POLITICVS

"Opinies" is een collectie van korte teksten (van 500 tot 750 woorden) waarin de auteur zijn opinie over courante islam-gelinkte gebeurtenissen uiteen zet. Indien je jouw opinie gepubliceerd wil zien kan je ze hier kwijt. Geef ons ook je naam en email adres. De tekst moet wel van jouw hand zijn.
Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Wo Dec 27, 2017 1:13 am

Afbeelding

De e-mails die ik regelmatig van mijn achterneef krijg maken vaak deel uit van een nieuwsbrief die hij regelmatig naar een aantal mensen toestuurt (waaronder mij). In overleg met hem heb ik besloten ze ook te bundelen in aparte topic, net als de artikelen van Numan. De nieuwsbrief heet POLITICVS (spreek uit als Politikoes). Zijn pseudoniem is ook Politicvs.

POLITICVS

Notities over waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 1 - 24.12.2017

Dit is een nieuwe nieuwsbrief over het herfsttij van de westerse beschaving. Het dient als aantekenboek voor onze observaties van de hoop en wanhoop van het westen waar regressief links haar dodelijke ideologieën verspreidt, waar de soixante-huitards de gremia van de macht domineren en supranationale gouvernementele regimes van overheden en corporaties de ons bekende wereld verwoesten met schuldecononieën en massa-immigraties. Deze nieuwsbrief zal bevatten: nieuwscommentaren, altmedia-verslagen en boekbesprekingen.

Het eerste jaar van Trump

Het eerste jaar van Trump spoedt ten einde en hier en daar is men reeds begonnen de balans op te maken. De Washington Examiner publiceerde een lijst van 81 Trump successen van het afgelopen jaar, met een puntsgewijze opsomming:

http://www.washingtonexaminer.com/year- ... le/2644159

Het bijzondere, echter, van Trumps opkomst is niet alleen een imposante lijst van politieke daden, maar ook, en vooral, de enorme indruk die hij heeft gemaakt op zijn vijanden, die zich in eerste instantie niet in een ver buitenland, maar vooral in Amerika zelf, en dan in het bijzonder in zijn eigen partij en de Democratische partij manifesteren. Schrijver en commentator Andrew Klavan memoreerde recentelijk een klassieke spreuk betreffende politieke en staatkundige ondergang: “Whom the gods would destroy, they first make mad.” Totale waanzin, zo beredeneert hij, heeft zich meester gemaakt van de linkse instituties die alle vormen van leugen, list en bedrog aanwenden om Trump beentje te lichten.

Resistance is Futile | The Andrew Klavan Show Ep. 427:



In hun nimmer aflatende aanvallen op Trump hebben die instituties niet alleen hun ware gezicht laten zien, maar zijn ze ook ten prooi gevallen aan een pathologische razernij die maakt dat ze gedurig in hun eigen zwaard vallen. Een korte blik op vijf instituties:

1. De entertainment-industrie/Hollywood. De openbaring van alle sex/pedo-schandalen had vooral ten doel een klimaat te creëren waarin men gemakkelijker Trump van dergelijke wandaden zou kunnen beschuldigen. Tot dusverre heeft het vooral Hollywood zelf te kijk gezet als een perverse en gedegenereerde zedenjungle, waarin nogal wat kopstukken onherstelbare schade opgelopen hebben. Het politiek correcte denken heeft inmiddels vele filmplots aangetast. Het meest deplorabele voorbeeld is wel de laatste rotte vrucht van de Star Wars-franchise waarin alle ingrediënten van de heldensaga van weleer in hun exacte tegendeel verkeerd zijn. Sargon of Akkad/Carl Benjamin gaf in mijn ogen de beste en scherpste analyse:

Sargon of Akkad: Gender Wars, The Last Snowflake:



En zo graaft Hollywood haar eigen liederlijke graf.

2. De academie. De universitaire wereld is al vele jaren notoir links en het behoeft dan ook geen verbazing te wekken dat men in haar gelederen bijna uitsluitend Trump-haters vindt. Echter, in recente jaren zijn er verscheidene zorgwekkende totalitaire en repressieve tendenzen waar te nemen. Universiteiten in het westen bezuinigen op kleine vakgebieden, maar pompen grote bedragen in ‘disciplines’ als diversity-studies, gender-studies, en dergelijke, met duidelijk ideologisch-programmatische doelstellingen. Ook in Nederland is dat te merken: nieuwe posities worden gecreëerd voor diversiteitsbewakers en sommige universiteiten maken geheime opnamen van colleges voor het controleren en in de juiste banen leiden van de intellectuele inhoud. De facto betekent dit het einde van de academische vrijheid en een kolossale aanslag op de vrijheid van het woord. Afgelopen jaar zagen we de campus van Berkely veranderen in een slagveld, en een wat bescheidener slagveld openbaarde zich recentelijk aan de Canadese Wilfred Laurier University. Daar werd een (overigens linkse) docente, Lindsay Shepherd, voor een intern policor-tribunaal gesleept omdat ze met het oog op inhoudelijk balans een clipje had vertoond van Jordan Peterson (de Canadese psychologie-professor die veel school maakt met zijn aanvallen op de policor en zijn verdediging van Westerse waarden). Stefan Molyneux had een indringend (kerst)gesprek met Peterson over een seculiere visie op de Christelijke boodschap: ingeschapen waarden en de sacrale dimensie van individualiteit; en met (vanaf minuut 19) uiterst scherpe opmerkingen over Wilfred Laurier University, de verderfelijke invloed van corrupte universiteiten en hun uiteindelijke ondergang.

An Antidote to Chaos | Jordan Peterson and Stefan Molyneux:



Ook de academie krijgt eerder vroeger dan later de rekening thuisbezorgd: de aanvragen voor genoemde en andere universiteiten zijn inmiddels aan het teruglopen. En Wilfred Laurier University is ‘toast’, zoals ze in Amerika zeggen.

3. De media. Geen institutie is zozeer ‘over de rooie’ gegaan het afgelopen jaar als de zogenaamde Mainstream of Legacy Media. Niet alleen zijn alle reportages over Trump doortrokken van een onverholen en pathologische haat, ook de waarheid wordt vrijwel dagelijks geweld aangedaan. Niemand bij zijn rechte verstand kan nog langer geloof hechten aan de leugens van CNN, MSNBC, USA Today, de New York Times of de Washington Post. De corporatistische media (alle media kanalen in de VS die verenigd zijn onder een groepje van slechts 5 of 6 corporaties, en die daarmee hun autonomie en vrijheid zijn kwijtgeraakt) hebben tot op de dag van vandaag een onmiskenbare anti-Trump agenda. In zekere zin is dat goed nieuws: het laat op inverse wijze zien dat Trump op de goede weg is. Een humoristische maar ook onversaagde criticus van die media is Mark Dice die vele, korte clips maakt over de Mainstream-leugenfabriek en er ook een prima boek over schreef. Hier een recente video:

Mark Dice: They're So Desperate:



Ook Nederlandse media lopen aan de leiband van de corporatistische leugenfabriek, maar in de VS is inmiddels het verval ingezet. Wanhoop maakt zich meester van de MSM terwijl alternatieve media terrein winnen.

Afbeelding

4. De Deep State. De duistere krachten van het zgn. militair-industriële complex, van de geheime diensten, van de diepe ambtelijke en politieke krochten van Capitol Hill, en van de vele corporatistische lobby-groepen hadden niet gerekend op Donald Trump, en hebben zich nu diep in de kaarten laten kijken door hun nauwelijks verholen pogingen om de inmiddels gekozen president te vernietigen. Voor de opkomst van Trump was de Deep State nog niet echt een gangbaar begrip, maar inmiddels kent iedereen The Swamp en haar vele moerasmonsters. De anti-Trump campagnes, het Mueller-onderzoek in allereerste instantie, lijken allemaal gecoördineerd te zijn, en wat vorig jaar allang duidelijk was in de altmedia begint inmiddels ook door te dringen bij de enige grote nog min of meer pro-Trump mainstream-zender Fox News (wat hoofdzakelijk op het conto te schrijven is van de moedige inzet van Sean Hannity en Tucker Carlson), namelijk dat er sprake is van een duidelijk complot tegen de president. Bill Still doet verslag:

The Still Report 1951: The Shape of a Plot is Emerging:



De Clinton-machinerie is de primaire maar niet de enige schuldige; er ontvouwt zich een heel netwerk van gecompromitteerde en corrupte politici en ambtenaren. Zijn benoemingen te kwader trouw en zijn schimmige verleden als medewerker aan de Uranium One-deal hebben Mueller vleugellam gemaakt. Het is derhalve niet waarschijnlijk dat Trump hem zal ontslaan, en velen hopen dat Trump een speciaal onderzoek naar Uranium One zal gelasten. Aldus kan een deel van de Diepe Staat in haar eigen zwaard vallen.

5. De Nieuwe Wereld Orde. Het grootste anti-Trump beest is nauw verbonden met de krachten van de Deep State, en het is ook Trumps grootste uitdaging. Het is een internationale versie van de diepe staat en omspant het grote bankwezen, de verenigde naties, de internationale betrekkingen, de EU, en de meest universele versie van het globalisme en de diversiteits-, duurzaamheids- en multiculti-ideologie die fungeert als motor achter de massa-immigratie, de ontmanteling en islamisering van het westen. Niemand weet precies wat Trumps aanpak zal zijn (en misschien worstelt hij er zelf ook mee), maar er zijn vele hoopgevende signalen. Zijn voordracht in Polen klonk als een klok (‘verdediging van het westen’) en zijn recente aankondiging de Amerikaanse ambassade te verhuizen naar Jeruzalem wierp niet alleen de VN in een staat van ontreddering, maar was ook een strategische gelegenheid om de VS te positioneren tegen de wereldorde. De woorden van Nikki Haley schreven geschiedenis:

Nikki Haley at UN General Assembly on America embassy in Jerusalem (C-SPAN):



Significant in deze context is wellicht de vijandige verslaggave in het programma Morning Joe. Niet alleen is presentatrice Mika Brzezinski de dochter van één van de belangrijkste globalisten, ze verwijst ook prompt naar de president van de Council on Foreign Relations (CFR), Richard Haass - een gouvernementele organisatie die al vele decennia haar verwoestende werk achter de schermen uitvoert. Een mooie bloemlezing van de gebruikelijke verdachten.

What Nikki Haley Did At The UN Was An Embarrassment | Morning Joe | MSNBC:



Het is op dit moment moeilijk om in de toekomst te kijken, maar het zou wenselijk zijn indien de inmiddels door en door corrupte supranationale bouwwerken van de VN en de EU instorten op hun eigen voetafdruk zoals de Twin Towers. Trump heeft de steven gewend, en een nieuwe koers ingezet.

Dit zijn puntsgewijs de oorlogen van Trump. Geen president vóór hem heeft zoveel hooi op zijn vork genomen als Donald Trump. De westerse wereld, zo lijkt het, was ook nog nooit is zo’n groot moeras terecht gekomen. De somberste analytici zien in de huidige staat van het westen alle kenmerken van het decadente en op ondergang aangelegde Romeinse Rijk. Trump zou dan de laatste kans zijn (of de eerste en voornaamste leider in die laatste kans) om het westen nog te redden. Het eerste Trump-jaar lijkt veelbelovend, maar we weten nog niet hoe het verder gaat. Wel wordt er inmiddels levendig gediscussieerd over Trumps betekenis in de altmedia. Hier twee buitengewoon sympathieke commentatoren, de Christelijke visie van Greg Hunter, en de seculiere visie van Lionel Nation:

Greg Hunter Christmas Message 2017:



Donald Trump Is a Tactical and Strategic Political Genius and Is Without Peer, History Will Show:



De haat en leugens van de MSM ontnemen vaak het zicht op Trump, maar zo nu en dan blaast een bries de nevelslierten en de wolken voor een moment terzijde en worden de contouren van de man zichtbaar. Donald Trump is een Mount Everest vergeleken met de molshopen die hem vooraf gingen.

Afbeelding
Fraaie cartoon van Ben Garrison, die duidelijk laat zien wat er het afgelopen jaar met de zogenaamde dinosaur-media gebeurd is. Het verschaft ook een inkijkje in Garrisons voorkeuren. The Drudge Report is met z’n biljoe-nenpubliek waarschijnlijk het invloedrijkst, en Infowars door de militante aanpak waarschijnlijk van het grootste strategische belang. Toch heeft Garrison kennelijk een voorkeur voor inhoud en argumentatie, zodat Stefan Molyneux, Paul Joseph Watson, Jordan Peterson en Mike Cernovich wat extra volume krijgen in deze tekening. Wat ontbreekt (maar Garrison weidt er vast nog eens een leuke cartoon aan) is de dino van The Young Turks. Het media-station van Cenk Uygur lijkt altmedia, maar ontpopte zich meer en meer als links-propagandistische praatzender. Gesteund door geld van Soros en door Youtube in de watten gelegd (in tegenstelling tot vrijwel elke andere altmedia-zender werden ze niet geplaagd met censuur en demonetarisering) was het, net als de MSM, een uitgesproken anti-Trump en pro-Hillary kanaal. En net als de andere dino’s ligt het nu onder vuur: oude blogs van Cenk waarin hij ongeremd zijn sexisme en racisme etaleerde, hangen nu om de nek van media-man zoals de albatros om de nek van Coleridge’s oude zeeman.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 70108
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: POLITICVS

Berichtdoor Ariel » Di Jan 23, 2018 2:00 am

GS-Gesprek: Jordan Peterson over Channel 4 en zijn filosofie over "How to be in the World"

De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
Hans v d Mortel sr
Berichten: 14964
Lid geworden op: Za Jun 18, 2011 7:07 pm

Re: POLITICVS

Berichtdoor Hans v d Mortel sr » Di Jan 23, 2018 6:59 pm

Pilgrim schreef:De e-mails die ik regelmatig van mijn achterneef krijg maken vaak deel uit van een nieuwsbrief die hij regelmatig naar een aantal mensen toestuurt (waaronder mij). In overleg met hem heb ik besloten ze ook te bundelen in aparte topic, net als de artikelen van Numan. De nieuwsbrief heet POLITICVS (spreek uit als Politikoes). Zijn pseudoniem is ook Politicvs.

Ik las en begreep eruit: POLITIC VS (Verenigde Staten). Dom! Want VS is in het Engels US. Desalniettemin is het voor ons duidelijk. Of ook weer niet. Want het begint direct over het Westen . . . (Europa). OK, het blijft origineel als ik het op de Latijnse manier beschouw. Anyway, met dank aan jouw neef wiens bijdragen ik zeer op prijs stel. Dankzij ons ongeëvenaarde niet aflatende onmisbare wonderboy Pilgrim. icon_thumbup.gif
Ik weet niks met zekerheid. Ik ben gelovig atheïst en verkondig uitsluitend eigen dogma's wegens gebrek aan de vrije wil.

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Zo Feb 18, 2018 10:32 pm

POLITICVS

Notities over waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 2 - 15.02.2018

Oude ideeën over een wereldstaat, de vermenging der volkeren, en de weg naar duurzame vrede bevolken al eeuwenlang de wensdromen van filosofen en staatslieden. Sinds een eeuw, echter, krijgen deze ideeën ook daadwerkelijk planmatig gestalte. En waar mooie en goedbedoelde ideeën beleid worden, en waar beleidsplannen met het zwaard van het staatsgezag worden opgelegd, daar is vrijheid niet het eerste wat een volk mag vrezen te verliezen. Dit is een onderzoek in meerdere delen naar de wortels, de ideeën, de contouren en de handel & wandel van de nieuwe wereldorde.

Russofobie

In de waanzin die zich momenteel meester heeft gemaakt van de Trump-oppositie in de VS is alles wat met Rusland te maken heeft uit den boze, en heeft alles wat onwelgevallig is automatisch te maken met Putin. Senator Rand Paul weigerde vorig jaar een verdrag te ratificeren dat Montenegro zou laten toetreden tot de NAVO waarop Senator John McCain hem ervan beschuldigde een loopjongen van Putin te zijn. (Het was McCain overigens ernst: “I don’t say that lightly”.) De publicatie van het inmiddels fameuze FISA-memorandum, dat zoveel wets-overtredingen en corrupties van de Democraten heeft blootgelegd, was natuurlijk zeer ongewenst en prompt brachten de reguliere media (m.n. Morning Joe) het nepnieuwtje in omloop dat die openbaarmaking digitaal mogelijk was gemaakt door het Kremlin middels ‘Russian bots’. Zeer recentelijk nog betoogde Adam Schiff, naar aanleiding van een schietpartij op een school, dat het Second Amendment (het recht op wapenbezit) Rusland in de hand werkt. Maar het grootste schandaal dat boven al deze incidenten uittorent is wel dat van Ruslands inmenging in de presidentsverkiezingen van 2016. Het verlies van Clinton en de overwinning van Trump waren zo’n schok voor het establishment dat de media en de linkse machten er niets anders in konden zien dan de sturende hand van Putin. Dit pathologische complotdenken wordt tot gekmakende hoogte opgevoerd. Een golf van irrationele angst en Russofobie waart door Amerika. Volgens deze complottheorie heeft Rusland de Amerikaanse verkiezingen ‘gehackt’ (hoe precies is onduidelijk) en heeft Trump onder één hoedje gespeeld met Putin. Een jaar lang is Robert Mueller reeds bezig met zijn onderzoek, en omdat hij niets gevonden heeft, wil hij het onderzoek onbeperkt uitbreiden; ergens in het verleden van Trump moet toch een dubieuze Rus of Russische zakentransactie te vinden zijn? Tot dusverre is weinig meer boven tafel gekomen dan een vage ontmoeting tussen Donald Trump junior en de Russische advocate Natalia Veselnitskaya, en Russisch geld achter een aantal Facebook-ads. Het beruchte ‘Steele Dossier’, waar de hele Mueller-probe op gebaseerd is, bleek een vervalsing. En voor de vermeende samenzwering tussen Trump en Putin bestaat geen enkel bewijs.

Natuurlijk, er was sprake van beïnvloeding tijdens de verkiezingen. Miljoenen werden gestoken in het online steunen van de Hillary-campagne en in het bestrijden van Trump-aanhangers in de diverse sociale media. Soros-geld werd gebruikt voor het recruteren van relschoppers tijdens Trump-rallies. Ook was er sprake van dubieuze, tegen hoogverraad aanschurkende zakentransacties in het voordeel van Rusland. Hillary Clinton zou de verkoop van een vijfde deel van het Amerikaanse uranium aan Rusland hebben gefaciliteerd tijdens haar termijn als Secretary of State. Voorts betaalde Hillary grof geld voor het Steele Dossier via een juridisch bureau dat weer contacten had met Rusland (over pot en ketel gesproken: het verhaal is de exacte inverse van de beweringen van het anti-Trump kamp betreffende de ontmoeting met Veselnitskaya). Dat Rusland een rijke bron zou zijn voor Trump-kompromat werd gretig geloofd door anti-Trumpers, en uitgebuit door listige zakenlui en komedianten uit Rusland. Zo betaalde de CIA $100.000 zogenaamd voor ontvreemde ‘cybertools’ maar in feite voor een compromitterende video van een gênante hotel-scène waar – zo bleek – met de beste wil van de wereld Trump niet in te herkennen was. En als klap op de vuurpijl werd Trump-impeacher Adam Schiff in het ootje genomen door twee Russische komieken, Vladimir ‘Vovan’ Kuzetsov en Alexei ‘Lexus’ Stolyarov, die hem Trump-kompromat aanboden. Schiff beweerde later dat hij de grap meteen door had, maar hij had toch zijn staf erop uitgestuurd om het materiaal te achterhalen. Niet de Trumpers, maar de anti-Trumpers zijn bereid tot handjeklap met de Russen om Trump in discrediet te brengen. Allemaal goede gronden voor een onderzoek, zou men zeggen, maar of dat onderzoek er komt, moeten we afwachten; wel zeker is dat zo’n onderzoek er onder het presidentschap van Hillary Clinton nooit zou zijn gekomen.

Enige bronnen en videos tot leringe ende vermaak:

Mark Dice: Guess What the Russian Bots Did Now (15 febr. 2018) [4m53s]

https://www.bitchute.com/video/Dehn1M0rTDk/

RT: McCain accuses Rand Paul of ‘working for Putin’ (15 mrt 2017)



Mark Dice: The Russian Bots Are Coming (8 febr 2018)



H.A. Goodman: Clinton colluded with Russia through Law Firm writes Washington Post Journalist (11 febr. 2018)



H.A. Goodman: Obama FBI Informant Yellowcake Uranium Shipped to Moscow during Sale (8 febr. 2018)



http://www.dailymail.co.uk/news/article ... z56NzQ7ufC

H.A. Goodman: Adam Schiff Audio of Russian Comedians Promising Trump #KOMPROMAT Pics (6 febr. 2018)



The Still Report 2045: CIA Paid Russians $100,000 for Anti Trump Video (10 febr. 2018)



https://www.nytimes.com/2018/02/09/us/p ... trump.html

Het opmerkelijke aan de stunt van Vovan & Lexus is wel dat zij toegang tot Schiff wisten te krijgen onder het voorwendsel dat degene die het gesprek voerde lid was van het Oekraïense parlement. Kennelijk was dit een gebaande weg, en Schiff waarschuwt zijn Oekraïense collega dat de Russen kunnen meeluisteren: “I would just caution that our Russian friends may be listening to conversations, so I wouldn’t share anything over the phone that you don’t want them to hear” (volledige audio: https://www.youtube.com/watch?v=3Dad_6yXZ34). Wat zijn precies de betrekkingen tussen Amerika en de Oekraïne die maken dat zowel Schiff als de komieken ervan kunnen uitgaan dat Oekraïense politici van de regering Porosjenko bereid zijn Trump te compromitteren?

Afbeelding

Het heeft alles te maken met de dramatische machtswisseling in 2014 en de opstanden op de Maidan. De regering Porosjenko is sterk op het Westen georiënteerd, en verkeert in conflict met delen van de Oekraïne die Russisch gezind zijn en die steun krijgen van Putin. In deze optiek is Rusland de boeman en een ieder die de bevelen van het Kremlin volgt een verrader. Dit gevoel heeft zich wijd verbreid in de westerse wereld. Russofobie en Trump-haat hangen nauw samen. Vandaar dat het zinvol is eens zorgvuldig aandacht te besteden aan de brandhaard van dit antagonisme, zoals die zich in 2014 openbaarde in de graanschuur van Europa. De opstanden in de Oekraïne vormen zeker niet het enige toneel waar het Westen en Rusland de degens kruisen, maar het is wel één van de belangrijkste die bij nadere beschouwing veel inzicht verschaft in de buitenlandpolitiek van de VS, de belangen van Rusland, en de politiek van de Russofobie.

Voor de reguliere media was het een eenvoudige vertoning. In november 2013 opponeerde de Russisch gezinde Oekraïense president Janoekovytsj een beweging die streefde naar lidmaatschap van de EU. Dit leidde vanaf december 2013 tot massale protesten op de Maidan in Kiev. Die protesten werden aangewakkerd met westerse steun, met propagandafilmpjes die zich richten tegen de ‘dictator’ Janoekovytsj, en met optredens van Senator John McCain en, later, EU-functionarissen Van Baalen en Verhofstadt. In februari 2014 escaleerden de vreedzaam begonnen protesten en scherpschutters doodden zo’n 110 demonstranten. Janoekovytsj vluchtte weg naar Moskou, universeel nagewezen als de man achter de schietpartijen. Interim-president Oleksandr Toertsjynov vaardigde op 24 februari een arrestatiebevel tegen hem uit. Twee weken later trad Arseni Jatsenjoek aan als interim-premier. Op 28 februari trok Rusland de Krim binnen, waar de bevolking per referendum met een overweldigende meerderheid (meer dan 90%) besloot tot aansluiting bij Rusland. Desalniettemin legden de VS sancties op wegens de invasie. Ook werd het nu in het Russisch georiënteerde oostelijke deel van de Oekraïne onrustig. Terwijl Russische troepen zich aan de grenzen ophoopten, bezetten pro-Russische separatisten diverse steden, en een aantal van deze extremisten schoten in juli 2014 de Maleisische airliner MH17 uit de lucht: 298 doden (of het echt seperatisten waren die dit deden is helemaal niet zeker: zie viewtopic.php?f=25&t=24322&start=50#p351447). Dit leidde tot veroordelingen bij de VN. In augustus 2014 trokken Russische troepen de Oekraïne binnen, en de NAVO legde vervolgens nieuwe sancties op. Kwade genius van dit alles was natuurlijk Vladimir Putin die door links en rechts in de westerse media werd afgeschilderd als een schurk. De Russofobie escaleerde even snel als de crisis in de Oekraïne.

Sedert kort zijn er enige barstjes zichtbaar geworden in dit beeld wat de reguliere media lange tijd cultiveerden. Begin dit jaar kwam voormalig Secretaris-Generaal van de NAVO Jaap de Hoop Scheffer voor een kort moment in het nieuws. In een tv-interview op zondag 7 januari verschafte de oud NAVO-topman een interessant kijkje in de internationale machtspolitiek en met name in de ambities van Vladimir Putin. Twee dingen vielen op: De Hoop Scheffer wees voortdurend op de helderheid en consistentie van Putins beleid (een teken van zijn resoluutheid) en tevens op het gegeven dat de veel te snelle en drieste uitbreiding van de NAVO Putin had geradicaliseerd in zijn optreden. Dit was belangrijk nieuws omdat het van de kant van de NAVO (bij monde van een voormalig topman) een verkapte schuldbekentenis was dat de alliantie op zijn minst een deel van de verantwoordelijkheid droeg voor de gebeurtenissen in Georgië, in de Oekraïne en op de Krim. Waarin lag precies deze verantwoordelijkheid? Een nadere beschouwing van de gebeurtenissen is vereist.

Zie het Nieuwsuur-artikel met video-link van 8 januari 2018:

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/221093 ... -navo.html

Het verhaal zoals dat indertijd gepresenteerd werd door de reguliere westerse media ging mank aan nogal wat omissies. De Oekraïne werd namelijk letterlijk verscheurd door de partijschappen die de Koude Oorlog hadden aangevuurd; het land liep het risico opnieuw ten prooi te vallen aan interne neonazistische bewegingen die werden gesteund door het westen; en het dreigde in de economische wurggreep van de EU te geraken. Bovendien werd in 2014 haar wettige regering door een staatsgreep gewipt. Vijf perspectieven die het westen in een twijfelachtig daglicht stellen.

Afbeelding

1. Het Westen als aasgier. Voorafgaande aan en volgend op de gewelddadigheden op de Maidan, was het een komen en gaan van Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders. Senator John MacCain jutte de menigte op de Maidan op. Onderminister van Buitenlandse Zaken Victoria Nuland stond via de Amerikaanse ambassadeur Geoffrey Pyatt in nauw contact met de oppositieleiders Jatsenjoek, Tyahnybok, en Klitsjko, en bleek druk doende een interim regering te vormen terwijl Janoekovytsj formeel nog aan de macht was. In april 2014 reisde CIA-baas Walter Brennan onder een alias naar de Oekraïne voor een serie geheime ontmoetingen betreffende het terugslaan van de separatisten. Amerika pompte 5 miljard dollar in de Oekraïne, terwijl de Renaissance Foundation van George Soros zoveel mogelijk neuzen in de richting van het westen wilde duwen, prowesterse tv-zenders met Amerikaans en ook Nederlands geld als paddenstoelen uit de grond rezen, en Exxon aasde op het Skifska gasveld in de Zwarte Zee. En, oh ja, VS en EU waren er op gebrand een belang van 49% in het Oekraïense gastransport-wezen te bemachtigen. Het is duidelijk dat Rusland niet de enige was die aan het touw trok in deze wedstrijd. Buitenlandse inmenging (van Amerikaanse NGO’s en van Rusland) was er al tijdens de zogenaamde Oranjerevolutie van 2004 toen politieke leiders Viktor Joesjtsjenko (pro-Westers) en Viktor Janoekovytsj (pro-Russisch) elkaar afwisselend de uitslag van de presidentsverkiezingen betwisten. Joesjtsjenko was president van 2005 tot 2010, en Janoekovytsj van 2010 tot 2014. De eerste haalde de banden met het westen aan, maar de laatste werd in 2013 geconfronteerd met onmogelijke financieringsvoorwaarden van het IMF en de verplichting de Russische markt af te sluiten. Hij schortte derhalve het verdrag met de EU op, en bezegelde daarmee het lot van zijn presidentschap.

2. Het Westen als aanjager van het nazisme. Het nazisme had diepe wonden achtergelaten in de Oekraïne, en westerse bemoeienis hield dat duistere vuur brandende. Reeds sedert 1946 onderhield de CIA in de contraspionage tegen de Sovjet Unie nauwe en warme banden met de nationalistische stromingen in voornamelijk het westen van de Oekraïne. Dit waren vaak nazistische, sterk antisemitische, anti-Russische, en gewelddadige bewegingen. Voorman Stepan Bandera streefde naar een etnisch zuiver Oekraïne en riep in 1941 de onafhankelijkheid uit. Nazaten van deze gewelddadige bewegingen zijn Oleh Tyahnibok, oprichter van Svoboda (in 1991), Andriy Parubiy, leider van ultranationalistische milities, en Dmytro Jarosj, voorman van Pravy Sektor (Rechtse Sector). Toen westerse NGO’s en door het westen gefinancierde moderne media grote drommen mensen ertoe bewogen hadden om naar de Maidan te komen voor grote vreedzame protesten, slopen in hun kielzog ook nazistische milities van Svoboda en Pravy Sektor het plein op. In de oplopende spanningen en geplande gewelddadigheden konden politie- en veiligheidstroepen de orde niet handhaven. Meer dan honderd demonstranten werden gedood en rond de twintig veiligheidsmensen lieten het leven. De dodelijke kogels kwamen uit de lopen van de agitators. De wapenstilstand die Janoekovytsj deed onderhandelen met de oppositieleiders werd met geweld verbroken door Pravy Sektor, zodat de president zich genoodzaakt zag het land uit te vluchten en, op 24 februari, asiel vond in Rusland. De banden tussen de CIA en de neonazi’s waren net iets te warm en te belegen voor Putin om hierin niet een overduidelijke CIA-gedreven coup d’état te herkennen.

3. Westerse inmenging polariseert. Rusland en de Oekraïne hebben oude, nauwe en historische banden. Kiev is de bakermat van het Russisch Orthodoxe geloof. De Krim was Russisch gebied maar werd in 1954 door Chroestsjov (die zelf uit de Oekraïne kwam) aan zijn geboorteland geschonken. Putin’s annexatie van de Krim was misschien juridisch niet helemaal in de haak, maar werd door bijna de voltallige Russischtalige bevolking van het schiereiland toegejuicht, die dan ook de inval waarschijnlijk als een bevrijding zag. Heel wat ingewikkelder lag dit in de oostelijke delen van de Oekraïne. De bevolking van het land was fundamenteel verdeeld over waar de loyaliteiten lagen: 39% wilde bij de EU, 37% wilde dat pertinent niet. De door de Amerikaanse diplomatie bedisselde en niet geheel legale interim-regering van Jatsenjoek schafte het Russisch als tweede taal af, wat een slag in het gezicht van oostelijk Oekraïne was zodat Russischtalige gebieden als Donetsk en Lugansk in opstand kwamen. En terwijl Jatsenjoek zijn tour d’Europe maakte, ontketende interim-president Toertsjynov een oorlog tegen het oostelijk deel van het land. Zoiets zet altijd een domper op de vrije en eerlijke verkiezingen in de getroffen regio, zodat de regering Porosjenko bij de verkiezingen van mei 2014 probleemloos in het zadel geholpen kon worden zonder al te veel steun of belemmering uit het oosten. In Amerika werd waarderend naar Porosjenko verwezen als ‘onze Oekraïense insider’. De agressieve inmenging van Putin in de oostelijke Oekraïne laat zich heel wat minder goed verdedigen dan zijn annexatie van De Krim, maar zij werd wel ingegeven door onmiskenbaar westers gedreven provocaties. Dat het geen zuivere koffie was in de Oekraïne werd zelfs in Nederland begrepen. Het referendum tegen het associatieverdrag behaalde het noodzakelijke percentage, maar premier Rutte, op GeenStijl bestempeld als de ‘sluipmoordenaar van de Nederlandse democratie’, gaf het volk een stevige middenvinger.

4. Amerika steunde een coup d’état. Dat FU-gebaar is populair bij de bureaucraten. Het viel namelijk ook te beluisteren uit de mond van Victoria Nuland, de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, die als neoconservatief een agressief buitenlandbeleid voorstaat en Rusland nog steeds als levensgevaarlijke vijand beschouwt. De neocons lijken er op gebrand te zijn een nieuwe Koude Oorlog te ontketenen. Op 4 februari 2014 werd de audiotrack van een telefoongesprek tussen Nuland en de Amerikaanse ambassadeur in Kiev, Geoffrey Pyatt, gepubliceerd. Daarin liet Nuland zich de verzuchting ‘Fuck the EU’ ontvallen, weinig discreet en in wezen niet eens voor de hand liggend. Het gesprek ging namelijk over het vormen van een interim-regering die ook in het voordeel van de EU zou zijn, maar kennelijk had Nuland meer vertrouwen in hulp van VN-functionarissen bij dat proces dan van EU-mensen. Haar loslippigheid werd wereldnieuws, helaas (voor ons) ten koste van de werkelijke inhoud. Vandaar dat het zinvol is het transcript (hieronder) zorgvuldig te lezen. (Volledige audio met ondertitels: https://www.youtube.com/watch?v=WV9J6sxCs5k)

NULAND: What do you think?
PYATT: I think we’re in play. The Klitchko piece is obviously the complicated electron here. Especially the announcement of him as Deputy Prime Minister and you’ve seen some of my notes on the troubles in the marriage right now, so we’re trying to get a read really fast on where he is on this stuff. But I think your argument to him, which you’ll need to make ... I think that’s the next phone call you want to set up, is exactly the one you made to Yats and I’m glad you put him on the spot on where he fits in this scenario. And I’m very glad that he said what he said in response.
NULAND: Good. So, I don’t think Klitsch should go into the government. I don’t think it’s necessary. I don’t think it’s a good idea.
PYATT: Yeah, I mean, I guess ... you think ... In terms of him not going into the government, just let him sort of stay out and do his political homework and stuff. I’m just thinking in terms of, sort of, the process moving ahead, we want to keep the moderate democrats together. The problem is gonna be Tyahnybok and his guys, and, you know, I’m sure that’s part of what Yanukovych is calculating on all of this.
NULAND: I think Yats is the guy who’s got the economic experience, the governing experience. He’s the guy, you know... what he needs is Klitsch and Tyahnybok on the outside. He needs to be talking to them four times a week, you know. I just think, Klitsch going in, he’s gonna be at that level, working for Yatsenyuk, it’s just not gonna work.
PYATT: Yeah, no, I think that’s right. Okay, good. Would you want us to try to set up a call with him as the next step?
NULAND: My understanding from that call – but you tell me – was that the big three were going into their own meeting and that Yats was gonna offer in that context a three-way, you know, a three-plus-one conversation, or three-plus-two, with you. Is that not how you understood it?
PYATT: No, I think ... I mean that’s what he proposed ... but I think, just knowing the dynamic that’s been with them where Klitchko’s been the top dog, he’s going to take a while to show up for whatever meeting they’ve got. He’s probably talking to his guys at this point. So I think you reaching out directly to him helps with the personality management among the three and it gives you also a chance to move fast on all this stuff and put us behind it – behind it before they all sit down, and he – ah – he explains why he doesn’t like it.
NULAND: Okay, good, I’m happy. Why don’t you reach out to him and see if he wants to talk before or after?
PYATT: Okay, will do. Thanks.
NULAND: Okay, I’ve now written ... Oh, one more wrinkle for you, Geoff. I can’t remember if I told you this or if I only told Washington this, that when I talked to Jeff Feltman this morning he had a new name for the UN guy: Robert Serry. Did I write you that this morning?
PYATT: Yeah, I saw that.
NULAND: He’s now gotten both Serry and Ban-Ki-Moon to agree that Serry could come in Monday or Tuesday.
PYATT: Okay.
NULAND: So that would be great, I think, to help glue this thing, and have the UN help glue it. And, you know, fuck the EU.
PYATT: Yeah, exactly, and I think we’ve got to do something to make it stick together because you can be pretty sure that if it does start to gain altitude, the Russians will be working behind the scenes to try to torpedo it. And again the fact that this is out there right now ... I’m still trying to figure out in my mind why Yanukovich did that, but in the meantime there’s a Party of Regions faction meeting going on right now and I’m sure there’s a lively argument going on in that group at this point. But anyway, we could, we could land jelly side up on this one if we move fast. So let me work on, let me work on Klitchko, and if you can just keep ... I think we wanna try to get somebody with an international personality to come out here and help to midwife this thing. Then the other issue is some kind of outreach to Yanukovich. But we probably regroup on that tomorrow as we see how things start to fall into place.
NULAND: So, on that piece, Geoff, when I wrote the note Sullivan’s come back to me VFR saying you need Biden and I said probably tomorrow for an atta-boy and to get the deets [=details] to stick. So Biden’s willing.
PYATT: Okay, great. Thanks.

Afbeelding

Wat zo verontrustend is aan dit gesprek is dat het vooraf ging aan de ergste escalaties op de Mai-dan toen Janoekovytsj nog het wettige staatshoofd was. Dan te spreken over een nieuw te vormen regering waarin de juiste ego’s op de juiste plaats terecht moeten komen (Klytsjko gedraagt zich als top dog maar mag niet in de regering en Jatsenjoek is de uitverkorene) riekt naar onwettige regime change en staatsgreep-plegen. Ambassadeur Pyatt is merkbaar ongemakkelijk met de hele situatie en pleit nog voor “some kind of outreach to Yanukovich”, een soort compensatie, ofschoon hij niet goed begrijpt waarom Janoekovytsj de zaak zo heeft laten escaleren. Dit beduidt dat Pyatt het standaardverhaal voor zoete koek slikt en kennelijk geen weet heeft van de radicale milities en agitatoren die zich onder de menigte bevinden. Het zwijgen van Nuland over deze kwesties wordt dan extra omineus.

5. De NAVO bedreigt Rusland. Nog onder Reagan werd een plechtige belofte gedaan aan de Russische leider Gorbatsjov dat er geen uitbreiding zou zijn van de NAVO. Die belofte werd met voeten getreden zodra de voormalige Sovjet satellieten hun onafhankelijkheid kregen en daarmee prooien werden voor ongebreideld kapitalisme en westerse belangen. De CIA is buitengewoon vakkundig in het plegen van staatsgrepen, en ze pakken meestal verkeerd uit. Saddam Hoessein en Khadaffy werden succesvol geruimd, maar van Irak en Lybië is niet veel meer over. Mossadegh werd professioneel gevloerd, maar Perzië verzonk in treurnis. Gelukkig hebben die staatsgrepen wel een diepere bedoeling. De VS hebben een militaire presentie in meer dan honderd landen, niet zelden onder de aegis van de NAVO. In twaalf van de voormalige Sovjetstaten hebben de Amerikanen inmiddels een basis weten te bouwen. De Oekraïne zou de dertiende worden.

Afbeelding

De expansiedrift wordt zichtbaar gemaakt op kaartjes die te vinden zijn op en via Reddit:

https://www.reddit.com/r/WayOfTheBern/c ... _look_how/

http://orientalreview.org/wp-content/up ... ldwide.jpg

De reden voor deze expansiedrift is het vestigen van een hegemonie. Over de aard van die hegemonie wordt soms zeer verschillend gedacht. Zbigniew Brzeziński (1928-2017) legde ooit uit dat de VS er lange tijd naar streefde ‘the hegemon’ te worden in de wereld (overigens met hulp van mensen als Brzeziński) en ook na 1990 het gevoel had die hegemonie te hebben bereikt. Rusland was in die optiek de vijand die overwonnen werd: Amerikaanse hegemonie met Rusland als vijand. Twintig jaar later zag de wereld er wezenlijk anders uit, aldus ‘Zbig’, en waren hegemonische ambities hopeloos achterhaald. Hij verweet Putin aan “imperial nostalgia” te lijden, en zou heden ten dage ongetwijfeld Trump hetzelfde verwijt hebben gemaakt. Het is nog steeds onduidelijk tot in hoeverre Trump naar Amerikaanse hegemonie streeft, maar zijn MAGA (‘Make America Great Again’) is aangelegd op de-escalatie en zou (hopelijk) een vriendschappelijke détente met Putin mogelijk kunnen maken. Amerikaanse hegemonie met Rusland als vriend.

Tekenend in dit verband zijn de wisselende standpunten van de Secretarissen-Generaal be-treffende de missie van de Alliantie. Zo zei Secretaris-Generaal Manfred Woerner in 1990 dat de Sovjet Unie een solide veiligheidsgarantie had gekregen van de NAVO daar het bondgenootschap niet van plan was legers voorbij het Duitse territorium te plaatsen. (Niet bepaald de overwinnaars-hubris die Zbig beschreef.) Secretaris-Generaal Anders Rasmussen, daarentegen, merkte in 2014 op dat de toetreding van Oost-Europese landen tot de NAVO één van de grootste succesverhalen van de moderne tijd is, maar dat de taak nog niet volbracht is. (Lijkt toch verdacht veel op een hegemonistisch streven, dat door Zbig als ‘achterhaald’ werd beschreven.) Plaats die opmerkingen naast die van De Hoop Scheffer eerder dit jaar dat de veel te snelle uitbreiding van de NAVO Putin heeft laten radicaliseren, en de lezer zal begrijpen dat die Secretarissen als de slinger van een pendule dan weer de ene en dan weer de andere kant uitslaan, al naar gelang de politieke wijsheid van de POTUS die zij uiteindelijk dienen (in dit geval in chronologische volgorde: Reagan, Obama, en Trump).

De opinies van Brzezińksi, ook zijn ‘post-hegemonische’, zijn even interessant als omstreden. Zijn grote achterdocht jegens Rusland vertaalde zich uiteindelijk in een omarming van het globalisme, een op het oog postmoderne en gedecentraliseerde manifestatie van de macht, maar in feite gewoon een ouderwets streven naar hegemonie, nu met een masker op.

Hier een link naar een lezing Brzezińksi; zijn Rusland-haat schemert nog door in zijn opmerkingen over de Oekraïne. Niet alles wat hij zegt moet men voor waar aannemen.

Lecture by Zbigniew Brzezinski: “The Role of the West in the Complex Post-Hegemonic World” (26 okt. 2012)



De bovengeschetste perspectieven staan wat kritischer tegenover het Westen dan tegenover Rusland. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat Putin zich afzijdig heeft gehouden van de listen en lagen van de machtspolitiek. Hij is een potentaat en heeft zich overeenkomstig gedragen. Maar het laat wel zien dat Rusland alle reden heeft zich bedreigd te voelen. Het inpalmen van de satellietstaten, het opleggen van zware economische sancties (waar Amerika geen last van had toen ze Irak en Lybië verwoestte), en het ongebreideld demoniseren van de Russische leider (terwijl de Amerikaanse politiek werkelijk niet verschilt van de Russische en soms zelfs erger is) kan niet anders geduid worden dan als een stelselmatige en gedurige reeks aanvallen op Rusland. Geen enkele wollige, postmoderne visie op ‘gedecentraliseerde’ macht kan dat goedpraten. En terwijl Europa bezwijkt onder postmoderne wanen van diversiteit, multiculturalisme en de terreur van politieke correctheid en Social Justice Warriors, staat Putin in zijn eigen land garant voor nationale identiteit, trots en zelfvertrouwen; en bovenal heeft hij zich ingezet voor het herstel van de Russisch Orthodoxe Kerk als grondslag van de natie. Putin is populair. In Europa kan geen enkele politicus bogen op werkelijke sympathie en spoedig zullen de huidige bestuurlijke elites hartstochtelijk worden gehaat.

Bezienswaardige video’s over de Ukraïne; ten eerste de door Oliver Stone geproduceerde en door Igor Lopatonok geregisseerde documentaire Ukraine on Fire (geschreven door Vanessa Dean). Stone heeft een pro-Russia bias, dat momenteel wel vaker wordt waargenomen bij mensen uit de filmwereld (zoals bijv. Steven Seagal). De presentatie van dr. Jerry Kroth is bijzonder goed vanwege het accent dat hij legt op de functie van propaganda.

Walter Leach: UKRAINE ON FIRE - The Real Story Full Documentary by Oliver Stone Original English version (17 jun. 2018) [1u33m51s]



Jerry Kroth: Propaganda, mass psychology, and the Ukraine (4 sept. 2014)



Russofobie is een politieke strategie waarmee westerlingen worden gehersenspoeld. De op ficties gebaseerde haat jegens Rusland en de eveneens op ficties gebaseerde haat jegens Trump zijn in wezen aanvallen op de traditionele westerse identiteiten van natiestaat en Christendom. In een traditioneel Europa zouden de verdiensten van Putin niet opvallen en zou er op redelijke wijze kritisch gekeken worden naar zijn manipulaties en naar de brute zijden van zijn politiek. Maar nu Europa zich begeven heeft op het postmoderne pad van unificatie en opheffing van de eigen identiteit, en nu alle kritiek op de Russische leider bij voorbaat een karikatuur is – nu lijkt, voor wie zich niet wil laten hersenspoelen, Putin een alleszins acceptabel alternatief. In menigerlei opzicht gaat dit ook op voor Donald Trump. Ook Trump wil de natie herstellen en haar Christelijke grondslag eren, en ook Trumps tekortkomingen lijken onbeduidend naast de enorme urgentie die er rust op zijn taak tot herstel. Ongetwijfeld is de missie van Trump de zwaardere. Amerika is machtiger en de manipulaties van haar Deep State ingrijpender. Vooral staatsgrepen en coups d’état zijn een Amerikaanse specialiteit zoals we hierboven hebben gezien, en in de systematische aanvallen op Trump (afluisterpraktijken; het tegen betaling laten vervaardigen van een fictioneel lasterdossier, dat moet dienen voor een uitgebreid justitieel onderzoek dat tot doel heeft de president te verwijderen) ziet men wetsovertredingen en schandalen vele malen groter dan Watergate, die uiteindelijk niet verschillen van een geïntendeerde staatsgreep. De Trump-haat is excessief en pathologisch, vergiftigt de sowieso al bevooroordeelde media en resulteert in onzinnige tv-nieuwsitems over hoe Trump eet, hoe hij een glas water vasthoudt, over hoe hij handen schudt, en over zijn geestelijke instabiliteit. Niemand bij zijn rechte verstand gelooft die onzin nog, en aldus kreeg de Russofobie een Amerikaanse tegenhanger: het Trump Derangement Syndrome (TDS).

Hoe bestrijdt men media die willens en wetens een loopje nemen met de waarheid, laster verspreiden, liegen middels verzinsels, en – waarschijnlijk nog het allervaakst – liegen door omissies? Welnu, men richt andere media op. Het wemelt van de altmedia in de Verenigde Staten en algemeen wordt aangenomen dat Trump zijn zege voor een groot deel aan die altmedia (en dan met name Infowars) te danken heeft. Ook de listige Putin besefte dat een Koude Oorlog-achtige escalatie van militaire bases en troepenverplaatsingen op termijn een heilloze weg is, en derhalve financierde hij een eigen tv-zender, RT/Russia Today, die met vestigingen in Washington, Londen en Berlijn, een miljoenenpubliek weet te bereiken via de kabel en op Youtube; kritiek op Rusland en op Putin hoeft men in de RT-nieuwsprogrammering niet te verwachten, maar voor de rest opereert de zender nagenoeg onafhankelijk, en dat betekent ook onafhankelijk van de westerse mediacorporaties. Voor de nieuwsgierige infoconsument zijn er dus nu rijkelijk alternatieven voorhanden en die invloed wordt langzaam maar zeker merkbaar, en men merkt het met name aan de incidentele politieke stemmen die roepen om het inperken zoniet verbieden van wat zij het liefst bestempelen als ‘nepnieuws’ (en waar dan niet NPO, CNN of BBC mee bedoeld worden).

Door een merkwaardige historische onwikkeling, die zich wellicht nog het beste laat beschrijven als de definitieve doorbraak van het globalisme, zijn de nieuws- en informatiekanalen die men vroeger vooral met complotdenkers en propagandisten zou hebben geassocieerd, nu de centrale outlets voor alternatieve en vooral vrije nieuws- en informatiegaring geworden. Het is in de altmedia dat men nationalisten en patriotten aantreft, naast minnaars van de vrijheid die het juk van politieke correctheid, en de pressies van steeds verder gaande internationalisering en massa-immigratie van zich af willen schudden. Het is in de altmedia dat men de fundamentele discussies kan beluisteren over de centrale waarden van het westen. Dit is – hoe men ook tegen de stemmen uit de altmedia aankijkt – een veeg teken en een duidelijk signaal van het verval van de reguliere media.

Russofobie hoort niet thuis in het standaardrijtje fobieën, zoals homofobie, xenofobie, of islamofobie. In het idioom van de Gutmenschen komt het niet voor; in het woordenboek van de Social Justice Warriors zoekt men het tevergeefs; en zelfs in Hillary’s mandje van betreurenswaardigheden kan men het niet vinden. Dit komt omdat Russofobie geen scheldwoord is, maar een indoctrinaire strategie. Het houdt de krachten die natiestaat en Christendom verdedigen op een afstand door ze te criminaliseren. En het doet dit – zoals de casus van de Oekraïne laat zien – door gebruik te maken van dezelfde duistere en gevaarlijke krachten die het pretendeert te bestrijden. In het oosten is het Putin en in het westen is het Trump die met deze strategie bestreden wordt. Derhalve is het zaak die strategie te herkennen en te ontmaskeren in de verdichtsels en verdraaiingen van de media.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Zo Jul 29, 2018 1:34 pm

POLITICVS

Notities over waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 3 - 24.07.2018

Oude ideeën over een wereldstaat, de vermenging der volkeren, en de weg naar duurzame vrede bevolken al eeuwenlang de wensdromen van filosofen en staatslieden. Sinds een eeuw, echter, krijgen deze ideeën ook daadwerkelijk planmatig gestalte. En waar mooie en goedbedoelde ideeën beleid worden, en waar beleidsplannen met het zwaard van het staatsgezag worden opgelegd, daar is vrijheid niet het eerste wat een volk mag vrezen te verliezen. Dit is een onderzoek in meerdere delen naar de wortels, de ideeën, de contouren en de handel & wandel van de nieuwe wereldorde.

Het einde van een wereldorde

Afbeelding

De wereld verandert. Donald Trump verzet de bakens en herdefinieert het internationale schaakbord. Linkse oligarchen, neoconservatieven, de Amerikaanse Democraten, de Europese elites, en de ganse linkse beweging meenden een stevige greep op de wereld te hebben. Maar het is allemaal anders gelopen. Hun wereldorde staat op instorten. Tijd dus voor een debat.

Wat is de Nieuwe Wereldorde? Het begrip werd in de jaren negentig geïntroduceerd door de Amerikaanse president George Bush senior; het werd later opgepikt door andere regeringsleiders, waaronder de Britse premier Gordon Brown, en kreeg de afgelopen tien jaar een cultstatus in de altmedia waar het gezien werd als een elitair schrikbewind van globalisten die achter de schermen een gooi doen naar een geïntegreerde wereldmacht en daarbij verantwoordelijk zijn voor toenemende economische ongelijkheid en ontwrichtende massa-immigratie. Als hoofdmomenten en kenmerken van die wereldorde worden vaak genoemd de grote internationale handelsverdragen zoals NAFTA (de North American Free Trade Agreement) en recentelijk TPP (de Trans-Pacific Partnership), of het vrijhandelssysteem GATT (de General Agreement on Tariffs and Trade); zo is er de VN die met een wereldomspannend milieubeleid een fundament verschaft voor een supranationale autoriteit die de vermeende gevaren van CO2 en global warming te lijf moet gaan; en er is de EU, de alom geprezen federatie die de verschillende Europese natiestaten in een groter verband van welvaart en voorspoed bijeen moet brengen (en inmiddels berucht is omdat zij het exacte tegendeel bewerkstelligt). Dan zijn er diverse NGO’s, non-gouvernementele organisaties, die mondiale integratie nastreven door grenzen op te heffen, zoals Dokters Zonder Grenzen die eindeloze stromen vluchtelingen in bootjes de Middelandse Zee overzetten richting Europa, of de diverse organisaties van de omstreden George Soros. En er zijn duidelijke ideologische verschuivingen waarneembaar in het bestaande politieke establishment: een langzaam voortkankerende entropie maakt dat politieke partijen en ideologieën steeds linkser en ‘globalistischer’ worden. Een weezoetig mantra van de verbroedering der mensheid moet mensen doof en blind maken voor de gevaren van globalisme en islamisering.

Nu is het natuurlijk nog maar de vraag of de zojuist opgesomde internationale verbanden en problemen een samenhangende ordening beschrijven, ontworpen en aangestuurd door een deels onzichtbare elite, of dat zij een lijst vormen van disparate zaken die onderling toevallige of causale relaties hebben, maar niet het resultaat zijn van een planmatig ontwerp. Wie in de altmedia hoort spreken over ‘globalisme’ en ‘globalisten’ zal gauw geneigd zijn te denken aan het eerste; wie conventionele media volgt en een realistische blik werpt op de geschiedenis van de afgelopen eeuw, zal misschien eerder geneigd zijn te denken aan het laatste.

Op 28 april 2017 vond te Toronto in Canada in het kader van de Munk Debates een debat plaats dat een fascinerend licht werpt op deze kwestie. Het was een debat tussen historicus en schrijver Niall Ferguson en schrijver en CNN-journalist Fareed Zakaria, die de verbale degens kruisten over de stelling: “Be it resolved: the liberal international order is over”. Recht doende aan het hedendaagse gebruik van het woord ‘liberal’ in Noord Amerika moeten we die stelling eigenlijk vertalen als: “de linkse wereldorde is voorbij”. Om echter niet al te ver af te dwalen van het woord ‘liberal’ zullen we hieronder in de context van het debat verwijzen naar een ‘liberale wereldorde’ waarmee we dan de politieke constellatie bedoelen die op dit moment vooral door politiek links verdedigd wordt. Het thema van het debat was ingegeven door de verkiezingswinst van Donald Trump. Had Clinton gewonnen, dan was het door Obama omarmde beleid van internationale handelsverdragen, open grenzen, en milieupolitiek gewoon voortgezet en zou dit debat nooit hebben plaats gevonden. Het debat is integraal te vinden online, en de tekst werd tevens uitgegeven als boekje. Moderator was Rudyard Griffiths, die tevens de boekuitgave redigeerde. Hier zijn de bronnen:

Niall Ferguson versus Fareed Zakaria: Is the Liberal International Order Over? (28 april 2017)



Munk Debate on the Future of Geopolitics - Pre-Debate Interview - Fareed Zakaria & Niall Ferguson (29 mei 2017)



Boekuitgave: Niall Ferguson vs. Fareed Zakaria, Is this the End of the Liberal International Order? The Munk Debate on Geopolitics, edited by Rudyard Griffiths (Anansi Press Inc., 2017), 96 pp.

Is de liberale internationale orde definitief voorbij? De lezer kan het debat online bekijken. Hieronder vatten we de hoofdmomenten van de verschillende posities samen.

Ferguson verdedigde de stelling dat de linkse wereldorde voorbij is. Zakaria betoogde dat zij niet alleen niet voorbij is, maar zelfs gestaag doorgroeit. Doel van het debat was het overtuigen van de toehoorders. Daartoe werd er gestemd door het publiek, zowel voor als na het debat. Voorafgaande aan de samenspraak stemde 34% voor de stelling en 66% procent tegen. Na afloop was er een kleine maar significante verschuiving opgetreden: 29% voor en 71% tegen. Zakaria was de winnaar. Dit is geen wonder. Organisator van de debattenreeks was Peter Munk, een overtuigd globalist. Het publiek dat door de moderator werd ingeschat op drie duizend, maar dat in de geredigeerde tekst voor de boekuitgave slonk tot duizend, was een elite-publiek, overwegend links en internationalistisch georiënteerd. Goeddeels bestond het zelfs uit leden van de Aurea Foundation die verantwoordelijk is voor de organisatie van de debatten. Ferguson wist dat hij niet deelnam aan dit debat om te winnen. Hij gaf hiervan al blijk bij de aanvang van zijn betoog toen hij uitlegde dat globalisme vooral goed is voor elites en dat het publiek buitengewoon gepriviligieerd is, net als hijzelf overigens, in zijn functie van hoogleraar te Harvard. Het ging Ferguson er niet om het publiek te overtuigen, maar om het maken van een aantal belangrijke historische observaties. Als historicus neemt Ferguson een bijzondere plaats in: hij is één van de weinige rechtse generalisten, met een scherp oog voor het belang van economische ontwikkelingen in de geschiedenis en voor de liberale dan wel libertarische waarden van het westen. Wanneer men de betogen van Ferguson en Zakaria met elkaar vergelijkt, dan blijkt dat de laatste vooral uitmunt door het schetsen van een droombeeld, en de eerste door het krachtig presenteren van solide inhoudelijke inzichten. Gepriviligieerde elites echter houden vast aan hun droom en malen niet om de feiten. Voor Fareed Zakaria was dit op voorhand een gelopen wedstrijd.

Afbeelding
Screenshots uit de online-video; het auditorium is goed gevuld maar lijkt eerder duizend dan drieduizend personen te bevatten. Elitegroepen zijn altijd bescheiden in omvang.

Ofschoon het debat al een jaar geleden werd gevoerd, is de thematiek nog steeds actueel, niet alleen omdat het project van de herschikking van de internationale verhoudingen zich zal uitstrekken over het gehele presidentschap van Trump, maar ook omdat Ferguson een uitstekend gefundeerde mokerslag deed neerdalen op het linkse wereldbeeld en de linkse media-propaganda, door namelijk aan het adres van de linkse ideologen de beschuldiging te uiten van geschiedvervalsing en fake history. Ferguson moge het debat op 27 mei 2017 verloren hebben, maar door de kracht van zijn argumenten won hij het voor de rechte verstaander en voor het tribunaal van de geschiedenis.

De openingswoorden van Ferguson’s betoog zijn de moeite van het citeren waard: “Voltaire famously said that the Holy Roman Empire was neither holy nor Roman, nor an empire. And I think the same can be said of the liberal international order. It’s neither liberal nor international nor, for that matter, very orderly.” In die paar woorden vat Ferguson de kern van zijn positie samen. De liberale wereldorde heeft niet echt een internationaal karakter, daar er slechts een paar landen zijn die er significant economisch voordeel van hebben gehad. Dit voorrecht betrof vooral China dat haar aandeel in de wereldeconomie in de loop van de jaren zag groeien van 2 naar 18 procent. Voorts profiteerden vooral intellectuele en financiële elites van de internationale verdragen en hadden de mensen uit midden- en lagere klassen het nakijken. Vervolgens is de orde ook allerminst liberaal. De landen die voordeel hebben van de wereldorde zijn vrijwel uitsluitend niet-liberale democratieën met weliswaar een kiesstelsel maar zonder fatsoenlijke wetshandhaving. China, de meest bevoordeelde natie, is een communistische één-partijstaat. Tenslotte is de liberale wereldorde niet zelf in staat tot het handhaven van de orde. Die taak lag en ligt nog steeds bij de Amerikaanse militaire macht, die zorg draagt voor het handhaven van de Pax Americana. Overal waar die Pax wordt ingeperkt of verdwijnt ziet men de opkomst van islamitisch extremisme en nucleaire proliferatie. Te suggereren dat de naoorlogse vrede een product is van de internationale wereldorde, van instellingen als de VN, het IMF (International Monetary Fund) en de WTO (World Trade Organisation) is dan ook niets minder dan geschiedvervalsing; het is fake history. Het linkse project is niet bij machte haar eigen idealen waar te maken, maar is er wel in geslaagd het grote publiek op onaangename wijze te doordringen van haar grootste mislukkingen, namelijk de financiële crisis en de volledig op hol geslagen massa-immigratie. Beide rampen troffen zowel Amerika als Europa. De armoede-val van midden en lagere klassen, de zelfverrijking van de elites, de verwoesting van de sociale cohesie van de westerse maatschappijen door de ongebreidelde import van miljoenen mensen uit het Midden Oosten, Afrika en (in het geval van de VS) Latijns Amerika.

Zakaria opponeert deze analyse met het presenteren van een droombeeld. Hij vertelt het verhaal van een ontmoeting tussen de Amerikaanse president Franklin Roosevelt en de Canadese premier Mackenzie King, waarbij de eerste (volgens de aantekeningen van de laatste) een beeld schetste van een wereldorde zonder oorlog, imperialisme of mercantilisme, maar waarin vrijhandel en een nieuwe politieke structuur die uiteindelijk gestalte zou krijgen in de VN, de toekomst zou bepalen. Met het verwezenlijken van deze visie ontstond allengs een wereld met meer vrijhandel en kapitalisme, en met minder geweld. Steven Pinker, hoogleraar psychologie van de univeriteit van Harvard, betoogde – aldus Zakaria – dat de huidige tijd het meest vreedzame tijdperk ooit is. En in veel landen, zoals India en China, steeg de levensstandaard. Natuurlijk doen zich problemen voor zoals nu op het gebied van migratie, wat nogal wat onrust veroorzaakt, maar die problemen laten zich oplossen (Wir schaffen das, in de woorden van Merkel). De afname van geweld en de stijging van de levensstandaard wereldwijd zijn echter te danken aan de internationale wereldorde.

Dit droombeeld wordt door Ferguson in zijn repliek ruw verstoord, vooral omdat het volgens hem exemplarisch is voor het valse geschiedsbeeld waar hij zojuist aan refereerde. De na-oorlogse vrede is niet een gevolg van de linkse wereldorde. De VN was vaak onmachtig vanwege het veto-recht, en indien vrede niet gehandhaafd werd door de Pax Americana, dan ontstond wel ergens een Koude Oorlog-brandhaard die niet zelden buitengewoon gewelddadig was. De veronderstellingen van Pinker zijn volgens Ferguson vrij eenvoudig weerlegbaar; niet alleen zijn er vele grotere en kleinere oorlogen, maar ook zal één grote oorlog Pinkers rooskleurige gevolgtrekkingen in één klap van tafel vegen. Ten slotte: de stijging van de levensstandaard is niet te danken aan de linkse wereldorde, maar aan het feit dat landen overheidsbemoeienis met de private sector vaarwel zegden.

Zakaria laat zich niet uit het veld slaan en presenteert andermaal zijn droombeeld. Roosevelt had goede bedoelingen met zijn voorstelling van een linkse wereldorde; en na Mao begint ook China steeds gevoeliger te worden voor die mooie intenties, zodat het land ook steeds actiever betrokken wil worden bij die wereldorde. En dat allemaal uit het oogmerk van vrede en met het doel nucleaire oorlog te vermijden. De liberale wereldorde, zo concludeert hij, is onvermijdelijk omdat het alternatief (kernoorlog) ondenkbaar is.

Vermeende goede bedoelingen leveren slechte argumenten op. Met het herhalen van zijn droombeeld maakt Zakaria zijn positie erg zwak. Zijn eerste argument is er één van verleiding: de liberale wereldorde heeft heel veel goeds voortgebracht. Dit wordt door Ferguson weerlegd met het argument dat die goede dingen bij nadere beschouwing soms heel wat minder goed zijn dan ze lijken en dat, indien het al goede ontwikkelingen betreft, deze zich niet laten herleiden tot de liberale wereldorde omdat ze verzoorzaakt zijn door iets anders (niet zelden het Amerikaanse leger). Het tweede argument van Zakaria is er één van dwang en dreiging. De liberale wereldorde is noodzakelijk want anders komt er oorlog. Paaien en dreigen; het zijn oude rhetorische truuks voor een spreker die op het gevoel en niet op het verstand van zijn toehoorders wil inwerken.

Ferguson gaat in zijn weerwoord niet in op de rhetorische methode van zijn opponent. Net als tevoren presenteert hij een historisch argument. Ook vóór de Tweede Wereldoorlog koesterden velen een mooie globalistische droom en werden modellen en instituties ontworpen om die droom te verwezenlijken. Desalniettemin kwam er oorlog. De historische les is dat die droom en die instituties niet bij machte zijn om conflicten te vermijden. Levend in een linkse luchtbel ziet alles er rooskleurig uit, maar de werkelijkheid toont maar al te snel haar grimmige gezicht in oorlog en geweld. Het is een effectief weerwoord op het zuiver rhetorische argument van Zakaria.

Zakaria keert terug tot zijn eerdere aanpak, namelijk het presenteren van een geruststellend argument. Het is waar dat de overijlde immigratie in het westen grote problemen en vooral ook grote culturele onrust heeft veroorzaakt, maar – zo beweert hij – met het voortschrijden van het globalisme laten die problemen zich zeker oplossen. Een voorbeeld is Canada, waar de migratieproblematiek goed wordt aangepakt en waar men nauwelijks rechts-populisme waarneemt.

Dit argument is zowel misleidend als onzinnig. De migratieproblematiek in het westen lijkt oplosbaar omdat de pers er over het algemeen niet over bericht en omdat er in bepaalde landen als Engeland en Duitsland zware sancties staan op het aankaarten van de problemen. Zakaria behoort dit weten, als journalist, maar hij weigert zijn luchtbel te verlaten. Het debat is al een jaar oud en inmiddels heeft populist Doug Ford de verkiezingen in Ottawa gewonnen. De dromen en de bijbehorende statistiekjes van Zakaria laten zich gemakkelijk wegblazen door de historische werkelijkheid, vroeger of later.

In het tweede deel van het debat komt Ferguson hier op terug. Het globalisme is voorbij omdat het niet werkt. Het voorbeeld bij uitstek is de Europese Unie die zowel de financiële crisis als de migrantencrisis buitengewoon slecht heeft aangepakt. Waar Zakaria terloops opmerkt dat het allemaal oplosbaar is (Wir schaffen das aldus Merkel) zonder ook maar een tipje van de sluier op te lichten hoe zulks mogelijk zou moeten zijn, ziet Ferguson dwingende gronden om het globalisme af te schrijven. Brexit is een logisch gevolg van wanbeleid, net als het op diverse plaatsen in Europa oplaaiende populisme. Ferguson wil het populisme niet verdedigen, maar ziet het wel als het logische gevolg van het catastrofale EU-beleid. Die EU zal dan ook uiteindelijk ten val komen.

Zakaria beroept zich op Europa’s lange bellicose geschiedenis van 500 jaar oorlog om het wonder van de EU op te hemelen. Engeland mag er dan uitgestapt zijn, maar het blijft toch in het grotere verband van internationale samenwerking opereren (Theresa May’s soft Brexit). Het wordt daardoor de uitzondering die de regel bevestigt. Het succes van de EU blijkt wel uit de vele landen die willen toetreden om te profiteren van de vrijhandel en de stabiliteit die het blok kan bieden. Wat hij in wezen zegt is dat EU geweldig is omdat er geen oorlogen meer zijn en omdat het blok groeit.

Ferguson maakt weer de nodige kanttekeningen. De EU heeft een bureaucratische structuur van Byzantijnse proporties en is ook bijzonder autoritair. Haar Eurocraten leven in hun eigen elitaire luchtbel. Haar regelgeving is niet vrijblijvend maar wordt dwingend opgelegd aan de bevolkingen van landen die soeverein zouden moeten blijven. Enkel in een conservatieve orde van natiestaten kan men stabiliteit en vruchtbare samenwerking verwachten; in de EU echter, waar soevereiniteit onder een progressieve laars wordt vertrapt, ontstaan grote spanningen en destabilisatie, en wordt de vrijhandel al snel gecompromitteerd door centrale economische planning. Al die verschrikkingen zijn inmiddels duidelijk waarneembaar, in de economische stagnatie door het centrale beleid, in de maatschappelijke ontwrichtingen door de politiek van open grenzen; en alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, wil de EU ook nog een eigen leger wat waarschijnlijk zal worden aangewend voor ‘vredesmissies’ zodat de dood en verderf die het zaait formeel niet meer als oorlog kan worden betiteld. Ferguson kijkt kritisch naar details; Zakaria droomt weg in algemeenheden.

De moderator van het debat, Rudyard Griffiths, brengt het gesprek nu op een punt dat door Ferguson kort werd aangstipt, namelijk dat het grootste probleem van de liberale wereldorde en ook van de EU een crisis van legitimiteit is. Het wegvallen van het politieke middenveld in diverse landen en ook de eclatante winst van populistische bewegingen, in Italië maar inmiddels ook in Canada, richt inderdaad de legitimiteit van de internationale orde te gronde. Hoe kan die orde zich handhaven wanneer haar beleid dwingend is, de bevolkingen gaan protesteren, en haar overheden alle steun verliezen? De CNN-verslagger wordt als eerste verzocht hier op in te gaan.

Andermaal slaagt Zakaria erin de vraag te omzeilen, nu met een beroep op een soort historische noodzakelijkheid. De liberale wereldorde is niet te stoppen, onomkeerbaar en onvermijdelijk. Vooruitblikkend op de voorziene verkiezingswinst van Macron en Merkel (het is nog april 2017) en de lage waarderingscijfers van Trump, ziet hij enkel een florissante voortzetting van het globalistische project, vooral omdat jongeren dit rijke, diverse en pluriforme ideaal omarmen.

Nodeloos te zeggen dat Zakaria zich voor de zoveelste maal baseert op zeer efemere statistiekjes en prognoses. Merkel won inderdaad in Duitsland, maar de AfD vulde het grote middenveld en sinds de crisis met Seehofer hangt haar politieke lot aan een zijden draadje. De waarderingscijfers van Trump zijn inmiddels begonnen aan een stevige opmars. En de wil en voorkeur van jongeren is soms zeer plooibaar.

Afbeelding
Screenshot van het debat. Ferguson (l.) presenteert zijn sterkste argumenten; zijn opponent Zakaria (r.) presteert weinig anders dan het in verschillende varianten herhalen van hetzelfde mantra: ‘Globalism is awesome’.

Dit merkt ook Ferguson op in zijn antwoord. De voorkeur van jongeren in Frankrijk ging niet uit naar Macron, maar naar de communistische tegenkandidaat. De gestage reductie van handel en kapitaalstromen na de crisis van 2008, het voortetterende conflict in Syrië, en meer van dergelijke manifestaties van bestuurlijke onmacht verraden geen wereldorde maar een “illiberal inter-elitist international disorder” (p. 33 in de boekuitgave). En Ferguson gaat verder: historisch onderzoek toont aan dat financiële crises een krachtige tegenslag voor globalisme vormen en vervolgens het politieke centrum doen eroderen. De macht glijdt weg, en met het verdwijnen van controle over de grenzen, is de ondergang nabij. De politiek van de EU vergelijkt hij met het herschikken van de dekstoelen aan boord van de Titanic. Het is een verpletterend beeld, en het hoogtepunt in het debat. Ferguson op zijn felst kan ongemeen krachtig uit de hoek komen.

Zakaria verdedigt de liberale wereldorde; die orde is wellicht getroubleerd, maar zeker niet chaotisch en verstrikt in een neerwaartse spiraal. Wereldwijd, zo weet hij, neemt het geweld af, en niet alleen rijke elites maar ook arme landen, zoals Oekraïne en Polen, willen maar wat graag bij de EU of deel uitmaken van een globalistisch verband, daar het hen voorspoed en stabiliteit kan bieden.

Het is een curieus argument dat Zakaria hier te berde brengt. Hoe kan een in toenemende mate geweldloze wereld een buitenproportionele migratiehausse teweegbrengen? Hoe kan er in de EU sprake zijn van stabiliteit met een escalerende migrantenproblematiek en voortdurend toenemende spanningen? Inmiddels heeft Italië de migratie een halt toegeroepen met een historische zege van het populisme, en Polen heeft zich al even recalcitrant betoont. Het argument van Zakaria is bedrog en op zijn best een droom waarbij hij wat gunstige statistieken bijeenharkt (of bedenkt) om een moreel platform voor zichzelf te creëren: hij is niet geïnteresseerd, zo beklemtoont hij, in de belangen van bankiers en financiële elites – het is hem te doen om het lot van gewone burgers en arme mensen. Hoe nobel!

Aan het slot van deze debatronde legt Ferguson kort uit hoe de ontwikkeling van de moderne technologie tegen ieders verwachting in geen bijdrage heeft geleverd aan de grotere cohesie van de liberale wereldorde, maar juist integendeel een instrument werd voor grotere verdeeldheid; Facebook leverde een structurele bijdrage aan de verkiezingswinst van Donald Trump. Het internet en haar vele platforms boden een onderkomen aan rechtse, liberale, libertarische, conservatieve en nationalistische gezindten, evenals aan socialisten, marxisten, SJW’s en vele andere groepen. De liberale wereldorde was niet bij machte Ruslands invasie van de Oekraïne te pareren; het florerend globalisme in Zuid Amerika (een eerder punt van Zakaria) werd ruw uit de droom geholpen door de val van Venezuela. De onderlinge verbondenheid van de wereld bracht geen universele vrede, maar bleek een prima middel voor radicale islam om zich te verspreiden.

In de closing statements krijgen de beide sprekers elk de gelegenheid nog eenmaal hun positie duidelijk te maken. Fareed Zakaria doet een beroep op zijn toehoorders om nimmer de moed op te geven, om zich in te zetten voor de liberale wereldorde en om zich vooral niet over te geven aan het fatalisme van tegenslag en verlies. “Nothing is written”, niets staat geschreven, niets ligt vast. De mens is in deze optiek een vrije handelende instantie die zijn lot naar eigen goeddunken kan vormen. Het is een vreemde positie voor iemand die tevens gelooft in de onvermijdelijkheid van de nieuwe wereldorde en de noodzakelijke ontwikkeling van de geschiedenis.

Niall Ferguson waarschuwt tenslotte voor het overdreven optimisme van mensen als Fareed die met hun droombeelden over de onafwendbaarheid van een historische ontwikkeling blind worden voor alle gevaren en dan gemakkelijk in een ravijn kunnen storten. Hij weet ook een kleine onthulling te doen in zijn slotbetoog: in zijn publicaties van meer dan tien jaar geleden, betoonde Zakaria zich een overtuigde neocon, die net als de andere neoconservatieven een gedreven verdediger was van de Amerikaanse militaire suprematie in de wereld. Ofschoon beide kemphanen in de loop van het debat als geoefende sprekers elkaar weten te treffen met (over het algemeen goedmoedige) steken onder water, is deze coup de grâce van Ferguson toch de moeite van het opmerken waard. Een aantal malen probeert Zakaria de historicus naar zijn kant van het debat te trekken: ‘Come home, Niall’, sluit je aan bij de verdedigers van de liberale wereldorde. De obervatie van Ferguson, daarentegen, ontmaskert Zakaria als voormalig medestander, als iemand die ooit de Amerikaanse (militaire) hegemonie verdedigde als noodzakelijke voorwaarde voor een stabiele wereld. Dit is ook een positie die Ferguson verdedigt, en daarmee een positie die diametraal tegenover de zo bejubelde internationale liberale wereldorde staat. Op listige wijze weet Ferguson die oproep ‘Come home, Niall’ binnenstebuiten te keren door Zakaria te wijzen op zijn eigen thuisland, namelijk de wereld van de neocons. Hij ontmaskert daarmee tevens de grote contradicties in Zakaria’s denken. Het is een effectieve methode om de argumenten van de opponent te verpulveren. En desalniettemin slaagt Ferguson erin het debat te verliezen. Maar zoals we al aangaven, het elite-publiek is niet geïnteresseerd in argumenten en feiten, doch enkel in zoetige en leeghoofdige dromen.

Wat is die liberale wereldorde precies – wat George Bush senior ooit aangekondigde als de Nieuwe Wereldorde? In de ogen van Ferguson (en zijn woorden interpreterend, gebruiken we hier onze eigen metaforen) is die liberale orde weinig meer dan een gevaarlijke parasiet op het politieke lichaam van de Amerikaanse macht. Een opvallend kenmerk van die liberale orde is het relativeren en afvlakken van de Amerikaanse macht. In een postmoderne wereld dient de macht te worden gedecentraliseerd, aldus de globalisten. Het neoconservatisme kwam tot grote bloei in de jaren van de Bushes en de Clintons; het waren de jaren van de zogenaamde ‘Derde Weg’, een middenpad tussen socialisme en kapitalisme waarbij de krachten van beide stromingen zich bundelden om een betere en stabielere wereld te bouwen. De haviken onder de neocons (men denke aan mensen als Robert Kagan) waren voorstanders van Amerikaanse suprematie en zagen een rol voor Amerika als politieman; de regime change in Irak is een even tekenend als catastrofaal voorbeeld. De duiven in hun gelederen voorzagen een bescheidener rol voor de Verenigde Staten en predikten de opkomst van diverse machten naast Amerika. Deze positie ontwikkelde zich allengs in het kielzog van het falen van de Bush-regering, en het verklaart hoe Zakaria zijn positie kon wijzigen met een draai van 180 graden. Deze decentralisering en ontrafeling van de Amerikaanse macht lijkt een hoofddoel van Obama te zijn geweest. Toch is dit in feite niet meer dan een ideologische façade van de Amerikaanse macht; onder het bewind van Obama werden toch maar liefst zeven oorlogstheaters draaiende gehouden, waarvan de vernietinging van Lybië wel de meest desastreuze was.

Afbeelding

In 2008 publiceerde Fareed Zakaria een boek getiteld The Post-American World, als introductie op het Obama-tijdperk. Had hij tevoren de Amerikaanse macht nog gezien als motor en reguleerder van veranderingen in de wereld, na het fiasco van de Bush-regering had hij het volste vertrouwen in het zelfregulerende vermogen van een gedecentraliseerde, internationale en liberale wereldorde. Ferguson citeert tijdens het debat een proeve van dit vertrouwen: “Over the last six years, support for Bin Laden and his goals has fallen steadily throughout the Muslim world. Much more must happen to modernize the Muslim world, but the modernizers are no longer scared. The Muslim world is also modernizing, though more slowly than the rest” (p. 46 van de boekuitgave van het debat). Voor Ferguson, die enige jaren geleden in het huwelijk trad met Ayaan Hirsi Ali, is die modernisering van de Moslim wereld alles behalve vanzelfsprekend. In zijn ogen is radicalisering en niet modernisering de vigerende trend onder Moslims. Het blinde vertrouwen in democratisering en modernisering heeft het westen jaren geleden al parten gespeeld bij het volledig verkeerd inschatten van de ‘Arabische lente’, en telkens blijkt dat vertrouwen minder een kwestie van goedmoedigheid dan van ideologische overtuiging te zijn. Voor de globalisten is het rotsvaste geloof in een historisch noodzakelijke ontwikkeling van een liberale wereldorde een vrijbrief om de geschiedenis van de afgelopen tweehonderd jaar te duiden zoniet te herschrijven in het licht van die orde. Alle internationalistische en globalistische stromingen, denkers, en instituties zijn dan treden op de trap omhoog naar het ultieme doel: de orde die wel tot stand moet komen, omdat alle alternatieven ondenkbaar zijn. Dit, zo merkt Ferguson terecht op, is geschiedsvervalsing, fake history. Het is een polemische aantijging met verstrekkende ramificaties. Het mediacomplex dat, opererend onder dezelfde ideologie van een noodzakelijke orde, nieuws vergaart en filtert, opinies verzamelt en creëert, is dan mutatis mutandis nepnieuws, fake news. Ferguson dekt zich tijdens het debat wat in door te stellen dat hij niet van plan is Trump te verdedigen, maar Zakaria ruikt lont en weet zijn opponent toch een paar maal met de vijfenveertigste president om de oren te slaan.

Ironischerwijze is Fareed Zakaria zelf de belichaming van de verblinding waarmee de aanhangers van de globalistische ideologie getroffen worden. Als CNN-verslaggever voorspelde hij in 2016 het volgende: “So Donald Trump will lose and he will then destroy the Republican Party. The frightening question is: what he will do to the country in the process?”

We troffen dit fragment aan in een vermakelijke video van Mark Dice:

Mark Dice: He Can’t Do Comedy Anymore (28 jun. 2018)



Exact het tegenovergestelde is momenteel het geval. Trump won, en Hillary Clinton verloor. Reeds tijdens de race, maar zeker in de nasleep van haar verlies, had zij de Democratische Partij in een zodanige wurggreep van corruptie, fraude en bedrog dat de partij vrijwel zeker ten onder zal gaan. Ze stal de verkiezingen van opponent Bernie Sanders in de voorronde (zoals Ferguson nog met een strategische sneer opmerkt tijdens het debat), en liet in het kader van het zogenaamde opposition research het fameuze Steele Dossier vervaardigen dat het Mueller onderzoek draaiende houdt, de media opzweept tot een ongekende anti-Trump hetze, en de bevolking tot op het bot verdeelt. Een deel van het Democratische electoraat zoekt z’n heil bij extreem-links (de verkiezing van Alexandria Ocasio-Cortez is een recent voorbeeld), een ander deel keert de partij de rug toe (getuige de #WalkAway Movement). En de prangende vraag is hoe nu en in de komende jaren de maatschappelijke rust bewaard kan worden, want media en dolgedraaide liberals lijken af te koersen op een soort burgeroorlog. En Zakaria helpt mee om olie op het vuur te gooien als medewerker van het inmiddels meest gewantrouwde nieuwsstation in Amerika.

Een paar conclusies. Het debat tussen Ferguson en Zakaria over de liberale wereldorde brengt twee dingen aan het licht:

  1. De liberale wereldorde of Nieuwe Wereldorde (zoals George Bush senior het noemde) bestaat. Het lijkt een triviale constatering, maar het is van groot belang vast te stellen dat er een ideologisch streven bestaat die orde te creëren en te consolideren. Die globalistische orde heeft een eigen ideologie, een eigen (selectief bijeen gesprokkelde en waar nodig vervalste) geschiedenis, een eigen avant-garde (met name onder de Eurocraten en de Amerikaanse Democraten), en vooral een eigen aanhang, daar de ideologie zeer algemeen verbreid is. De orde heeft ook critici en opponenten, die maar al te vaak als fantasten, complotdenkers of extremisten worden afgeserveerd. Om de kritiek en het activisme van die oppositie recht te doen, is het derhalve noodzakelijk vast te stellen dat die liberale wereldorde een realiteit is.
  2. De liberale wereldorde heeft geen hoofdkwartier. Het is meer een idee dan een instituut. Dit roept de vraag op wat precies de aard is van die orde. Ferguson komt met een boeiende suggestie: door de catastrofale politieke ontwikkelingen van de afgelopen twintig jaar (economische crises, de ondergang van Irak, Lybië, en Syrië, ongebreidelde massa-immigratie) is er een non-liberale interelitaire en internationale wanorde ontstaan (Ferguson’s eigen woorden) die zichzelf presenteert als een verlossende wereldorde van voorspoed en vrede. Het is een bedrieglijke en zuiver parasitaire ideologie die enkel en alleen kan bestaan dankzij de Amerikaanse hegemonie. Dat de parasiet buitengewoon groot en krachtig lijkt, zegt veel over de ziekelijke conditie van het Amerikaanse politieke lichaam. Die liberale orde, betoogt Ferguson, is voorgoed voorbij, wat betekent dat de parasiet gedood wordt. Ferguson wil zich niet presenteren als verdediger van Trump, maar het moge duidelijk zijn wie de doder van de parasiet is.
Nu zou men kunnen tegenwerpen dat die liberale wereldorde voor een dooie parasiet toch nog aardig kan tegensputteren. Die orde wordt immers gedragen door nogal wat internationale verdragen, door een kopzware instelling als de EU, door nogal wat politieke partijen in het westen, door onderwijsinstellingen (zowel lagere als hogere), door machtige mediacorporaties, door NGO’s en grote financiers (zoals Soros) en noem maar op. Hoe kunnen we vaststellen dat Zakaria ongelijk heeft (een jaar na het debat van april 2017) en dat die wereldorde serieuze averij heeft opgelopen? Drie indicatoren:

Afbeelding

  1. Op 21 maart 2018 publiceerde Richard N. Haass, President van Council on Foreign Relations, een kort artikel op de website van de CFR getiteld: ‘Liberal World Order, R.I.P.’, waarin hij – de lezer zal niet verbaasd staan – de teloorgang van de liberale wereldorde belamenteert. (Zie: https://www.cfr.org/article/liberal-world-order-rip.) Zijn openingswoorden zijn zo nadrukkelijk een verwijzing naar Ferguson’s openingswoorden van het debat dat wij zojuist bespraken, dat we ze even willen citeren: “After a run of nearly one thousand years, quipped the French philosopher and writer Voltaire, the fading Holy Roman Empire was neither holy nor Roman nor an empire. Today, some two and a half centuries later, the problem, to paraphrase Voltaire, is that the fading liberal world order is neither liberal nor worldwide nor orderly.” Haass heeft zonder twijfel het debat gevolgd, maar er is een opmerkelijk verschil. Volgens Ferguson stelde die orde nooit veel voor en manifesteerde zij zich vooral in de laatste twintig jaar als een parasiet. De wanorde waarin zij ten onder gaat is dan ook van eigen makelij. Volgens Haass is die wanorde geheel op het conto te schrijven van externe factoren, waarmee hij dan bedoelt: de opkomst van het populisme en het nationalisme, de tanende invloed van de elite, gebrek aan regels voor het internet, protectionisme, Hongarije, Polen en bovenal Trump. Haass schildert een liberale wereldorde die 70 jaar oud is, die na de oorlog werd opgericht voor wet, welvaart, vrijheid en vrede, die belangrijke pijlers vond in de VN, het IMF en het WTO, die gedragen en gestut werd door de militaire macht van de VS, en haar belangrijkste vijand vond in de non-liberale Sovjet Unie. Alle goeds, alle vrijheid, vrede en welvaart die we in het westen na de Tweede Wereldoorlog genoten hebben is natuurlijk op het conto van die wereldorde te schrijven. Na de val van het Sovjetrijk leek die liberale wereldorde te zegevieren, maar toen kwamen de populisten, en natuurlijk Trump om voorgoed roet in het eten te gooien. Trump stak een spaak in de wielen van TPP, de Iran Deal, NAFTA, de Paris Climate Agreement en de NAVO. En dientengevolge gaat de wereld naar de bliksem. Het artikel is kort en Haass heeft ongetwijfeld meer inzicht en nuance getoond in zijn boek A World in Disarray: American Foreign Policy and the Crisis of the Old Order (2017), maar zijn persiflage van de geschiedenis van de internationale betrekkingen is zo kolderiek dat men een glimlach niet onderdrukken kan. Ten eerste is het nog maar zeer de vraag of die liberale wereldorde echt zeventig jaar oud is. De facto is zij pas ontstaan na de val van de Sovjet Unie, hetgeen haar leeftijd zo rond de dertig jaar plaatst. Eerdere instituties en bewegingen (en met name de na-oorlogse vrede en welvaart in het westen) met terugwerkende kracht voor een beweging of een ideaal annexeren is precies het soort geschiedsvervalsing waar Ferguson voor waarschuwt. (Het is het type fake history op basis waarvan de EU in 2012 de nobelprijs voor de vrede kreeg.) Haass, president van een buitengewoon globalistische instelling, laat zich echter niet corrigeren. Ten tweede is Haass stekeblind voor de interne globalistische krachten die zoveel ellende veroorzaakt hebben. Wij noemen: de Sovjet-stijl tirannie van de EU, het catastrofale globalisme van de neoconservatieven dat leidde tot de oorlogen in het Midden Oosten, en de verwoestende open-grenzen-politiek van de linkse wereldleiders. Ten derde (en ten slotte) is de boodschap van Haass eigenlijk heel opbeurend. Niet voor Haass zelf, maar wel voor al degenen die met angst en beven de westerse beschaving ten onder zagen gaan aan het zoveelste stompzinnige linkse experiment. Trump heeft succes en de globalisten zijn in paniek. Dit is wat de aangeschoten Haass ons meedeelt, en dat is goed nieuws.
  2. Haass is niet de enige die steen en been klaagt. Miljardair George Soros doet het ook in een aantal interviews. Zo is er een artikel van Michael Kranish, “I must be doing something right: Billionaire George Soros faces renewed attacks with defiance”, gepubliceerd in The Washington Post van 9 juni 2018, waarin de bejaarde miljardair uitlegt: “Everything that could go wrong has gone wrong.” Hillary Clinton verloor de verkiezingen en Trump wil nu de wereld opblazen. Die laatste schimpscheut van Soros daargelaten, is dit in feite toch goed nieuws daar Soros geldt als de belangrijkste donateur en financier van het globalisme. Hij gaf royale financiële steun aan de campagnes van Obama en Clinton en stond ook vierkant achter allerlei linkse benoemingen in de politiek en justitie. Alles waar Putin momenteel van beschuldigd wordt, namelijk het zich mengen in de Amerikaanse politiek en rechtsorde, kan ook probleemloos op het conto van Soros geschreven worden. Kranish noteert doodleuk: “Soros, who plans to spend at least $15 million in 2018 races, has already faced some setbacks this cycle. His bid to replace several district attorneys in California with challengers seeking changes to the criminal justice system was largely unsuccessful in Tuesday’s elections. ‘We ran into a brick wall in California,’ he said”. Omdat Soros Amerikaans staatsburger is geworden, is er in dit geval niet echt sprake van buitenlandse inmenging, maar het laat zich raden dat er Amerikanen zijn die de manipulaties van de linkse idealist zat zijn. Soortgelijke reserves staken ook de kop op in Europa waar vooral Nigel Farage de miljardair aanwees als groot-financier van EU-functionarissen en hun lobbygroepen. In dit geval was er wel sprake van buitenlandse inmenging. Maar evenals in Amerika, vindt Soros nu ook in Europa veel tegengas. Voor The New York Times schreef Michael Steinberger recentelijk een vrij lang apologetisch artikel over Soros waarin de goede ‘democratische’ intenties van Soros worden uitgespeeld tegen het vermeende despotisme van Viktor Orban. (Zie: Steinberger, ‘George Soros Bet Big on Liberal Democracy.) Now He Fears He is Losing’, New York Times Magazine, 17 juli 2018. Ofschoon het stuk veel informatie bevat, is het toch buitengewoon tendentieus; aan de echte problematiek, namelijk Soros’ steun aan de massa-immigratie in het Westen wordt geen aandacht besteed. Wanneer men echter de boodschap hier en daar ‘omdraait’ of wat anders leest, kan men vrij gemakkelijk uit het verhaal leren dat Soros met lede ogen moet aanzien hoe zijn politieke idealen één voor één schipbreuk lijden. De door hem ondersteunde liberale wereldorde houdt geen stand. (Zie: https://www.washingtonpost.com/politics ... dfd283a963 en https://www.nytimes.com/2018/07/17/maga ... ciety.html.)

    Afbeelding

  3. Donald Trump laat steeds nadrukkelijker zijn invloed op het internationale toneel merken. Hij stelde de NAVO ter discussie en zette de G7 onder grote druk. Hij bedong vredesbesprekingen met Noord Korea, en gaat tegen de wil van de Democraten, neoconservatieven, en Eurocraten in, besprekingen aan met Vladimir Putin. Deze initiatieven voeren de hondsdolle meute van zijn tegenstanders naar telkens nieuwe hoogten van razernij, zeker in Europa waar Russofobie nog het enige bindmiddel lijkt te zijn voor de antidemocratische en door een permanent benevelde zuiplap aangestuurde superstaat, die gelijk de Titanic op een wisse ondergang afkoerst. Waar de Hongaarse hedge fund-miljardair zich inmiddels al weer twee decennia lang mengt in het politieke reilen en zeilen, daar laat nu ook de New Yorkse vastgoed-miljardair zich niet onbetuigd. Voorafgaande aan zijn ontmoeting eerder deze maand met Theresa May, gaf Trump een interview aan The Sun waarin hij klip en klaar uitlegde dat May niet de Brexit levert waar het volk op gestemd heeft. Het interview zond een schokgolf door Engeland en bepaalde in sterke mate de inhoud van de volgende besprekingen. Tijdens een gezamenlijke persconferentie werd getracht de plooien weer wat glad te strijken. May staat voor het blok; Trumps adviezen voor een harde Brexit volgend, kan ze misschien haar positie redden, maar indien zij haar eigen slappe lijn volgt zal dit ongetwijfeld haar einde inluiden. Ukip begint intussen weer op te leven, en Trump heeft zijn bijdrage geleverd. Het is bij lange na niet zijn enige aanval op de EU, maar het is wel de vermakelijkste, en het illustreert andermaal Trumps vastberadenheid om de liberale orde te ondermijnen. Bronnen en commentaren:

    The Sun: Donald Trump accuses PM of WRECKING Brexit during UK visit (13 juli 2018)



    Fox News: Nigel Farage on Trump’s ‘bombshell’ Brexit intervention (13 juli 2018)



    Sargon of Akkad: This Week in Stupid (15 juli 2018)



    James Carey, ‘The Council on Foreign Relations’ Push Toward a New Cold War’, Mint Press News, 1 March, 2018: https://www.mintpressnews.com/the-counc ... ar/238365/
Deze indicatoren tonen aan dat de liberale wereldorde in zwaar weer is beland. Dit wil echter nog niet zeggen dat zij ook definitief voorbij is. Zeker iemand als de 87-jarige Soros is nog van plan terug te vechten. Ferguson liep misschien iets te hard van stapel toen hij de liberale wereldorde als voorgoed voorbij bestempelde. Misschien dat zijn vertrouwen gebaseerd is op de zelfimplosie van de orde, maar die instorting zou best nog wel eens op zich kunnen laten wachten als er niet een kracht van buiten is die verwoestend op haar inwerkt. Hoeveel vertrouwen hij precies in Trump heeft laat hij niet al te duidelijk merken.

Afbeelding

In veel opzichten laat hij zijn oren hangen naar de vigerende verhalen en opinies in de MSM. In het debat met Zakaria, zo kan de lezer of kijker bemerken, accepteert hij klakkeloos als waar de berichten over de Syrische gifaanvallen en het gebruik van Russische bots tijdens de verkiezingen van 2016, ofschoon voor beide verhalen nimmer doorslaggevend bewijs is gepresenteerd. In een recent interview met Dave Rubin doet hij iets soortgelijks. Sprekend over Trump, merkt hij op: “he has used inflammatory language” en “he has a record of lying which is, even by the standards of American presidents, pretty remarkable”. Het zijn de standaard praatpunten die iedereen in de reguliere media van de tong rollen als een vloek uit de mond van een piraat. Voor Ferguson zijn het concessies aan de elitegemeenschap waar hij toe wil behoren. In feite zegt hij dat ook in het interview met Rubin wanneer hij zich gedwongen voelt zijn aanvankelijke anti-Brexit standpunt te rechtvaardigen. Ferguson legt uit in welk een heikele positie hij zich bevindt als intellectueel; een belangrijke reden om het Remain-kamp te steunen was zijn persoonlijke vriendschap met David Cameron. Toen de Brexit een meerderheid kreeg, echter, gaf hij erg gemakkelijk toe dat hij het mis had gehad, en zijn houding maakte onomwonden duidelijk dat de anti-Brexit beweging die nu nog in Engeland actief is, niet op zijn steun hoeft te rekenen. De concessies die Ferguson doet dienen enkel het vrijwaren en cultiveren van zijn persoonlijke positie als intellectueel. Revolutionair is dit niet, en dapper is het al evenmin. Hoe men het ook wendt of keert, meehuilen met de wolven in het bos, draagt alleen maar bij aan de dreiging die van de roedel uitgaat. Het echte werk (het steunen van een politieke zaak of het ontmantelen van de media-propaganda) wordt dan op ietwat laffe wijze doorgeschoven naar anderen. Dat is jammer, want Ferguson is een intellectueel van formaat en één van de weinige uitgesproken rechts-liberale historici. Als geen ander ziet hij de waarde en betekenis van de volksstem, en dat laat hij ook bij herhaling merken. Ondermeer aan het begin van het boven besproken debat, waar hij het contrast schildert tussen de globalistische elite en het benadeelde volk. Het is vanwege dat volk dat hij de liberale wereldorde als beëindigd verklaard. Het volk dat al lang niet meer de lieveling van links is en nu enkel nog als vijand wordt gezien, wordt door Fareed Zakaria nog op slinkse wijze, als een duveltje uit een doosje, in zijn betoog voor de dag getoverd, met een gratuite opmerking over gewone burgers en arme mensen. Het mocht niet baten; het klonk ongeloofwaardig, zeker uit de mond van Zakaria die lid is van de raad van bestuur van de oorlogszuchtige Council on Foreign Relations, de globalistische denktank die liever de wereld ziet branden dan dat Trump een vredesverdrag sluit met Putin.

Afbeelding
Screenshots uit het interview met Dave Rubin.

Het interview met Dave Rubin is de moeite waard; het gaat over de verlinksing en ondergang van de academische wereld, over de gevaren van Islamisering, over Brexit, en over Trump (vanaf 1u14m).

The Rubin Report: Niall Ferguson – Intellectual Dark Web, Brexit, and Trump (Full Interview - 1 juni 2018)



Nog een korte opmerking over de zogenaamde ‘leugens’ van Trump. Dit praatje deed al de ronde voor de verkiezingsrace van 2016, en waarschijnlijk is het een klinkklare en moedwillige leugen. Immers: alles wat Trump zegt of tweet in oppositie tot de MSM-propaganda geldt als leugen. Gezien de bedriegerijen in de reguliere media, is men in de ogen van die MSM dan al snel ’s werelds grootste leugenaar als men de euvele moed heeft om in de contramine te gaan. Ofschoon het niet verstandig is Trump van alle jokkerij vrij te pleiten, is het toch bedenkelijk dat intellectuelen niet in staat zijn door de misleidende en leugenachtige rookgordijnen van de MSM heen te dringen. Een treffend voorbeeld is neurowetenschapper en linkse blindganger Sam Harris die aan Trumps creatieve taalgebruik een kosmische vernietigingskracht toeschrijft. Hij doet dit in een zeer beluisterenswaardig interview met Dave Rubin, en geeft en passant Youtube-analist Scott Adams nog even een veeg uit de pan omdat deze de president portretteert als ‘master-persuader’. Adams dient Harris een dag later op schitterende wijze van repliek, door te wijzen op de gevaren van een president die wel de waarheid spreekt maar niets presteert. Trump geeft prioriteit aan beoogde en beloofde resultaten boven de waarheid. Het is een ongeprecedenteerde aanpak met vooralsnog ongeprecedenteerde resultaten. Niet echter voor Sam Harris, want die heeft niets in de gaten en is alle gevoel voor proportie kwijt. Hij is ook veel te druk bezig met een tomeloze morele verontwaardiging over de soms wat curieuze uitspraken van Trump.

The Rubin Report: Sam Harris LIVE: Trump, Consciousness, Jordan Peterson Debate, and more (13 juni 2018 - zie vanaf min. 36)



Real Coffee with Scott Adams: Episode 104 - Propaganda videos, Peace with NK and racism (14 jun. 2018) [51m15s; zie vanaf min. 13]



Ferguson, echter, heeft wel oog voor de juiste verhoudingen. Niet de uitspraken van Trump zijn het probleem, maar de echte, grote leugens. In het debat met Zakaria maakt hij een opmerking waarmee we dit betoog willen beëindigen: “So, the liberal international order, spelled L-I-O, ladies and gentlemen, is an L-I-E” (p. 10, boekuitgave).
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Za Jan 05, 2019 10:37 pm

POLITICVS

Op zoek naar waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 4 - 03.01.2019

Aan het eind van 2018 wordt door diverse media de balans opgemaakt van twee jaar Trump. De electorale basis van de president is over het algemeen dik tevreden over zijn prestaties. Toch zijn ook een aantal zwakheden in zijn beleid duidelijk zichtbaar geworden. Hieronder een overzicht van de plus- en minpunten met een voorlopige evaluatie van wat waarschijnlijk het meest opzienbarende presidentschap uit de geschiedenis van de Verenigde Staten gaat worden. Nooit heeft een president zo strijdlustig standgehouden tegen een dagelijks offensief van laster, haat en politieke subversie als Donald Trump nu.

Het tweede jaar van trump

Afbeelding
Eén van de opmerkelijkste Trump-momenten van 2018: overheidstransparantie onder het wakend oog van Washington – en de wereldpers. Op dinsdag 11 december 2018 sprak Trump met de Democratische leiders van het Huis van Afgevaardigden (Nancy Pelosi) en de Senaat (Chuck Schumer) over de benodigde stemmen voor de bouw van de muur. De Democraten willen geen muur en voelden zich merkbaar ongemakkelijk door de aanwezigheid van de camera’s. Op listige wijze wist Trump zijn opponenten te kijk te zetten als tegenstanders van transparantie en van veilige grenzen. Na deze ontmoeting renden de Democraten van de ene persconferentie naar de andere om de schade te beperken. Daarna togen ze naar luxueuse vakantie-oorden, terwijl Trump met de feestdagen vlijtig doorwerkte. Eén van de vele voorbeelden van de oppositie tussen Trump en het moeras.

Het tweede jaar van het presidentschap van Donald Trump is ten einde. Twee jaar lang heeft Trump zijn best gedaan samen te werken met het establishment in Washington en twee jaar lang heeft het establishment, met name bij monde van de corrupte mainstream media, er alles aan gedaan hem het leven zuur te maken. In de weken voor de Kerst lijkt Trump het roer te hebben omgegooid. Jeff Sessions, Mad Dog Mattis en John Kelly verdwijnen mokkend van het toneel, en Trump lijkt erop gebrand de beloften aan zijn trouwe basis gestand te doen. In weerwil van alle oppositie, wist Trump toch een aantal grote successen te boeken. Maar juist door zijn coulante en genereuze houding ten opzichte van het staatsapparaat zijn er ook een aantal dingen misgegaan. Hier een overzicht van de plus- en minpunten van zijn bewind, te beginnen met de pluspunten.

    Economische groei. Trump slaagde erin de economie een enorme stimulans te geven. Econoom Paul Krugman, Nobelprijs-winnaar en columnist van de New York Times, voorspelde in 2017 dat vrijwel onmiddelijk na het aantreden van Trump de economie zou instorten. Dat is niet gebeurd (Krugman wordt ook niet echt meer serieus genomen) en in 2018 werd zelfs een BNP-groei van 4,2 procent waargenomen – een groeicijfer dat in de Obama-jaren voor onmogelijk werd gehouden. Er waren meer mooie rapportcijfers voor Trump: de werkloosheid daalde naar 3,7 procent, en met name onder de Afro-Amerikanen daalde de werkloosheid als nooit tevoren. Toch zijn er bedenkingen bij de huidige economische situatie. Het kernprobleem van de moderne economie (torenhoge staatsschulden, deficit spending, en de schuldvaluta) wordt door Trump niet aangepakt, en volgens sommigen is dat ook nauwelijks mogelijk daar het systeem inmiddels veel lijkt op een trein die naar de afgrond raast. Vanuit die optiek mag het nog een wonder heten dat Trump het onderste uit een voor het overige kapotte kan heeft weten te halen. Trump doet er alles aan om de basis van de economie (productie, manufactuur, en vooral ook energiewinning) zoveel mogelijk naar Amerika te halen, weg uit verre, soms ook goedkopere landen. Om die reden is hij wars van de globalistische handelsverdragen, wees hij TTP van de hand, en verving hij NAFTA door USMCA, een nieuwe handelsovereenkomst met Canada en Mexico. De agressieve tarievenoorlog die hij voert, deed niet – zoals verwacht – de economie instorten, maar slaagde er wel in de eigen nationale productie verder te versterken. De meeste economen geloven dat het huidige monetaire stelsel ten einde loopt (maar dat zullen ze nooit luid op zeggen om niet het vertrouwen in het systeem te schaden en daarmee het einde te bespoedigen). Het zou me niet verbazen indien Trumps economie op termijn een zeer verstandige en voorzienige prep-economie zou blijken te zijn.

    Geopolitieke détente. Tredend in de voetsporen van Kissinger en Nixon, en in navolging van Ronald Reagan, zette Trump zich in zijn eerste twee jaar in voor een opmerkelijke internationale ontspanningspolitiek. Hij ging vredesbesprekingen aan met Noord-Korea, aangelegd op denuclearisering van de dictatuur en op het verbeteren van haar betrekkingen met Zuid-Korea. Voorlopige winstpunten zijn het ontruimen van testlocaties door de Noord-Koreanen, besprekingen tussen de beide Koreas, en – een punt van prestige voor de VS – het vrij krijgen van drie Amerikaanse krijgsgevangenen die Trump in mei 2018 op Amerikaanse bodem mocht verwelkomen. Of Noord-Korea zich helemaal aan haar beloften houdt moet nog worden afgewacht. Japanse media (zie online: Yomiuri Shimbun, ‘N. Korea continues missile development’, 30 december 2018, The Japan News: http://the-japan-news.com/news/article/0005450685) melden dat er nog raketprogramma’s in ontwikkeling zijn. Dit neemt echter niet weg dat de ontmoeting tussen Trump en Kim Jong Un op 12 juni 2018 in Singapore van zeer grote betekenis was. Trump heeft hiermee een historische breuk geforceerd met de catastrofale door neoconservatieven aangevuurde oorlogspolitiek van vier opeenvolgende presidenten: Bush sr., Clinton, Bush jr., en Obama legden het grootste deel van het Midden Oosten en Afghanistan in de as in een reeks (volgens de grondwet) illegale en peperdure oorlogen. Als een blikseminslag bij heldere hemel kwam in de week voor de Kerst Trumps plan in het nieuws om troepen terug te trekken uit Syrië en Afghanistan. De wereld was al gauw te klein voor alle verontwaardiging, en het ontluisterendste was wel dat zowel Trumps linkse als zijn rechtse tegenstanders zich opwierpen als verdedigers van voortdurende oorlogvoering. Men maakte zich druk over de positie van de Koerden, en vooral over het gevaar van destabilisering. De waarheid is echter dat dit besluit van Trump een streep zet door de Amerikaanse interventie en – in het bijzonder – de geheime Amerikaanse bevoorrading van Isis. Voorts draagt het bij aan een broodnodige détente met Rusland. Ofschoon het thema door de Deep State en het establishment zoveel mogelijk naar de achtergrond gedreven wordt, leeft bij Trump nog steeds de ambitie om besprekingen aan te gaan met Putin. Het is te hopen dat hij erin slaagt in het nieuwe jaar zijn détente-politiek voort te zetten.

    Afbeelding
    In een door Trumps twitters gedomineerde wereld evolueerde de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong Un van “little rocket man” tot een serieuze gesprekspartner. Dankzij Trump toonde de leider van het meest repressieve communistische bewind op aarde zich voor een kort moment als mens van vlees en bloed.

    Binnenlandse macht. Trumps grootste successen op het gebied van de binnenlandse politiek zijn de Senaatswinst bij de Midterm Elections (53 zetels voor de Republikeinen tegenover 47 voor de Democraten) en de benoeming van zijn tweede Justice voor het hooggerechtshof. In april 2017 werd Neil Gorsuch beëdigd, en in oktober 2018 Brett Kavanaugh. De Kavanaugh-benoeming moest letterlijk voor de deuren van de hel weggesleept worden, daar de Democraten – bemerkende dat Trump weleens voor meerdere decennia de machtsverhouding in de SCOTUS, the Supreme Court of the United States, in hun nadeel zou kunnen bepalen – deden er alles aan om Kavanaugh te belasteren. De valse getuigenissen van met name dr. Blasey Ford leverden echter geen enkel bewijs op en zijn inmiddels ook ontmaskerd. De affaire verschafte een onthullende en ontluisterende blik op de medogenloze praktijken van de Democratische machtspolitiek. Hooggeplaatste kandidaten voor belangrijke benoemingen mogen vrezen dat er reeds een lasterdossier voor hen klaarligt compleet met gewillige valse getuigen. En deze vrees geldt dan op dit moment vooral de Republikeinse kandidaten daar de SCOTUS-benoemingen door de Senaat moeten worden goedgekeurd. Op dit punt heeft Trump duidelijk winst geboekt. Hij voerde een succesvolle midterm campagne die specifiek was aangelegd op het veilig stellen van de Senaat. De rallies werden goed bezocht, en Trump wist probleemloos de stadions te vullen; een stadion in Houston bood naar verluid onderdak aan 100.000 fans. Ter vergelijking: een tegencampagne van Obama wist slechts met moeite een publiek van enige omvang aan te trekken, en de lezingentournee die de Clintons tegen het einde van het jaar ondernamen trokken nauwelijks publiek zodat de toegangskaarten (van maximaal 100 dollar!) tegen bodemprijsjes moesten worden geramsjt. Een strategische zet van Trump was het bij zijn campagne betrekken van Rush Limbaugh – de grootste conservatieve radiostem van Amerika (met een publiek van dertig miljoen luisteraars). Het resultaat was een comfortabele Senaatswinst en die meerderheid is onontbeerlijk voor zowel de SCOTUS-benoemingen als kabinetsbenoemingen. Ook komt die meerderheid van pas bij het blokkeren van impeachment-procedures die (zo is de verwachting) de Democraten in 2019 vrijwel zeker tegen Trump in stelling zullen brengen. Het antagonisme tussen Democraten en Republikeinen moge dan groot zijn, toch werd op de valreep van 2018 nog een opmerkelijke gezamenlijke wetswijziging bereikt: de First Step Act die hervormingen moet bewerkstelligen in het gevangeniswezen. De wet kreeg steun van zowel Democraten als Republikeinen. Het privatiseren van het gevangeniswezen maakte het aanjagen van detentie vanuit winstoogmerk lucratief en noodzakelijk. Dit heeft nogal wat levens onnodig verwoest vooral onder de zwarte bevolking. Verwacht wordt dat de nieuwe wet het aantal gevangenisstraffen drastisch zal reduceren. Dit is goed nieuws voor de zwarte bevolking, die sowieso op veel sympathie van de president mag rekenen. Dit werd afgelopen jaar maar al te duidelijk in de steunbetuiging van de zwarte rapzanger Kanye West die openlijk zijn genegenheid voor de POTUS betuigde in oktober tijdens een bezoek aan het Witte Huis.

    Mediabronnen en commentaren, met een aantal jaaroverzichten:

    https://www.washingtonexaminer.com/wash ... reelection

    https://dailycaller.com/2018/12/30/trum ... sses-2018/

    https://www.libertynation.com/trumps-to ... -for-2018/

    https://www.breitbart.com/politics/2018 ... p-in-2018/

    Dr. Steve Turley: The Triumph of Trump: Superhuman Accomplishments in 2018 (31 dec. 2018) [11m14s]



    RT: Trump meets Kanye West at the White House (11 okt. 2018) [20m55s]


Naast Trumps successen, zijn er ook een aantal minpunten aan te wijzen.

    Trumps benoemingen. Ofschoon Trump in zijn historische en monumentale inaugurele rede beloofde het moeras te zullen dreggen, viel het menigeen op dat Trump toch vrij veel moerasmonsters benoemde in zijn kabinet en in andere vooraanstaande posities. Allengs werd duidelijk dat Trump als nieuwkomer in Washington niet altijd aan kon op lieden die zich aandienden als aanhangers van zijn beleid. De grootste teleurstelling was wel Jeff Sessions die zich als baas van de ministerie van justitie verschoonde van enige bemoeienis met het Mueller-onderzoek, zich daarmee uitschakelde als daadkrachtige medewerker van Trumps beleid om het ministerie van corruptie te ontdoen, en voor het overige vrijwel niets presteerde, met uitzondering wellicht van een zinloze poging marijuana te verbieden – iets wat Trump met een simpele pennestreek ongedaan maakte. Deze onervarenheid met het establishment op de Hill heeft een aantal critici ertoe bewogen Trump als een acteur te zien die in het geniep heult met de Deep State. Dit is een steeds moeilijker te verdedigen positie, daar een manipulatieve Diepe Staat toch het beste gediend is met een aantal stromannetjes die eens in de vier jaar het electoraat besodemieteren en verder de geheime agenda’s geen strobreed in de weg leggen. Dan is een lastpak als Trump, die het dagelijks aan de stok heeft met het establishment, wel de laatste die je als Diepe Staat kunt gebruiken. Voormalig presidentskandidaat Ron Paul had het bij het rechte eind toen hij wees op Trumps onbekendheid met de juiste politieke insiders. (Het Ron Paul Liberty Report op Youtube zij bij deze van harte aanbevolen voor een wat afstandelijke en kritische kijk op het buitenlandbeleid van de VS onder Trump.) Trump heeft inmiddels ontdekt hoe weinig vertrouwen hij kan stellen in het establishment waarmee hij zich omringd heeft. Enerzijds is dit teleurstellend, anderzijds geeft hem dit het inzicht om nieuwe wegen in te slaan. Velen in Amerika hopen dat Trump nauwer zal samenwerken met Congreslid Rand Paul (zoon van Ron Paul). Het is afwachten.

    Oorlogspolitiek. De invloed van het establishment op het Trump-beleid is het duidelijkst te merken in de oorlogspolitiek van de VS. Met lede ogen moest de Trump-achterban aanzien hoe de oorlogsactiviteiten in Afghanistan en vooral Jemen geïntensiveerd werden. (Ook de Trump-Administration draagt aldus verantwoordelijkheid voor de vele tienduizenden doden en miljoenen ontheemden in Jemen.) Vooral Trumps lippendienst aan de gevestigde orde was soms moeilijk te verkroppen. Een vermeende gasaanval van Assad op zijn eigen volk, de chemische moordaanslag in Salisbury op vader en dochter Skripal (bekokstoofd, zo vond iedereen, door Putin) werden kritiekloos door Trump naverteld. De invloed van de altmedia is echter inmiddels zo groot geworden dat vrijwel niemand (buiten de door leugens vergiftigde invloedssfeer van de MSM) nog in die onzinverhalen gelooft. Het is dan ook niet waarschijnlijk dat Trump blind is voor de werkelijke toedracht. Waarschijnlijk zijn zijn uitspraken en concessies ‘wisselgeld’ voor het uitvoeren van zijn beleid. Hoopgevend waren zijn voor de Kerst uitgesproken voornemens om troepen terug te trekken uit Syrië en Afghanistan. Toch is het echter waarschijnlijk dat Trump een nieuw front zal openen in de Zuid-Chinese Zee. Make America Great Again zal uiteindelijk toch een vorm van Amerikaanse hegemonie inhouden. Het duidelijkst blijkt dat wel uit de in augustus 2018 ontvouwde plannen voor een Space Force als een nieuwe tak van de Amerikaanse militie (zie: Eric Durkin, ‘Space Force: all you need to know about Trump’s bold new interstellar plan’, The Guardian, 10 augustus 2018, online: https://www.theguardian.com/us-news/201 ... ed-to-know).

    Het uitstel van de muur. Hoezeer border security ook prioriteit moge hebben in de agenda van Trump, met betrekking tot de bouw van de muur is hij buitengewoon laks geweest. Alleen al in het jaar 2018 deden zich drie gelegenheden voor waarbij hij de hakken in het zand had kunnen zetten. De Democraten wilden geen muur, en de Republikeinen drongen aan op uitstel. Dit heeft er toe geleid dat Trump pas bij de allerlaatste gelegenheid, vlak voor de Kerst, zich schrap zette om geld voor de muur af te dwingen. Het mokkend aanvaarden van de Omnibus Bill (voor de overheidsuitgaven) begin 2018, met een enorm begrag voor het leger (wat Trumps voornaamste motief was om de begroting te ondertekenen) en geen enkele ruimte voor de muur (wat Trump weliswaar niet zinde) zond een golf van ontzetting door Trumps achterban. Velen zonk de moed in de schoenen en ze zagen in deze capitulatie het einde van het Trump-experiment. Ann Coulter (Queen of the Conservatives) zou naar verluid bij een bezoek aan het Witte Huis zodanig ruzie gemaakt hebben met de POTUS dat de muren ervan dreunden. Toch is het nog maar de vraag of de muur er niet komt. Het ligt geheel binnen de bevoegdheden van de president om middelen voor national security aan het gigantische defensie-budget te onttrekken. Het door linkse NGO’s en overheidsactivisten opgetrommelde invasieleger van migranten en criminelen dat richting Amerikaanse grens trekt verhoogt de noodtoestand en zal enkel de noodzaak voor een muur vergroten. Zelfs het uitstel dat Trump heeft toegelaten zal zich uiteindelijk tegen de antimuur-Democraten keren daar iedereen nu deelgenoot wordt aan de oplopende spanning rondom wat inmiddels een prestige-kwestie is geworden. De meeste mensen zullen op den duur de waanzin inzien van de Democratische roep om open grenzen en zelfs de opheffing van ICE (U.S. Immigration and Customs Enforcement). Trump heeft zich meer dan ooit gecommitteerd aan de bouw van de muur. (Wordt vervolgd)

    Verlies van het Huis. Het belangrijkste verlies voor Trump in 2018 is de uitslag van de Midterm Elections voor het Huis van Afgevaardigden. De Republikeinen en de Democraten hebben letterlijk stuivertje gewisseld. (Zetels in het Huis in 2017-2018: R-236/D-196 [3 vacant]. Zetels in het Huis vanaf 3 januari 2019: R-199 /D-236.) Dit verlies is een bekend fenomeen in de VS; niet zelden verliest de partij van de zittende president bij de midterms. Obama, bijvoorbeeld, incasseerde enorme verliezen in de midterms van 2010 in zowel het Huis als de Senaat. Het uitblijven van zijn ‘Change you can believe in’ demotiveerde het Democratische electoraat en gaf de Tea Party een ferme duw in de rug. Voor het verlies van 2018 worden over het algemeen twee oorzaken aangewezen (die elkaar niet hoeven uit te sluiten). De eerste is het verlies van een deel van de vrouwenstem, in het bijzonder de ‘suburban moms’ Vraag is nu of dit deel van het electoraat zich zorgen maakte om het uitblijven van beloofd beleid (de muur) of de oren al te veel liet hangen naar de negatieve verhalen in de MSM. De tweede en wellicht doorslaggevender oorzaak is het besluit (zo men wil, de laksheid) van Paul Ryan om een groot aantal zetels van Republikeinse Congresleden die zich na de midterms wensten terug te trekken uit het Huis niet opnieuw te vullen. Middelen om nieuwe kandidaten naar voren te schuiven werden niet beschikbaar gesteld zodat die zetels in handen kwamen van de Democraten. Ryan, die zich niet voor herverkiezing beschikbaar stelde, was een felle opponent van het migratiebeleid van Trump. Het is heel goed mogelijk dat Ryan om de muur te verhinderen Trump een mes in de rug gestoken heeft door de dolle honden van de Democraten op hem los te laten. De winst van 40 zetels voor de Democraten veroordeelt Trump tot een ‘lame duck session’ en stelt hem bloot aan twee jaar lang onafgebroken aanvallen en justitiële onderzoeken van de Democraten in het Huis met als doel impeachment. Trump krijgt het zwaar voor de kiezen in de komende jaren, maar waarschijnlijk zag hij dit aankomen (zijn campagne was nadrukkelijk gericht op het veilig stellen van de Senaat) en heeft hij reeds verdedigings- en aanvalsstrategieën klaarliggen.

    Afbeelding

    Mary Spicuzza, ‘Report: Donald Trump furious with Paul Ryan, blaming him as GOP braces for rough election night’, Milwaukee Journal Sentinel, 6 november 2018; online: https://eu.jsonline.com/story/news/poli ... 910828002/

    James Bickerton, ‘Midterm elections 2018: Furious Trump blames Paul Ryan for everything’, Express, 7 november 2018; online: https://www.express.co.uk/news/world/10 ... use-losses

    Greg Hunter - Weekly News Wrap-Up 11.16.18 (15 nov. 2018): over verkiezingsfraude en de dubieuze rol van Fox News [41m13s]



    Greg Hunter: Dave Janda – Voter Fraud Before, During & After the Midterm Elections (10 nov. 2018) [1u19m19s]

De grootsheid van een leider meet men af aan de omvang van de stormen die hij weet te trotseren. Barack Obama werd met fluwelen handschoentjes aangepakt door de media. Geen enkele van zijn problemen of schandalen werd door de MSM benoemd of uitvergroot. Het resultaat was een buitengewoon zwak leider die maar al te gemakkelijk zijn krediet, zijn respect en daarmee ook het prestige van de Verenigde Staten verspeelde. Zulks mocht hij ondervinden tijdens een ontmoeting van de G20 in China in september 2016 toen hij niet met de gepaste luister door de Chinese overheid ontvangen werd, maar via de ‘dienstuitgang’ zijn vliegtuig moest verlaten. Trump daarentegen heeft in de afgelopen jaren veel respect afgedwongen en dergelijke vernederingen bleven verre van hem.

Trumps statuur wordt op een perverse manier bevorderd door diverse vijanden. Zo is daar een totaal vijandige media die met een aan waanzin grenzende ijver dag in dag uit leugen, laster, en haat naar hem toe slingeren in de hoop dat er iets van zal beklijven. Trumps hondsdolle politieke opponenten, de Democraten, hebben op dit moment maar één beleidspunt, namelijk de impeachment van POTUS45. Het onderzoek van Mueller heeft geen spat bewijs opgeleverd voor het Trump-Rusland nepschandaal, maar met een paar veroordelingen van malversaties in een grijs verleden door Paul Manafort (witwassing) en Michael Cohen (belastingfraude) – zaken die overigens niets met het onderzoek te maken hebben – lijkt het Mueller-team voldoende aanleiding te hebben gevonden om door te gaan, desnoods in een tweede Trump-termijn. Vijanden zijn er ook aan Republikeinse zijde, in de figuren van John McCain, oorlogshitser en terroristenvriend (en inmiddels overleden), Paul Ryan, een Never-Trumper, en Jeff Flake (uit – en dit is geen ironisch verzinsel – de plaats Snowflake), beide Republikeinse politici die zich niet herverkiesbaar stellen, en zelfs Mitt Romney, die ooit een gooi deed naar het presidentschap op agendapunten die ook Trump nu verdedigt, maar die – zo is inmiddels duidelijk – in tegenstelling tot Trump die beloften zeker zou hebben verraden. De uitgestoken hand van de Dealmaker-in-Chief, zijn bereidwilligheid tot samenwerking en compromis, leverde hem enkel verharding van waanzin, afkeer en haat op in de eerste twee jaar van zijn presidentschap. En misschien lag hierin ook de grond voor het verlies van het Huis. Een zachte, welwillende aanpak werkt niet. Het lijkt erop dat Trump na de Midterms het roer heeft omgegooid: gloves off! Voor hem liggen, bij leven en welzijn, twee zware en dolle jaren van politiek theater, waarin het voor zijn herverkiezing noodzakelijk is dat hij zoveel mogelijk van de muur gerealiseerd krijgt.

Trumps statuur toont zich dus in de omvang van zijn tegenkrachten. Drie in het bijzonder willen we tot slot kort toelichten. In de eerste plaats is dit het Amerikaanse staatsapparaat, de Deep State. Als nooit te voren heeft Trumps presidentschap het Amerikaanse publiek en de opmerkzame nieuwsvolger een inleiding verschaft in de werking van het staatsapparaat, en dan in het bijzonder in haar duistere partijpolitieke machinaties. Vanaf Trumps inreisverbod (door de hem vijandige media al snel gedoodverfd als ‘Muslim ban’, zodat de maatregel uiteindelijk pas door het Hooggerechtshof bekrachtigd kon worden) tot en met het gevecht om de macht dat uitbrak rondom de benoeming van Brett Kavanaugh toonden diverse instanties in politiek, media en justitie zich niet alleen partijdig maar zelfs ronduit kwaadaardig. Trumps presidentschap legt de verregaande corruptie van het Department of Justice en daarmee eigenlijk van het gehele justitiële apparaat bloot. Het loutere feit dat een Special Council onder leiding van de zwaar gecompromitteerde Robert Mueller zonder oppositie vrij kan opereren en de rechtsorde op zijn kop kan zetten is een duidelijke indicatie van de zorgwekkende toestand van het recht in Amerika. Het bemoedigende is dat er tevens pro-Trump krachten aan het werk zijn. Een organisatie als Judicial Watch heeft al buitengewoon veel informatie betreffende de Clinton-misdaden en de malversaties van het Mueller-team boven water weten te krijgen.

Een tweede belangrijke tegenkracht is de reguliere media. De anti-Trump hysterie is daar in de eerste twee jaar van zijn presidentschap eerder geïntensiveerd dan afgenomen. CNN-kijkers beklagen zich dat het station weinig aandacht meer besteed aan het wereldgebeuren maar al haar tijd verdoet met het eindeloos belasteren van Trump en het avond na avond aankondigen van zijn ondergang. De Rachel Maddow Show weet een vast publiek aan zich te binden door het letterlijk opdissen van complottheorieën over het geheime leven van Donald Trump. CNN verhoereerde zich door het op een voetstuk hijsen van pornoster en beroepsprostituée Stormy Daniels. De ooit hogelijk gewaardeerde kranten The New York Times en The Washington Post werden schaduwen van zichzelf. Het beangstigende is dat dit fenomeen niet tot Amerika beperkt blijft. Ook in Nederland ziet men de degeneratie van een krant als NRC, en wie niet dagelijks de invloed ondergaat van de Nederlandse media wordt bij een incidentele inspectie overvallen door de hoge mate van nepnieuws en propaganda die door krant en tv worden uitgeademd. Het vinden van waarheid en inzicht lijkt steeds moeilijker, zoniet onmogelijk te worden. De grote technische mediabedrijven zoals google, twitter, facebook, en Youtube oefenen in toenemende mate een schrikbarende censuur uit. Apple levert technische diensten aan het uiterst repressieve en communistische China. Facebook verhandelt gebruikersgegevens aan de Chinese overheid. Sociale media worden in Engeland en Duitsland gebruikt om de vrijheid van meningsuiting de kop in te drukken. En de totalitaire EU beraamt plannen om het gehele internet te censureren. Het mag verbazing wekken dat Trump in al dit mediageweld nog fier overeind staat. Zijn eigen twitter-account, en een heel leger alternatieve media zijn hierbij behulpzaam. Wellicht dat de valse media uiteindelijk het onderspit zullen delven (het is te hopen). Een pluspunt is alvast de ondergang van The Weekly Standard, het medium bij uitstek van de neoconservatieven.

Afbeelding

Als derde en laatste tegenkracht willen we noemen het globalisme. De door banken, NGO’s, diverse westerse wereldleiders, en vooral door de EU gedragen ideologie van multiculturalisme, opheffing van de landsgrenzen, en ongeremde massamigratie is een dodelijke aanval op nationalisme, soevereiniteit en democratie. Trumps verdediging van het nationalisme en zijn voornemen de muur te bouwen (waarschijnlijk waren het Matt Drudge en Ann Coulter die hem in december de benodigde duw in de rug gaven om dit plan tot hoofdthema van zijn beleid te maken) vormen een krachtig tegenoffensief dat hem als leider van de vrije wereld maakt tot een baken en inspiratie voor nationalistisch-populistische bewegingen wereldwijd. Leiders als Bolsonaro, Salvini, en Orbán en vele nationalistische bewegingen in het westen hadden zich ongetwijfeld ook gemanifesteerd wanneer Trump geen president was geworden. Maar zijn aanwezigheid als gids en voorbeeld geeft al deze bewegingen kracht en richting. Dit maakt Donald Trump tot de grootste en belangrijkste wereldleider van dit moment. Als Atlas torst hij de vrijheid en de soevereiniteit van de westerse wereld, en daarmee feitelijk ook haar toekomst, op zijn schouders.

Enige bronnen voor het bovenstaande:

Dr. Steve Turley: Why Right-Wing Populists Are WINNING Everywhere (3 jan. 2019) [11m21s]



Jack Shafer, ‘The Weekly Standard Is Dying a Surprisingly Standard Death’, Politico, 6 december 2018; online: https://www.politico.com/magazine/story ... ine-222766

Café Weltschmerz: De Brusselse campagne van NRC tegen de informatievrijheid; Karel van Wolferen en Kees van der Pijl (20 sep. 2018) [1u8m28s]



CBS: President Obama downplays China arrival incident (5 sep. 2016); Het incident wordt enigszins goedgepraat door CBS. [2m51s]



Vgl.:

Donald Trump reacts to President Obama’s lackluster China arrival (6 sep. 2016); Trump legt helder uit waar zich de schoen wringt. [3m]

De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Vr Jan 25, 2019 1:05 am

POLITICVS

Op zoek naar waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 5 - 20.01.2019

Amerika is zonder enige twijfel het belangrijkste land in de twintigste en zelfs nog eenentwintigste eeuw in het vormen en handhaven van de wereldorde zoals we die vandaag kennen. Het Imperium Americanum verpulverde het Derde Rijk en hield de verspreiding van het communisme in toom. Het werd de maatstaf voor vrijheid en democratie, en voor velen is het dan ook moeilijk zich een wereld zonder Amerika voor te stellen. Toch kent Amerika een duistere zijde. In deze en volgende afleveringen aandacht voor het werk van Dinesh D’Souza, conservatief denker, en chroniqueur van de duistere inborst van het imperium.

Sinistere schaduwen over Amerika
Racisme en fascisme van de democratische partij

Afbeelding

Het is oorlog in Amerika. Nog geen gemilitariseerde oorlog, maar wel een agressieve oorlog. Het is een oorlog tussen regressief links en de rest, tussen aan de ene kant democraten en radicale socialisten, nog aangevuld met neoconservatieve Trump-haters, en aan de andere kant libertariërs en conservatieve Republikeinen, tussen de Deep State en Trump, tussen globalisten en anti-globalisten. Ofschoon zij voornamelijk lijkt te woeden in de politiek, in de media en in de digitale ruimte op het internet, is deze oorlog toch niet zonder geweld. Onderzoeksjournalist John Nolte documenteerde meer dan 600 gevallen van agressie, van verbale bedreigingen tot aanslagen met als gevolg ernstig lichamelijk letsel, die vanaf begin 2016 tegen Trump of tegen Trump-aanhangers werden begaan. Van de aanslagen op senatoren Steve Scalise en Rand Paul tot aan meer recente terreuraanslagen zoals de met het zeer giftige ricine gevulde brieven gericht aan president Trump en generaal Mattis, of de agressieve protestmarsen van Antifa waar opgeroepen wordt tot het opheffen van de Verenigde Staten (“No borders! No wall! No USA at all!”) en het in Khadaffi-stijl lynchen van de president – in al deze uitingen van woede en agressie zijn de sporen van diepe waanzin en ongeremd meutgedrag te herkennen. Een volksmenner als Maxine Waters riep openlijk op tot meutevorming om Republikeinen en Trump-fans te belagen en Hillary Clinton zag in een recent interview geen mogelijkheid nog langer het fatsoen te bewaren (‘You cannot be civil’) tegenover een abjecte partij die recht en fatsoen aan haar laars lapt. Het vraaggesprek stond overigens zo bol van transparante leugens dat een weerlegging een heel opstel zou vergen, maar het eenvoudigweg vervangen van ‘Republikeinen’ (het object van haar gram) door ‘Democraten’ levert meteen al een heel wat waarachtiger beeld op. De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, en in Amerika zijn er geen potten zo zwart als de Democraten en die zullen ook geen middel schuwen om te grijpen naar de macht die hen nu dreigt te ontglippen.

Een mooi voorbeeld daarvan verschafte Nancy Pelosi, sinds kort weer Speaker van het Huis, toen ze een tijd geleden tegenover een groep persmensen een boekje opendeed over de werking van een lastercampagne (woordelijk transcript; bronvermelding hieronder):

    You demonize and then you ... We call it the wrap-up smear – if you want to talk politics – we call it the wrap-up smear. You smear somebody with falsehoods and all the rest, and then you merchandise it. And then you [Pelosi wijst hier specifiek naar de persmensen tot wie zij het woord richt, Pol.] write it, and they say: ‘You see it’s reported in the press, that this, this, this and this’. So they have that validation that the press reported the smear. And then it’s called the wrap-up smear. Now I’m gonna merchandise the press’s report on the smear that we made. It’s a tactic.
Pelosi schreef deze tactiek toe aan de Republikeinen, maar wie schetse onze verbazing dat een jaar later juist deze tactiek werd gebruikt door de Democraten om rechter Kavanaugh ten val te brengen. Aan de valse beschuldigingen van poging tot aanranding en dronkenschap werd door linkse politiek en media de eis toegevoegd dat Kavanaugh zijn onschuld moest bewijzen. Dat laatste was nog meer dan het eerste een groteske rechtsverkrachting die het beginsel van ‘onschuldig totdat het tegendeel bewezen is’ (innocent until proven guilty) volledig op zijn kop zette. Het waren de Democraten (de leugenachtige Clintons incluis) en niet de Republikeinen die het recht aan hun laars lapten.

Talloos zijn inmiddels de leugens en lasterpraatjes die als boemerangs naar de wanhopige werpers terugkeren, talloos zijn ook de valkuilen die de Democraten voor de president graven en waar ze vervolgens zelf in vallen.

Harry Reid is de Democraat die de tot dusverre beroemdste ‘boemerang’ wierp. Uit puur machtspolitieke overwegingen, deed een groep Democraten onder zijn leiding in november 2013 een beroep op het constitutioneel recht van de Senaat om de stemverhouding bij de hoge benoemingen te wijzigen (de zogenaamde ‘nuclear option’) van 60-40 naar 51-49. Senator Mitch McConnell waarschuwde indertijd dat de Dems dit zouden bezuren. En inderdaad, de pogingen van de Democraten om Trump’s benoemingen te blokkeren leden allemaal schipbreuk. Met vooruitziende blik, gebruikten de Republikeinen in 2017 het Reid-precedent om de nieuwe stemverhouding ook te doen gelden voor de benoemingen van het Hooggerechtshof. Aldus kon Judge Kavanaugh onlangs benoemd worden tot Justice Kavanaugh.

Een ander voorbeeld. Senator Elizabeth Warren kreeg haar baan bij de juridische faculteit van Harvard University door zich te beroepen op haar vermeende inheems-indiaanse Cherokee-afkomst – iets waar de universiteit zich jarenlang openlijk op voorstond. Het was een reden voor Trump om haar gekscherend ‘Pocahontas’ te noemen. Om het ongelijk van de president te bewijzen en het Cherokee-bloed dat door haar aderen vloeit te verdedigen, liet Warren een DNA-test doen die onverbloemd aantoonde dat er mogelijk – niet zeker, maar mogelijk – sporen van een Native American (let wel: het gaat hier om Noord en Meso-Amerikaanse kenmerken, en dat kan net zo goed duiden op een Mexicaanse voorouder) in haar geslachtslijn voorkomen tien generaties terug. Eén mogelijk getinte voorouder op een populatie van 1024 individuen; het maakt Warren blanker dan het leeuwendeel van de blanke Amerikanen. De Cherokees veroordeelden Warrens ethnische claim en de senator werd de risée van het land. Fauxcahontas werd toegevoegd aan het Amerikaanse lexicon. Dit prachtige voorbeeld van cultural appropriation wordt Warren door links niet aangerekend. Zij zullen haar blijven steunen in haar poging de president af te zetten op grond van ontoerekeningsvatbaarheid en geestelijk onvermogen krachtens het Vijfentwintigste Amendement.

Afbeelding
Nancy legde in 2017 ijverig aan de pers uit hoe een lastercampagne werkt. (Met dank aan Q die het filmfragment wereldkundig maakte.) Haar partij liet deze zomer in de praktijk zien hoe zo’n campagne werkt door Brett Kavanaugh valselijk te beschuldigen. Het mocht niet baten; de aantijgingen bleken onbewijsbaar en Kavanaugh werd benoemd. En aldus verloren de Desperate Dems hun meerderheidsstem in het Hooggerechtshof.

Hoe komisch de wederwaardigheden van Pocahontas ook mogen zijn, de meest pathologische daad van zelfdestructie werd toch zeker uitgevoerd door tv-persoonlijkheid Kathy Griffin die zich in november 2017 liet filmen met een afgehouwen en bebloed namaak-hoofd van Donald Trump, kennelijk niet stilstaande bij de breedgedragen afkeuring en de inkomstenderving die dit tot gevolg zou hebben. Zij verschool zich achter een wazige feministische rhetoriek en deed zich voor als het betreurenswaardige slachtoffer van de president die haar, zoals zij snikkend meedeelde, had gebroken. Als bekroning van haar pathologie milimeterde zij haar haren en maakte ook overigens een steeds deerniswekkender indruk.

Hoe zorgwekkend zo’n incident ook moge zijn (zowel voor wat betreft de symboliek als de degenererende geestesgesteldheid van de linkse activisten), toch is misschien humor de beste reactie. Vermakelijke video’s van Youtube-uploader Mark Dice en intellectueel-ironische stukken als van Victor Davis Hanson (zijn opstel ‘The Circus of Resistance’ zij van harte aanbevolen – link hieronder) verschaffen verstandige verstrooiing in de steeds grimmiger en waanzinniger wordende aanvallen op Trump.

Een onbekend gebleven informant, werkzaam in de West Wing van het Witte Huis, leverde een Op-ed voor de New York Times waarin deze ontraceerbare persoon de lezer een kijkje vergunde in de redeloze en chaotische regeerstijl van POTUS45. Het stuk hielp tevens een nieuw boek van Watergate-journalist Bob Woodward lanceren dat moest dienen een eerdere poging van Michael Wolff om Trump gek te verklaren te vervangen. De ‘bronnen’ van Wolff waren zo onbetrouwbaar dat het boek (Fire and Fury) binnen een week schipbreuk leed, en de hoop is dat Fear het langer zal uithouden. Het is een ijdele hoop; de aantijgingen tegen Kavanaugh zijn even onbewijsbaar als de anonieme getuigen van Michael Wolff en Bob Woodward onvindbaar zijn. Ironisch verwees Victor Hanson naar deze “Inside Trump Saga” alsof het een nieuw literair genre betrof.

Afbeelding

Toch schemert in de humor en de ironie het ongemakkelijke gevoel door dat de linkse agressie geneigd is te escaleren. De schrikbeelden van geweld en zelfs van burgeroorlog laten zich moeilijk wegdringen. Voor veel mensen in de alternatieve media wordt dit onbehagen nog versterkt door de verregaande censuur waar zij aan ten prooi vallen. Aanvankelijk was dat de zogenaamde ‘adpocalypse’ – het besluit van Youtube om het werk van uploaders te demonetariseren, dat wil zeggen af te sluiten voor adverteerders hetgeen een forse inkomensderving betekende voor veel vloggers die van hun videoproductie een dagtaak hadden gemaakt. Al gauw kwam het bedrijf met schimmige regels om video’s te blokkeren of te verwijderen – een maatregel die vooral rechtse en conservatieve videomakers bleek te treffen. Inmiddels zijn zelfs hele kanalen van Youtube verwijderd, waarvan Mike Adams’ Health Ranger en Alex Jones’ Infowars de grootste en beroemdste zijn. Deze martelaren van het vrije woord dragen hun juk met waardigheid, hebben inmiddels alternatieve wegen gevonden en zagen hun kijkcijfers verdubbelen. De grote technologiebedrijven in Silicon Valley laten zich hierdoor echter niet ontmoedigen. Facebook censureerde of sloot inmiddels honderden accounts, en verkoopt ook in bulk gebruikersgegevens aan de communistische Chinese overheid. Twitter censureert alles wat haar onwelgevallig is. Paypal en andere betalingsmedia proberen zoveel mogelijk de geldstroom naar rechtse altmedia-mensen te blokkeren. En alsof dat nog niet genoeg is, gaan Apple en Google samenwerken met de Chinezen om de technologische controle over het individu te optimiliseren. De vrijheid krijgt aldus een mes in de rug, en het lemmet wordt nog driemaal omgedraaid. Silicon Valley is een links bolwerk gebleken dat de weg naar de totalitaire tirannie is ingeslagen. Er zijn veel redenen tot zorg.

Na het tweede jaar van Trump is de gevolgtrekking onvermijdelijk: het geweld, de rechtsverkrachting en de censuur komen van links. Het machtsapparaat van de Democratische Partij werpt sinistere schaduwen over Amerika. Meer dan ooit te voren lijkt deze partij een polariserende kracht te zijn die, voor geen rede vatbaar, bereid is elk wapen in de strijd te gooien, hongerend naar de macht die hen in 2016 is ontglipt. In dit gepolariseerde landschap zijn de voornaamste wapens vooralsnog pen en toetsenbord, maar ook deze worden met krijgshaftige scherpte gehanteerd.

Afbeelding

In het nu volgende willen wij de lezer inleiden in het werk van één van de belangrijkste polemisten van dit moment die aan de vooravond van de historische presidentsverkiezingen van 2016 het eerste van een reeks boeken publiceerde over de wortels van de linkse agressie in Amerika. Met vuur en passie schreef Dinesh D’Souza Hillary’s America: The Secret History of the Democratic Party dat tezamen met een buitengewoon succesvolle documentaire film van de dezelfde naam (goed voor een opbrengst van 13 miljoen tegen een budget van 5 miljoen) in de zomer van het verkiezingsjaar gelanceerd werd. De passie van D’Souza had een pijnlijke achtergrond. De in India geboren D’Souza had twee uiterst kritische boeken over Obama gepubliceerd: The Roots of Obama’s Rage in 2010, en Obama’s America: Unmaking the American Dream in 2012 dat in datzelfde verkiezingsjaar werd gelanceerd met een documentaire film getiteld 2016: Obama’s America. De film werd een enorm bioscoopsucces dat veel aandacht trok – ook van de toenmalige president die slecht te spreken was over het feit dat de filmmaker naar Kenia was gereisd en zijn naaste verwanten had geïnterviewd. De verpauperde broer van Obama had zijn misprijzen uitgesproken over het feit dat Barack zijn eigen verwanten links liet liggen en dat gegeven plaatste de mooie politieke beloften die de president had gemaakt in een nogal bedenkelijk licht. Obama was ontstemd, en in 2014 belandde Dinesh D’Souza in het gevang.

Zijn vergrijp: een riante schenking aan de senaatscampagne van een oude vriendin, Wendy Long (R), ten bedrage van 20.000 dollar. Daar de wettelijke limiet voor dit soort donaties vijf duizend is in de staat New York (volgens andere berichten 2.700), maakte D’Souza listig gebruik van een oud en beproefd foefje door delen van het bedrag onder andere namen over te maken, in zijn geval de namen van een paar behulpzame vrienden (zgn. ‘straw donations’). Formeel is dit echter wel een wetsovertreding en de rechter die over de zaak presideerde, Berman (benoemd door Clinton), kwam tot een vonnis van 5 jaar voorwaardelijk en 8 maand gevangenisstraf – een buitennissige straf voor een vergrijp dat in veel gevallen niet eens voor de rechter komt. Amerika’s beroemdste (Democratische) rechtsgeleerde, Alan Dershowitz, schroomde niet het een politieke veroordeling te noemen. Dat hij daarin gelijk had bleek wel uit een recente en identieke affaire betreffende actrice, activiste en Trump-hater Rosie O’Donnell die onder valse namen grote bedragen doneerde aan maar liefst vijf verschillende campagnes. Verhoudingsgewijs zou dit meer dan drie jaar gevangenisstraf moeten opleveren. Maar O’Donnell heeft niets te vrezen. Het Democratische machtsapparaat dat haar de hand boven het hoofd houdt, heeft er ook voor gezorgd dat D’Souza acht maand achter de tralies verdween. Eerder dit jaar verleende Trump de schrijver en filmmaker gratie (zeer tot diens vreugde) maar de harde confrontatie met de linkse macht een paar jaar eerder had D’Souza gemotiveerd onderzoek te doen naar de geschiedenis van de Democratische Partij. Dit resulteerde in Hillary’s America.

Het boek speelde in op de verkiezingsrace van 2016 door de wandaden en corrupties van Hillary Clinton (zoals de ondergang van Libië, de charity fraud, het pay-to-play schandaal, het e-mail schandaal enzovoorts) als exemplarisch voor de Democratische Partij als geheel te presenteren. Die aanpak lijkt wat cru wanneer men bedenkt dat er nog steeds redelijke en fatsoenlijke Democraten zijn die er niet voor terugdeinzen Clinton als een door en door rotte appel in hun politieke mand te bestempelen. (Voormalig CIA-man Ray McGovern, bijvoorbeeld, is een groot criticus van Hillary.) Toch slaagt D’Souza erin een overtuigende casus op te bouwen door een verhelderend en indringend overzicht te presenteren van de sinistere geschiedenis van de Democraten. Wanneer men luistert naar de even moralistische als hatelijke tirades van Clinton en de Dems krijgt men een eenvoudig zwart-wit beeld voorgeschoteld van het Amerikaanse politieke landschap. Aan de ene kant zijn er de Dems die strijden voor de gewone man, voor burgerrechten, rassengelijkheid, sociale gerechtigheid (social justice) en gelijke economische kansen. Aan de andere kant zijn er – in die optiek – de Republikeinen, de reactionairen, die een duistere geschiedenis hebben van racisme, zwarte slavernij en landjepik van de Indianen; zij vormen de inhoud van Hillary’s mandje van betreurenswaardigen.

De Partij van de slavernij
Dit beeld is een leugen. De Democratische Partij was vanouds de partij van de slavernij. Democratisch President John C. Calhoun verdedigde slavernij als iets goeds – ook voor de slaven zelf. De Republikeinen waren tegenstanders van de slavernij en wisten uiteindelijk dit verderf onwettig te maken middels het Dertiende Amendement. In reactie hierop werd Lincoln vermoord, stuurden de Dems aan op segregatie, bedachten ze de discriminerende Jim Crow Laws, en grepen ze naar het machtswapen van de terreur. Zoals de IRA de terroristische arm van Sinn Fein was, zo was de Ku Klux Klan de terroristische arm van de Democratische Partij. Onder Democraten vond men aan het begin van de twintigste eeuw brede steun voor de eugenetica en het gedwongen steriliseren van ongewenste bevolkingsgroepen. Onder Democraten was er veel steun voor het opkomend fascisme. Tot in de jaren zestig toe bleef dit ingebakken racisme de Dems parten spelen. Toen President Lyndon Baines Johnson (D) zich inzette voor de Civil Rights Act van 1964 en de Voting Rights Act van 1965 waren het de Republikeinen die de benodigde stemmen leverden om die wetten erdoor te drukken.

Afbeelding

Toch vond er in die jaren een kentering plaats. Vooraanstaand KKK-lid en latere Senator Robert Byrd (D) (1917-2010), nog door Hillary Clinton geprezen als haar ‘mentor’, was in zijn jongere jaren een actieve ledenwerver voor de Klan, en was als politicus een felle tegenstander van de Civil Rights Act. Maar mettertijd besefte hij dat deze affiliatie als een albatros om zijn nek hing. Hij wierp zijn diep-racistische vooroordelen verre van zich en omarmde nu de Afro-Amerikaanse medemens door zich in te zetten voor hun welzijn en hun belangen. Dit is tekenend voor de Democratische Partij als geheel. Een groot netwerk van sociale programma’s en overheids-arrangementen wist de stemmen te verzekeren van grote groepen zwarten en latino’s die vervolgens door basale economische voorzieningen en slechte scholing veroordeeld werden tot een leven in stedelijke ghetto’s. De slavernij werd afgeschaft, uiteindelijk ook door de slavernij-partij bij uitstek, maar de plantages bleven. Niet katoen was nu de opbrengst, maar stemmen voor de Democratische Partij. De slechte conditie van deze nieuwe stedelijke ‘plantages’ werd niet op het conto geschreven van catastrofaal Democratisch beleid, maar werd geweten aan Amerikaans racisme in het algemeen. En natuurlijk, Republikeinse kritiek op dit linkse wanbeleid werd dan ook steevast gebrandmerkt als racistisch. En zo werd de partij van emancipatie en burgerrechten belasterd als partij van het racisme en kon de partij van slavernij en segregatie zich etaleren als partij van het anti-racisme. Dit vertekende beeld wordt tot op de dag van vandaag in stand gehouden.

De wortels van het Democratisch opportunisme gaan terug op de even kleurrijke als omstreden stichter van de Democratische Partij. Andrew Jackson, de zevende president van de VS, was een populaire held omdat hij tegen schappelijke prijzen land verkocht aan kolonisten die hem vervolgens hun electorale steun gaven voor politieke functies en uiteindelijk het presidentschap. Dit land stal hij van de Indianen onder wie hij ook bij gelegenheid grote slachtingen aanrichtte. Notoir was de veldslag van Horseshoe Bend (1814) waar een alliantie van Amerikanen en Indianen het opnam tegen de krijgslustige Creeks. (Dodental: 857 van een leger van ca. 1000 Creek krijgers, tegenover 70 van een leger van 2000 soldaten, waaronder 600 Indiaanse krijgers, onder leiding van Jackson.) Voor Jackson, die het vertrouwen van Indiaanse bondgenoten had weten te verwerven door zich op te werpen als hun “vader”, was deze campagne zeer lucratief. Na de slachting eiste hij landconcessies, ook van de stammen die met hem meegevochten hadden. Aldus wist Jackson een enorm vermogen te verwerven door de verkoop van 22 miljoen acres (ca. 891 miljoen are, oftewel bijna 9 miljoen bunder) in Georgia en Alabama.

Met betaalbaar land voor kolonisten wist Jackson een groot electoraat voor zich te winnen, maar het laat zich raden dat zijn collega-politici niet over zijn aanpak te spreken waren. Om zijn politieke macht te consolideren richtte Jackson de Democratische Partij op en daarmee won hij in 1828 de verkiezingen. Interessant detail is dat tijdens de campagne het gebouw waarin Jackson zijn land-administratie bewaarde in vlammen opging. Het lijkt veel op Hillary Clinton’s gewiste e-mails, merkt D’Souza fijntjes op.

Ook het presidentiële ambt werd door Jackson benut voor zijn landjepik-politiek. De Indian Removal Act maakte het mogelijk om grote groepen Indianen naar het westen te deporteren, en dit betrof ook de Cherokee Nation, een stamverband dat haar rechten tijdig had weten te verankeren in een reeks verdragen die – nota bene – door het Hooggerechtshof van de VS werden bekrachtigd. Jackson legde het oordeel van het Hof naast zich neer en verdreef de Indianen middels gedwongen deportaties en concentratiekampen (400 doden). Zelfs twee eeuwen na dato blijkt het wantrouwen bij de Cherokees jegens de Democratische huichelarij nog sterk genoeg te zijn om Elizabeth Warren’s valse afstammingsclaims rigoreus af te wijzen.

Niet alleen in de landjepik en stemmenkoperij, of in het afslachten en deporteren van Indianen herkent D’Souza de karakteristieke ondeugden van de Democratische Partij. Er is ook de waarschijnlijk nog belangrijkere kwestie van de slavernij. Jackson was niet alleen slavenhouder, hij was ook slavenhandelaar, en de Democraten van de negentiende eeuw deden er alles aan om het instituut van de slavernij te beschermen. Slavenbezit en vooroordelen jegens zwarten waren natuurlijk niet exclusief aan Democraten voorbehouden. Slavenhouders trof men ook onder niet-Democraten aan. D’Souza noemt het voorbeeld van Jefferson die slaven bezat en zelfs een relatie had met een jonge slavin. Het verschil is echter dat Jefferson – in de traditie van het Verlichtingsdenken – geloofde in emancipatie en gelijke rechten, en dit laatste nu ontbreekt categorisch bij de Democraten.

Het unieke aan de Democratische verdediging van de slavernij was dat men een heuse theorie of ideologie ontwikkelde om dit verderfelijk instituut goed te praten. Democratische senatoren als James Hammond, Albert Gallatin, en John C. Calhoun of schrijvers als George Fitzhugh zagen slavernij als een moreel en sociaal goed. Immers zo’n werkende klasse maakt het mogelijk dat culturele elites tijd en gelegenheid krijgen om zich op kunst en wetenschap toe te leggen, of om handel en industrie te drijven. Een slavenklasse krijgt verzorging en voeding, heeft werkgarantie en kent geen armoede. Calhoun zag in slavernij een positive good en een school of civilization. Democraat Stephen Douglas vond dat staten zelf over het wel of niet accepteren van slavernij zouden moeten stemmen (een vals pro-choice argument daar de vrije keus van de één, de ander [i.c. de slaaf] van keuzevrijheid berooft). Men zou het niet verwachten, maar dit bizarre gedachtengoed vond een vruchtbare bodem bij een deel van de slavenpopulatie. Toen met het uitbreken van de burgeroorlog veel plantage-eigenaars en slavenhouders onder de wapenen gingen, was er ruimschoots gelegenheid voor slaven om te vluchten. Toch bleven velen vrijwillig op hun plantages, waar de zekerheid van werk en voedsel het won van de vernedering van het slavenbestaan. Frederick Douglass, zelf een bevrijde slaaf, ageerde tegen deze slavenmentaliteit en verdedigde de positie dat de overheid zich afzijdig moest houden van de zwarte bevolking opdat deze met vallen en opstaan in vrijheid haar eigen weg zou vinden. Zijn partij, de Republikeinse GOP, was dan ook de partij van vrijheid en ondernemerschap.

Afbeelding

Dit vrijheidsidee van de Republikeinen vertaalde zich na de burgeroorlog in drie belangrijke amendementen op de grondwet: het 13de Amendement van 1865 dat de slavernij afschafte, het 14de Amendement van 1868 dat gelijke rechten en daarmee de burgerrechten voor de zwarte bevolking vastlegde, en het 15de Amendement van 1870 dat het stemrecht voor zwarten garandeerde. Het dertiende Amendement draagt nog de signatuur van Lincoln; het veertiende Amendement werd belemmerd door een veto van de Democratische president Andrew Johnson, dat vervolgens door het Congres verworpen werd zodat het Amendement alsnog werd aangenomen. De Democraten deden er alles aan om deze Amendementen van de grondwet te dwarsbomen. Tegenover de volledige steun van de Republikeinen (100%) stond slechts een povere bijval van de Dems. Voor het 13de Amendement was dat 23%, voor de overige Amendementen geen enkele stem.

De Democratische reactie op deze ingrepen van de Republikeinen was ronduit gruwelijk. In 1865 werd Lincoln vermoord door de Democraat John Wilkes Booth. In de zuidelijke staten slaagden de Dems erin via de wetgeving van de staten uiterst racistische wetten, de zogenaamde Black Codes, later bekend als de Jim Crow Laws, door te drukken. De Dems ontwikkelden het idee van White Supremacy (wat veel blanken een nieuw zij het ook vals superioriteitsgevoel verschafte). Deze opgehitste rassenwaan en de bijbehorende racistische wetten schiepen een wereld van segregatie (te onzent ook bekend als ‘apartheid’), en alsof dat nog niet genoeg was doken er ook tal van terreurbendes op waarvan één, namelijk de in 1866 door ex-militair Nathan Bedford Forrest opgerichte Ku Klux Klan, geschiedenis zou schrijven. Saillant detail is dat de KKK zich in haar eerste jaren meer toelegde op geweld tegen blanke Republikeinen dan tegen zwarten. De KKK werd de gewapende arm van de Democratische Partij. Al deze racistische gewelddadigheden en obstructies van de Democratische Partij maakten dat de Reconstruction Amendments, zoals Amendement 13 tot en met 15 genoemd werden, een dode letter werden.

Afbeelding

De Republikeinen vochten terug, maar niet altijd met succes. De GOP wist in 1871, onder de Republikeinse president Ulysses Grant, de zogenaamde Force Bill (een reeks anti-KKK wetten) te realiseren die er voor zorgde dat de KKK in 1873 min of meer ter ziele was. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De grote cinema-sensatie van 1915 (in het tijdperk van de stomme film) was D. W. Griffith’s Birth of a Nation, gebaseerd op een geromantiseerd KKK-epos van Thomas Dixon. De film kreeg private vertoningen in het Witte Huis en in de kring van de opperrechters van het Hooggerechtshof, en zou door de enorme bijval de aanstoot geven tot een ware herleving van de Klan. De KKK mocht zich in de twintiger jaren verheugen op een ledental van 2 tot 5 miljoen (vooral Democraten), en de Klan domineerde de DNC (Democratische Nationale Conventie) van 1924 (bekend als de ‘Klanbake’). Segregatie heerste in de jaren tot aan de tweede wereldoorlog als nooit tevoren, en de terreur eiste een dodental van in de duizenden. Een grote klap voor de Republikeinen was dat segregatie en terreur de zwarte bevolking verhinderden om naar de stembus te gaan; het leeuwendeel van de zwarten stemde in de negentiende en begin twintigste eeuw Republikeins.

De Partij van de Plantage

Afbeelding

Het geweld van de Klan en de apartheidspolitiek van de Jim Crow Laws mocht rekenen op de stilzwijgende steun van toonaangevende Democratische presidenten. Het idee van blanke suprematie vond een wetenschappelijke voedingsbodem in het sociaal Darwinisme, waar met name Woodrow Wilson een groot voorstander van was. De eugenetische opvattingen van Margaret Sanger (de oprichtster van Planned Parenthood en door veel Democraten nog steeds geprezen om haar vooruitstrevende gedachten) waren niet alleen aangelegd op geboortebeperking en sterilisatie van mensen met erfelijke defecten en ongewenst sociaal gedrag, neen, haar ‘Negro Project’ had zeer specifiek tot doel het Afro-Amerikaanse bevolkingsdeel drastisch te reduceren. Deze progressieve plannen ontvouwde Sanger tijdens een spreekbeurt in 1926 voor een vrouwenkapittel van de KKK. Dit progressieve denken beïnvloedde ook de New Deal van Franklin Roosevelt. Zuidelijke Democraten waren bereid de New Deal te steunen op voorwaarde dat de segregatie-wetgeving ongemoeid bleef en de Republikeinse anti-lynch-wetten werden geblokkeerd. Dit betekende ook de uitsluiting van zwarten uit grote delen van het New Deal programma voor zover dat zuidelijke staten – en dan vooral haar blanke bevolking – bevoordeelde.

D’Souza verlaat zich voor dit deel van zijn betoog op het uitvoerige onderzoek van historicus Ira Katznelson (beschreven in When Affirmative Action Was White: An Untold History of Racial Inequality in Twentieth-Century America en Fear Itself: The New Deal and the Origins of Our Time) die aantoonde dat Roosevelt’s New Deal de segregatie bevorderde. Zwarten werden weliswaar uitgesloten van sociale programma’s die voor blanken waren gereserveerd, maar deze discriminatie betekende ook dat de (lagere) werkgelegenheids- en subsidieprogramma’s exclusief aan de zwarten werd toebedeeld. In de jaren dertig, in de crisistijd, was dit toch een belangrijk houvast voor een noodlijdende bevolking.

Afbeelding

Deze sociale apartheidspolitiek had een onbevroede consequentie. Vanaf het Amendement voor het kiesrecht voor zwarten, dus vanaf 1865 tot midden jaren dertig had het Afro-Amerikaanse bevolkingsdeel voor 90% op de Republikeinse Partij gestemd. Door Roosevelt’s New Deal kwam hierin tot ieders verbazing verandering in 1936 toen maar liefst 75% van de zwarten om economische redenen overstapte naar de Democraten. Deze trend zou zich voortzetten zodat, vanaf de New Deal tot aan de dag van vandaag, 90% van de zwarten op de Democraten stemt. In de jaren dertig ontdekten de Dems dat economische afhankelijkheid van de staat een plantage-mentaliteit cultiveert, die buitengewoon veel stemmen kan opleveren. Derhalve doet de partij er alles aan om die mentaliteit in stand te houden. Grote groepen zwarten zitten gevangen in de sociale programma’s van Democraten die hen weliswaar een karig bestaan garanderen, maar hen tevens alle mogelijkheden tot ontplooiing zoveel mogelijk ontnemen. Mocht er iemand losbreken uit dit maatschappelijk bestel en kritiek leveren op het stelsel, dan kan zo iemand rekenen op zware kritiek en waar mogelijk sancties van Democratische zijde. (Rapzanger Kanye West, die zijn steun voor Trump niet onder stoelen of banken stak, is een treffend hedendaags voorbeeld; hij werd verketterd door de Dems die hem – zeer significant – een “traitor to his race” noemden.) Het mag geen verbazing wekken dat dit bestel over het algemeen wordt aangeduid als de ‘Democratische Plantage’.

Het verlies van een flink deel van het zwarte electoraat was pijnlijk voor de Republikeinen, maar het leidde niet tot een langdurige terugslag. In de jaren vijftig en zestig zagen veel blanke zuiderlingen hoe hun economische vooruitzichten met rasse schreden steeds florissanter werden. Van overwegend agrarisch, werd het Zuiden industrieel en met een veranderende wereld verdwenen ook de oude, ingeroeste gewoonten en vooroordelen. De zuiderlingen die altijd Democraat hadden gestemd, stemden nu Republikein. De veranderende tijden confronteerden de Dems met een nieuwe uitdaging. Met een groeiend zwart electoraat en met een zich aan de rassenwaan ontworstelende blanke bevolking, zag de Democratische Partij zich genoodzaakt haar doelen te heroverwegen. President Lyndon Johnson was de man die deze verandering bewerkstelligde. Hij zette zich in voor de Civil Rights Act van 1964 en beijverde zich voor steun van de Republikeinen om de weerstand in zijn eigen partij tegen te gaan. Procentsgewijs was de Republikeinse steun groter dan de Democratische. De Dems, en dan vooral de zogenaamde Dixicrats, deden er alles aan om de nieuwe wetgeving te blokkeren, maar het mocht niet baten. De Civil Rights Act (1964), de Voting Rights Act (1965) en de Fair Housing Bill (1968) werden alle aangenomen door het Congres.

Afbeelding

Hoe belangrijk deze wetten ook waren, in feite waren het herhalingen van de Republikeinse Amendenten (13 t/m 15) uit de negentiende eeuw – wetten die door de Democraten een eeuw lang vertrapt en gedwarsboomd werden. En nu de Dems dan eindelijk overstag gingen, moesten het ook meteen hun wetten en hun verdienste worden. Een mooi voorbeeld is een big brother-aspect van de wet. De Civil Rights Act verbood discriminatie ook in de private sfeer. Naar de letter betekende dit overheidsbemoeienis met het privé-leven van de burger in het bijzonder als werkgever, en dit schoot een beroemde Republikein, Barry Goldwater, in het verkeerde keelgat. Goldwater was alles behalve een racist en had zich als ondernemer en als wetgever ingezet voor de emancipatie van de zwarten, maar de schending van de privé-sfeer door een opdringerige overheid was voor hem onacceptabel en strijdig met de grondwet. Als één van de weinige Republikeinen stemde hij om die reden tegen. Dit kwam hem duur te staan, daar hij werd verketterd als ‘racist’, met name door de partij die zichzelf inmiddels kon beroemen op anderhalve eeuw geïnstitutionaliseerd racistisch geweld.

De Democraten deden er vanaf het presidentschap van Johnson alles aan om hun eigen straatje schoon te vegen en het duistere verleden aan het zicht te onttrekken. Het belangrijkste instrument in dit streven is de mythe van de Big Switch, de ‘grote verwisseling’. Hierbij verwees men naar twee belangrijke electorale verschuivingen: de overstap van het merendeel van de zwarten naar de Democratische Partij (vanaf de jaren dertig), en de overstap van blanke zuiderlingen naar de Republikeinen (vanaf de jaren vijftig). Deze verandering had alles te maken met economische ontwikkelingen (New Deal en na-oorlogse industrialisatie) maar de Democratische apologeten deden het voorkomen dat de blanke racistische Dems van weleer Republikeins werden, en de goede anti-slavernij Republikeinen allemaal Democraat werden. Aldus hadden de Dems weer een schoon en zuiver geweten en konden ze de Republikeinen eindeloos belasteren voor hun vermeende racistische slavernij-verleden. Tot op de dag van vandaag zullen de Dems alles wat hen niet bevalt met invectieven als ‘racist’, ‘xenofoob’ enzovoorts bekogelen. Die Big Switch heeft natuurlijk nooit plaatsgevonden. Het hele verhaal berust op een categorische denkfout waarbij een verschuiving in het electorale landschap geduid wordt als een stuivertje wisselen van de twee dominante partijen. In de na-oorlogse decennia, waarin die Big Switch zich stilzwijgend zou hebben voltrokken, was er geen sprake van een exodus van partijleden. Slechts een handjevol wisselde ooit van partij, en D’Souza kon er in de Johnson-periode slechts eentje vinden: Strom Thurmond, een racist die zo boos was over Johnson’s Civil Rights Act dat hij Republikein werd (waar men overigens met een solide meerderheid voor die wet stemde). Economische krachten brachten verschuivingen teweeg in het electoraat, maar de partijen bleven min of meer hetzelfde. Nog steeds is de Democratische Partij de partij van de slavernij; al is het dan nu de slavernij van sociale voorzieningen in de Democratische plantage. Nog steeds is de Democratische Partij de partij van geweld, zij het dat de KKK het veld geruimd heeft voor Antifa.

De Partij van de Staatscontrole
De geschiedenis van de Democratische Partij is doordezemd met het racisme van de negentiende eeuw, maar racisme is niet haar enige ondeugd; er is ook de nauwe verwantschap met het fascisme van de twintigste eeuw. D’Souza concentreert zich op twee kenmerken van het Europese fascisme die een kruiselingse relatie onderhouden met de politiek van de Democratische Partij, namelijk het raciale fascisme en het economische fascisme.

De rassentheorieën van de Nazi’s zijn ontstaan in nauwe interactie met progressieve geestverwanten in de Verenigde Staten. In de groep mensen rondom Margaret Sanger (wier ‘Negro Project’ we hier boven reeds vermeldden) treft men geleerden aan als Madison Grant wiens boek The Passing of the Great Race zeer invloedrijk werd, m.n. in Nazi Duitsland, en waarin de auteur een verband legt tussen ras en cultuur en de noodzaak van raciale segregatie bepleit. Nauw gelieerd aan Sanger was ook Lothrop Stoddard, voorman van de KKK, journalist in Nazi Duitsland in de jaren dertig, en auteur van The Rising Tide of Color Against White World Supremacy, een populair racistisch werk dat ideeën als die van Madison populariseerde. Stoddard, Grant en ook Sanger onderhielden contacten en correspondenties met vooraanstaande Nazi-geleerden betreffende eugenetische programma’s. Andere medewerkers van Sanger waren Edward Alsworth Ross, een progressief socioloog en criminoloog, en Harry Hamilton Laughlin, een pionier op het gebied van wetgeving inzake verplichte sterilisatie, wiens werk diende als blauwdruk voor soortgelijke sterilisatiewetten in Nazi Duitsland. De progressieve en door Democraten gedragen wetgeving van die dagen omvatte niet alleen sterilisatiewetten maar ook nieuwe zeer restrictieve immigratiewetten die met name joodse en Oosteuropese immigranten zoveel mogelijk moesten weren. Dit soort theorieën en wetten zijn kenmerken van het fascisme in de twintiger en dertiger jaren.

Afbeelding

Dit raciale fascisme stond na de Tweede Wereldoorlog in een kwade reuk en de Democratische Partij deed er alles aan om de herinnering eraan weg te poetsen. Anders lag dit met het economisch fascisme. D’Souza wijst op de sociale programma’s waar de Democraten zo dol op zijn. ‘Free college’, gratis onderwijs, is een programma waar Hillary Clinton, Bernie Sanders en nu sinds kort ook nieuwkomer Alexandria Ocasio-Cortez graag goede sier mee maken. Ook Obama grossierde in dit soort programma’s: middels bail-outs na de kredietcrisis van 2008 nam de federale overheid diverse banken onder haar hoede; Obamacare confisceerde de verzekeringsmaatschappijen en de gezondheidszorg; en de overheid ontfermde zich ook over de energiesector. Deze overheidscontrole kenmerkt zich door een externe regulering. De overheid neemt de bedrijven en de productieprocessen niet zelf over, zoals in het traditionele socialisme, maar bemoeit zich wel met de financiering, de wetgeving, de markt waarin die bedrijven opereren. Dit is ‘state-run capitalism’, door de staat geleid kapitalisme, en een dominant kenmerk van het fascisme van de jaren dertig.

De Democraten hebben dit type staatscontrole eerst goed leren kennen dankzij Franklin Roosevelt die zijn New Deal ontwikkelde op basis van de sociaal-economische programma’s van Mussolini. De nauwe verwantschap tussen de economische modellen van Hitler, Mussolini en Roosevelt werd in 2008 door de Duitse historicus Wolfgang Schivelbusch uit de doeken gedaan in een boek getiteld Entfernte Verwandtschaft: Faschismus, Nationalsozialismus, New Deal. 1933-1939 (treffend in het Engels vertaald als: Three New Deals: Reflections on Roosevelt’s America, Mussolini’s Italy, and Hitler’s Germany, 1933-1939) – een boek waar D’Souza expliciet naar verwijst. Over en weer konden Nazi’s, Fascisten en New Dealers zich uitstekend in elkaars programma’s herkennen en die waardering werd ook geboekstaafd in publicaties uit die tijd. Kenmerkend was de afkeer van vrije markten en vrij ondernemerschap en de hang naar een totalitaire, controlerende en regulerende staat. Het individu dient de staat en krijgt in ruil daarvoor allerlei rechten (zoals vrij onderwijs, gezondheidszorg, e.d.) die door de staat verwezenlijkt en gereguleerd moeten worden. Naast rechten en plichten, heeft de totale staat ook de neiging om gevaren of kunstmatige vijanden te creëren om middels angst de burgers aan zich te binden. D’Souza vat deze kenmerken samen in een bondige definitie die we even voluit willen citeren:

    Fascism actually means putting the resources of the individual and of industry at the service of the state. This means that the state defines what individual aspirations are about, and the state controls the resources of private industry. Fascism also confers entitlements on citizens and uses these to justify state power and state control. Finally, fascism draws on an atmosphere of perpetual fear – sometimes accompanied by perpetual conflict – to keep citizens apprehensive and make them look to the state for protection and care. (Hillary’s America, p. 150)
Ofschoon Hitler en Mussolini verslagen werden en het raciale fascisme na de oorlog in de ban werd gedaan, is toch het economisch fascisme nooit geheel verdwenen uit het westen. De kenmerken die D’Souza als centraal ziet voor het fascisme laten zich gemakkelijk herkennen in tal van politieke programma’s, in uit de hand gelopen étatisme en in het creëren van vijandsbeelden. Het globalisme, de uitdijende EU die haar lidstaten absorbeert door hun soevereiniteit en democratische orde te ontbinden, het mondiale corporatisme dat steeds meer op een regulerende vorm van overheid gaat lijken (met name in het uitoefenen van controle en censuur), de aanhoudende roep om basisrechten voor de mens (gezondheidszorg, basisinkomen, en sinds kort het ‘recht’ op immigratie), en het voortdurend cultiveren van kunstmatige vijandsbeelden (het boze Rusland, het gevaar van ‘extreem rechts’ en het Hitleriaans fascisme) – het zijn allemaal manifestaties van wat Congreslid Ron Paul ooit aanduidde als ‘soft fascism’, een fascisme dat nog net niet de agressieve en repressieve scherpte van het fascisme uit de jaren dertig en veertig van de twintigste eeuw heeft bereikt maar wel hard op weg is daar naartoe.

De Democratische Partij nú is volledig vervlochten met diverse zwaar gepolitiseerde megacorporaties die hun globalistische belangen bedreigd zien door het optreden van Donald Trump. De grote technologiebedrijven (Google, Facebook, Twitter, Youtube) en ook de mediacorporaties (die kranten als The New York Times of The Washington Post, en zenders als CNN of MSNBC bezitten) hebben één van de grootste mediacampagnes in de geschiedenis van de VS ontketend, enkel en alleen om een zittend president te belasteren en weg te werken. Tot dusverre is dit onsuccesvol gebleken. Het behoeft geen verbazing te wekken dat de Democraten er alles aan doen om Trump te associëren met het racisme van de KKK en het fascisme van de dertiger jaren waar zij zelf historisch het nauwste bij betrokken zijn geweest. Het is een onverwerkt verleden dat zij op perfide wijze gebruiken als ‘wrap-up smear’.

Afbeelding

Een presidentschap van Hillary Clinton zou de weg hebben vrijgemaakt voor een corporatistisch staatsfascisme. In de slothoofdstukken van zijn boek verschaft D’Souza een kijkje in de criminele keuken van de Clintons. Een vaste methode om zichzelf te verrijken en het hen omringende (en beschermende) netwerk te spekken was het gebruiken van hun politieke ambten (Bill was president en Hillary was minister van buitenlandse zaken) om diensten te verkopen aan corporaties en buitenlandse mogendheden. Om deze omkooppraktijken buiten het zicht van de overheid te houden, maakte Hillary als minister naast haar overheidsaccount nog gebruik van een tweede private server om haar zaakjes te regelen. Dit e-mail schandaal is nog steeds niet opgehelderd. Het Clinton-netwerk functioneerde zo goed dat er altijd hoge posities voor hen beschikbaar waren als ergens wat te verdienen was. Bill Clinton werd speciaal benoemd als zaakgelastigde voor de VN om de mondiale hulp aan de slachtoffers van de aardbeving op Haïti (2010) te coördineren. De gulle gaven van vele miljoenen dollars wereldwijd (ook Nederland doneerde) verdwenen in het Clinton-netwerk, en de zwaar getroffen Haïtianen hadden het nakijken.

De Partij van de Maffia
Het zwarte verleden van racisme en fascisme van de Democratische Partij is onvoldoende om dit soort gedrag te verklaren. Maar speurend naar historische antecedenten voert D’Souza nog een invloedrijke figuur ten tonele. Zowel Obama als Hillary Clinton zijn sterk beïnvloed door filosoof en activist Saul Alinsky. Obama was ‘community organisor’, of groepsactivist, middels door Alinsky ontwikkelde beginselen. Hillary Clinton las, als student, al het werk van Alinsky en schreef er een scriptie over. De invloed van Alinsky voor het linkse actiewezen was kolossaal. Te onzent maakte de vakbond FNV gebruik van zijn richtlijnen. Alinsky richtte zich op minderheden en onderklassen of benadeelde, ontevreden, marginale, of uitgesloten groepen in een samenleving die hij middels groepsactivisme een nieuw zelfbewustzijn en een politiek platform kon bieden om voor hun rechten op te komen. Alinsky’s richtlijnen dienden niet alleen vakbonden en ethnische groepen (ten tijde van de Civil Rights Movement) maar vonden ook probleemloos hun weg naar het hedendaagse activisme van de Social Justice Warriors. Ofschoon Alinsky’s hoofdwerk Rules for Radicals filosofisch interessant is, laten zijn ideeën zich toch het beste illustreren middels een paar praktische voorbeelden.

Afbeelding

Alinsky richtte zijn pijlen zowel op de overheid als op het bedrijfsleven. Zo organiseerde hij een groep van honderden activisten om de publieke toiletten van Chicago’s luchthaven O’Hare voor een dag bezet te houden. Reguliere passagiers, bezoekers en luchthavenpersoneel zouden dan geen gebruik kunnen maken van die toiletten zodat de hele luchthaven ontregeld en platgelegd zou worden. Het plan, aangeduid als een “shit-in”, hoefde niet uitgevoerd te worden daar Alinsky het naar de pers lekte zodat de burgemeester van Chicago naar aanleiding van de publicatie capituleerde. Hij kwam tegemoet aan de eisen van de activisten door nieuwe banen te scheppen waarvan de recrutering via Alinsky’s netwerk verliep.

In de plaats Rochester organiseerde hij een “fart-in” om het fotografie-bedrijf Eastman Kodak te dwingen meer zwarte werknemers in dienst te nemen. Het bedrijf was nauw verbonden met het locale orkest, het Rochester Philharmonic Orchestra (een paradepaard voor het bedrijf), en Alinsky was van plan de concerten te ontregelen door een groep van honderd zwarten op een bonen-dieet de uitvoeringen te laten bijwonen. De chaos die dit teweeg zou brengen, zou dan niet geweten kunnen worden aan het werpen van stinkbommen. Ook deze ludieke actie bleek effectief; Eastman Kodak verscheen aan de onderhandelingstafel en de gewenste contracten werden geregeld via het netwerk van Alinsky.

Uit dit soort voorbeelden, zo concludeert D’Souza, is het duidelijk dat de politiek van de Democraten in wezen een mechanisme is van wettige afpersing waar nodig gerechtvaardigd met een beroep op recht en gerechtigheid. Het draait daarbij om macht (kan men een overheid of een bedrijf dwingen om bepaalde dingen te doen?) en om geld. Het netwerk van Alinsky wist door de jaren heen grote bedragen aan schenkingen en donaties binnen te hengelen. Alinsky sleet een onbezorgde oude dag in Carmel, California, en stierf als miljonair.

Vlak voor zijn dood gaf Alinsky nog een fascinerend interview aan het blad Playboy (maart 1972) waarin hij het een en ander over zijn leven uit de doeken deed. Reeds als student demonstreerde hij zijn buitengewone talent tot groepsorganisatie en oplichting. Zo ontdekte hij dat de bonnetjes voor maaltijden en consumpties in de universiteitskantines niet bij de serveersters maar bij een aparte kassa werden afgerekend. Door de koffiebonnetjes te bewaren en die in plaats van de maaltijdbonnen af te rekenen, kon hij probleemloos een complete maaltijd genieten voor de prijs van een kopje koffie. Hij ging zelfs zover dat hij grote groepen studenten organiseerde om dit te doen. Dat viel natuurlijk op, en de betaalmethode werd snel veranderd. Het is een grappig verhaal en het vertelt veel over de inborst van Alinsky.

De belangrijkste ervaring in zijn jonge jaren was zijn contact met de georganiseerde misdaad in Chicago in de jaren van de drooglegging. Hij maakte kennis met de tweede man van de bende van Al Capone, Frank Nitti, penningmeester van de organisatie en vervangend bendeleider toen Capone de bak in moest voor belastingfraude. Alinsky vertelt: “Nitti nam me onder zijn hoede. Ik noemde hem de Professor en ik werd zijn leerling. De jongens van Nitti namen me overal mee naartoe, lieten me alle operaties van de bende zien, van de jeneverstokerijen en de bordelen en de gokwinkels tot aan de legale bedrijven toe die ze net bezig waren over te nemen. Binnen een paar maand, kende ik de activiteiten van de Capone-bende van binnen en buiten” (Playboy, maart 1972, p. 66). De intelligente Alinsky wist de maffiapraktijken te doorgronden en te transformeren tot regels voor de machtspolitiek.

Via het werk van Alinsky verspreidden maffiatactieken zich door het Democratische politieke establishment, maar Alinsky noch de Capone-bende waren de exclusieve bronnen voor dit soort machtsmachinaties. Reeds in de negentiende eeuw ontwikkelden de Democraten in een aantal grote steden de zogenaamde ‘Boss Systems’ (William Tweed’s Tammany Hall in New York is de bekendste, mede omdat deze figureerde in Martin Scorsese’s film Gangs of New York uit 2002). Dit waren politieke organisaties (van Democratische signatuur) die feitelijk opereerden als misdaadorganisaties die zich toelegden op afpersing en stembusfraude. Nog steeds, tot op de dag van vandaag, verzetten Democraten zich tegen regels voor identificatie in het stembureau, aldus stemfraude (in de vorm van meerdere stemmen uitgebracht door dezelfde persoon, of stemmen uitgebracht op naam van overledenen, enz.) faciliterend. Iemand als Tweed zou uiteindelijk toch in de bak belanden maar het systeem dat deze bosses hadden gecreëerd zou nooit echt verdwijnen. De Democraten pasten het wat aan zodat het gelegaliseerd en uiteindelijk zelfs gefederaliseerd werd.

Hillary’s America is een massieve aanklacht tegen de Democratische Partij. De partij van mafiose machtspolitiek is tevens de partij van de slavernij, van de Ku Klux Klan, van geïnstitutionaliseerd racisme, van eugenetica en verplichte sterilisatie, van corporatistisch fascisme, en uiteindelijk van een met burgerrechten opgetuigde plantage-politiek. D’Souza schreef zijn boek aan de vooravond van de presidentsverkiezingen van 2016 met het doel niet alleen het doopceel van de Democratische Partij te lichten maar ook om de handel en wandel van Hillary Clinton na te gaan, wier netwerk veel weg heeft van dat van de eerdere ‘Boss Systems’ of maffiabendes. Haar ‘commercial diplomacy’ bleek levensgevaarlijk, en heeft in ieder geval één land, namelijk Libië, volledig te gronde gericht. Haar presidentschap zou een vloek zijn geweest voor Amerika en de wereld. Zover is het echter niet gekomen. Trump won de verkiezingen. Maar toch is het boek van D’Souza relevant gebleven omdat het een verhelderend panorama verschaft van de duistere geschiedenis van de Democratische Partij en aldus duidelijk maakt welke bedreiging de Democraten zien in de figuur van Trump. Trump behoort niet tot het establishment en heeft beloofd het moeras te dreggen. De angst is nu groot dat al het kwaad en verderf niet alleen zichtbaar wordt, maar zelfs voor het gerecht gebracht wordt. Daarom ziet men in de Democraten van dit moment een partij en een systeem (van Deep State-bureaucraten, maar vooral ook van de media) die in totale staat van ontreddering, razernij en zelfs waanzin verkeren. Te hopen is dat dit niet zal resulteren in een burgeroorlog.

Lijst van gebruikte en aanbevelenswaardige bronnen:

John Nolte, ‘Rap Sheet: ***613** Acts of Media-Approved Violence and Harassment Against Trump Supporters’, Breitbart, 5 juli 2018; online: https://www.breitbart.com/the-media/201 ... upporters/

Platypus1955: Nancy Pelosi Wrap-up smear – pot calling the kettle black (9 okt. 2018) [2m06s]



Mark Dice: Democrat Leader Has Freudian Slip and Admits the Truth (9 okt. 2018) [6m28s]



Dan Bongino: Antifa Chants “No Border, No Wall, No USA at All” (13 aug. 2018) [2m22s]



CNN: Hillary Clinton says Democrats can’t be civil right now (9 okt. 2018) [10m34s]



Richard Tay: Sean Hannity On Fox News Oct 1, 2018 (1 okt. 2018) [41m20s]



Victor Davis Hanson, ‘The Circus of Resistance’, 9 september 2018; online: https://amgreatness.com/2018/09/09/the- ... esistance/

Russell Bermann, ‘How Democrats Paved the Way for the Confirmation of Trump’s Cabinet’, The Atlantic, 20 jan. 2017; online: https://www.theatlantic.com/politics/ar ... te/513782/

Mark Dice: The Results Are In (16 okt. 2018) [7m12s]



Ben Swann: Facebook Purges 800 Pages (16 okt. 2018) [4m3s]



Dinesh D’Souza: “Hillary’s America” Trailer | Official Teaser Trailer HD (5 mrt 2016) [3m9s]



Dinesh D’Souza, Hillary’s America: The Secret History of the Democratic Party (Washington: Regnery Publishing, 2016), 294 pp.

Ben Kew, ‘Dinesh D’Souza Slams ‘Leftist Weasels’ Silent over Rosie O’Donnell’s Dem Donation Violations’, Breitbart, 6 mei 2018; online: https://www.breitbart.com/entertainment ... iolations/

Political Juice: Did The Parties Switch? (1 nov. 2017) [8m01s]



https://www.conservapedia.com/Saul_Alinsky

‘Playboy interview: Saul Alinsky, A Candid Conversation with the Feisty Radical Organizer’, Playboy Magazine, March 1972, pp. 59ff. (20 pp.). De complete tekst is online als pdf: http://documents.theblackvault.com/docu ... -30057.pdf
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Wo Feb 06, 2019 4:28 am

Grote groepen zwarten zitten gevangen in de sociale programma’s van Democraten die hen weliswaar een karig bestaan garanderen, maar hen tevens alle mogelijkheden tot ontplooiing zoveel mogelijk ontnemen. ... Het mag geen verbazing wekken dat dit bestel over het algemeen wordt aangeduid als de ‘Democratische Plantage’.

Ik zit hier eens over na te denken. Er lijkt hier in Europa iets soortgelijks aan de hand te zijn. Al die moslimenclaves en getto’s zijn ook een soort ‘Democratische Plantages’. Of beter gezegd, het zijn ‘Socialistische Plantages’. De voormalige premier Blair heeft met opzet allemaal immigranten uit de islamitische wereld in zijn land toegelaten als toekomstig stemvee dat voor altijd op Labour zou stemmen, waardoor deze partij voor eeuwig aan de macht zou blijven. Dat is ook de reden dat ze zoveel voorrechten hebben en door de socialisten beschermd worden tegen kritiek.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 70108
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: POLITICVS

Berichtdoor Ariel » Wo Feb 06, 2019 11:35 am

Pilgrim schreef: De voormalige premier Blair heeft met opzet allemaal immigranten uit de islamitische wereld in zijn land toegelaten als toekomstig stemvee dat voor altijd op Labour zou stemmen, waardoor deze partij voor eeuwig aan de macht zou blijven. Dat is ook de reden dat ze zoveel voorrechten hebben en door de socialisten beschermd worden tegen kritiek


Eigenlijk moet Blair voor het gerecht gebracht worden, en daarna veroordeeld tot afnemen van zijn Britse paspoort. Vroeger pakte de burgers landverraders serieus aan en werd men verbannen. Net zoals Napoleon naar Elba.

Nu ik er overna denk, we moeten alle landverraders zoals Rutte en his cornuiten, de EU leiders enz, verbannen naar een onbewoond eiland. Uiteraard zonder communicatie middelen zoals computers, of telefoons.
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 38347
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: POLITICVS

Berichtdoor Pilgrim » Do Feb 07, 2019 8:46 pm

POLITICVS

Op zoek naar waarheid in een eeuw van verstandsverbijstering

Nr. 6 - 5.2.2019

Recentelijk verscheen in diverse media een manifest geschreven door de Franse filosoof Bernard-Henri Lévy in samenwerking met een aantal geestverwanten en ondertekend door in totaal dertig Europese intellectuelen. Het anti-populistische schotschrift onderneemt een futiele poging de EU te verdedigen, maar toont daarmee tevens aan hoe slecht de Europese volkeren bediend worden door hun eigen intellectuele elites. Politicvs presenteert twee teksten in vertaling en fulmineert tegen de schandalige en kwaadaardige plichtsverzaking van de intellectuele bovenlaag.

het verraad van de intelligentsia

Intellectuelen belanden niet zelden aan de verkeerde kant van de geschiedenis. De cultivering van de rede levert geen waarborg voor verstandig inzicht. En helaas zijn slechte ideeën niet zonder consequenties. Een paar voorbeelden.

Afbeelding

De middeleeuwse kerk, in haar gezag ondermijnd door het pauselijk schisma (1378-1417), enkel om vervolgens eindeloos gecompromitteerd te worden door buitensporig corrupte pausen (Paus Alexander VI en Paus Paulus III waren berucht om hun incestueuze relaties, hun gifmoorden en hun bordelen), zocht in de vijftiende eeuw naarstig naar een boeman om de aandacht af te leiden en, door deze gemeenschappelijke vijand, gezag en aanhang weer in het gerede te brengen. Die boeman vond zij in de duivel, en dan in het bijzonder in de heksen die naar verluid met de boze heulden in nachtelijke orgieën. De terreur van de heksenwaan verspreidde zich over Europa in weerwil van Renaissance en Verlichting, met heksenprocessen tot diep in de zeventiende eeuw. Vanaf de vijftiende eeuw waren veel intellectuelen doende tractaten te schrijven, de zogenaamde heksenhamers, waarin de heksenvervolging verdedigd werd en richtlijnen werden gegeven voor de procesvoering. Het gevolg van bijna drie eeuwen heksenjacht was vele tienduizenden (wellicht zelfs zo’n honderdduizend) onschuldige slachtoffers (vaak, maar niet exclusief vrouwen) die gemarteld en verbrand werden.

In de nasleep van het sociaal Darwinisme vatte eind negentiende eeuw het idee post dat selectieve teelt in tuinbouw en veeteelt met het oog op rasverbetering ook op de mens van toepassing zou kunnen zijn. Eerder reeds had Thomas Malthus (1766-1834) vormen van ‘versterving’ gesuggereerd als oplossing van het armoedeprobleem (een idee dat in 1901 nog doodleuk verdedigd werd door schrijver H. G. Wells), maar geruggesteund door het sociaal Darwinisme kwam rond de eeuwwisseling een nieuwe tak van wetenschap tot bloei die beloofde oplossingen te bieden voor armoede, alcoholisme, geestesziekte, en andere sociaal onnutte eigenschappen: de eugenetica. Concreet vertaalde zich deze discipline (m.n. in de VS) naar wetten voor onvrijwillige sterilisatie en immigratiebeperking op basis van ras en erfelijke aandoeningen. Iemand als Margaret Sanger liet doorschemeren dat één van de doelstellingen van deze eugenetische politiek het reduceren van de zwarte bevolking was. Veel intellectuelen steunden de eugenetische beweging, die met name in Duitsland in de jaren dertig grote bijval vond. Bedenkingen rezen pas toen bleek hoe het Hitlerbewind de leer tot haar uiterste consequenties doorvoerde. Het gevolg was honderdduizenden verplichte sterilisaties in het westen, en – wanneer men de Nazi-politiek meerekent – miljoenen doden.

Ook onze tijd kent haar wanen. Milieupolitiek is sinds de VN zich ermee is gaan bemoeien een machtsmiddel van het globalisme geworden. De verregaande politisering van de klimaatwetenschap is wel het meest ingrijpende gevolg. In weerwil van de reserves en bedenkingen van een groep kritische en ter zake kundige klimaatwetenschappers, dragen toch de meeste intellectuelen de mythe uit dat de wereld ten onder gaat aan opwarming van de aarde en CO2. Kritiek van wetenschappers als Freeman Dyson, Tim Ball of Murry Salby dat CO2 geen gifstof is en de menselijke uitstoot slechts een minuscule fractie is van de natuurlijke hoeveelheden van het broeikasgas in onze atmosfeer, of kritiek van een aantal sterrenkundigen dat de hedendaagse klimaatfluctuaties meer met de zon dan met vervuiling te maken hebben – al die kritiek is politiek incorrect in de ogen van de VN en de globalistische wereldleiders. Het gaat hen niet om de wetenschap maar om de macht, en milieupolitiek is de stok waarmee die macht wordt opgedrongen. Doorgevoerd tot haar uiterste consequentie zal de milieuwaan ernaar streven de westerse industrie te reduceren. Bij een reductie van tientallen procenten zal dit bevolkingsreducties en waarschijnlijk een dodental van in de miljoenen opleveren. De intellectuele elite zij weer gedankt voor haar steun.

Een nauwgezettere blik op de milieuwaan bewaren we voor een later moment. De waan waar we ons nu op willen concentreren is de Europawaan – het wanstaltige idee dat de Europese Unie de beste en enige weg is naar vrede en voorspoed op het continent. Dat de Euro een monetaire en economische valkuil is gebleken die de tegenstellingen tussen rijke en arme landen alleen maar groter in plaats van kleiner heeft gemaakt, dat de EU-top van machtshonger, corruptie en nepotisme aan elkaar hangt, dat de immigratiepolitiek en inmiddels ook de milieupolitiek de Europese bevolking tot razernij drijft – dat alles laat de Eurocraat en (zo blijkt) ook de Eurofiele intellectuele elite siberisch koud. In mei dit jaar zijn er weer verkiezingen voor het Europese parlement en gevreesd wordt nu dat die verkiezingen zullen uitvallen in het voordeel van de Eurosceptici, de populisten en de nationalisten. Dit, echter, brengt de Eurofiele intellectueel opeens in hoogste staat van paraatheid. Europa is in gevaar. Aux armes! De vijand is nu niet een heks of een erfelijk belaste stumper, niet een broeikasgasje (waar overigens de flora van onze planeet uitstekend op gedijd), neen, de vijand is de Europese bevolking, de gewone, alledaagse man en vrouw in de straat. Zij zijn de duivels, de minderwaardigen, de gifstoffen die de verheven idee van de EU belagen. Door de Franse filosoof Bernard-Henri Lévy is nu samen met anderen een manifest geschreven waarvan wij eerst even de tekst in onze eigen vertaling aan de lezer willen presenteren. (We gebruikten de Engelse tekst zoals gepubliceerd door The Guardian. Bronvermeling hieronder.)

Vecht voor Europa – of de vernielers zullen haar kapot maken

Continentaal Europa wordt geconfronteerd met de grootste uitdaging sinds de dertiger jaren van de vorige eeuw. We roepen Europese patriotten op in verzet te komen tegen de nationalistische aanvallen.

De Europese idee is in gevaar. Van alle kanten wordt de zaak bekritiseerd, beledigd en in de steek gelaten.

‘Genoeg met dat bouwen van Europa!’ zo wordt er gezegd. ‘Laten we in plaats daarvan weer contact zoeken met onze nationale ziel!’ Dit is de agenda van de populistische krachten die over het continent spoelen. En vergeet maar even dat abstracties als ‘ziel’ en ‘identiteit’ vaak enkel en alleen in de verbeelding van demagogen bestaan.

Europa wordt aangevallen door valse profeten die dronken zijn van ressentiment en door het dolle heen nu ze de gelegenheid hebben om voor het voetlicht te treden. Europa is in de steek gelaten door de twee grote geallieerde machten die haar in de vorige eeuw tweemaal behoed hebben voor zelfmoord; de ene aan de andere kant van het kanaal, en de andere aan de andere kant van de Atlantische oceaan. Het continent is kwetsbaar voor de toenemend brutale bemoeizucht van de bewoner van het Kremlin. Europa als idee valt uiteen voor onze ogen.

Dit is het verderfelijke klimaat waarin de Europese parlementaire verkiezingen in mei plaats zullen vinden. Tenzij er iets verandert; tenzij er iets gebeurt dat het rijzende, aanwassende en volhardende getij omkeert; tenzij een nieuwe geest van verzet oprijst, beloven deze verkiezingen de meest rampzalige te zijn die we ooit beleefd hebben. Ze zullen een overwinning geven aan de vernielers. Voor wie nog steeds geloven in de erfenis van Erasmus, Dante, Goethe en Comenius zal er een smadelijke nederlaag zijn. Een politiek van minachting voor intelligentie en cultuur zal hebben getriomfeerd. Er zullen explosies van xenofobie en antisemitisme zijn. Rampspoed zal over ons komen.

Wij, de ondertekenaars, behoren tot hen die weigeren zich neer te leggen bij deze dreigende catastrofe.

Wij rekenen onszelf tot de Europese patriotten (een groep die talrijker is dan over het algemeen wordt gedacht), die begrijpen wat hier op het spel staat. Driekwart eeuw na de nederlaag van het fascisme en dertig jaar na de val van de Berlijnse muur, is er nu een nieuwe slag om de beschaving.

Ons vertrouwen is in het grote idee dat wij geërfd hebben, waarvan we geloven dat het de ene kracht is machtig genoeg om de Europese volkeren boven zichzelf en boven hun oorlogszuchtige verleden uit te tillen. We geloven dat het vandaag de ene kracht blijft die deugdzaam genoeg is om de nieuwe tekenen van totalitarisme af te weren die de oude ellende van duistere eeuwen met zich mee sleept. Wat er nu op het spel staat verbiedt ons om op te geven.

Vandaar deze uitnodiging om deel te nemen aan een nieuwe beweging.

Vandaar deze oproep tot actie aan de vooravond van een verkiezing die wij weigeren over te laten aan de grafdelvers van de Europese idee.

Vandaar deze aansporing om nogmaals de toorts te dragen van een Europa dat, in weerwil van haar fouten, haar dwalingen, en haar incidentele lafhartigheid, toch een baken blijft voor iedere vrije man en vrouw op de planeet.

Onze generatie had het mis. Net als Garibaldi’s volgelingen in de negentiende eeuw, die als een mantra herhaalden “Italia se farà da sè” (Italië zal zichzelf scheppen door zichzelf), zo geloofden ook wij dat het continent op eigen kracht bijeen zou komen, zonder de noodzaak ervoor te vechten of te werken. Dit, zo maakten we onszelf wijs, was de ‘richting van de geschiedenis’.

We moeten breken met deze oude overtuiging. We hebben geen keus. We moeten nu vechten voor de idee van Europa of het ten onder zien gaan in de golven van het populisme.

In antwoord op de nationalistische en identitaire aanval, moeten we de geest van het activisme herontdekken of accepteren dat wrok en haat ons zullen omgeven en verzwelgen. Met spoed moeten we waarschuwen tegen deze brandstichters van ziel en geest die, van Parijs tot Rome, met tussenhaltes in Barcelona, Boedapest, Dresden, Wenen en Warschau, een vreugdevuur willen maken van onze vrijheden.

In deze vreemde nederlaag van ‘Europa’ die daagt aan de einder, in deze nieuwe crisis van het Europese geweten die belooft om alles wat onze samenlevingen groot, eerbaar en voorspoedig maakte neer te halen, schuilt een uitdaging groter dan ieder andere sinds de jaren dertig – een uitdaging voor de liberale democratie en haar waarden.

Ondertekenaars: Bernard-Henri Lévy (Parijs), Milan Kundera (Parijs), Salman Rushdie (Londen), Elfriede Jelinek (Wenen), Orhan Pamuk (New York), Vassilis Alexakis (Athene), Svetlana Alexievich (Minsk), Anne Applebaum (Warschau), Jens Christian Grøndahl (Kopenhagen), David Grossman (Jeruzalem), Ágnes Heller (Boedapest), Ismaïl Kadaré (Tirana), György Konrád (Debrecen), António Lobo Antunes (Lissabon), Claudio Magris (Triëst), Ian McEwan (Londen), Adam Michnik (Warschau), Herta Müller (Berlijn), Ludmila Oulitskaïa (Moskou), Rob Riemen (Amsterdam), Fernando Savater (San Sebastián), Roberto Saviano (Napels), Eugenio Scalfari (Rome), Simon Schama (Londen), Peter Schneider (Berlijn), Abdulah Sidran (Sarajevo), Leïla Slimani (Parijs), Colm Tóibín (Dublin), Mario Vargas Llosa (Madrid), Adam Zagajewski (Krakau).

Afbeelding

Hoe men het ook wendt of keert, dit manifest is een beschamende vertoning. De auteurs roepen de lezers op deel te nemen aan een nieuwe beweging met imperatieven als ‘vecht’ en ‘kom in verzet’. Waar die nieuwe beweging voor staat is wel ongeveer duidelijk, maar wat die beweging moet doen een paar maand voor die verkiezingen is een raadsel. Wat had Lévy in gedachten? Iedereen oproepen nog snel, snel een paar overtuigende artikelen te schrijven die toch vrijwel niemand van de oppositie ter harte zal nemen? Of wil hij dat alle intellectuelen die dit lezen het met gebalde vuisten opnemen tegen de gele hesjes die week in week uit de straten van Parijs onveilig maken? Pro-EU propaganda zal er in overvloed zijn, ongetwijfeld, in de aanloop tot de verkiezingen, maar die pogingen tot hersenspoeling liggen vooral in han¬den van de mainstream media. Die zullen graag zendtijd afstaan aan Eurofiele intellectuele praatpalen, maar die staan sowieso al klaar in de coulissen. Daar is geen nieuwe beweging voor nodig.

De tekst lezende krijgt men al snel de indruk dat de auteurs bevangen zijn door een onuitsprekelijke naïviteit. Alsof ze alles wat de MSM de afgelopen jaren aan leugen en bedrog hebben uitgezonden – het marginaliseren of vergoelijken van de terreuraanslagen, het stelselmatig demoniseren van Eurosceptische partijen, het verdoezelen van de immigratieproblematiek – voor waar hebben aangenomen. Het volk schikt zich wel naar de nieuwe multiculturele werkelijkheid, zo hebben ze gedacht; in de media is immers geen volksprotest te zien. Tja, dan is het wel even schrikken van de opkomst van Salvini, van de AfD en van de gilets-jaunes. In hun domheid schuilt ook een element van intellectuele hubris. Zo lezen we: ‘Onze generatie had het mis. [We geloofden] dat het continent op eigen kracht bijeen zou komen. (...) Dit, zo maakten we onszelf wijs, was de richting van de geschiedenis’. Het is fijn dat ze inzien dat ze het mis hadden, maar nu de geschiedenis een andere richting uitgaat, menen ze opeens corrigerend te moeten optreden. Als de werkelijkheid zich niet schikt naar het idee dat de intellectueel daarvan heeft, desto schlimmer für die Tatsachen! Het zal niet de eerste keer zijn dat een streven de werkelijkheid om te vormen naar een intellectuele voorstelling eindigt in een verschrikkelijke dictatuur.

En nu we het toch over een ‘voorstelling’ hebben, laten we even bijzonder acht slaan op die ene opmerking aan het begin van de tekst: ‘De Europese idee is in gevaar’. Europa als idee, als voorstelling. De auteurs waarschuwen voor de agenda van de populisten die weer contact zoeken met de nationale ziel, en voegen daar aan toe dat ‘abstracties als ziel en identiteit vaak enkel en alleen in de verbeelding van demagogen bestaan’. Tja, ook de Europese idee is een abstractie, en zoals een ieder die ook maar even zijn of haar gezond verstand gebruikt, weet, is het inderdaad een idee in de verbeelding van demagogen, beter bekend als Eurocraten. Het zijn niet de Europese volkeren die uit zichzelf tot eenheid zijn gekomen. De eenheid is een van bovenaf opgelegd project, een idee, van een betrekkelijk kleine groep elitaire machthebbers, die bewust de ware bedoelingen van het project zoveel mogelijk verdoezeld hebben, bang als ze waren slapende honden wakker te maken. Maar de honden zijn ontwaakt en het geblaf is nu niet van de lucht. En nu de wal het schip keert, nu de harde werkelijkheid roet in het ideële eten van de elite werpt, moet die werkelijkheid in het gareel gebracht worden. Hoe zou dat moeten gebeuren? Streeft de EU niet naar een eigen leger? Dit aanpassen van de werkelijkheid was ooit het streven van Stalin en van Mao. Het was ook het streven van Hitler in het creëren van zijn Reich.

De Europese idee is de droom van een dictator. Napoleon was zo’n iemand, net als Hitler. En dergelijke elitedromen kunnen tot niets anders leiden dan oorlog en ellende.

Is het overigens wel waar dat abstracties als ziel en identiteit alleen in de verbeelding van demagogen bestaan? België is bestuurlijk een uiterst problematisch land; er woedt een voortdurende strijd tussen het Vlaams en het Frans. Alleen al op basis van de taal kan men zeggen dat België twee zielen of twee identiteiten heeft. Daar komt geen demagoog aan te pas (ofschoon demagogen wel graag van die identiteiten gebruik willen maken, wanneer hen dat van pas komt). Net als rituelen, zijn taal, zeden, gewoonten en volksaard de bindmiddelen van een gemeenschap. Ze kunnen eroderen door een massacultuur, maar breng ze in levensgevaar en ze zullen weer opvlammen. Het is een natuurlijk gegeven dat mensen tot een natie behoren. Het verstoren van die orde is een dictatoriale misdaad. Dictators zijn juist gebrand op het vernietigen of overweldigen van het volkseigene. Bimarck smeedde de wirwar van Duitse natiestaatjes om tot een eenheidsstaat. Wanneer de roeden bijeengebonden zijn is de bundel onbreekbaar. Het Deutsche Reich kreeg onder Pruissisch bestuur een sterke oorlogszuchtige impuls en velen zien een directe lijn van Bismarck via Hindenburg naar Hitler. Unificatie en globalisering gaan steevast ten koste van het volkseigene. En het is vooral in unificatie en globalisering dat de belangrijkste machtszetels gecreëerd worden. Die zetels werken als een magneet op demagogen, dictators en keizers. We zien heden ten dage maar al te duidelijk hoe dat werkt. De belangenhorizon van politici ligt niet in Den Haag of in Parijs of in Berlijn, neen, die horizon ligt in Brussel waar momenteel de ware macht is.

Afbeelding

Het blinde idealisme, de domheid en het waardenbederf die door het manifest worden uitgeademd willen we toelichten aan de hand van een paar trefwoorden.

Patriot. Het begrip ‘patriot’ krijgt een nieuwe betekenis. Wanneer we lezen: ‘We roepen Europese patriotten op in verzet te komen tegen de nationalistische aanvallen’, lijkt dit een tegenstrijdige mededeling te zijn. Immers ‘patriot’ en ‘nationalist’ zijn min of meer synoniem. Maar in de geest van de globalist en Eurofiel heeft er een betekenisverschuiving plaatsgevonden. Nationalisten zijn degenen die het willen opnemen voor hun natie, voor Frankrijk, Italië, Duitsland of Nederland. De patriot daarentegen verdedigt zijn ware patrie, zijn ware vaderland, en dat is Europa. Lévy en de zijnen zijn vooreerst Europeaan en pas in latere instantie Frans, Duits, Pools, Brits of wat dan ook. Dit nieuwe woordgebruik was ook reeds te bemerken bij Macron. Het is eigen aan de elite, die er het liefste aan voorbijgaat dat het grootste deel van het volk er anders over denkt. Het woord ‘patriot’ is nu elitetaal en men moet er op bedacht zijn dat de machthebber of intellectueel die dat woord bezigt vaak niet de belangen van de taalgemeenschap op het oog heeft. De Franse patriot dient niet Frankrijk maar de EU.

Wrok. Er zijn nog andere betekenisinversies. We lezen: ‘Europa wordt aangevallen door valse profeten die dronken zijn van ressentiment en door het dolle heen nu ze de gelegenheid hebben om voor het voetlicht te treden’. Dit is waar, maar niet op de manier die Lévy voor ogen heeft. Voor hem zijn de valse profeten de populisten zoals Farage, Salvini, of Orbán. Maar deze mensen zijn opvallenderwijs niet ‘dronken van ressentiment’, ze zijn niet wrokkig over een zaak die ze dreigen te verliezen – integendeel: zij zijn optimistisch en hoopvol over een zaak die ze kunnen winnen. Het zijn de Eurofielen die van alles te verliezen hebben. Het hele manifest is doordrenkt met een pathetisch gejammer: ‘Europa als idee valt uiteen voor onze ogen’. In wezen is die zin over de valse profeten, en dan vooral hun wrok of ressentiment, een pathologische projectie. Eurofielen, Eurocraten en ook de ondertekenaars van het manifest zijn de valse profeten, dronken van ressentiment over het uiteenvallen van hun zo lang gekoesterde idee, en te oordelen naar hun schrijvelarij door het dolle heen.

Vernielers. De auteurs duiden de nationalisten steevast aan als vernielers. Wanneer de vernielers winnen, dan wordt de ‘erfenis van Erasmus, Dante, Goethe en Comenius’ te grabbel gegooid, dan ontstaat er een ‘politiek van minachting voor intelligentie en cultuur’, en dan zullen er ‘explosies van xenofobie en antisemitisme’ zijn. ‘Rampspoed zal over ons komen’. Onnozele opmerkingen als deze laten zien hoezeer deze intellectuele elites met oogkleppen op in ivoren torens wonen. Die rampspoed, namelijk, is er al. De Euro leverde een uitzichtsloze en gestagneerde economie op. Multiculturalisme en massa-immigratie brachten golven van moslimterreur en aanranding over Europa. Merkels azielzoekers zijn hard op weg Duitsland te verscheuren. Xenofobie en antisemitisme zijn geen consequenties van de overwinning van de nationalisten; die haatkrachten zijn reeds volop aan het werk, met dank aan moslims die joden haten, en aan de catastrofale immigratiepolitiek die Europa confronteert met meer ethniciteiten dan zij kan verwerken. Erasmus (1466-1536) staat voor de geest van tolerantie, en die wordt inderdaad bedreigd – niet door de ‘vernielers’, maar door de moslimcultuur die op diverse plekken dominant dreigt te worden. Dante (1265-1321) staat voor de Christelijke cultuur – een cultuur die in Europa inderdaad op z’n retour is, enerzijds door de islamisering, anderzijds door intellectuelen als Lévy en de zijnen die geen poot zullen uitsteken om die Christelijke cultuur te bewaren. Dante’s Commedia zal spoedig van de onderwijscurricula verdwijnen, niet dankzij de ‘vernielers’ maar dankzij de moslims die aanstoot zullen nemen aan het feit dat de Italiaanse dichter de profeet Mohammed in zijn Inferno heeft geplaatst. Lévy en de zijnen zullen er dan niet zijn om te protesteren en Dante te verdedigen. De pedagoog Comenius (1592-1670) en de dichter Goethe (1749-1832) zijn ondanks hun intellectueel universalisme toch vooral het product van hun traditionele nationale culturen. Comenius kwam uit Oost-Moravië en verdedigde de onafhankelijkheid van zijn vaderland – een geest die men probleemloos in het huidige Tsjechië kan terugvinden. Goethe belichaamt samen met Schiller de grootsheid van de Duitse cultuur, toen Duitsland nog een lappendeken van staatjes was. Voor de cultivering van intelligentie en cultuur heeft men geen EU nodig, alleen maar intellectuelen. En dan liever niet figuren als Lévy en zijn kornuiten die met hun fatale keuzes en domme inzichten hard op weg zijn de ware vernielers van Europa te worden.

De idee van Europa. Lévy en de zijnen zeiden het zelf al; abstracties bestaan in de geest van de demagoog. De idee van Europa is een abstracte voorstelling waarnaar de werkelijkheid zich maar heeft te voegen. De Europese idee is een kracht, aldus het manifest, die Europa boven haar oorlogszuchtige verleden uittilt. Het is een deugdzame kracht die het nieuwe totalitarisme herkent en kan afweren, die inspireert tot het verdedigen van de liberale democratie en haar waarden. Dit is zo ongeveer de teneur van het tweede deel van het manifest. Het volslagen blinde idealisme dat beroepsfilosoof Lévy (c.s.) hier debiteert is ronduit stuitend. De naoorlogse vrede in Europa is te danken aan de VS en de Navo, niet aan de idee van Europa. De nobelprijs voor de vrede die in 2012 aan de EU werd toegekend is een zuiver politieke geste en getuigt van een groot historisch onbenul. De EU heeft al bij menige gelegenheid laten blijken een hekel te hebben aan democratie, vooral als de volksstemming zich tegen haar keert. Het stemmen op afgevaardigden in het Europarlement geeft de burger geen invloed op de wetgeving. De wetgever is een ongekozen commissie van bureaucraten. Deze regeling is anti-democratisch en zet de EU als machtsblok op het pad van de dictatuur. Dus wie de EU verdedigt, verdedigt niet de democratie en haar waarden. De oppositie binnen de EU, de nationalisten en populisten, zoals ze genoemd worden, streven ernaar de EU te ontmantelen, in eerste instantie door er uit te treden (wat de Britten willen doen middels Brexit). Waar unificatie van de macht automatisch de weg opgaat van het totalitarisme, daar zijn de exit-krachten de heilzame instrumenten om deze totalitaire macht te versnipperen. Het is schandalig en leugenachtig deze exit-krachten als het ‘nieuwe totalitarisme’ te brandmerken, terwijl de echte totalitaire macht in Brussel zit, en de versnipperende krachten dat totalitarisme juist tegengaan. Dit zou evident moeten zijn voor een filosoof als Lévy en de andere intellectuelen die hij voor zijn onzalige project geronseld heeft. Maar ziende zijn ze blind.

Dit paniekmanifest, dat de intellectuele elite van Europa probeert op te hitsen tegen de Europese bevolking, heeft veel gemeen met een soortgelijk document dat twee en een half jaar geleden werd gepubliceerd in de VS, ook weer aan de vooravond van een belangrijke verkiezing. Journalist James Traub (lid van de Council on Foreign Relations) schreef in juni 2016 kort na de voor de globalisten zo catastrofale uitslag van het Brexit-referendum van 23 juni een polemisch stuk voor het blad Foreign Policy dat in ons land door GeenStijl werd opgepikt. Ook hier wordt de strijdbanier geheven om het wassend tij van het populisme het hoofd te bieden. Een vergelijking van de twee teksten is zinvol zodat wij hieronder de tekst in vertaling ten behoeve van de lezer afdrukken.

Het is tijd voor de elites om in opstand te komen tegen de onwetende massa’s.

Brexit heeft het politieke schisma van onze tijd blootgelegd. Het draait niet om links versus rechts, maar om de verstandigen versus de razende onnozelaars.

Door James Traub, 28 juni 2016, in: Foreign Policy

Ik ben geboren in 1954, en tot voor kort zou ik hebben gezegd dat de late zestiger jaren de periode van het grootste politieke oproer zijn geweest dat ik heb meegemaakt. Maar ondanks het feit dat de Vietnam oorlog en de strijd om de burgerrechten de Amerikaanse cultuur veranderden en de politieke partijen hervormden, lijken die wilde stormen van toen toch normale schommelingen te zijn in een vrij stabiel politiek systeem. De hedendaagse burgeropstand – in de Verenigde Staten, in Engeland en Europa – zou echter de politiek omver kunnen werpen als niets tevoren in mijn leven.

In de late jaren zestig waren de elites in verwarring, net als ze dat nu zijn – maar toen vluchtten ze voor de jongeren die tegen de wereld van hun ouders in opstand kwamen; nu vluchten de elites voor de ouders. Extremisme is gemeengoed geworden. Eén van de meest brutale kenmerken van de Brexit-stem was de totale afwijzing van de bankiers en economen en westerse staatshoofden die de kiezers waarschuwden voor de gevaren van een breuk met de Europese Unie. De Britse premier David Cameron meende dat de kiezers zich zouden neerleggen bij de bijna-universele mening van de experts; maar dit toont enkel aan hoe hij zijn eigen volk verkeerd beoordeelde.

Zowel de conservatieven als de socialisten in Engeland verkeren nu in een crisis. De Britten hebben hun dag des oordeels gehad; de Amerikaanse komt naderbij. Als Donald Trump verliest, en vooral zwaar verliest (vergeef mij mijn roekeloze optimisme, maar ik denk dat dit het geval zal zijn), dan zou de Republikeinse Partij een historische scheuring kunnen beleven tussen haar onwetende basis en haar bestuurlijke klasse uit het bedrijfsleven. De socialistische regering van Frankrijk zou geconfronteerd kunnen worden met een soortgelijk fiasco bij de nationale verkiezingen volgend voorjaar; peilingen geven aan dat president François Hollande de laatste stemronde niet eens zou halen. Rechtse partijen in heel Europa roepen om hun eigen exit-stem.

Ja, het is mogelijk dat alle politieke stukken de lucht in vliegen en weer min of meer op dezelfde plaats terugvallen, maar de Brexit-stem toont aan dat een schokkende verandering niet langer meer schokkend is. Waar zouden die stukken dan terecht kunnen komen? Europa wijst al in één bepaalde richting. In een groot deel van Europa staan extreem-rechtse nationalistische partijen hoog in de peilingen. Tot dusverre, heeft geen van hen een meerderheid kunnen verwerven, ofschoon afgelopen maand Norbert Hofer, een lid van de extreem-rechtse Vrijheidspartij van Oostenrijk die handelt in Nazi symboliek, op een haar na de presidentsverkiezingen won. Dit is ook reeds gebeurd in Zweden, waar een rechts-van-het-midden partij fungeert als minderheidspartner van de links-van-het-midden overheid. Als de socialisten in Frankrijk toch de eerste ronde verliezen, dan zullen zij vrijwel zeker de con¬servatieve Republikeinen steunen tegen het extreem-rechtse Front National.

Misschien dat deze informele coalities het kunnen volhouden tot de koorts breekt. Maar de noodzaak van samenwerking zou ook kunnen leiden tot een serieuze herschikking. Dat wil zeggen, dat delen van de centrum-linkse en centrum-rechtse partijen zich zouden kunnen afscheiden om een ander soort centrum te vormen ter verdediging van pragmatisme, meliorisme [=het geloof in de verbetering van mens en wereld, Pol.], technologie en effectief bestuur en tegen de ideologische krachten die zich aan beide uitersten formeren. Het is niet moeilijk zich voor te stellen dat de Republikeinse Partij in de VS, en wellicht de Britse Conservatieven in geval Brexit verschrikkelijk mis gaat, de controle verliezen over de boze, nationalistische achterban en zichzelf herscheppen als de voor het bedrijfsleven gunstige partijen van het centrum, die zij ooit waren een generatie eerder, voordat hun ideologische ijver hen in een doodlopende steeg voerde. Dat zou hun enige mogelijkheid kunnen zijn om zich van onbeduidendheid te vrijwaren.

De kwestie is hier, ten diepste, globalisering. Brexit, Trump, het Front National enzovoorts, laten zien dat de politieke elites de diepte van de woede jegens globalistische krachten hebben onderschat, en daarmee ook de eis dat iemand, op de een of andere manier, de status quo ante herstelt. Het moge vreemd schijnen dat de reactie pas vandaag gekomen is en niet onmiddelijk na de economische crisis van 2008, maar het wegebben van de crisis heeft tot een nieuw gevoel van stagnatie geleid. Met vooruitzichten van nauwelijks groei in Europa en een minimale inkomensgroei in de VS, rebelleren de kiezers tegen hun sombere vooruitzichten op lange termijn. En globalisering betekent niet alleen economie maar ook cultuur. Oudere mensen die de hun bekende wereld zien verdwijnen onder een wirwar van vreemde talen en multiculturele vieringen schudden hun vuisten tegen de cosmopolitische elites. Kort geleden was ik in Polen waar een extreem-rechtse partij aan de macht is gekomen met een beroep op nationalisme en traditie, ondanks jarenlange onmiskenbare voorspoed onder een centristisch regime. Aanhangers gebruiken telkens opnieuw dezelfde woorden om hun stem te verklaren: “waarden en tradities”. Zij stemden op ‘Poolsheid’ tegen de moderniteit van West-Europa.

Misschien dat de politiek zich hergroepeert rondom de as van de globalisering, met de vuistschudders aan de ene kant en de pragmatisten aan de andere kant. De nationalisten zouden de loyaliteit verwerven van de blanken uit de arbeidersklassen en de middenklasse die zichzelf zien als de verdedigers van soevereiniteit. Het hervormde centrum zou de begunstigden van de globalisering bevatten en de arme, niet-blanke en marginale burgers die beseffen dat de viering van nationale identiteit hen buitensluit.

Natuurlijk, de middenpartijen van zowel links als rechts doen er alles aan om de woedende nationalisten te bereiken. Soms neemt dit de vorm aan van slaafse onderwerping, zoals toen Nicolas Sarkozy, die ernaar streeft om het presidentschap te behouden, de ‘tirannie van de minderheden’ afwees en een ‘voor altijd Frankrijk’ met een blank verleden aanriep. Op links, heeft Hillary Clinton haar vrijhandels-verleden overboord gezet om in het gevlei te komen bij vakbondsleden en anderen die de nationale grenzen willen beschermen tegen de globalistische markt. Maar links en rechts verschillen zo fundamenteel van mening over hoe men het beste de effecten van globalisering kan opvangen en hoe men moet omgaan met de enorme instroom van vluchtelingen en migranten, dat zelfs de bedreiging van extremisme niet genoeg zal zijn om hen ertoe te brengen gemene zaak te maken.

Het schisma dat zich voor ons opent draait niet enkel om politiek, maar ook om de werkelijkheid. De Brexit-krachten wonnen omdat cynische leiders bereid waren om de paranoia van de kiezers te bedienen door tegen hen te liegen omtrent de gevaren van immigratie en de kosten van het lidmaatschap van de EU. Sommige van die leiders hebben al toegegeven dat ze hebben gelogen.

Donald Trump heeft natuurlijk een nieuwe standaard geschapen voor onoprechtheid en voor het paaien van de angsten van de kiezers, of het nu gaat om immigratie of buitenlandse handel of wat hem verder nog maar voor de geest komt. De Republikeinse Partij, die al vol zit met wetenschapsontkenners en ontkenners van de economische werkelijkheid, heeft zichzelf in de armen geworpen van een man die werkelijkheden fabriceert die onwetende mensen voor zoete koek slikken.

Zei ik ‘onwetend’? Ja, dat deed ik. Het is nodig om te zeggen dat mensen misleid zijn en dat het de taak van leiders is om hen weer op het juiste spoor te zetten. Is dat ‘elitair’? Misschien wel; misschien zijn we zozeer geneigd geraakt om de authenticiteit van alle persoonlijke overtuigingen toe te juichen dat het nu elitair is om te geloven in de rede, expertise en de lessen van de geschiedenis. Indien dit het geval is, dan moet de partij die de werkelijkheid accepteert bereid zijn het op te nemen tegen de partij die de werkelijkheid ontkent en tegen hen die dit – tegen beter weten in – ondersteunen. Als dat de op handen zijnde herschikking is, dan moeten we die omarmen.

Afbeelding

Wat meteen opvalt aan het stuk van Traub is dat het veel intelligenter is dan het manifest. Het is geheel verstoken van de (misschien geveinsde – want je weet maar nooit) naïviteit die de Europese auteurs tentoon spreiden. Traub doet een aantal accurate observaties. Hij is zich duidelijk bewust van de pijn van de Europese bevolking: de economie is gestagneerd, de oudere generaties zijn boos omdat ze hun wereld zien verdwijnen onder de golven van het multiculturalisme, en als reactie komt er een krachtige roep voor het herstel van natie, waarden en tradities. Traub ziet dit heel helder, maar hij is niet begaan met het lot van de Europeanen. Een ander punt dat hij heel duidelijk ziet is het wegvallen van de traditionele middenpartijen. Deze nieuwe leemte in het middenveld ziet hij als een gevaarlijk schisma. Het electoraat begeeft zich naar de uitersten van het politieke spectrum. Links beweegt zich weer in de richting van radicaal socialisme en marxisme (dit is vooral ook in Amerika duidelijk zichtbaar met de opkomst van Bernie Sanders, en, sinds kort, Alexandria Ocasio-Cortez). Rechts manifesteert zich in de gedaante van anti-EU en anti-immigratie partijen (in Europa) en in de gedaante van Trump (in Amerika). Dit alles is glashelder voor Traub, en hij weet het ook kort en bondig te formuleren. Het zijn allemaal de negatieve gevolgen van het globalisme.

Nu zou je kunnen zeggen dat als het globalisme zulke explosieve gevolgen heeft (Traub vreest een heuse revolutie), dat het dan wellicht tijd is eens kritisch naar het globalisme te kijken. Maar dat is geen optie voor globalist Traub. Hij maakt zich vooral druk om de elites die wegvluchten voor het ‘extremisme’ van meutes woedende onnozele halzen, die weigeren te luisteren naar verstandige economen en wijze staatslieden en in plaats daarvan zich verliezen in nationalistische wanen. Trump is exemplarisch voor deze populistische beweging daar hij kiezers paait met leugens en angsten, en ook nog omarmd wordt door een Republikeinse partij die vaak geen haar beter is. Daar immers wemelt het van de wetenschapsontkenners, ‘science-deniers’ – een curieus hyperbolisch neologisme dat niet zozeer slaat op het ontkennen van de wetenschap als zodanig, alswel op het ontkennen van het ‘global warming’-verhaal. De sinistere en onzichtbare machinaties van Putin en de opwarming van de aarde door CO2 zijn de fictieve hoekstenen van de linkse kerk.

In tegenstelling tot de schrijver(s) van het manifest, is Traub nog hoopvol. Hij gelooft dat Trump de verkiezingen zal verliezen en de Republikeinse partij zal scheuren. In weerwil van die hoop, beschouwt hij de situatie toch als ernstig genoeg om de elites op te porren, zodat ze niet langer voor het extremisme wegvluchten. Het is hetzelfde aux armes! als in het manifest – een oproep aan de elites om in opstand te komen tegen het volk.

Het is zinvol de stukken van Traub en Lévy c.s. naast elkaar te plaatsen. Beide stukken tonen een wrokkige, boze en in het nauw gedreven elite, die geen bliksem geeft om de noden van het volk, haar eigen ideaalbeeld voor zich ziet instorten, en in plaats van zichzelf tot de orde te roepen, schaamteloos verdwaalt in haar eigen heksenwaan van rechts-extremisme, Putin-complotten en wetenschapsontkenners. Vooral de Putin-waan krijgt een nieuw hoofdstuk deze dagen nu president Macron, ten einde raad, het Kremlin de schuld geeft van de gilets-jaunes opstanden.

Traub had het mis. Trump heeft gewonnen. Dit biedt perspectief voor volkeren die zuchten onder de tirannie van het globalisme. Met Trump zijn ze veel beter af dan met de elites en de intelligentsia die – zo blijkt uit deze geschriften – geen gelegenheid onbenut zullen laten om hen te beschimpen, te belasteren en te verraden.

Bronnen:

https://www.theguardian.com/commentisfr ... ationalist

Dr. Steve Turley: GLOBALIST EU ‘Coming APART Before Our Eyes’, Say 30 TOP Intellectuals (28 jan. 2019) [9m22s]



Tim Pool: Yellow Vests Escalate, Experts Warn Populism DESTROYING The EU (26 jan. 2019) [13m16s] (linkse visie, maar zorgvuldig en informatief)



GeenStijl: Spartacus-De elite roept op tot een opstand tegen het volk (30 juni 2016): https://www.geenstijl.nl/4928912/ze_kom ... iet_langs/

Artikel van James Traub: https://foreignpolicy.com/2016/06/28/it ... 16-brexit/

Appendix: opmerkingen over nationalisme
In beide teksten, de eerste vol van vals patriottisme, de tweede vervuld van intellectuele hubris, wordt een bepaald vijandsbeeld geschetst van de opponenten van het globalisme. Die vijand wordt beschreven als het xenofobe nationalisme, het antisemitische populisme, dat op de een of andere manier een geheim verbond sloot met de ‘bewoner van het Kremlin’ (aldus het manifest). Het is de dominante samenzweringstheorie van dit moment, gedragen door vrijwel alle westerse corporatistische of van staatswege bestuurde media, en door een aanzienlijk deel van de intellectuele elite (‘een groep die talrijker is dan over het algemeen wordt gedacht’ – in de woorden van het manifest). Dat de overdreven bemoeizucht van Putin op een fictie berust is voor goede verstaanders makkelijk te begrijpen (over de ‘Trump-Russia hoax’ is in de VS inmiddels veel boven water gekomen), maar het odium van het xenofobe nationalisme heeft daarentegen diepe wortels ontwikkeld in het naoorlogse westerse bewustzijn. Vandaar dat we even kort willen stilstaan bij het begrip nationalisme.

De grote ideologische machten van de twintigste eeuw zijn het fascisme en het marxisme. Beide hebben ze hun dodentallen, maar het marxisme spant de kroon met grofweg honderd miljoen slachtoffers wereldwijd. Het fascisme wordt vaak geassocieerd met ideeën over ras en natie; het marxisme met klassenstrijd. In het licht van de Tweede Wereldoorlog geldt het fascisme als het grote kwaad en alle vormen van nationalisme als wegen naar dat kwaad. Tegelijkertijd zullen de overwegend linkse elites het marxisme veel minder snel veroordelen. Mao en Stalin waren weliswaar tirannen, maar de marxistische leer gaat over reële spanningen in de wereld, over de fricties tussen rijk en arm. ‘Marxisme’ wordt aldus een respectabele visie en ‘nationalisme’ een vies woord. Dit is natuurlijk meten met twee maten. Als men bereid is de klassenstrijd te zien als reële dynamiek in een samenleving, dan mag men niet de ogen sluiten voor de krachten die een samenleving bijeenbinden, in dit geval het besef te behoren bij een natie. De bindende kracht van taal, tradities, zeden en gewoonten zijn echter consequent in het naoorlogse Europa in een kwaad daglicht gesteld, als zou de ware aard van het fascisme schuilen in dat nationalisme. Dit is onjuist.

Zoals het woord ‘patriot’ in de taal van het manifest iets nieuws is gaan betekenen, zo heeft ook het woord ‘nationalisme’ een betekenisverschuiving ondergaan. Er zit namelijk een groot verschil tussen wat een gemeenschap die verbonden wordt door taal, tradities en zeden onder een natie verstaat en wat een groep politieke machthebbers onder een natie verstaat.

Het is zinvol dit te verduidelijken aan de hand van een illustratief voorbeeld. Toevallig ontdekten we onlangs een informatieve documentaire over nationalisme en identiteit van de Europese volkeren aan het begin van de twintigste eeuw. De Franse bankier en miljonair Albert Kahn (1860-1940) was een groot pionier op het gebied van film en fotografie. Hij stuurde een team van filmers en fotografen twee decennia lang (vanaf 1908) de wereld rond om in diverse landen het dagelijks leven vast te leggen op foto’s (waarvan vele in kleur) en bewegende beelden. Zijn “Archief van de wereld” is nu een museale collectie van onschatbare waarde omdat hij talloze aspecten van cultuur en leefwijze, van oude tradities en gebruiken van volkeren wereldwijd wist te documenteren, in een periode waarin deze vaak net op het punt stonden te verdwijnen, hetzij door de industriële vooruitgang, hetzij door oorlogsgeweld. De BBC maakte in 2008 een prachtige vierdelige documentaire over het Kahn-archief met veel oude foto’s en filmbeelden. De reeks is integraal te bewonderen op Youtube (links hieronder) en vooral episode 1 (over o.m. Ierland en Cornwall), en episode 3 (over continentaal Europa en de Balkan) zijn voor ons betoog van belang.

Het Europa dat Kahn begin twintigste eeuw vastlegde op foto en film was buitengewoon pluriform en divers. Ieder land telde vele tientallen regio’s en bevolkingsgroepen met eigen streektalen, eigen zeden en tradities, en vooral een eigen groepsbewustzijn. In de ogen van overheden was dit een te grote verdeeldheid en zij streefden naar het bijeenbinden van de regio’s door het creëren van één nationale identiteit. Daartoe werden vooral de opbouw van het leger en het voeren van oorlog gezien als de meest effectieve methoden om een grotere staatkundige eenheid te vormen. De staat eigende zich het volkseigene toe, smeedde het om tot een nieuw ‘nationalisme’ en gebruikte en versterkte dit door het voeren van oorlog en ook – zoals in de Balkan – het ethnisch zuiveren van de regio’s. In die zin kan men de Eerste Wereldoorlog wijten aan het ‘nationalisme’, maar men moet daar wel bij aantekenen dat het niet het nationalisme of patriottisme van de diverse bevolkingsgroepen is, maar het eenheidsstreven van de staten, die zichzelf nu zien als natiestaten, waarbinnen een kleine politieke elite besluit tot oorlog.

Kahn fotografeerde een rijk geschakeerde wereld van bevolkingsgroepen met eigen klederdrachten, eigen tradities en eigen zeden, kort voordat die wereld voorgoed weggevaagd zou worden door de wereldoorlogen. Op een gruwelijke wijze werd het doel, namelijk het scheppen van grotere eenheid en uniformiteit binnen de grenzen van een staat bereikt. Onze naoorlogse wereld is het directe gevolg van die politiek en de Europese volkeren hadden weinig andere keus dan zich te schikken. Het naoorlogse nationale gevoel van een volk, van Nederlanders, van Fransen, van Duitsers, is mede bepaald door het vooroorlogse streven naar staatkundige unificatie. Dit kan ook niet anders; een terugkeer naar de status quo ante, naar de pluriforme wereld van voor de wereldoorlogen, is onmogelijk.

Onderwijl heeft de machtsbeluste politieke elite niet stilgezeten. Het ‘nationalisme’ van de eerdere potentaten, dat vooral tot doel had de roeden van de natie hechter aaneen te rijgen, is in de ban gedaan en heeft dan nu plaats gemaakt voor een nieuw soort ‘nationalisme’ dat geen ‘nationalisme’ mag heten (want dat is een scheldwoord om de vijand te beschimpen), en wat men nu met een creatief gebaar ‘Europees patriottisme’ noemt. De huidige potentaten die het ‘nationalisme’ verketteren als fascisme, zijn echter niet minder machtsbelust. Nu is het doel de roeden van de verschillende Europese staten bij elkaar te binden. Aan de beeldspraak kan de lezer merken dat wat eens gold als fascisme, nog steeds mag gelden als fascisme.

Het is echter wel een politiek van opvallende inversen. Eerst werd diversiteit weggevaagd door de cultuur van een land homogener en uniformer te maken. Nu wordt diversiteit geïmporteerd en opgedrongen aan de Europese bevolkingen door massa-immigratie. Eerst werd gestreefd naar raciale excellentie en zuiverheid, middels eugenetica. Nu wordt raciale vermenging juist aangemoedigd om – in de woorden van de Duitse globalist en voormalig minister van financiën Wolfgang Schäuble – de degeneratie ten gevolge van inteelt te bestrijden. De plannen zijn dus wat anders, maar de onderwerping en koeionering van de Europese bevolking is dezelfde.

Die continuïteit werd ook al eens beklemtoond door Peter Hitchens, conservatief auteur, die er in een lezing op wees dat de EU een voortzetting is van de Duitse politiek. Dit zou ieder mens in Europa de schrik om het hart moeten jagen. Het echte fascistische nationalisme is de kunstmatig geconstrueerde identiteit van de Europeaan, het artificiële imperium dat in de Brusselse toren van Babel wordt bekokstoofd. Het is het Europa van de nieuwe ‘patriotten’ zoals de dertig jandoedels van het manifest en een mislukte leider als Macron het maar wat graag noemen. Ondertussen is het wel een Europa van een kleine ongenaakbare elite. Het gevaar van door een staat opgelegd nationalisme schuilt in die kleine oorlogszuchtige elitegroepen. In Amerika is met name de Council on Foreign Relations daarvan een uitstekend voorbeeld. Binnen de EU worden wetten en initiatieven niet ontwikkeld door gekozen parlementariërs maar door geheime commissies. Uit dat soort kokers komt het Europese leger. En ondertussen heeft Angela Merkel in een voordracht voor de Konrad-Adenauer-Stiftung in november 2018 gepleit voor soevereiniteitsoverdracht: “Nationalstaaten sollten heute bereit sein, Souveränität abzugeben”. In ons historisch geheugen zijn mensen als Mussert verraders, maar is Mark Rutte wanneer hij gehoor geeft aan dergelijke oproepen tot landverraad ook maar een haar beter?

Tegenover dit nieuwe nationalistische fascisme en haar intellectuele collaborateurs staat inmiddels dat andere nationalisme, dat opkomt voor eigen taal, cultuur, tradities, zeden en gewoonten. Dat nationalisme, dat ooit voor de camera’s van Kahn nog een regionaal nationalisme was, is allang blij als de orde van de naoorlogse natiestaten hersteld kan worden.

Bronnen:

The Edwardians In Colour ep - Episode 01 WnA - BBC Documentary (14 sep. 2015) [59m04s]



Edwardians In Colour ep - Episode 02 Men of the World WnA - BBC Documentary (14 sep. 2015) [58m39s]



Edwardians In Colour ep - Episode 03 Europe on the Brink WnA - BBC Documentary (14 sep. 2015) [58m28s]



The Soldiers’ Story WnA - Edwardians in Colour ep Episode 04 - BBC Documentary (14 sep. 2015) [59m05s]



Bernd Ulrich, ‘Diese Mann will eine Revolution’, Die Zeit, 9 juni 2016. Schäuble zei woordelijk: “Die Abschottung ist doch das, was uns kaputt machen würde, was uns in Inzucht degenerieren ließe. Für uns sind Muslime in Deutschland eine Bereicherung unserer Offenheit und unserer Vielfalt.”

https://joostniemoller.nl/2016/06/macht ... sche-plan/

Peter Hitchens – The EU is the Continuation of Germany By Other Means (28 nov. 2015) [1u21m49s]



Germans Warn US – Stop the Train of Horror, 2549b (2 feb. 2019) [18m05s]



https://www.kas.de/veranstaltungsberich ... emokratie-

https://www.zerohedge.com/news/2018-12- ... orld-order
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)


Terug naar “Opinies”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten