Hoe we de jihad kunnen verslaan

"Opinies" is een collectie van korte teksten (van 500 tot 750 woorden) waarin de auteur zijn opinie over courante islam-gelinkte gebeurtenissen uiteen zet. Indien je jouw opinie gepubliceerd wil zien kan je ze hier kwijt. Geef ons ook je naam en email adres. De tekst moet wel van jouw hand zijn.
Gebruikersavatar
Graslelie
Berichten: 329
Lid geworden op: Di Feb 01, 2005 1:47 pm

Hoe we de jihad kunnen verslaan

Berichtdoor Graslelie » Vr Apr 07, 2006 1:06 am

Hoe we de jihad kunnen verslaan

Interview: Jamie Glazov, FrontPage Magazine, 31 maart 2006
Vertaling/bewerking: Bernadette de Wit

haar (21k image)
Everyday Nakedness

De politieke elite wil van geen probleem horen, maar volgens de voormalige BBC-correspondent Serge Trifkovic is de omvangrijke moslimbevolking in westerse landen een tijdbom onder de veiligheid. Zijn nieuwe boek, Defeating Jihad, is een pleidooi voor een effectieve strategie tegen islamitisch activisme.

Laten we het eerst over de zaak Abdul Rahman hebben voordat we over uw nieuwe boek gaan praten. Hij is na zijn vrijlating naar Italië vertrokken. Wat is volgens u het belang van deze zaak?

«Deze zaak is alleen maar in het nieuws omdat de Amerikaanse troepen in Afghanistan zitten. Als Rahman onder hun neus zou worden gedood wegens afvalligheid, zou het debâcle van de democratiseringmissie, die neocon schijnvertoning, aan het licht komen.

«Rond de slechte behandeling van christenen door de andere getrouwe bondgenoten in de regio, vooral Pakistan, Egypte en zelfs het ‘seculiere’ Turkije, heerst een ijzige radiostilte. Er zijn geen wakes, geen protesten en geen enkel land biedt hen asiel aan. In Pakistan worden de veelal arme christenen, slechts 1 procent van de bevolking, onophoudelijk gediscrimineerd, lastig gevallen en vermoord. Elke ruzie met een moslim, meestal over landaanspraken, kan een religieuze kwestie worden. Christenen worden stelselmatig beschuldigd van ‘godslastering’, een vergrijp waar de doodstraf op staat. Pakistan heeft de strengste godslasteringwetten van de hele moslimwereld. Je kunt aangeklaagd worden zonder enig bewijs – en omdat het altijd het woord van een moslim is tegen dat van een christen, staat de uitkomst bij voorbaat vast.

«Onze vriend Egypte, de op één na grootste ontvanger van Amerikaanse hulp, heeft na het bloedbad in 2000, waarbij 21 Koptische christenen werden gedood in het dorp Al-Kosjeh, niet één moordenaar veroordeeld. Het moorden gaat gewoon door.

«De moord op een katholieke priester in Trabzon, aan de Turkse Zwarte-Zeekust, was een klassiek geval van jihad. Pater Andrea Santoro werd afgelopen februari tweemaal van dichtbij beschoten in zijn kerk, door jongeren die ‘Allahu akbar! schreeuwden.
Dit incident drukt ons met de neus op de feiten: Turkije is géén Europees land, er is daar een fundamenteel anti-westerse stemming. In 1955 waren de christenen in Istanbul het slachtoffer van de ergste rassenrellen sinds de Kristallnacht.
En denk ook aan het enorme succes van de film Valley of the Wolves – Iraq. Die begint met een waar gebeurde scène: in juli 2003 deden de Amerikaanse mariniers een inval in het hoofdkwartier van de Turkse Special Forces in de Irakese stad Sulimanijah. Ze gingen er abusievelijk van uit dat het guerillastrijders waren. Washington bood later z’n excuses aan, maar in de film lijkt het net een opzettelijke actie. In het verzonnen deel van de plot vallen Amerikanen een moskee binnen tijdens het avondgebed, vermoorden ze tientallen onschuldigen op een huwelijksfeest en laten ze een joodse arts organen van Abu Ghraib-gevangenen verwijderen, om deze in New York en Tel Aviv te verkopen!

«Maar terug naar uw vraag over Abdul Rahman. Een uitstekende bron is het boek van Antonio Socci, The New Persecuted: Inquiries into Anti-Christian Intolerance in the New Century of Martyrs. Socci toont aan dat in de laatste eeuw ongeveer 50 miljoen christenen zijn vermoord vanwege hun geloof. Sinds 1990 zijn elk jaar gemiddeld 160.000 christenen gedood, voornamelijk door moslims in de Derde Wereld: Oost Timor, Soedan, Mauretanië en Nigeria. Socci beklaagt zich erover dat die vervolging bijna geheel wordt genegeerd door westerse massamedia en ook door de christenen zelf.

«In de crisis in het Midden Oosten zijn gelijktijdig twee processen aan de gang die over het hoofd worden gezien: het bijna totale verval van de christelijke overblijfselen na veertien eeuwen dhimmitude en de opmerkelijke onverschilligheid van de post-christelijke en latent anti-christelijke elite in westerse landen tegenover die op handen zijnde uitroeiing.

«Onder het Britse mandaat was Palestina officieel een christelijk land en had Bethlehem 90 procent christelijke inwoners. Op dit ogenblik zijn zij letterlijk aan het verdwijnen. Op de West Bank en in Gaza en Oost-Jeruzalem wonen ruim 3 miljoen Palestijnen en minder dan 50.000 christenen. Tegen 2020 zal er geen christen meer in het ‘Heilige Land’ leven. Misschien werpt de zaak van de heer Rahman enig licht op dat droevige gegeven.»

In uw nieuwe boek Defeating Jihad (de jihad verslaan, red.) stelt u dat de islamistische dreiging tegen het Westen nog nooit zo groot is geweest als nu. Betekent dit dat we de oorlog tegen het terrorisme verliezen?

«Zonder enige twijfel zijn we aan de verliezende hand. Na Stalingrad was Hitler-Duitsland verdoemd en na Moskou was het afgelopen met Napoleon. In de wereldwijde oorlog tegen terrorisme zie ik geen keerpunt. We moeten een allesomvattende verdedigingsstrategie hebben tegen de kleine groep jihadisten, maar ook tegen de oprukkende agressieve islamitische beweging overal in de westerse wereld. Die valt niet te vergelijken met andere geloofs- of ideologische richtingen. Tot dusverre hebben we daar nog geen goed antwoord op. We verliezen deze oorlog omdat onze elites niet willen dat we de vijand bij de naam noemen. De bangelijke Europese en Amerikaanse weldenkende klasse is een symptoom van die malaise.

«Het netwerk van Bin Laden mag dan sinds 2001 zijn aangetast en verstoord, en zijn zaak mag dan zijn overgenomen door vele doe-het-zelvers en amateurs, maar Bin Laden had nooit kunnen denken dat zijn kansen bijna vijf jaar later zo gunstig zouden komen te liggen. Daarom hebben we die nieuwe strategie hard nodig. We kunnen het terrorisme nooit helemaal uitbannen, maar we kunnen het Westen wel veel veiliger maken. De overwinning is niet dat Amerika Mekka overneemt, maar dat Amerika zich losmaakt van Mekka. Daarvoor moeten we natuurlijk onze afhankelijkheid van de Arabische olie opheffen, maar wat ik vooral bedoel, is dat we een nieuwe immigratiepolitiek moeten invoeren die Mekka ons land uit krijgt.»

U zegt in feite dat er een direct verband is tussen moslimimmigratie en terrorisme. Hoe wilt u dat veranderen?

«Sun Tzu heeft gezegd: ‘Als je de vijand en jezelf kent, hoef je niet bang te zijn voor honderd oorlogen’. Zodra we meer weten van de jihadistische vijand, de kern van zijn geloof, zijn voorbeelden, zijn prestaties, zijn manier van denken, hoe hij te werk gaat en zijn bedoelingen, zullen we ook zijn zwakheden kennen. En dat zijn er nogal wat: bovenal zijn onvermogen een welvarende economie op te bouwen, of een goed functionerend gezin, of een leefbare maatschappij.
Maar het hoofdprobleem is dat onze beleidsmakers en opinieleiders deze diagnose verwerpen. Ze zijn in de ban van de postmoderne mode dat alle opvattingen even goed zijn en ze geloven nergens in, behalve in hun eigen onfeilbaarheid. Onze heersende klasse ziet de jihad als een ziekte die kan en moet worden bestreden door oorzaken buiten de islam aan te pakken, namelijk onze eigen cultuur.

«Het resultaat is een serie ‘geneesmiddelen’ die even goed werken als slangenolie tegen leukemie. We moeten de grieven van de arme buitenlandse massa’s serieus nemen, we moeten democratie en vrijhandel verbreiden in de moslimwereld, we moeten meer investeren in diplomatie. In ons eigen land moeten we nog toleranter zijn, meer mensen insluiten, onszelf minder profileren en nog meer onze hand uitsteken naar de minderheden die zich gediscrimineerd en gekwetst voelen door de strijd tegen terrorisme.
Je kunt voorspellen dat dit alles leidt tot nog meer pathologische zelftwijfel. Die vicieuze cirkel is onhoudbaar en moet worden doorbroken.

«Neem de emotioneel beladen kwestie van de grondwettelijke rechten tegenover de nationale veiligheid. De media reageerden op de telefoontapmaatregel met koppen als ‘Bush bespioneert de Amerikanen’. Nergens las je dat het om gevaarlijke moslims ging. Dat lazen we ook niet in de verslagen over de rellen in de Franse banlieues. In beide gevallen maakten de media zich schuldig aan politiek-correcte vooroordelen.

«In de Verenigde Staten wordt de identiteit van te observeren individuen om twee redenen niet vermeld. Ten eerste moet Bush als een oncontroleerbare autocraat worden afgeschilderd, ten tweede is er de aanname dat elke genaturaliseerde moslim automatisch een echte Amerikaan wordt. In Europa past het verhullen van de identiteit van daders in de linkse opvatting dat import van moslims geen enkel nadeel heeft. De Franse elite ziet het ‘Allahu akbar’-geschreeuw van de relschoppers als een eigenaardigheidje dat vanzelf overgaat als de staat die jongeren een baan geeft, meer gekleurde tv-sterren en natuurlijk een heleboel ‘positieve discriminatie’.

«Onder de huidige omstandigheden doet een principieel debat over dit grondwettelijke dilemma niet ter zake. Voor radicale problemen hebben we radicale oplossingen nodig. Als we zouden beginnen met iedereen te weren die zich inlaat met islamitisch activisme, zouden die telefoontaps niet nodig zijn. Aan een wet die de privacy van leden van islamitische organisaties beschermt, hebben we geen behoefte, wel aan wetgeving die aantoonbare of vermoedelijke loyaliteit van genaturaliseerde burgers met een islamitisch wereldbeeld beschouwt als een uitzettingsgrond. Op politieke en niet op religieuze gronden, wel te verstaan.

«Een vreemdeling die tot Amerikaan wordt genaturaliseerd, moet onder ede verklaren ‘dat ik absoluut en geheel elke toewijding en trouw aan ongeacht welke vreemde prins, potentaat, staat of heerschappij van wie of waarvan ik tot dan toe een onderdaan of burger ben geweest, afwijs en afzweer, dat ik de Grondwet en de wetten van de Verenigde Staten van Amerika zal steunen en verdedigen tegen alle vijanden, vreemd of binnenslands; dat ik daaraan ware trouw en toewijding zal koesteren; dat ik onder de wapenen zal gaan namens de Verenigde Staten wanneer de wet dat eist en dat ik deze verplichting vrijwillig en zonder enige reserve of ontwijkende bedoeling op mij zal nemen; zo waarlijk helpe mij God’.
Een moslim die dit te goeder trouw verklaart, in het bijzonder het aanvaarden van de Grondwet als de hoogste bron van loyaliteit, pleegt bij uitstek een daad van afvalligheid. En daarop staat in de islamitische wet de doodstraf. Voor moslims is de sharia geen aanvulling op de seculiere wet, het is de enig ware rechtsgrond en daarmee de enige verplichting. Alle wettelijke macht moet daarom uitsluitend berusten bij degenen die Allahs gezag dragen op basis van Zijn geopenbaarde wil. Amerika is in die visie onwettig.

«Dus hoe kan een overtuigde moslim de eed afleggen en verwachten dat wij geloven dat hij dat meende? Dat kan alleen omdat hij taqiyya beoefent, de kunst van het veinzen en je ware bedoelingen verbergen, die in het leven werd geroepen door Mohammed met de bedoeling niet-islamitische gemeenschappen te ondermijnen die bijna rijp waren voor de jihad. Die moslim zou ook niet vroom genoeg kunnen zijn of in de war, maar in dat geval bestaat het risico dat hij op een bepaald moment alsnog zijn wortels zal herontdekken, met alle gevolgen van dien.

««De weerstand tegen opkomen voor de westerse cultuur is een symptoom van de ziekte van de heersende klasse. Wetshandhavers in andere delen van de wereld hebben geen boodschap aan gevoeligheden van minderheden. 1 procent van de Amerikaanse moslims is verantwoordelijk voor 90 procent van de terreurdaden sinds 9-11. De kans dat een jonge moslimse man een aanslag zal plegen in de Verenigde Staten is miljoenen keren groter dan dat een rooms-katholiek, jood, hindoe of boeddhist dat doet. Of een Libanese christen.
En dus is het lidmaatschap van een groep een geldige reden het gedrag van individuen te observeren, vooral als de overheid geen specifieke informatie heeft over de achtergrond van die persoon. Iedereen die dat ontkent, is of niet goed bij z’n hoofd of immoreel.

«Volgens mij is een islamitische geloofsovertuiging ook onverenigbaar met vaderlandsliefde en een betrouwbare opstelling in het leger, bij de politie of de overheid. Praktiserende moslims kunnen altijd proberen een baan bij een inlichtingendienst te krijgen en daarmee vormen ze een groot veiligheidsrisico.

«We hebben dringend een nieuwe immigratiewet nodig. Maar er is een precedent. Sinds 1903, toen het Congres anarchisten aanwees als ongewenste vreemdelingen, in antwoord op de moord op president McKinley, konden we politiek riskante figuren deporteren of hen de toegang tot het land weigeren. Na de Russische Revolutie konden buitenlandse communisten worden uitgezet. Alleen al in 1920 werden meer dan 2500 ‘radicale vreemdelingen’ opgepakt en teruggestuurd. Dit soort ideologische gronden stond in de wet tot 1990, toen ze er onverstandig genoeg uit verwijderd werden door het Congres. We moeten mensen die de jihad prediken weer zo gaan zien.»

Kunt u uw blauwdruk voor overwinning wat meer toelichten?

«Ik zei het al: het is cruciaal dat we de vijand kennen en begrijpen. Zijn moslimterroristen trouw aan hun geloof of juist niet? Het antwoord op die vraag moeten we zoeken in de geschiedenis en de dogma’s van de islam, en niet in de theorieën van mensen die er belang bij hebben de zaak te verdraaien, zoals westerse bekeerlingen en apologeten. Het grote publiek moet voorgelicht worden over de heilige teksten van de islam, de contacten van dit geloof met andere samenlevingen en de persoonlijkheid van zijn stichter, Mohammed. Alleen dan kunnen de burgers beoordelen of terrorisme echt een afwijking is van de vermeend vredelievende islam of juist een logisch gevolg van de jihad-ideologie.

«De tweede taak die voor ons ligt, is het inspecteren van onze defensie. Zowel in Amerika als in Europa vindt de elite dat we zo niet mogen denken over de islam. Aan beide zijden van de oceaan bestaat consensus over open immigratie, multiculturalisme en het bestaan van een grote moslimdiaspora: dat is een gegeven, een autonoom natuurverschijnsel en dus mogen we het daar niet over hebben in het debat over terrorisme. Want dan maken we ons schuldig aan islamofobie.
Deze consensus noem ik gespeend van logica en ook dogmatisch, met levensgevaarlijke gevolgen. We moeten die valse eenstemmigheid toetsen aan tastbare bewijzen, niet aan opgelegde normen over hoe een openbaar debat zou moeten worden gevoerd.

«Hieruit volgt dat we onze buitenlandse en militaire politiek moeten heroverwegen. Zouden Amerikaanse soldaten het land niet veiliger maken door te patrouilleren aan de grens met Mexico in plaats van in de straten van Falluja?
Nog belangrijker is de strategie. De Verenigde Staten zijn met hun mondiale-hegemoniestreven te vergelijken met Athene na Pericles en de Sowjetunie na Breznjew. Operationele effectiviteit is niet hetzelfde als de strategie zelf.

«Ten slotte moeten we de invloed van voortgaande moslimimmigratie in de ontwikkelde wereld en het ontstaan van een tientallen miljoenen zielen tellende islamitische diaspora betrekken bij die coherente lange-termijnstrategie. Dat houdt ook in dat we feitelijke en potentiële terroristen geen voet aan de grond moeten geven in de Dar al-Harb!
De grenzen controleren, is slechts een eerste stap. Alle bezoekers moeten ideologisch worden gescreend, alle inwonende vreemdelingen systematisch onderzocht en ook de geloofsbrieven van genaturaliseerde vreemdelingen moeten opnieuw worden bekeken. Dit hoort allemaal bij een serieuze anti-terrorismestrategie. Zoals ik al opmerkte, moet islamitisch activisme worden behandeld als een politieke grond voor uitzetting. Met bescherming van religieuze minderheden heeft dat niks te maken.

«Maar uiteindelijk ligt de overwinning van terrorisme op moreel en cultureel gebied. Amerika en West-Europa kunnen deze strijd alleen winnen als ze zich opnieuw bewust worden van hun morele en spirituele wortels en de bronnen van hun beschaving. Als dat eenmaal gebeurt, zullen ze ook wel weer een impuls krijgen om hun land te beschermen en zich voort te planten. Waarschijnlijk is het niet, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.»

De moslims die ik spreek, noemen hun profeet een vredelievende man. Uit uw boek blijkt duidelijk het tegendeel. Lezen die moslims hun Koran niet? Of hebben ze een ander idee van vrede?


«De moslims die u ontmoet, hebben de dialectiek van de apologeten overgenomen. Vergelijk het maar met de mensen die het communisme van Stalin verdedigden. Zijn oorlog tegen Finland was ‘defensief’ en de Goelag was gerechtvaardigd, of overdreven, of allebei. Jazeker, het probleem is dat alle ware moslims Mohammed zien als een onaantastbaar toonbeeld van goedheid, een voorbeeld dat moeten worden nagevolgd. Kijk maar hoe vaak mensen in islamitische landen hun zoon die naam geven. Als we dat begrijpen, hebben we de sleutel tot de islamitische wereldbeschouwing in handen.

«De waarheid is grimmig en daarom was dat hele debat over de Deense cartoons zo zwak. Hoe onschuldig die cartoons ook waren, niemand mag grappen maken over de stichter van de islam. Ik heb nooit geloofd dat die spotprenten de moslims beledigden – fervente moslims zijn al beledigd doordat wij bestaan – en ik heb al die tijd gedacht dat de cartoons de menselijke kanten van een man met een twijfelachtig erfgoed lieten zien, de miljoenen slachtoffers van de jihad door de eeuwen heen.

«Ahmed Akkari, de woordvoerder van de Deense moslimorganisaties, zei dat moslims overal ter wereld de ‘waarheid’ over hun profeet wilden vertellen. Okee, laten we dan kijken naar hoe Mohammed ‘werkelijk’ was, en we beroepen ons uitsluitend op erkende islamitische bronnen als de Koran en de hadith. De geschiedenis uit die bronnen is onzeker, maar ze wordt door moslims wel als de waarheid gezien en die heilige boeken zijn de basis van hun geloof.

«Langzamerhand kennen heel wat mensen het verhaal wel. Op internet kan iedereen de relevante passages uit de Koran opzoeken, typ jihad verses in the Koran in je zoekbalk en je krijgt vele tientallen verwijzingen naar roof, verkrachting, slavernij en moord met ongelovigen en joden als doelwit. En alle wandaden hadden de zegen van Allah. Het Opperwezen prees de profeet omdat hij ‘hun harten schrik aangejaagd’ had. (soera 33:25) In de loop der tijd werden de boodschappen van Allah over de ongelovigen steeds hardvochtiger en gewelddadiger, met gruwelijke straffen in het hiernamaals.
Eén soera, het Vers van het Zwaard, (9:5) heft volgens islamitische geleerden 124 eerdere verzen op – de soera’s die regelmatig door apologeten worden geciteerd om de vredelievendheid en de welwillendheid van de islam te bewijzen. Deze soera draagt op de ‘veelgodendienaars’ te doden na afloop van de heilige maanden. ‘Maar als zij berouw tonen, de salaat verrichten en de zakaat geven, legt hun dan niets in de weg. God is vergevend en barmhartig’.

«Mohammeds ontwikkeling van een gemarginaliseerde buitenstaander tot een heerser over leven en dood veranderde ook zijn persoonlijkheid. Allah werd telkens opgeroepen als het gezag dat de dagelijkse politieke doelen en zijn persoonlijke behoeften steunde. Nergens wordt dit duidelijker dan in zijn overmatige seksleven. In de Koran worden zijn nachtelijke afspraakjes met een Egyptische slavin beschreven en hoe hij daarna zijn jaloerse echtgenotes berispte. Via een openbaring droeg Allah Mohammed ook op zijn nichtje en schoondochter Zainab als vrouw te nemen toen hij op haar geilde.»

U noemt ook het huwelijk van Mohammed met het kindbruidje Aïsja. Iedere keer als ik dit ter sprake breng, worden moslims boos en draaien ze eromheen. Heeft u een idee hoe hier uit te komen?

«We moeten dit met gezond verstand en alledaags fatsoen bekijken. Ja, moslims moeten worden geconfronteerd met de verkrachting van dit negenjarige meisje en ook met de etnische zuiveringen en massamoord. Menig bevel in de Koran en vele daden van Mohammed zijn moreel verwerpelijk en crimineel; niet alleen volgens de tegenwoordige normen, maar zelfs in de context van het 7de-eeuwse Arabië! Veel tijdgenoten van Mohammed walgden ervan. Hij moest zijn toevlucht nemen tot ‘openbaringen’ om zijn daden te rechtvaardigen en te ontkomen aan de geldende moraal van zijn tijd. Karavanen aanvallen in de heilige maand, je eigen verwanten bestrijden, gevangenen afslachten, een groot deel van de roofbuit inpikken, mensen vermoorden zonder enige voorafgaande provocatie, verdragen schenden en toegeven aan je eigen lusten, was echt niet in orde volgens de toenmalige Arabieren. Alleen de Allerhoogste kon dit goedkeuren – en dat is wat Allah voor hem deed.

«De bloedbaden die Mohammed aanrichtte, zijn uniek in de godsdienstgeschiedenis. Allahs gebod ‘dood de ongelovigen waar ge hen vindt’, is ondubbelzinnig en zeer krachtig. Het woord genocide bestond nog niet eens toen Mohammed het dictum van Allah – ‘En wanneer Wij een stad wensten te vernietigen (…), vernietigden Wij haar geheel. En hoe veel generaties hebben Wij na Noeh reeds vernietigd!’ (17:16-17) – onthulde. Ongehoorzame mensen hebben ‘Wij [al] vernietigd waarna Wij een ander volk lieten onstaan!’. (21:11)
Dat de islam de wereld als een eeuwig conflict ziet tussen het Land van de Vrede (Dar al-Islam) en het Land van Oorlog (Dar al-Harb), dat door middel van jihad moet worden gewonnen, is het belangrijkste dat Mohammed de geschiedenis heeft nagelaten.
Het einde van de jihad is pas in zicht wanneer de ongelovigen ‘geen verzoeking’ meer hebben en ‘de godsdienst alleen God toebehoort’. (2:193) Daarmee zegt Mohammed in feite dat de niet-moslimse wereld fundamenteel onwettig is. Moslims kunnen dus wel besluiten tot een tactisch staakt-het-vuren, maar ze kunnen nooit stoppen met de jihad zolang de ongelovigen zich nog niet hebben onderworpen.

«Volgens de islam zelf staat of valt het geloof met de persoon Mohammed. Het probleem met de islam, en daarmee ook het probleem van de rest van de wereld met dit geloof, is op zich niet de opmerkelijke loopbaan van Mohammed, ongetwijfeld een belangrijk man vanwege zijn invloed op de geschiedenis. Het is de aanspraak van de islam op de universele morele geldigheid van zijn woorden en daden, voor alle mensen en voor altijd.
Ons oordeel over Mohammed berust op bewijsmateriaal van zijn eigen volgelingen en bewonderaars. Dat oordeel zal, als het eenmaal is geveld – en dat zal zeker gebeuren – de zachtaardige Deense grappen over Mohammed doen lijken op een tekening over Hitler die zijn flatulentie niet onder controle had.»

http://www.peterbreedveld.com/archives/00000378.html
Als 1 persoon het gelooft is ie gek.
Als 2 personen het geloven is het een folie-a-deux.
Als een groepje mensen het geloven noemen we het een cult of sekte.
Als de meerderheid het gelooft noemen we het een godsdienst.

Terug naar “Opinies”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten