouwen in hulp van VN-functionarissen bij dat proces dan van EU-mensen. Haar loslippigheid werd wereldnieuws, helaas (voor ons) ten koste van de werkelijke inhoud. Vandaar dat het zinvol is het transcript (hieronder) zorgvuldig te lezen. (Volledige audio met ondertitels: https://www.youtube.com/watch?v=WV9J6sxCs5k)

NULAND: What do you think?
PYATT: I think we’re in play. The Klitchko piece is obviously the complicated electron here. Especially the announcement of him as Deputy Prime Minister and you’ve seen some of my notes on the troubles in the marriage right now, so we’re trying to get a read really fast on where he is on this stuff. But I think your argument to him, which you’ll need to make ... I think that’s the next phone call you want to set up, is exactly the one you made to Yats and I’m glad you put him on the spot on where he fits in this scenario. And I’m very glad that he said what he said in response.
NULAND: Good. So, I don’t think Klitsch should go into the government. I don’t think it’s necessary. I don’t think it’s a good idea.
PYATT: Yeah, I mean, I guess ... you think ... In terms of him not going into the government, just let him sort of stay out and do his political homework and stuff. I’m just thinking in terms of, sort of, the process moving ahead, we want to keep the moderate democrats together. The problem is gonna be Tyahnybok and his guys, and, you know, I’m sure that’s part of what Yanukovych is calculating on all of this.
NULAND: I think Yats is the guy who’s got the economic experience, the governing experience. He’s the guy, you know... what he needs is Klitsch and Tyahnybok on the outside. He needs to be talking to them four times a week, you know. I just think, Klitsch going in, he’s gonna be at that level, working for Yatsenyuk, it’s just not gonna work.
PYATT: Yeah, no, I think that’s right. Okay, good. Would you want us to try to set up a call with him as the next step?
NULAND: My understanding from that call – but you tell me – was that the big three were going into their own meeting and that Yats was gonna offer in that context a three-way, you know, a three-plus-one conversation, or three-plus-two, with you. Is that not how you understood it?
PYATT: No, I think ... I mean that’s what he proposed ... but I think, just knowing the dynamic that’s been with them where Klitchko’s been the top dog, he’s going to take a while to show up for whatever meeting they’ve got. He’s probably talking to his guys at this point. So I think you reaching out directly to him helps with the personality management among the three and it gives you also a chance to move fast on all this stuff and put us behind it – behind it before they all sit down, and he – ah – he explains why he doesn’t like it.
NULAND: Okay, good, I’m happy. Why don’t you reach out to him and see if he wants to talk before or after?
PYATT: Okay, will do. Thanks.
NULAND: Okay, I’ve now written ... Oh, one more wrinkle for you, Geoff. I can’t remember if I told you this or if I only told Washington this, that when I talked to Jeff Feltman this morning he had a new name for the UN guy: Robert Serry. Did I write you that this morning?
PYATT: Yeah, I saw that.
NULAND: He’s now gotten both Serry and Ban-Ki-Moon to agree that Serry could come in Monday or Tuesday.
PYATT: Okay.
NULAND: So that would be great, I think, to help glue this thing, and have the UN help glue it. And, you know, fuck the EU.
PYATT: Yeah, exactly, and I think we’ve got to do something to make it stick together because you can be pretty sure that if it does start to gain altitude, the Russians will be working behind the scenes to try to torpedo it. And again the fact that this is out there right now ... I’m still trying to figure out in my mind why Yanukovich did that, but in the meantime there’s a Party of Regions faction meeting going on right now and I’m sure there’s a lively argument going on in that group at this point. But anyway, we could, we could land jelly side up on this one if we move fast. So let me work on, let me work on Klitchko, and if you can just keep ... I think we wanna try to get somebody with an international personality to come out here and help to midwife this thing. Then the other issue is some kind of outreach to Yanukovich. But we probably regroup on that tomorrow as we see how things start to fall into place.
NULAND: So, on that piece, Geoff, when I wrote the note Sullivan’s come back to me VFR saying you need Biden and I said probably tomorrow for an atta-boy and to get the deets [=details] to stick. So Biden’s willing.
PYATT: Okay, great. Thanks.

Afbeelding

Wat zo verontrustend is aan dit gesprek is dat het vooraf ging aan de ergste escalaties op de Mai-dan toen Janoekovytsj nog het wettige staatshoofd was. Dan te spreken over een nieuw te vormen regering waarin de juiste ego’s op de juiste plaats terecht moeten komen (Klytsjko gedraagt zich als top dog maar mag niet in de regering en Jatsenjoek is de uitverkorene) riekt naar onwettige regime change en staatsgreep-plegen. Ambassadeur Pyatt is merkbaar ongemakkelijk met de hele situatie en pleit nog voor “some kind of outreach to Yanukovich”, een soort compensatie, ofschoon hij niet goed begrijpt waarom Janoekovytsj de zaak zo heeft laten escaleren. Dit beduidt dat Pyatt het standaardverhaal voor zoete koek slikt en kennelijk geen weet heeft van de radicale milities en agitatoren die zich onder de menigte bevinden. Het zwijgen van Nuland over deze kwesties wordt dan extra omineus.

5. De NAVO bedreigt Rusland. Nog onder Reagan werd een plechtige belofte gedaan aan de Russische leider Gorbatsjov dat er geen uitbreiding zou zijn van de NAVO. Die belofte werd met voeten getreden zodra de voormalige Sovjet satellieten hun onafhankelijkheid kregen en daarmee prooien werden voor ongebreideld kapitalisme en westerse belangen. De CIA is buitengewoon vakkundig in het plegen van staatsgrepen, en ze pakken meestal verkeerd uit. Saddam Hoessein en Khadaffy werden succesvol geruimd, maar van Irak en Lybië is niet veel meer over. Mossadegh werd professioneel gevloerd, maar Perzië verzonk in treurnis. Gelukkig hebben die staatsgrepen wel een diepere bedoeling. De VS hebben een militaire presentie in meer dan honderd landen, niet zelden onder de aegis van de NAVO. In twaalf van de voormalige Sovjetstaten hebben de Amerikanen inmiddels een basis weten te bouwen. De Oekraïne zou de dertiende worden.

Afbeelding

De expansiedrift wordt zichtbaar gemaakt op kaartjes die te vinden zijn op en via Reddit:

https://www.reddit.com/r/WayOfTheBern/c ... _look_how/

http://orientalreview.org/wp-content/up ... ldwide.jpg

De reden voor deze expansiedrift is het vestigen van een hegemonie. Over de aard van die hegemonie wordt soms zeer verschillend gedacht. Zbigniew Brzeziński (1928-2017) legde ooit uit dat de VS er lange tijd naar streefde ‘the hegemon’ te worden in de wereld (overigens met hulp van mensen als Brzeziński) en ook na 1990 het gevoel had die hegemonie te hebben bereikt. Rusland was in die optiek de vijand die overwonnen werd: Amerikaanse hegemonie met Rusland als vijand. Twintig jaar later zag de wereld er wezenlijk anders uit, aldus ‘Zbig’, en waren hegemonische ambities hopeloos achterhaald. Hij verweet Putin aan “imperial nostalgia” te lijden, en zou heden ten dage ongetwijfeld Trump hetzelfde verwijt hebben gemaakt. Het is nog steeds onduidelijk tot in hoeverre Trump naar Amerikaanse hegemonie streeft, maar zijn MAGA (‘Make America Great Again’) is aangelegd op de-escalatie en zou (hopelijk) een vriendschappelijke détente met Putin mogelijk kunnen maken. Amerikaanse hegemonie met Rusland als vriend.

Tekenend in dit verband zijn de wisselende standpunten van de Secretarissen-Generaal be-treffende de missie van de Alliantie. Zo zei Secretaris-Generaal Manfred Woerner in 1990 dat de Sovjet Unie een solide veiligheidsgarantie had gekregen van de NAVO daar het bondgenootschap niet van plan was legers voorbij het Duitse territorium te plaatsen. (Niet bepaald de overwinnaars-hubris die Zbig beschreef.) Secretaris-Generaal Anders Rasmussen, daarentegen, merkte in 2014 op dat de toetreding van Oost-Europese landen tot de NAVO één van de grootste succesverhalen van de moderne tijd is, maar dat de taak nog niet volbracht is. (Lijkt toch verdacht veel op een hegemonistisch streven, dat door Zbig als ‘achterhaald’ werd beschreven.) Plaats die opmerkingen naast die van De Hoop Scheffer eerder dit jaar dat de veel te snelle uitbreiding van de NAVO Putin heeft laten radicaliseren, en de lezer zal begrijpen dat die Secretarissen als de slinger van een pendule dan weer de ene en dan weer de andere kant uitslaan, al naar gelang de politieke wijsheid van de POTUS die zij uiteindelijk dienen (in dit geval in chronologische volgorde: Reagan, Obama, en Trump).

De opinies van Brzezińksi, ook zijn ‘post-hegemonische’, zijn even interessant als omstreden. Zijn grote achterdocht jegens Rusland vertaalde zich uiteindelijk in een omarming van het globalisme, een op het oog postmoderne en gedecentraliseerde manifestatie van de macht, maar in feite gewoon een ouderwets streven naar hegemonie, nu met een masker op.

Hier een link naar een lezing Brzezińksi; zijn Rusland-haat schemert nog door in zijn opmerkingen over de Oekraïne. Niet alles wat hij zegt moet men voor waar aannemen.

Lecture by Zbigniew Brzezinski: “The Role of the West in the Complex Post-Hegemonic World” (26 okt. 2012)



De bovengeschetste perspectieven staan wat kritischer tegenover het Westen dan tegenover Rusland. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat Putin zich afzijdig heeft gehouden van de listen en lagen van de machtspolitiek. Hij is een potentaat en heeft zich overeenkomstig gedragen. Maar het laat wel zien dat Rusland alle reden heeft zich bedreigd te voelen. Het inpalmen van de satellietstaten, het opleggen van zware economische sancties (waar Amerika geen last van had toen ze Irak en Lybië verwoestte), en het ongebreideld demoniseren van de Russische leider (terwijl de Amerikaanse politiek werkelijk niet verschilt van de Russische en soms zelfs erger is) kan niet anders geduid worden dan als een stelselmatige en gedurige reeks aanvallen op Rusland. Geen enkele wollige, postmoderne visie op ‘gedecentraliseerde’ macht kan dat goedpraten. En terwijl Europa bezwijkt onder postmoderne wanen van diversiteit, multiculturalisme en de terreur van politieke correctheid en Social Justice Warriors, staat Putin in zijn eigen land garant voor nationale identiteit, trots en zelfvertrouwen; en bovenal heeft hij zich ingezet voor het herstel van de Russisch Orthodoxe Kerk als grondslag van de natie. Putin is populair. In Europa kan geen enkele politicus bogen op werkelijke sympathie en spoedig zullen de huidige bestuurlijke elites hartstochtelijk worden gehaat.

Bezienswaardige video’s over de Ukraïne; ten eerste de door Oliver Stone geproduceerde en door Igor Lopatonok geregisseerde documentaire Ukraine on Fire (geschreven door Vanessa Dean). Stone heeft een pro-Russia bias, dat momenteel wel vaker wordt waargenomen bij mensen uit de filmwereld (zoals bijv. Steven Seagal). De presentatie van dr. Jerry Kroth is bijzonder goed vanwege het accent dat hij legt op de functie van propaganda.

Ukraine On Fire (English version) Oliver Stone - Full Documentary



Jerry Kroth: Propaganda, mass psychology, and the Ukraine (4 sept. 2014)



Russofobie is een politieke strategie waarmee westerlingen worden gehersenspoeld. De op ficties gebaseerde haat jegens Rusland en de eveneens op ficties gebaseerde haat jegens Trump zijn in wezen aanvallen op de traditionele westerse identiteiten van natiestaat en Christendom. In een traditioneel Europa zouden de verdiensten van Putin niet opvallen en zou er op redelijke wijze kritisch gekeken worden naar zijn manipulaties en naar de brute zijden van zijn politiek. Maar nu Europa zich begeven heeft op het postmoderne pad van unificatie en opheffing van de eigen identiteit, en nu alle kritiek op de Russische leider bij voorbaat een karikatuur is – nu lijkt, voor wie zich niet wil laten hersenspoelen, Putin een alleszins acceptabel alternatief. In menigerlei opzicht gaat dit ook op voor Donald Trump. Ook Trump wil de natie herstellen en haar Christelijke grondslag eren, en ook Trumps tekortkomingen lijken onbeduidend naast de enorme urgentie die er rust op zijn taak tot herstel. Ongetwijfeld is de missie van Trump de zwaardere. Amerika is machtiger en de manipulaties van haar Deep State ingrijpender. Vooral staatsgrepen en coups d’état zijn een Amerikaanse specialiteit zoals we hierboven hebben gezien, en in de systematische aanvallen op Trump (afluisterpraktijken; het tegen betaling laten vervaardigen van een fictioneel lasterdossier, dat moet dienen voor een uitgebreid justitieel onderzoek dat tot doel heeft de president te verwijderen) ziet men wetsovertredingen en schandalen vele malen groter dan Watergate, die uiteindelijk niet verschillen van een geïntendeerde staatsgreep. De Trump-haat is excessief en pathologisch, vergiftigt de sowieso al bevooroordeelde media en resulteert in onzinnige tv-nieuwsitems over hoe Trump eet, hoe hij een glas water vasthoudt, over hoe hij handen schudt, en over zijn geestelijke instabiliteit. Niemand bij zijn rechte verstand gelooft die onzin nog, en aldus kreeg de Russofobie een Amerikaanse tegenhanger: het Trump Derangement Syndrome (TDS).

Hoe bestrijdt men media die willens en wetens een loopje nemen met de waarheid, laster verspreiden, liegen middels verzinsels, en – waarschijnlijk nog het allervaakst – liegen door omissies? Welnu, men richt andere media op. Het wemelt van de altmedia in de Verenigde Staten en algemeen wordt aangenomen dat Trump zijn zege voor een groot deel aan die altmedia (en dan met name Infowars) te danken heeft. Ook de listige Putin besefte dat een Koude Oorlog-achtige escalatie van militaire bases en troepenverplaatsingen op termijn een heilloze weg is, en derhalve financierde hij een eigen tv-zender, RT/Russia Today, die met vestigingen in Washington, Londen en Berlijn, een miljoenenpubliek weet te bereiken via de kabel en op Youtube; kritiek op Rusland en op Putin hoeft men in de RT-nieuwsprogrammering niet te verwachten, maar voor de rest opereert de zender nagenoeg onafhankelijk, en dat betekent ook onafhankelijk van de westerse mediacorporaties. Voor de nieuwsgierige infoconsument zijn er dus nu rijkelijk alternatieven voorhanden en die invloed wordt langzaam maar zeker merkbaar, en men merkt het met name aan de incidentele politieke stemmen die roepen om het inperken zoniet verbieden van wat zij het liefst bestempelen als ‘nepnieuws’ (en waar dan niet NPO, CNN of BBC mee bedoeld worden).

Door een merkwaardige historische onwikkeling, die zich wellicht nog het beste laat beschrijven als de definitieve doorbraak van het globalisme, zijn de nieuws- en informatiekanalen die men vroeger vooral met complotdenkers en propagandisten zou hebben geassocieerd, nu de centrale outlets voor alternatieve en vooral vrije nieuws- en informatiegaring geworden. Het is in de altmedia dat men nationalisten en patriotten aantreft, naast minnaars van de vrijheid die het juk van politieke correctheid, en de pressies van steeds verder gaande internationalisering en massa-immigratie van zich af willen schudden. Het is in de altmedia dat men de fundamentele discussies kan beluisteren over de centrale waarden van het westen. Dit is – hoe men ook tegen de stemmen uit de altmedia aankijkt – een veeg teken en een duidelijk signaal van het verval van de reguliere media.

Russofobie hoort niet thuis in het standaardrijtje fobieën, zoals homofobie, xenofobie, of islamofobie. In het idioom van de Gutmenschen komt het niet voor; in het woordenboek van de Social Justice Warriors zoekt men het tevergeefs; en zelfs in Hillary’s mandje van betreurenswaardigheden kan men het niet vinden. Dit komt omdat Russofobie geen scheldwoord is, maar een indoctrinaire strategie. Het houdt de krachten die natiestaat en Christendom verdedigen op een afstand door ze te criminaliseren. En het doet dit – zoals de casus van de Oekraïne laat zien – door gebruik te maken van dezelfde duistere en gevaarlijke krachten die het pretendeert te bestrijden. In het oosten is het Putin en in het westen is het Trump die met deze strategie bestreden wordt. Derhalve is het zaak die strategie te herkennen en te ontmaskeren in de verdichtsels en verdraaiingen van de media.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 36916
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Zo Jul 29, 2018 1:34 pm

POLITICVS

Notities over waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 3 - 24.07.2018

Oude ideeën over een wereldstaat, de vermenging der volkeren, en de weg naar duurzame vrede bevolken al eeuwenlang de wensdromen van filosofen en staatslieden. Sinds een eeuw, echter, krijgen deze ideeën ook daadwerkelijk planmatig gestalte. En waar mooie en goedbedoelde ideeën beleid worden, en waar beleidsplannen met het zwaard van het staatsgezag worden opgelegd, daar is vrijheid niet het eerste wat een volk mag vrezen te verliezen. Dit is een onderzoek in meerdere delen naar de wortels, de ideeën, de contouren en de handel & wandel van de nieuwe wereldorde.

Het einde van een wereldorde

Afbeelding

De wereld verandert. Donald Trump verzet de bakens en herdefinieert het internationale schaakbord. Linkse oligarchen, neoconservatieven, de Amerikaanse Democraten, de Europese elites, en de ganse linkse beweging meenden een stevige greep op de wereld te hebben. Maar het is allemaal anders gelopen. Hun wereldorde staat op instorten. Tijd dus voor een debat.

Wat is de Nieuwe Wereldorde? Het begrip werd in de jaren negentig geïntroduceerd door de Amerikaanse president George Bush senior; het werd later opgepikt door andere regeringsleiders, waaronder de Britse premier Gordon Brown, en kreeg de afgelopen tien jaar een cultstatus in de altmedia waar het gezien werd als een elitair schrikbewind van globalisten die achter de schermen een gooi doen naar een geïntegreerde wereldmacht en daarbij verantwoordelijk zijn voor toenemende economische ongelijkheid en ontwrichtende massa-immigratie. Als hoofdmomenten en kenmerken van die wereldorde worden vaak genoemd de grote internationale handelsverdragen zoals NAFTA (de North American Free Trade Agreement) en recentelijk TPP (de Trans-Pacific Partnership), of het vrijhandelssysteem GATT (de General Agreement on Tariffs and Trade); zo is er de VN die met een wereldomspannend milieubeleid een fundament verschaft voor een supranationale autoriteit die de vermeende gevaren van CO2 en global warming te lijf moet gaan; en er is de EU, de alom geprezen federatie die de verschillende Europese natiestaten in een groter verband van welvaart en voorspoed bijeen moet brengen (en inmiddels berucht is omdat zij het exacte tegendeel bewerkstelligt). Dan zijn er diverse NGO’s, non-gouvernementele organisaties, die mondiale integratie nastreven door grenzen op te heffen, zoals Dokters Zonder Grenzen die eindeloze stromen vluchtelingen in bootjes de Middelandse Zee overzetten richting Europa, of de diverse organisaties van de omstreden George Soros. En er zijn duidelijke ideologische verschuivingen waarneembaar in het bestaande politieke establishment: een langzaam voortkankerende entropie maakt dat politieke partijen en ideologieën steeds linkser en ‘globalistischer’ worden. Een weezoetig mantra van de verbroedering der mensheid moet mensen doof en blind maken voor de gevaren van globalisme en islamisering.

Nu is het natuurlijk nog maar de vraag of de zojuist opgesomde internationale verbanden en problemen een samenhangende ordening beschrijven, ontworpen en aangestuurd door een deels onzichtbare elite, of dat zij een lijst vormen van disparate zaken die onderling toevallige of causale relaties hebben, maar niet het resultaat zijn van een planmatig ontwerp. Wie in de altmedia hoort spreken over ‘globalisme’ en ‘globalisten’ zal gauw geneigd zijn te denken aan het eerste; wie conventionele media volgt en een realistische blik werpt op de geschiedenis van de afgelopen eeuw, zal misschien eerder geneigd zijn te denken aan het laatste.

Op 28 april 2017 vond te Toronto in Canada in het kader van de Munk Debates een debat plaats dat een fascinerend licht werpt op deze kwestie. Het was een debat tussen historicus en schrijver Niall Ferguson en schrijver en CNN-journalist Fareed Zakaria, die de verbale degens kruisten over de stelling: “Be it resolved: the liberal international order is over”. Recht doende aan het hedendaagse gebruik van het woord ‘liberal’ in Noord Amerika moeten we die stelling eigenlijk vertalen als: “de linkse wereldorde is voorbij”. Om echter niet al te ver af te dwalen van het woord ‘liberal’ zullen we hieronder in de context van het debat verwijzen naar een ‘liberale wereldorde’ waarmee we dan de politieke constellatie bedoelen die op dit moment vooral door politiek links verdedigd wordt. Het thema van het debat was ingegeven door de verkiezingswinst van Donald Trump. Had Clinton gewonnen, dan was het door Obama omarmde beleid van internationale handelsverdragen, open grenzen, en milieupolitiek gewoon voortgezet en zou dit debat nooit hebben plaats gevonden. Het debat is integraal te vinden online, en de tekst werd tevens uitgegeven als boekje. Moderator was Rudyard Griffiths, die tevens de boekuitgave redigeerde. Hier zijn de bronnen:

Niall Ferguson versus Fareed Zakaria: Is the Liberal International Order Over? (28 april 2017)



Munk Debate on the Future of Geopolitics - Pre-Debate Interview - Fareed Zakaria & Niall Ferguson (29 mei 2017)



Boekuitgave: Niall Ferguson vs. Fareed Zakaria, Is this the End of the Liberal International Order? The Munk Debate on Geopolitics, edited by Rudyard Griffiths (Anansi Press Inc., 2017), 96 pp.

Is de liberale internationale orde definitief voorbij? De lezer kan het debat online bekijken. Hieronder vatten we de hoofdmomenten van de verschillende posities samen.

Ferguson verdedigde de stelling dat de linkse wereldorde voorbij is. Zakaria betoogde dat zij niet alleen niet voorbij is, maar zelfs gestaag doorgroeit. Doel van het debat was het overtuigen van de toehoorders. Daartoe werd er gestemd door het publiek, zowel voor als na het debat. Voorafgaande aan de samenspraak stemde 34% voor de stelling en 66% procent tegen. Na afloop was er een kleine maar significante verschuiving opgetreden: 29% voor en 71% tegen. Zakaria was de winnaar. Dit is geen wonder. Organisator van de debattenreeks was Peter Munk, een overtuigd globalist. Het publiek dat door de moderator werd ingeschat op drie duizend, maar dat in de geredigeerde tekst voor de boekuitgave slonk tot duizend, was een elite-publiek, overwegend links en internationalistisch georiënteerd. Goeddeels bestond het zelfs uit leden van de Aurea Foundation die verantwoordelijk is voor de organisatie van de debatten. Ferguson wist dat hij niet deelnam aan dit debat om te winnen. Hij gaf hiervan al blijk bij de aanvang van zijn betoog toen hij uitlegde dat globalisme vooral goed is voor elites en dat het publiek buitengewoon gepriviligieerd is, net als hijzelf overigens, in zijn functie van hoogleraar te Harvard. Het ging Ferguson er niet om het publiek te overtuigen, maar om het maken van een aantal belangrijke historische observaties. Als historicus neemt Ferguson een bijzondere plaats in: hij is één van de weinige rechtse generalisten, met een scherp oog voor het belang van economische ontwikkelingen in de geschiedenis en voor de liberale dan wel libertarische waarden van het westen. Wanneer men de betogen van Ferguson en Zakaria met elkaar vergelijkt, dan blijkt dat de laatste vooral uitmunt door het schetsen van een droombeeld, en de eerste door het krachtig presenteren van solide inhoudelijke inzichten. Gepriviligieerde elites echter houden vast aan hun droom en malen niet om de feiten. Voor Fareed Zakaria was dit op voorhand een gelopen wedstrijd.

Afbeelding
Screenshots uit de online-video; het auditorium is goed gevuld maar lijkt eerder duizend dan drieduizend personen te bevatten. Elitegroepen zijn altijd bescheiden in omvang.

Ofschoon het debat al een jaar geleden werd gevoerd, is de thematiek nog steeds actueel, niet alleen omdat het project van de herschikking van de internationale verhoudingen zich zal uitstrekken over het gehele presidentschap van Trump, maar ook omdat Ferguson een uitstekend gefundeerde mokerslag deed neerdalen op het linkse wereldbeeld en de linkse media-propaganda, door namelijk aan het adres van de linkse ideologen de beschuldiging te uiten van geschiedvervalsing en fake history. Ferguson moge het debat op 27 mei 2017 verloren hebben, maar door de kracht van zijn argumenten won hij het voor de rechte verstaander en voor het tribunaal van de geschiedenis.

De openingswoorden van Ferguson’s betoog zijn de moeite van het citeren waard: “Voltaire famously said that the Holy Roman Empire was neither holy nor Roman, nor an empire. And I think the same can be said of the liberal international order. It’s neither liberal nor international nor, for that matter, very orderly.” In die paar woorden vat Ferguson de kern van zijn positie samen. De liberale wereldorde heeft niet echt een internationaal karakter, daar er slechts een paar landen zijn die er significant economisch voordeel van hebben gehad. Dit voorrecht betrof vooral China dat haar aandeel in de wereldeconomie in de loop van de jaren zag groeien van 2 naar 18 procent. Voorts profiteerden vooral intellectuele en financiële elites van de internationale verdragen en hadden de mensen uit midden- en lagere klassen het nakijken. Vervolgens is de orde ook allerminst liberaal. De landen die voordeel hebben van de wereldorde zijn vrijwel uitsluitend niet-liberale democratieën met weliswaar een kiesstelsel maar zonder fatsoenlijke wetshandhaving. China, de meest bevoordeelde natie, is een communistische één-partijstaat. Tenslotte is de liberale wereldorde niet zelf in staat tot het handhaven van de orde. Die taak lag en ligt nog steeds bij de Amerikaanse militaire macht, die zorg draagt voor het handhaven van de Pax Americana. Overal waar die Pax wordt ingeperkt of verdwijnt ziet men de opkomst van islamitisch extremisme en nucleaire proliferatie. Te suggereren dat de naoorlogse vrede een product is van de internationale wereldorde, van instellingen als de VN, het IMF (International Monetary Fund) en de WTO (World Trade Organisation) is dan ook niets minder dan geschiedvervalsing; het is fake history. Het linkse project is niet bij machte haar eigen idealen waar te maken, maar is er wel in geslaagd het grote publiek op onaangename wijze te doordringen van haar grootste mislukkingen, namelijk de financiële crisis en de volledig op hol geslagen massa-immigratie. Beide rampen troffen zowel Amerika als Europa. De armoede-val van midden en lagere klassen, de zelfverrijking van de elites, de verwoesting van de sociale cohesie van de westerse maatschappijen door de ongebreidelde import van miljoenen mensen uit het Midden Oosten, Afrika en (in het geval van de VS) Latijns Amerika.

Zakaria opponeert deze analyse met het presenteren van een droombeeld. Hij vertelt het verhaal van een ontmoeting tussen de Amerikaanse president Franklin Roosevelt en de Canadese premier Mackenzie King, waarbij de eerste (volgens de aantekeningen van de laatste) een beeld schetste van een wereldorde zonder oorlog, imperialisme of mercantilisme, maar waarin vrijhandel en een nieuwe politieke structuur die uiteindelijk gestalte zou krijgen in de VN, de toekomst zou bepalen. Met het verwezenlijken van deze visie ontstond allengs een wereld met meer vrijhandel en kapitalisme, en met minder geweld. Steven Pinker, hoogleraar psychologie van de univeriteit van Harvard, betoogde – aldus Zakaria – dat de huidige tijd het meest vreedzame tijdperk ooit is. En in veel landen, zoals India en China, steeg de levensstandaard. Natuurlijk doen zich problemen voor zoals nu op het gebied van migratie, wat nogal wat onrust veroorzaakt, maar die problemen laten zich oplossen (Wir schaffen das, in de woorden van Merkel). De afname van geweld en de stijging van de levensstandaard wereldwijd zijn echter te danken aan de internationale wereldorde.

Dit droombeeld wordt door Ferguson in zijn repliek ruw verstoord, vooral omdat het volgens hem exemplarisch is voor het valse geschiedsbeeld waar hij zojuist aan refereerde. De na-oorlogse vrede is niet een gevolg van de linkse wereldorde. De VN was vaak onmachtig vanwege het veto-recht, en indien vrede niet gehandhaafd werd door de Pax Americana, dan ontstond wel ergens een Koude Oorlog-brandhaard die niet zelden buitengewoon gewelddadig was. De veronderstellingen van Pinker zijn volgens Ferguson vrij eenvoudig weerlegbaar; niet alleen zijn er vele grotere en kleinere oorlogen, maar ook zal één grote oorlog Pinkers rooskleurige gevolgtrekkingen in één klap van tafel vegen. Ten slotte: de stijging van de levensstandaard is niet te danken aan de linkse wereldorde, maar aan het feit dat landen overheidsbemoeienis met de private sector vaarwel zegden.

Zakaria laat zich niet uit het veld slaan en presenteert andermaal zijn droombeeld. Roosevelt had goede bedoelingen met zijn voorstelling van een linkse wereldorde; en na Mao begint ook China steeds gevoeliger te worden voor die mooie intenties, zodat het land ook steeds actiever betrokken wil worden bij die wereldorde. En dat allemaal uit het oogmerk van vrede en met het doel nucleaire oorlog te vermijden. De liberale wereldorde, zo concludeert hij, is onvermijdelijk omdat het alternatief (kernoorlog) ondenkbaar is.

Vermeende goede bedoelingen leveren slechte argumenten op. Met het herhalen van zijn droombeeld maakt Zakaria zijn positie erg zwak. Zijn eerste argument is er één van verleiding: de liberale wereldorde heeft heel veel goeds voortgebracht. Dit wordt door Ferguson weerlegd met het argument dat die goede dingen bij nadere beschouwing soms heel wat minder goed zijn dan ze lijken en dat, indien het al goede ontwikkelingen betreft, deze zich niet laten herleiden tot de liberale wereldorde omdat ze verzoorzaakt zijn door iets anders (niet zelden het Amerikaanse leger). Het tweede argument van Zakaria is er één van dwang en dreiging. De liberale wereldorde is noodzakelijk want anders komt er oorlog. Paaien en dreigen; het zijn oude rhetorische truuks voor een spreker die op het gevoel en niet op het verstand van zijn toehoorders wil inwerken.

Ferguson gaat in zijn weerwoord niet in op de rhetorische methode van zijn opponent. Net als tevoren presenteert hij een historisch argument. Ook vóór de Tweede Wereldoorlog koesterden velen een mooie globalistische droom en werden modellen en instituties ontworpen om die droom te verwezenlijken. Desalniettemin kwam er oorlog. De historische les is dat die droom en die instituties niet bij machte zijn om conflicten te vermijden. Levend in een linkse luchtbel ziet alles er rooskleurig uit, maar de werkelijkheid toont maar al te snel haar grimmige gezicht in oorlog en geweld. Het is een effectief weerwoord op het zuiver rhetorische argument van Zakaria.

Zakaria keert terug tot zijn eerdere aanpak, namelijk het presenteren van een geruststellend argument. Het is waar dat de overijlde immigratie in het westen grote problemen en vooral ook grote culturele onrust heeft veroorzaakt, maar – zo beweert hij – met het voortschrijden van het globalisme laten die problemen zich zeker oplossen. Een voorbeeld is Canada, waar de migratieproblematiek goed wordt aangepakt en waar men nauwelijks rechts-populisme waarneemt.

Dit argument is zowel misleidend als onzinnig. De migratieproblematiek in het westen lijkt oplosbaar omdat de pers er over het algemeen niet over bericht en omdat er in bepaalde landen als Engeland en Duitsland zware sancties staan op het aankaarten van de problemen. Zakaria behoort dit weten, als journalist, maar hij weigert zijn luchtbel te verlaten. Het debat is al een jaar oud en inmiddels heeft populist Doug Ford de verkiezingen in Ottawa gewonnen. De dromen en de bijbehorende statistiekjes van Zakaria laten zich gemakkelijk wegblazen door de historische werkelijkheid, vroeger of later.

In het tweede deel van het debat komt Ferguson hier op terug. Het globalisme is voorbij omdat het niet werkt. Het voorbeeld bij uitstek is de Europese Unie die zowel de financiële crisis als de migrantencrisis buitengewoon slecht heeft aangepakt. Waar Zakaria terloops opmerkt dat het allemaal oplosbaar is (Wir schaffen das aldus Merkel) zonder ook maar een tipje van de sluier op te lichten hoe zulks mogelijk zou moeten zijn, ziet Ferguson dwingende gronden om het globalisme af te schrijven. Brexit is een logisch gevolg van wanbeleid, net als het op diverse plaatsen in Europa oplaaiende populisme. Ferguson wil het populisme niet verdedigen, maar ziet het wel als het logische gevolg van het catastrofale EU-beleid. Die EU zal dan ook uiteindelijk ten val komen.

Zakaria beroept zich op Europa’s lange bellicose geschiedenis van 500 jaar oorlog om het wonder van de EU op te hemelen. Engeland mag er dan uitgestapt zijn, maar het blijft toch in het grotere verband van internationale samenwerking opereren (Theresa May’s soft Brexit). Het wordt daardoor de uitzondering die de regel bevestigt. Het succes van de EU blijkt wel uit de vele landen die willen toetreden om te profiteren van de vrijhandel en de stabiliteit die het blok kan bieden. Wat hij in wezen zegt is dat EU geweldig is omdat er geen oorlogen meer zijn en omdat het blok groeit.

Ferguson maakt weer de nodige kanttekeningen. De EU heeft een bureaucratische structuur van Byzantijnse proporties en is ook bijzonder autoritair. Haar Eurocraten leven in hun eigen elitaire luchtbel. Haar regelgeving is niet vrijblijvend maar wordt dwingend opgelegd aan de bevolkingen van landen die soeverein zouden moeten blijven. Enkel in een conservatieve orde van natiestaten kan men stabiliteit en vruchtbare samenwerking verwachten; in de EU echter, waar soevereiniteit onder een progressieve laars wordt vertrapt, ontstaan grote spanningen en destabilisatie, en wordt de vrijhandel al snel gecompromitteerd door centrale economische planning. Al die verschrikkingen zijn inmiddels duidelijk waarneembaar, in de economische stagnatie door het centrale beleid, in de maatschappelijke ontwrichtingen door de politiek van open grenzen; en alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, wil de EU ook nog een eigen leger wat waarschijnlijk zal worden aangewend voor ‘vredesmissies’ zodat de dood en verderf die het zaait formeel niet meer als oorlog kan worden betiteld. Ferguson kijkt kritisch naar details; Zakaria droomt weg in algemeenheden.

De moderator van het debat, Rudyard Griffiths, brengt het gesprek nu op een punt dat door Ferguson kort werd aangstipt, namelijk dat het grootste probleem van de liberale wereldorde en ook van de EU een crisis van legitimiteit is. Het wegvallen van het politieke middenveld in diverse landen en ook de eclatante winst van populistische bewegingen, in Italië maar inmiddels ook in Canada, richt inderdaad de legitimiteit van de internationale orde te gronde. Hoe kan die orde zich handhaven wanneer haar beleid dwingend is, de bevolkingen gaan protesteren, en haar overheden alle steun verliezen? De CNN-verslagger wordt als eerste verzocht hier op in te gaan.

Andermaal slaagt Zakaria erin de vraag te omzeilen, nu met een beroep op een soort historische noodzakelijkheid. De liberale wereldorde is niet te stoppen, onomkeerbaar en onvermijdelijk. Vooruitblikkend op de voorziene verkiezingswinst van Macron en Merkel (het is nog april 2017) en de lage waarderingscijfers van Trump, ziet hij enkel een florissante voortzetting van het globalistische project, vooral omdat jongeren dit rijke, diverse en pluriforme ideaal omarmen.

Nodeloos te zeggen dat Zakaria zich voor de zoveelste maal baseert op zeer efemere statistiekjes en prognoses. Merkel won inderdaad in Duitsland, maar de AfD vulde het grote middenveld en sinds de crisis met Seehofer hangt haar politieke lot aan een zijden draadje. De waarderingscijfers van Trump zijn inmiddels begonnen aan een stevige opmars. En de wil en voorkeur van jongeren is soms zeer plooibaar.

Afbeelding
Screenshot van het debat. Ferguson (l.) presenteert zijn sterkste argumenten; zijn opponent Zakaria (r.) presteert weinig anders dan het in verschillende varianten herhalen van hetzelfde mantra: ‘Globalism is awesome’.

Dit merkt ook Ferguson op in zijn antwoord. De voorkeur van jongeren in Frankrijk ging niet uit naar Macron, maar naar de communistische tegenkandidaat. De gestage reductie van handel en kapitaalstromen na de crisis van 2008, het voortetterende conflict in Syrië, en meer van dergelijke manifestaties van bestuurlijke onmacht verraden geen wereldorde maar een “illiberal inter-elitist international disorder” (p. 33 in de boekuitgave). En Ferguson gaat verder: historisch onderzoek toont aan dat financiële crises een krachtige tegenslag voor globalisme vormen en vervolgens het politieke centrum doen eroderen. De macht glijdt weg, en met het verdwijnen van controle over de grenzen, is de ondergang nabij. De politiek van de EU vergelijkt hij met het herschikken van de dekstoelen aan boord van de Titanic. Het is een verpletterend beeld, en het hoogtepunt in het debat. Ferguson op zijn felst kan ongemeen krachtig uit de hoek komen.

Zakaria verdedigt de liberale wereldorde; die orde is wellicht getroubleerd, maar zeker niet chaotisch en verstrikt in een neerwaartse spiraal. Wereldwijd, zo weet hij, neemt het geweld af, en niet alleen rijke elites maar ook arme landen, zoals Oekraïne en Polen, willen maar wat graag bij de EU of deel uitmaken van een globalistisch verband, daar het hen voorspoed en stabiliteit kan bieden.

Het is een curieus argument dat Zakaria hier te berde brengt. Hoe kan een in toenemende mate geweldloze wereld een buitenproportionele migratiehausse teweegbrengen? Hoe kan er in de EU sprake zijn van stabiliteit met een escalerende migrantenproblematiek en voortdurend toenemende spanningen? Inmiddels heeft Italië de migratie een halt toegeroepen met een historische zege van het populisme, en Polen heeft zich al even recalcitrant betoont. Het argument van Zakaria is bedrog en op zijn best een droom waarbij hij wat gunstige statistieken bijeenharkt (of bedenkt) om een moreel platform voor zichzelf te creëren: hij is niet geïnteresseerd, zo beklemtoont hij, in de belangen van bankiers en financiële elites – het is hem te doen om het lot van gewone burgers en arme mensen. Hoe nobel!

Aan het slot van deze debatronde legt Ferguson kort uit hoe de ontwikkeling van de moderne technologie tegen ieders verwachting in geen bijdrage heeft geleverd aan de grotere cohesie van de liberale wereldorde, maar juist integendeel een instrument werd voor grotere verdeeldheid; Facebook leverde een structurele bijdrage aan de verkiezingswinst van Donald Trump. Het internet en haar vele platforms boden een onderkomen aan rechtse, liberale, libertarische, conservatieve en nationalistische gezindten, evenals aan socialisten, marxisten, SJW’s en vele andere groepen. De liberale wereldorde was niet bij machte Ruslands invasie van de Oekraïne te pareren; het florerend globalisme in Zuid Amerika (een eerder punt van Zakaria) werd ruw uit de droom geholpen door de val van Venezuela. De onderlinge verbondenheid van de wereld bracht geen universele vrede, maar bleek een prima middel voor radicale islam om zich te verspreiden.

In de closing statements krijgen de beide sprekers elk de gelegenheid nog eenmaal hun positie duidelijk te maken. Fareed Zakaria doet een beroep op zijn toehoorders om nimmer de moed op te geven, om zich in te zetten voor de liberale wereldorde en om zich vooral niet over te geven aan het fatalisme van tegenslag en verlies. “Nothing is written”, niets staat geschreven, niets ligt vast. De mens is in deze optiek een vrije handelende instantie die zijn lot naar eigen goeddunken kan vormen. Het is een vreemde positie voor iemand die tevens gelooft in de onvermijdelijkheid van de nieuwe wereldorde en de noodzakelijke ontwikkeling van de geschiedenis.

Niall Ferguson waarschuwt tenslotte voor het overdreven optimisme van mensen als Fareed die met hun droombeelden over de onafwendbaarheid van een historische ontwikkeling blind worden voor alle gevaren en dan gemakkelijk in een ravijn kunnen storten. Hij weet ook een kleine onthulling te doen in zijn slotbetoog: in zijn publicaties van meer dan tien jaar geleden, betoonde Zakaria zich een overtuigde neocon, die net als de andere neoconservatieven een gedreven verdediger was van de Amerikaanse militaire suprematie in de wereld. Ofschoon beide kemphanen in de loop van het debat als geoefende sprekers elkaar weten te treffen met (over het algemeen goedmoedige) steken onder water, is deze coup de grâce van Ferguson toch de moeite van het opmerken waard. Een aantal malen probeert Zakaria de historicus naar zijn kant van het debat te trekken: ‘Come home, Niall’, sluit je aan bij de verdedigers van de liberale wereldorde. De obervatie van Ferguson, daarentegen, ontmaskert Zakaria als voormalig medestander, als iemand die ooit de Amerikaanse (militaire) hegemonie verdedigde als noodzakelijke voorwaarde voor een stabiele wereld. Dit is ook een positie die Ferguson verdedigt, en daarmee een positie die diametraal tegenover de zo bejubelde internationale liberale wereldorde staat. Op listige wijze weet Ferguson die oproep ‘Come home, Niall’ binnenstebuiten te keren door Zakaria te wijzen op zijn eigen thuisland, namelijk de wereld van de neocons. Hij ontmaskert daarmee tevens de grote contradicties in Zakaria’s denken. Het is een effectieve methode om de argumenten van de opponent te verpulveren. En desalniettemin slaagt Ferguson erin het debat te verliezen. Maar zoals we al aangaven, het elite-publiek is niet geïnteresseerd in argumenten en feiten, doch enkel in zoetige en leeghoofdige dromen.

Wat is die liberale wereldorde precies – wat George Bush senior ooit aangekondigde als de Nieuwe Wereldorde? In de ogen van Ferguson (en zijn woorden interpreterend, gebruiken we hier onze eigen metaforen) is die liberale orde weinig meer dan een gevaarlijke parasiet op het politieke lichaam van de Amerikaanse macht. Een opvallend kenmerk van die liberale orde is het relativeren en afvlakken van de Amerikaanse macht. In een postmoderne wereld dient de macht te worden gedecentraliseerd, aldus de globalisten. Het neoconservatisme kwam tot grote bloei in de jaren van de Bushes en de Clintons; het waren de jaren van de zogenaamde ‘Derde Weg’, een middenpad tussen socialisme en kapitalisme waarbij de krachten van beide stromingen zich bundelden om een betere en stabielere wereld te bouwen. De haviken onder de neocons (men denke aan mensen als Robert Kagan) waren voorstanders van Amerikaanse suprematie en zagen een rol voor Amerika als politieman; de regime change in Irak is een even tekenend als catastrofaal voorbeeld. De duiven in hun gelederen voorzagen een bescheidener rol voor de Verenigde Staten en predikten de opkomst van diverse machten naast Amerika. Deze positie ontwikkelde zich allengs in het kielzog van het falen van de Bush-regering, en het verklaart hoe Zakaria zijn positie kon wijzigen met een draai van 180 graden. Deze decentralisering en ontrafeling van de Amerikaanse macht lijkt een hoofddoel van Obama te zijn geweest. Toch is dit in feite niet meer dan een ideologische façade van de Amerikaanse macht; onder het bewind van Obama werden toch maar liefst zeven oorlogstheaters draaiende gehouden, waarvan de vernietinging van Lybië wel de meest desastreuze was.

Afbeelding

In 2008 publiceerde Fareed Zakaria een boek getiteld The Post-American World, als introductie op het Obama-tijdperk. Had hij tevoren de Amerikaanse macht nog gezien als motor en reguleerder van veranderingen in de wereld, na het fiasco van de Bush-regering had hij het volste vertrouwen in het zelfregulerende vermogen van een gedecentraliseerde, internationale en liberale wereldorde. Ferguson citeert tijdens het debat een proeve van dit vertrouwen: “Over the last six years, support for Bin Laden and his goals has fallen steadily throughout the Muslim world. Much more must happen to modernize the Muslim world, but the modernizers are no longer scared. The Muslim world is also modernizing, though more slowly than the rest” (p. 46 van de boekuitgave van het debat). Voor Ferguson, die enige jaren geleden in het huwelijk trad met Ayaan Hirsi Ali, is die modernisering van de Moslim wereld alles behalve vanzelfsprekend. In zijn ogen is radicalisering en niet modernisering de vigerende trend onder Moslims. Het blinde vertrouwen in democratisering en modernisering heeft het westen jaren geleden al parten gespeeld bij het volledig verkeerd inschatten van de ‘Arabische lente’, en telkens blijkt dat vertrouwen minder een kwestie van goedmoedigheid dan van ideologische overtuiging te zijn. Voor de globalisten is het rotsvaste geloof in een historisch noodzakelijke ontwikkeling van een liberale wereldorde een vrijbrief om de geschiedenis van de afgelopen tweehonderd jaar te duiden zoniet te herschrijven in het licht van die orde. Alle internationalistische en globalistische stromingen, denkers, en instituties zijn dan treden op de trap omhoog naar het ultieme doel: de orde die wel tot stand moet komen, omdat alle alternatieven ondenkbaar zijn. Dit, zo merkt Ferguson terecht op, is geschiedsvervalsing, fake history. Het is een polemische aantijging met verstrekkende ramificaties. Het mediacomplex dat, opererend onder dezelfde ideologie van een noodzakelijke orde, nieuws vergaart en filtert, opinies verzamelt en creëert, is dan mutatis mutandis nepnieuws, fake news. Ferguson dekt zich tijdens het debat wat in door te stellen dat hij niet van plan is Trump te verdedigen, maar Zakaria ruikt lont en weet zijn opponent toch een paar maal met de vijfenveertigste president om de oren te slaan.

Ironischerwijze is Fareed Zakaria zelf de belichaming van de verblinding waarmee de aanhangers van de globalistische ideologie getroffen worden. Als CNN-verslaggever voorspelde hij in 2016 het volgende: “So Donald Trump will lose and he will then destroy the Republican Party. The frightening question is: what he will do to the country in the process?”

We troffen dit fragment aan in een vermakelijke video van Mark Dice:

Mark Dice: He Can’t Do Comedy Anymore (28 jun. 2018)



Exact het tegenovergestelde is momenteel het geval. Trump won, en Hillary Clinton verloor. Reeds tijdens de race, maar zeker in de nasleep van haar verlies, had zij de Democratische Partij in een zodanige wurggreep van corruptie, fraude en bedrog dat de partij vrijwel zeker ten onder zal gaan. Ze stal de verkiezingen van opponent Bernie Sanders in de voorronde (zoals Ferguson nog met een strategische sneer opmerkt tijdens het debat), en liet in het kader van het zogenaamde opposition research het fameuze Steele Dossier vervaardigen dat het Mueller onderzoek draaiende houdt, de media opzweept tot een ongekende anti-Trump hetze, en de bevolking tot op het bot verdeelt. Een deel van het Democratische electoraat zoekt z’n heil bij extreem-links (de verkiezing van Alexandria Ocasio-Cortez is een recent voorbeeld), een ander deel keert de partij de rug toe (getuige de #WalkAway Movement). En de prangende vraag is hoe nu en in de komende jaren de maatschappelijke rust bewaard kan worden, want media en dolgedraaide liberals lijken af te koersen op een soort burgeroorlog. En Zakaria helpt mee om olie op het vuur te gooien als medewerker van het inmiddels meest gewantrouwde nieuwsstation in Amerika.

Een paar conclusies. Het debat tussen Ferguson en Zakaria over de liberale wereldorde brengt twee dingen aan het licht:

  1. De liberale wereldorde of Nieuwe Wereldorde (zoals George Bush senior het noemde) bestaat. Het lijkt een triviale constatering, maar het is van groot belang vast te stellen dat er een ideologisch streven bestaat die orde te creëren en te consolideren. Die globalistische orde heeft een eigen ideologie, een eigen (selectief bijeen gesprokkelde en waar nodig vervalste) geschiedenis, een eigen avant-garde (met name onder de Eurocraten en de Amerikaanse Democraten), en vooral een eigen aanhang, daar de ideologie zeer algemeen verbreid is. De orde heeft ook critici en opponenten, die maar al te vaak als fantasten, complotdenkers of extremisten worden afgeserveerd. Om de kritiek en het activisme van die oppositie recht te doen, is het derhalve noodzakelijk vast te stellen dat die liberale wereldorde een realiteit is.
  2. De liberale wereldorde heeft geen hoofdkwartier. Het is meer een idee dan een instituut. Dit roept de vraag op wat precies de aard is van die orde. Ferguson komt met een boeiende suggestie: door de catastrofale politieke ontwikkelingen van de afgelopen twintig jaar (economische crises, de ondergang van Irak, Lybië, en Syrië, ongebreidelde massa-immigratie) is er een non-liberale interelitaire en internationale wanorde ontstaan (Ferguson’s eigen woorden) die zichzelf presenteert als een verlossende wereldorde van voorspoed en vrede. Het is een bedrieglijke en zuiver parasitaire ideologie die enkel en alleen kan bestaan dankzij de Amerikaanse hegemonie. Dat de parasiet buitengewoon groot en krachtig lijkt, zegt veel over de ziekelijke conditie van het Amerikaanse politieke lichaam. Die liberale orde, betoogt Ferguson, is voorgoed voorbij, wat betekent dat de parasiet gedood wordt. Ferguson wil zich niet presenteren als verdediger van Trump, maar het moge duidelijk zijn wie de doder van de parasiet is.
Nu zou men kunnen tegenwerpen dat die liberale wereldorde voor een dooie parasiet toch nog aardig kan tegensputteren. Die orde wordt immers gedragen door nogal wat internationale verdragen, door een kopzware instelling als de EU, door nogal wat politieke partijen in het westen, door onderwijsinstellingen (zowel lagere als hogere), door machtige mediacorporaties, door NGO’s en grote financiers (zoals Soros) en noem maar op. Hoe kunnen we vaststellen dat Zakaria ongelijk heeft (een jaar na het debat van april 2017) en dat die wereldorde serieuze averij heeft opgelopen? Drie indicatoren:

Afbeelding

  1. Op 21 maart 2018 publiceerde Richard N. Haass, President van Council on Foreign Relations, een kort artikel op de website van de CFR getiteld: ‘Liberal World Order, R.I.P.’, waarin hij – de lezer zal niet verbaasd staan – de teloorgang van de liberale wereldorde belamenteert. (Zie: https://www.cfr.org/article/liberal-world-order-rip.) Zijn openingswoorden zijn zo nadrukkelijk een verwijzing naar Ferguson’s openingswoorden van het debat dat wij zojuist bespraken, dat we ze even willen citeren: “After a run of nearly one thousand years, quipped the French philosopher and writer Voltaire, the fading Holy Roman Empire was neither holy nor Roman nor an empire. Today, some two and a half centuries later, the problem, to paraphrase Voltaire, is that the fading liberal world order is neither liberal nor worldwide nor orderly.” Haass heeft zonder twijfel het debat gevolgd, maar er is een opmerkelijk verschil. Volgens Ferguson stelde die orde nooit veel voor en manifesteerde zij zich vooral in de laatste twintig jaar als een parasiet. De wanorde waarin zij ten onder gaat is dan ook van eigen makelij. Volgens Haass is die wanorde geheel op het conto te schrijven van externe factoren, waarmee hij dan bedoelt: de opkomst van het populisme en het nationalisme, de tanende invloed van de elite, gebrek aan regels voor het internet, protectionisme, Hongarije, Polen en bovenal Trump. Haass schildert een liberale wereldorde die 70 jaar oud is, die na de oorlog werd opgericht voor wet, welvaart, vrijheid en vrede, die belangrijke pijlers vond in de VN, het IMF en het WTO, die gedragen en gestut werd door de militaire macht van de VS, en haar belangrijkste vijand vond in de non-liberale Sovjet Unie. Alle goeds, alle vrijheid, vrede en welvaart die we in het westen na de Tweede Wereldoorlog genoten hebben is natuurlijk op het conto van die wereldorde te schrijven. Na de val van het Sovjetrijk leek die liberale wereldorde te zegevieren, maar toen kwamen de populisten, en natuurlijk Trump om voorgoed roet in het eten te gooien. Trump stak een spaak in de wielen van TPP, de Iran Deal, NAFTA, de Paris Climate Agreement en de NAVO. En dientengevolge gaat de wereld naar de bliksem. Het artikel is kort en Haass heeft ongetwijfeld meer inzicht en nuance getoond in zijn boek A World in Disarray: American Foreign Policy and the Crisis of the Old Order (2017), maar zijn persiflage van de geschiedenis van de internationale betrekkingen is zo kolderiek dat men een glimlach niet onderdrukken kan. Ten eerste is het nog maar zeer de vraag of die liberale wereldorde echt zeventig jaar oud is. De facto is zij pas ontstaan na de val van de Sovjet Unie, hetgeen haar leeftijd zo rond de dertig jaar plaatst. Eerdere instituties en bewegingen (en met name de na-oorlogse vrede en welvaart in het westen) met terugwerkende kracht voor een beweging of een ideaal annexeren is precies het soort geschiedsvervalsing waar Ferguson voor waarschuwt. (Het is het type fake history op basis waarvan de EU in 2012 de nobelprijs voor de vrede kreeg.) Haass, president van een buitengewoon globalistische instelling, laat zich echter niet corrigeren. Ten tweede is Haass stekeblind voor de interne globalistische krachten die zoveel ellende veroorzaakt hebben. Wij noemen: de Sovjet-stijl tirannie van de EU, het catastrofale globalisme van de neoconservatieven dat leidde tot de oorlogen in het Midden Oosten, en de verwoestende open-grenzen-politiek van de linkse wereldleiders. Ten derde (en ten slotte) is de boodschap van Haass eigenlijk heel opbeurend. Niet voor Haass zelf, maar wel voor al degenen die met angst en beven de westerse beschaving ten onder zagen gaan aan het zoveelste stompzinnige linkse experiment. Trump heeft succes en de globalisten zijn in paniek. Dit is wat de aangeschoten Haass ons meedeelt, en dat is goed nieuws.
  2. Haass is niet de enige die steen en been klaagt. Miljardair George Soros doet het ook in een aantal interviews. Zo is er een artikel van Michael Kranish, “I must be doing something right: Billionaire George Soros faces renewed attacks with defiance”, gepubliceerd in The Washington Post van 9 juni 2018, waarin de bejaarde miljardair uitlegt: “Everything that could go wrong has gone wrong.” Hillary Clinton verloor de verkiezingen en Trump wil nu de wereld opblazen. Die laatste schimpscheut van Soros daargelaten, is dit in feite toch goed nieuws daar Soros geldt als de belangrijkste donateur en financier van het globalisme. Hij gaf royale financiële steun aan de campagnes van Obama en Clinton en stond ook vierkant achter allerlei linkse benoemingen in de politiek en justitie. Alles waar Putin momenteel van beschuldigd wordt, namelijk het zich mengen in de Amerikaanse politiek en rechtsorde, kan ook probleemloos op het conto van Soros geschreven worden. Kranish noteert doodleuk: “Soros, who plans to spend at least $15 million in 2018 races, has already faced some setbacks this cycle. His bid to replace several district attorneys in California with challengers seeking changes to the criminal justice system was largely unsuccessful in Tuesday’s elections. ‘We ran into a brick wall in California,’ he said”. Omdat Soros Amerikaans staatsburger is geworden, is er in dit geval niet echt sprake van buitenlandse inmenging, maar het laat zich raden dat er Amerikanen zijn die de manipulaties van de linkse idealist zat zijn. Soortgelijke reserves staken ook de kop op in Europa waar vooral Nigel Farage de miljardair aanwees als groot-financier van EU-functionarissen en hun lobbygroepen. In dit geval was er wel sprake van buitenlandse inmenging. Maar evenals in Amerika, vindt Soros nu ook in Europa veel tegengas. Voor The New York Times schreef Michael Steinberger recentelijk een vrij lang apologetisch artikel over Soros waarin de goede ‘democratische’ intenties van Soros worden uitgespeeld tegen het vermeende despotisme van Viktor Orban. (Zie: Steinberger, ‘George Soros Bet Big on Liberal Democracy.) Now He Fears He is Losing’, New York Times Magazine, 17 juli 2018. Ofschoon het stuk veel informatie bevat, is het toch buitengewoon tendentieus; aan de echte problematiek, namelijk Soros’ steun aan de massa-immigratie in het Westen wordt geen aandacht besteed. Wanneer men echter de boodschap hier en daar ‘omdraait’ of wat anders leest, kan men vrij gemakkelijk uit het verhaal leren dat Soros met lede ogen moet aanzien hoe zijn politieke idealen één voor één schipbreuk lijden. De door hem ondersteunde liberale wereldorde houdt geen stand. (Zie: https://www.washingtonpost.com/politics ... dfd283a963 en https://www.nytimes.com/2018/07/17/maga ... ciety.html.)

    Afbeelding

  3. Donald Trump laat steeds nadrukkelijker zijn invloed op het internationale toneel merken. Hij stelde de NAVO ter discussie en zette de G7 onder grote druk. Hij bedong vredesbesprekingen met Noord Korea, en gaat tegen de wil van de Democraten, neoconservatieven, en Eurocraten in, besprekingen aan met Vladimir Putin. Deze initiatieven voeren de hondsdolle meute van zijn tegenstanders naar telkens nieuwe hoogten van razernij, zeker in Europa waar Russofobie nog het enige bindmiddel lijkt te zijn voor de antidemocratische en door een permanent benevelde zuiplap aangestuurde superstaat, die gelijk de Titanic op een wisse ondergang afkoerst. Waar de Hongaarse hedge fund-miljardair zich inmiddels al weer twee decennia lang mengt in het politieke reilen en zeilen, daar laat nu ook de New Yorkse vastgoed-miljardair zich niet onbetuigd. Voorafgaande aan zijn ontmoeting eerder deze maand met Theresa May, gaf Trump een interview aan The Sun waarin hij klip en klaar uitlegde dat May niet de Brexit levert waar het volk op gestemd heeft. Het interview zond een schokgolf door Engeland en bepaalde in sterke mate de inhoud van de volgende besprekingen. Tijdens een gezamenlijke persconferentie werd getracht de plooien weer wat glad te strijken. May staat voor het blok; Trumps adviezen voor een harde Brexit volgend, kan ze misschien haar positie redden, maar indien zij haar eigen slappe lijn volgt zal dit ongetwijfeld haar einde inluiden. Ukip begint intussen weer op te leven, en Trump heeft zijn bijdrage geleverd. Het is bij lange na niet zijn enige aanval op de EU, maar het is wel de vermakelijkste, en het illustreert andermaal Trumps vastberadenheid om de liberale orde te ondermijnen. Bronnen en commentaren:

    The Sun: Donald Trump accuses PM of WRECKING Brexit during UK visit (13 juli 2018)



    Fox News: Nigel Farage on Trump’s ‘bombshell’ Brexit intervention (13 juli 2018)



    Sargon of Akkad: This Week in Stupid (15 juli 2018)



    James Carey, ‘The Council on Foreign Relations’ Push Toward a New Cold War’, Mint Press News, 1 March, 2018: https://www.mintpressnews.com/the-counc ... ar/238365/
Deze indicatoren tonen aan dat de liberale wereldorde in zwaar weer is beland. Dit wil echter nog niet zeggen dat zij ook definitief voorbij is. Zeker iemand als de 87-jarige Soros is nog van plan terug te vechten. Ferguson liep misschien iets te hard van stapel toen hij de liberale wereldorde als voorgoed voorbij bestempelde. Misschien dat zijn vertrouwen gebaseerd is op de zelfimplosie van de orde, maar die instorting zou best nog wel eens op zich kunnen laten wachten als er niet een kracht van buiten is die verwoestend op haar inwerkt. Hoeveel vertrouwen hij precies in Trump heeft laat hij niet al te duidelijk merken.

Afbeelding

In veel opzichten laat hij zijn oren hangen naar de vigerende verhalen en opinies in de MSM. In het debat met Zakaria, zo kan de lezer of kijker bemerken, accepteert hij klakkeloos als waar de berichten over de Syrische gifaanvallen en het gebruik van Russische bots tijdens de verkiezingen van 2016, ofschoon voor beide verhalen nimmer doorslaggevend bewijs is gepresenteerd. In een recent interview met Dave Rubin doet hij iets soortgelijks. Sprekend over Trump, merkt hij op: “he has used inflammatory language” en “he has a record of lying which is, even by the standards of American presidents, pretty remarkable”. Het zijn de standaard praatpunten die iedereen in de reguliere media van de tong rollen als een vloek uit de mond van een piraat. Voor Ferguson zijn het concessies aan de elitegemeenschap waar hij toe wil behoren. In feite zegt hij dat ook in het interview met Rubin wanneer hij zich gedwongen voelt zijn aanvankelijke anti-Brexit standpunt te rechtvaardigen. Ferguson legt uit in welk een heikele positie hij zich bevindt als intellectueel; een belangrijke reden om het Remain-kamp te steunen was zijn persoonlijke vriendschap met David Cameron. Toen de Brexit een meerderheid kreeg, echter, gaf hij erg gemakkelijk toe dat hij het mis had gehad, en zijn houding maakte onomwonden duidelijk dat de anti-Brexit beweging die nu nog in Engeland actief is, niet op zijn steun hoeft te rekenen. De concessies die Ferguson doet dienen enkel het vrijwaren en cultiveren van zijn persoonlijke positie als intellectueel. Revolutionair is dit niet, en dapper is het al evenmin. Hoe men het ook wendt of keert, meehuilen met de wolven in het bos, draagt alleen maar bij aan de dreiging die van de roedel uitgaat. Het echte werk (het steunen van een politieke zaak of het ontmantelen van de media-propaganda) wordt dan op ietwat laffe wijze doorgeschoven naar anderen. Dat is jammer, want Ferguson is een intellectueel van formaat en één van de weinige uitgesproken rechts-liberale historici. Als geen ander ziet hij de waarde en betekenis van de volksstem, en dat laat hij ook bij herhaling merken. Ondermeer aan het begin van het boven besproken debat, waar hij het contrast schildert tussen de globalistische elite en het benadeelde volk. Het is vanwege dat volk dat hij de liberale wereldorde als beëindigd verklaard. Het volk dat al lang niet meer de lieveling van links is en nu enkel nog als vijand wordt gezien, wordt door Fareed Zakaria nog op slinkse wijze, als een duveltje uit een doosje, in zijn betoog voor de dag getoverd, met een gratuite opmerking over gewone burgers en arme mensen. Het mocht niet baten; het klonk ongeloofwaardig, zeker uit de mond van Zakaria die lid is van de raad van bestuur van de oorlogszuchtige Council on Foreign Relations, de globalistische denktank die liever de wereld ziet branden dan dat Trump een vredesverdrag sluit met Putin.

Afbeelding
Screenshots uit het interview met Dave Rubin.

Het interview met Dave Rubin is de moeite waard; het gaat over de verlinksing en ondergang van de academische wereld, over de gevaren van Islamisering, over Brexit, en over Trump (vanaf 1u14m).

The Rubin Report: Niall Ferguson – Intellectual Dark Web, Brexit, and Trump (Full Interview - 1 juni 2018)



Nog een korte opmerking over de zogenaamde ‘leugens’ van Trump. Dit praatje deed al de ronde voor de verkiezingsrace van 2016, en waarschijnlijk is het een klinkklare en moedwillige leugen. Immers: alles wat Trump zegt of tweet in oppositie tot de MSM-propaganda geldt als leugen. Gezien de bedriegerijen in de reguliere media, is men in de ogen van die MSM dan al snel ’s werelds grootste leugenaar als men de euvele moed heeft om in de contramine te gaan. Ofschoon het niet verstandig is Trump van alle jokkerij vrij te pleiten, is het toch bedenkelijk dat intellectuelen niet in staat zijn door de misleidende en leugenachtige rookgordijnen van de MSM heen te dringen. Een treffend voorbeeld is neurowetenschapper en linkse blindganger Sam Harris die aan Trumps creatieve taalgebruik een kosmische vernietigingskracht toeschrijft. Hij doet dit in een zeer beluisterenswaardig interview met Dave Rubin, en geeft en passant Youtube-analist Scott Adams nog even een veeg uit de pan omdat deze de president portretteert als ‘master-persuader’. Adams dient Harris een dag later op schitterende wijze van repliek, door te wijzen op de gevaren van een president die wel de waarheid spreekt maar niets presteert. Trump geeft prioriteit aan beoogde en beloofde resultaten boven de waarheid. Het is een ongeprecedenteerde aanpak met vooralsnog ongeprecedenteerde resultaten. Niet echter voor Sam Harris, want die heeft niets in de gaten en is alle gevoel voor proportie kwijt. Hij is ook veel te druk bezig met een tomeloze morele verontwaardiging over de soms wat curieuze uitspraken van Trump.

The Rubin Report: Sam Harris LIVE: Trump, Consciousness, Jordan Peterson Debate, and more (13 juni 2018 - zie vanaf min. 36)



Scott Adams: Sam Harris is Wrong About Donald Trump (14 juni 2018)



Ferguson, echter, heeft wel oog voor de juiste verhoudingen. Niet de uitspraken van Trump zijn het probleem, maar de echte, grote leugens. In het debat met Zakaria maakt hij een opmerking waarmee we dit betoog willen beëindigen: “So, the liberal international order, spelled L-I-O, ladies and gentlemen, is an L-I-E” (p. 10, boekuitgave).
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 36916
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Za Jan 05, 2019 10:37 pm

POLITICVS

Op zoek naar waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 4 - 03.01.2019

Aan het eind van 2018 wordt door diverse media de balans opgemaakt van twee jaar Trump. De electorale basis van de president is over het algemeen dik tevreden over zijn prestaties. Toch zijn ook een aantal zwakheden in zijn beleid duidelijk zichtbaar geworden. Hieronder een overzicht van de plus- en minpunten met een voorlopige evaluatie van wat waarschijnlijk het meest opzienbarende presidentschap uit de geschiedenis van de Verenigde Staten gaat worden. Nooit heeft een president zo strijdlustig standgehouden tegen een dagelijks offensief van laster, haat en politieke subversie als Donald Trump nu.

Het tweede jaar van trump

Afbeelding
Eén van de opmerkelijkste Trump-momenten van 2018: overheidstransparantie onder het wakend oog van Washington – en de wereldpers. Op dinsdag 11 december 2018 sprak Trump met de Democratische leiders van het Huis van Afgevaardigden (Nancy Pelosi) en de Senaat (Chuck Schumer) over de benodigde stemmen voor de bouw van de muur. De Democraten willen geen muur en voelden zich merkbaar ongemakkelijk door de aanwezigheid van de camera’s. Op listige wijze wist Trump zijn opponenten te kijk te zetten als tegenstanders van transparantie en van veilige grenzen. Na deze ontmoeting renden de Democraten van de ene persconferentie naar de andere om de schade te beperken. Daarna togen ze naar luxueuse vakantie-oorden, terwijl Trump met de feestdagen vlijtig doorwerkte. Eén van de vele voorbeelden van de oppositie tussen Trump en het moeras.

Het tweede jaar van het presidentschap van Donald Trump is ten einde. Twee jaar lang heeft Trump zijn best gedaan samen te werken met het establishment in Washington en twee jaar lang heeft het establishment, met name bij monde van de corrupte mainstream media, er alles aan gedaan hem het leven zuur te maken. In de weken voor de Kerst lijkt Trump het roer te hebben omgegooid. Jeff Sessions, Mad Dog Mattis en John Kelly verdwijnen mokkend van het toneel, en Trump lijkt erop gebrand de beloften aan zijn trouwe basis gestand te doen. In weerwil van alle oppositie, wist Trump toch een aantal grote successen te boeken. Maar juist door zijn coulante en genereuze houding ten opzichte van het staatsapparaat zijn er ook een aantal dingen misgegaan. Hier een overzicht van de plus- en minpunten van zijn bewind, te beginnen met de pluspunten.

    Economische groei. Trump slaagde erin de economie een enorme stimulans te geven. Econoom Paul Krugman, Nobelprijs-winnaar en columnist van de New York Times, voorspelde in 2017 dat vrijwel onmiddelijk na het aantreden van Trump de economie zou instorten. Dat is niet gebeurd (Krugman wordt ook niet echt meer serieus genomen) en in 2018 werd zelfs een BNP-groei van 4,2 procent waargenomen – een groeicijfer dat in de Obama-jaren voor onmogelijk werd gehouden. Er waren meer mooie rapportcijfers voor Trump: de werkloosheid daalde naar 3,7 procent, en met name onder de Afro-Amerikanen daalde de werkloosheid als nooit tevoren. Toch zijn er bedenkingen bij de huidige economische situatie. Het kernprobleem van de moderne economie (torenhoge staatsschulden, deficit spending, en de schuldvaluta) wordt door Trump niet aangepakt, en volgens sommigen is dat ook nauwelijks mogelijk daar het systeem inmiddels veel lijkt op een trein die naar de afgrond raast. Vanuit die optiek mag het nog een wonder heten dat Trump het onderste uit een voor het overige kapotte kan heeft weten te halen. Trump doet er alles aan om de basis van de economie (productie, manufactuur, en vooral ook energiewinning) zoveel mogelijk naar Amerika te halen, weg uit verre, soms ook goedkopere landen. Om die reden is hij wars van de globalistische handelsverdragen, wees hij TTP van de hand, en verving hij NAFTA door USMCA, een nieuwe handelsovereenkomst met Canada en Mexico. De agressieve tarievenoorlog die hij voert, deed niet – zoals verwacht – de economie instorten, maar slaagde er wel in de eigen nationale productie verder te versterken. De meeste economen geloven dat het huidige monetaire stelsel ten einde loopt (maar dat zullen ze nooit luid op zeggen om niet het vertrouwen in het systeem te schaden en daarmee het einde te bespoedigen). Het zou me niet verbazen indien Trumps economie op termijn een zeer verstandige en voorzienige prep-economie zou blijken te zijn.

    Geopolitieke détente. Tredend in de voetsporen van Kissinger en Nixon, en in navolging van Ronald Reagan, zette Trump zich in zijn eerste twee jaar in voor een opmerkelijke internationale ontspanningspolitiek. Hij ging vredesbesprekingen aan met Noord-Korea, aangelegd op denuclearisering van de dictatuur en op het verbeteren van haar betrekkingen met Zuid-Korea. Voorlopige winstpunten zijn het ontruimen van testlocaties door de Noord-Koreanen, besprekingen tussen de beide Koreas, en – een punt van prestige voor de VS – het vrij krijgen van drie Amerikaanse krijgsgevangenen die Trump in mei 2018 op Amerikaanse bodem mocht verwelkomen. Of Noord-Korea zich helemaal aan haar beloften houdt moet nog worden afgewacht. Japanse media (zie online: Yomiuri Shimbun, ‘N. Korea continues missile development’, 30 december 2018, The Japan News: http://the-japan-news.com/news/article/0005450685) melden dat er nog raketprogramma’s in ontwikkeling zijn. Dit neemt echter niet weg dat de ontmoeting tussen Trump en Kim Jong Un op 12 juni 2018 in Singapore van zeer grote betekenis was. Trump heeft hiermee een historische breuk geforceerd met de catastrofale door neoconservatieven aangevuurde oorlogspolitiek van vier opeenvolgende presidenten: Bush sr., Clinton, Bush jr., en Obama legden het grootste deel van het Midden Oosten en Afghanistan in de as in een reeks (volgens de grondwet) illegale en peperdure oorlogen. Als een blikseminslag bij heldere hemel kwam in de week voor de Kerst Trumps plan in het nieuws om troepen terug te trekken uit Syrië en Afghanistan. De wereld was al gauw te klein voor alle verontwaardiging, en het ontluisterendste was wel dat zowel Trumps linkse als zijn rechtse tegenstanders zich opwierpen als verdedigers van voortdurende oorlogvoering. Men maakte zich druk over de positie van de Koerden, en vooral over het gevaar van destabilisering. De waarheid is echter dat dit besluit van Trump een streep zet door de Amerikaanse interventie en – in het bijzonder – de geheime Amerikaanse bevoorrading van Isis. Voorts draagt het bij aan een broodnodige détente met Rusland. Ofschoon het thema door de Deep State en het establishment zoveel mogelijk naar de achtergrond gedreven wordt, leeft bij Trump nog steeds de ambitie om besprekingen aan te gaan met Putin. Het is te hopen dat hij erin slaagt in het nieuwe jaar zijn détente-politiek voort te zetten.

    Afbeelding
    In een door Trumps twitters gedomineerde wereld evolueerde de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong Un van “little rocket man” tot een serieuze gesprekspartner. Dankzij Trump toonde de leider van het meest repressieve communistische bewind op aarde zich voor een kort moment als mens van vlees en bloed.

    Binnenlandse macht. Trumps grootste successen op het gebied van de binnenlandse politiek zijn de Senaatswinst bij de Midterm Elections (53 zetels voor de Republikeinen tegenover 47 voor de Democraten) en de benoeming van zijn tweede Justice voor het hooggerechtshof. In april 2017 werd Neil Gorsuch beëdigd, en in oktober 2018 Brett Kavanaugh. De Kavanaugh-benoeming moest letterlijk voor de deuren van de hel weggesleept worden, daar de Democraten – bemerkende dat Trump weleens voor meerdere decennia de machtsverhouding in de SCOTUS, the Supreme Court of the United States, in hun nadeel zou kunnen bepalen – deden er alles aan om Kavanaugh te belasteren. De valse getuigenissen van met name dr. Blasey Ford leverden echter geen enkel bewijs op en zijn inmiddels ook ontmaskerd. De affaire verschafte een onthullende en ontluisterende blik op de medogenloze praktijken van de Democratische machtspolitiek. Hooggeplaatste kandidaten voor belangrijke benoemingen mogen vrezen dat er reeds een lasterdossier voor hen klaarligt compleet met gewillige valse getuigen. En deze vrees geldt dan op dit moment vooral de Republikeinse kandidaten daar de SCOTUS-benoemingen door de Senaat moeten worden goedgekeurd. Op dit punt heeft Trump duidelijk winst geboekt. Hij voerde een succesvolle midterm campagne die specifiek was aangelegd op het veilig stellen van de Senaat. De rallies werden goed bezocht, en Trump wist probleemloos de stadions te vullen; een stadion in Houston bood naar verluid onderdak aan 100.000 fans. Ter vergelijking: een tegencampagne van Obama wist slechts met moeite een publiek van enige omvang aan te trekken, en de lezingentournee die de Clintons tegen het einde van het jaar ondernamen trokken nauwelijks publiek zodat de toegangskaarten (van maximaal 100 dollar!) tegen bodemprijsjes moesten worden geramsjt. Een strategische zet van Trump was het bij zijn campagne betrekken van Rush Limbaugh – de grootste conservatieve radiostem van Amerika (met een publiek van dertig miljoen luisteraars). Het resultaat was een comfortabele Senaatswinst en die meerderheid is onontbeerlijk voor zowel de SCOTUS-benoemingen als kabinetsbenoemingen. Ook komt die meerderheid van pas bij het blokkeren van impeachment-procedures die (zo is de verwachting) de Democraten in 2019 vrijwel zeker tegen Trump in stelling zullen brengen. Het antagonisme tussen Democraten en Republikeinen moge dan groot zijn, toch werd op de valreep van 2018 nog een opmerkelijke gezamenlijke wetswijziging bereikt: de First Step Act die hervormingen moet bewerkstelligen in het gevangeniswezen. De wet kreeg steun van zowel Democraten als Republikeinen. Het privatiseren van het gevangeniswezen maakte het aanjagen van detentie vanuit winstoogmerk lucratief en noodzakelijk. Dit heeft nogal wat levens onnodig verwoest vooral onder de zwarte bevolking. Verwacht wordt dat de nieuwe wet het aantal gevangenisstraffen drastisch zal reduceren. Dit is goed nieuws voor de zwarte bevolking, die sowieso op veel sympathie van de president mag rekenen. Dit werd afgelopen jaar maar al te duidelijk in de steunbetuiging van de zwarte rapzanger Kanye West die openlijk zijn genegenheid voor de POTUS betuigde in oktober tijdens een bezoek aan het Witte Huis.

    Mediabronnen en commentaren, met een aantal jaaroverzichten:

    https://www.washingtonexaminer.com/wash ... reelection

    https://dailycaller.com/2018/12/30/trum ... sses-2018/

    https://www.libertynation.com/trumps-to ... -for-2018/

    https://www.breitbart.com/politics/2018 ... p-in-2018/

    Dr. Steve Turley: The Triumph of Trump: Superhuman Accomplishments in 2018 (31 dec. 2018) [11m14s]



    RT: Trump meets Kanye West at the White House (11 okt. 2018) [20m55s]


Naast Trumps successen, zijn er ook een aantal minpunten aan te wijzen.

    Trumps benoemingen. Ofschoon Trump in zijn historische en monumentale inaugurele rede beloofde het moeras te zullen dreggen, viel het menigeen op dat Trump toch vrij veel moerasmonsters benoemde in zijn kabinet en in andere vooraanstaande posities. Allengs werd duidelijk dat Trump als nieuwkomer in Washington niet altijd aan kon op lieden die zich aandienden als aanhangers van zijn beleid. De grootste teleurstelling was wel Jeff Sessions die zich als baas van de ministerie van justitie verschoonde van enige bemoeienis met het Mueller-onderzoek, zich daarmee uitschakelde als daadkrachtige medewerker van Trumps beleid om het ministerie van corruptie te ontdoen, en voor het overige vrijwel niets presteerde, met uitzondering wellicht van een zinloze poging marijuana te verbieden – iets wat Trump met een simpele pennestreek ongedaan maakte. Deze onervarenheid met het establishment op de Hill heeft een aantal critici ertoe bewogen Trump als een acteur te zien die in het geniep heult met de Deep State. Dit is een steeds moeilijker te verdedigen positie, daar een manipulatieve Diepe Staat toch het beste gediend is met een aantal stromannetjes die eens in de vier jaar het electoraat besodemieteren en verder de geheime agenda’s geen strobreed in de weg leggen. Dan is een lastpak als Trump, die het dagelijks aan de stok heeft met het establishment, wel de laatste die je als Diepe Staat kunt gebruiken. Voormalig presidentskandidaat Ron Paul had het bij het rechte eind toen hij wees op Trumps onbekendheid met de juiste politieke insiders. (Het Ron Paul Liberty Report op Youtube zij bij deze van harte aanbevolen voor een wat afstandelijke en kritische kijk op het buitenlandbeleid van de VS onder Trump.) Trump heeft inmiddels ontdekt hoe weinig vertrouwen hij kan stellen in het establishment waarmee hij zich omringd heeft. Enerzijds is dit teleurstellend, anderzijds geeft hem dit het inzicht om nieuwe wegen in te slaan. Velen in Amerika hopen dat Trump nauwer zal samenwerken met Congreslid Rand Paul (zoon van Ron Paul). Het is afwachten.

    Oorlogspolitiek. De invloed van het establishment op het Trump-beleid is het duidelijkst te merken in de oorlogspolitiek van de VS. Met lede ogen moest de Trump-achterban aanzien hoe de oorlogsactiviteiten in Afghanistan en vooral Jemen geïntensiveerd werden. (Ook de Trump-Administration draagt aldus verantwoordelijkheid voor de vele tienduizenden doden en miljoenen ontheemden in Jemen.) Vooral Trumps lippendienst aan de gevestigde orde was soms moeilijk te verkroppen. Een vermeende gasaanval van Assad op zijn eigen volk, de chemische moordaanslag in Salisbury op vader en dochter Skripal (bekokstoofd, zo vond iedereen, door Putin) werden kritiekloos door Trump naverteld. De invloed van de altmedia is echter inmiddels zo groot geworden dat vrijwel niemand (buiten de door leugens vergiftigde invloedssfeer van de MSM) nog in die onzinverhalen gelooft. Het is dan ook niet waarschijnlijk dat Trump blind is voor de werkelijke toedracht. Waarschijnlijk zijn zijn uitspraken en concessies ‘wisselgeld’ voor het uitvoeren van zijn beleid. Hoopgevend waren zijn voor de Kerst uitgesproken voornemens om troepen terug te trekken uit Syrië en Afghanistan. Toch is het echter waarschijnlijk dat Trump een nieuw front zal openen in de Zuid-Chinese Zee. Make America Great Again zal uiteindelijk toch een vorm van Amerikaanse hegemonie inhouden. Het duidelijkst blijkt dat wel uit de in augustus 2018 ontvouwde plannen voor een Space Force als een nieuwe tak van de Amerikaanse militie (zie: Eric Durkin, ‘Space Force: all you need to know about Trump’s bold new interstellar plan’, The Guardian, 10 augustus 2018, online: https://www.theguardian.com/us-news/201 ... ed-to-know).

    Het uitstel van de muur. Hoezeer border security ook prioriteit moge hebben in de agenda van Trump, met betrekking tot de bouw van de muur is hij buitengewoon laks geweest. Alleen al in het jaar 2018 deden zich drie gelegenheden voor waarbij hij de hakken in het zand had kunnen zetten. De Democraten wilden geen muur, en de Republikeinen drongen aan op uitstel. Dit heeft er toe geleid dat Trump pas bij de allerlaatste gelegenheid, vlak voor de Kerst, zich schrap zette om geld voor de muur af te dwingen. Het mokkend aanvaarden van de Omnibus Bill (voor de overheidsuitgaven) begin 2018, met een enorm begrag voor het leger (wat Trumps voornaamste motief was om de begroting te ondertekenen) en geen enkele ruimte voor de muur (wat Trump weliswaar niet zinde) zond een golf van ontzetting door Trumps achterban. Velen zonk de moed in de schoenen en ze zagen in deze capitulatie het einde van het Trump-experiment. Ann Coulter (Queen of the Conservatives) zou naar verluid bij een bezoek aan het Witte Huis zodanig ruzie gemaakt hebben met de POTUS dat de muren ervan dreunden. Toch is het nog maar de vraag of de muur er niet komt. Het ligt geheel binnen de bevoegdheden van de president om middelen voor national security aan het gigantische defensie-budget te onttrekken. Het door linkse NGO’s en overheidsactivisten opgetrommelde invasieleger van migranten en criminelen dat richting Amerikaanse grens trekt verhoogt de noodtoestand en zal enkel de noodzaak voor een muur vergroten. Zelfs het uitstel dat Trump heeft toegelaten zal zich uiteindelijk tegen de antimuur-Democraten keren daar iedereen nu deelgenoot wordt aan de oplopende spanning rondom wat inmiddels een prestige-kwestie is geworden. De meeste mensen zullen op den duur de waanzin inzien van de Democratische roep om open grenzen en zelfs de opheffing van ICE (U.S. Immigration and Customs Enforcement). Trump heeft zich meer dan ooit gecommitteerd aan de bouw van de muur. (Wordt vervolgd)

    Verlies van het Huis. Het belangrijkste verlies voor Trump in 2018 is de uitslag van de Midterm Elections voor het Huis van Afgevaardigden. De Republikeinen en de Democraten hebben letterlijk stuivertje gewisseld. (Zetels in het Huis in 2017-2018: R-236/D-196 [3 vacant]. Zetels in het Huis vanaf 3 januari 2019: R-199 /D-236.) Dit verlies is een bekend fenomeen in de VS; niet zelden verliest de partij van de zittende president bij de midterms. Obama, bijvoorbeeld, incasseerde enorme verliezen in de midterms van 2010 in zowel het Huis als de Senaat. Het uitblijven van zijn ‘Change you can believe in’ demotiveerde het Democratische electoraat en gaf de Tea Party een ferme duw in de rug. Voor het verlies van 2018 worden over het algemeen twee oorzaken aangewezen (die elkaar niet hoeven uit te sluiten). De eerste is het verlies van een deel van de vrouwenstem, in het bijzonder de ‘suburban moms’ Vraag is nu of dit deel van het electoraat zich zorgen maakte om het uitblijven van beloofd beleid (de muur) of de oren al te veel liet hangen naar de negatieve verhalen in de MSM. De tweede en wellicht doorslaggevender oorzaak is het besluit (zo men wil, de laksheid) van Paul Ryan om een groot aantal zetels van Republikeinse Congresleden die zich na de midterms wensten terug te trekken uit het Huis niet opnieuw te vullen. Middelen om nieuwe kandidaten naar voren te schuiven werden niet beschikbaar gesteld zodat die zetels in handen kwamen van de Democraten. Ryan, die zich niet voor herverkiezing beschikbaar stelde, was een felle opponent van het migratiebeleid van Trump. Het is heel goed mogelijk dat Ryan om de muur te verhinderen Trump een mes in de rug gestoken heeft door de dolle honden van de Democraten op hem los te laten. De winst van 40 zetels voor de Democraten veroordeelt Trump tot een ‘lame duck session’ en stelt hem bloot aan twee jaar lang onafgebroken aanvallen en justitiële onderzoeken van de Democraten in het Huis met als doel impeachment. Trump krijgt het zwaar voor de kiezen in de komende jaren, maar waarschijnlijk zag hij dit aankomen (zijn campagne was nadrukkelijk gericht op het veilig stellen van de Senaat) en heeft hij reeds verdedigings- en aanvalsstrategieën klaarliggen.

    Afbeelding

    Mary Spicuzza, ‘Report: Donald Trump furious with Paul Ryan, blaming him as GOP braces for rough election night’, Milwaukee Journal Sentinel, 6 november 2018; online: https://eu.jsonline.com/story/news/poli ... 910828002/

    James Bickerton, ‘Midterm elections 2018: Furious Trump blames Paul Ryan for everything’, Express, 7 november 2018; online: https://www.express.co.uk/news/world/10 ... use-losses

    Greg Hunter - Weekly News Wrap-Up 11.16.18 (15 nov. 2018): over verkiezingsfraude en de dubieuze rol van Fox News [41m13s]



    Greg Hunter: Dave Janda – Voter Fraud Before, During & After the Midterm Elections (10 nov. 2018) [1u19m19s]

De grootsheid van een leider meet men af aan de omvang van de stormen die hij weet te trotseren. Barack Obama werd met fluwelen handschoentjes aangepakt door de media. Geen enkele van zijn problemen of schandalen werd door de MSM benoemd of uitvergroot. Het resultaat was een buitengewoon zwak leider die maar al te gemakkelijk zijn krediet, zijn respect en daarmee ook het prestige van de Verenigde Staten verspeelde. Zulks mocht hij ondervinden tijdens een ontmoeting van de G20 in China in september 2016 toen hij niet met de gepaste luister door de Chinese overheid ontvangen werd, maar via de ‘dienstuitgang’ zijn vliegtuig moest verlaten. Trump daarentegen heeft in de afgelopen jaren veel respect afgedwongen en dergelijke vernederingen bleven verre van hem.

Trumps statuur wordt op een perverse manier bevorderd door diverse vijanden. Zo is daar een totaal vijandige media die met een aan waanzin grenzende ijver dag in dag uit leugen, laster, en haat naar hem toe slingeren in de hoop dat er iets van zal beklijven. Trumps hondsdolle politieke opponenten, de Democraten, hebben op dit moment maar één beleidspunt, namelijk de impeachment van POTUS45. Het onderzoek van Mueller heeft geen spat bewijs opgeleverd voor het Trump-Rusland nepschandaal, maar met een paar veroordelingen van malversaties in een grijs verleden door Paul Manafort (witwassing) en Michael Cohen (belastingfraude) – zaken die overigens niets met het onderzoek te maken hebben – lijkt het Mueller-team voldoende aanleiding te hebben gevonden om door te gaan, desnoods in een tweede Trump-termijn. Vijanden zijn er ook aan Republikeinse zijde, in de figuren van John McCain, oorlogshitser en terroristenvriend (en inmiddels overleden), Paul Ryan, een Never-Trumper, en Jeff Flake (uit – en dit is geen ironisch verzinsel – de plaats Snowflake), beide Republikeinse politici die zich niet herverkiesbaar stellen, en zelfs Mitt Romney, die ooit een gooi deed naar het presidentschap op agendapunten die ook Trump nu verdedigt, maar die – zo is inmiddels duidelijk – in tegenstelling tot Trump die beloften zeker zou hebben verraden. De uitgestoken hand van de Dealmaker-in-Chief, zijn bereidwilligheid tot samenwerking en compromis, leverde hem enkel verharding van waanzin, afkeer en haat op in de eerste twee jaar van zijn presidentschap. En misschien lag hierin ook de grond voor het verlies van het Huis. Een zachte, welwillende aanpak werkt niet. Het lijkt erop dat Trump na de Midterms het roer heeft omgegooid: gloves off! Voor hem liggen, bij leven en welzijn, twee zware en dolle jaren van politiek theater, waarin het voor zijn herverkiezing noodzakelijk is dat hij zoveel mogelijk van de muur gerealiseerd krijgt.

Trumps statuur toont zich dus in de omvang van zijn tegenkrachten. Drie in het bijzonder willen we tot slot kort toelichten. In de eerste plaats is dit het Amerikaanse staatsapparaat, de Deep State. Als nooit te voren heeft Trumps presidentschap het Amerikaanse publiek en de opmerkzame nieuwsvolger een inleiding verschaft in de werking van het staatsapparaat, en dan in het bijzonder in haar duistere partijpolitieke machinaties. Vanaf Trumps inreisverbod (door de hem vijandige media al snel gedoodverfd als ‘Muslim ban’, zodat de maatregel uiteindelijk pas door het Hooggerechtshof bekrachtigd kon worden) tot en met het gevecht om de macht dat uitbrak rondom de benoeming van Brett Kavanaugh toonden diverse instanties in politiek, media en justitie zich niet alleen partijdig maar zelfs ronduit kwaadaardig. Trumps presidentschap legt de verregaande corruptie van het Department of Justice en daarmee eigenlijk van het gehele justitiële apparaat bloot. Het loutere feit dat een Special Council onder leiding van de zwaar gecompromitteerde Robert Mueller zonder oppositie vrij kan opereren en de rechtsorde op zijn kop kan zetten is een duidelijke indicatie van de zorgwekkende toestand van het recht in Amerika. Het bemoedigende is dat er tevens pro-Trump krachten aan het werk zijn. Een organisatie als Judicial Watch heeft al buitengewoon veel informatie betreffende de Clinton-misdaden en de malversaties van het Mueller-team boven water weten te krijgen.

Een tweede belangrijke tegenkracht is de reguliere media. De anti-Trump hysterie is daar in de eerste twee jaar van zijn presidentschap eerder geïntensiveerd dan afgenomen. CNN-kijkers beklagen zich dat het station weinig aandacht meer besteed aan het wereldgebeuren maar al haar tijd verdoet met het eindeloos belasteren van Trump en het avond na avond aankondigen van zijn ondergang. De Rachel Maddow Show weet een vast publiek aan zich te binden door het letterlijk opdissen van complottheorieën over het geheime leven van Donald Trump. CNN verhoereerde zich door het op een voetstuk hijsen van pornoster en beroepsprostituée Stormy Daniels. De ooit hogelijk gewaardeerde kranten The New York Times en The Washington Post werden schaduwen van zichzelf. Het beangstigende is dat dit fenomeen niet tot Amerika beperkt blijft. Ook in Nederland ziet men de degeneratie van een krant als NRC, en wie niet dagelijks de invloed ondergaat van de Nederlandse media wordt bij een incidentele inspectie overvallen door de hoge mate van nepnieuws en propaganda die door krant en tv worden uitgeademd. Het vinden van waarheid en inzicht lijkt steeds moeilijker, zoniet onmogelijk te worden. De grote technische mediabedrijven zoals google, twitter, facebook, en Youtube oefenen in toenemende mate een schrikbarende censuur uit. Apple levert technische diensten aan het uiterst repressieve en communistische China. Facebook verhandelt gebruikersgegevens aan de Chinese overheid. Sociale media worden in Engeland en Duitsland gebruikt om de vrijheid van meningsuiting de kop in te drukken. En de totalitaire EU beraamt plannen om het gehele internet te censureren. Het mag verbazing wekken dat Trump in al dit mediageweld nog fier overeind staat. Zijn eigen twitter-account, en een heel leger alternatieve media zijn hierbij behulpzaam. Wellicht dat de valse media uiteindelijk het onderspit zullen delven (het is te hopen). Een pluspunt is alvast de ondergang van The Weekly Standard, het medium bij uitstek van de neoconservatieven.

Afbeelding

Als derde en laatste tegenkracht willen we noemen het globalisme. De door banken, NGO’s, diverse westerse wereldleiders, en vooral door de EU gedragen ideologie van multiculturalisme, opheffing van de landsgrenzen, en ongeremde massamigratie is een dodelijke aanval op nationalisme, soevereiniteit en democratie. Trumps verdediging van het nationalisme en zijn voornemen de muur te bouwen (waarschijnlijk waren het Matt Drudge en Ann Coulter die hem in december de benodigde duw in de rug gaven om dit plan tot hoofdthema van zijn beleid te maken) vormen een krachtig tegenoffensief dat hem als leider van de vrije wereld maakt tot een baken en inspiratie voor nationalistisch-populistische bewegingen wereldwijd. Leiders als Bolsonaro, Salvini, en Orbán en vele nationalistische bewegingen in het westen hadden zich ongetwijfeld ook gemanifesteerd wanneer Trump geen president was geworden. Maar zijn aanwezigheid als gids en voorbeeld geeft al deze bewegingen kracht en richting. Dit maakt Donald Trump tot de grootste en belangrijkste wereldleider van dit moment. Als Atlas torst hij de vrijheid en de soevereiniteit van de westerse wereld, en daarmee feitelijk ook haar toekomst, op zijn schouders.

Enige bronnen voor het bovenstaande:

Dr. Steve Turley: Why Right-Wing Populists Are WINNING Everywhere (3 jan. 2019) [11m21s]



Jack Shafer, ‘The Weekly Standard Is Dying a Surprisingly Standard Death’, Politico, 6 december 2018; online: https://www.politico.com/magazine/story ... ine-222766

Café Weltschmerz: De Brusselse campagne van NRC tegen de informatievrijheid; Karel van Wolferen en Kees van der Pijl (20 sep. 2018) [1u8m28s]



CBS: President Obama downplays China arrival incident (5 sep. 2016); Het incident wordt enigszins goedgepraat door CBS. [2m51s]



Vgl.:

Donald Trump reacts to President Obama’s lackluster China arrival (6 sep. 2016); Trump legt helder uit waar zich de schoen wringt. [3m]

De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)


Terug naar “Opinies”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast