Pagina 1 van 1

Bommen in Bali, Indonesie

Geplaatst: Di Okt 18, 2005 10:38 am
door indobelg
Het zoontje van mijn buren is overleden wegens die bommen hier in Bali.
Het ventje was slechts 6 jaar oud.
Hij zei altijd vriendelijk goeiedag tegen mij wanneer ik hem met zijn moeder tegenkwam op straat.
Zijn tante nam hem mee naar Kuta om een nieuw broekje te kopen. Hij zei tegen mij : ik word volgende week 7 jaar oud, nu ga ik een lange broek kopen, want ik word al een grote jongen.
Toen ze langs dat restaurant wandelden ontploften de bommen.
Men heeft enkel zijn hoofdje terug gevonden en van zijn tante helemaal niets meer.

Ik ben daar kapot van. Het was zo'n lief en onschuldig ventje.

Wat willen die bommenleggers ? Omdat ze President Bush niet kunnen vermoorden gaan ze dan maar onschuldige kinderen kapot maken.

Mijn afscheidsgedichtje aan het jongetje (het origineel heb ik in het Indonesisch geschreven en aan zijn moeder gegeven) :

Telkens je mij zag zei je : dag mijnheer,
en je glimlach zal ik nooit vergeten
Je stelde mij je tante voor
dit is mijn tante, zei je trots
en je had gelijk, want je tante was mooi en lief en jong, en jij was ook nog zo ontzettend jong
Krankzinnigen hebben je tante en jezelf uiteengereten toen je blij een broekje ging kopen
Je eerste lange broek, want je werd een grote jongen
en een grote jongen wil een lange broek.
Hele slechte mensen hebben anders beslist.
Ik zal je missen
Ik vind geen woorden meer…

Geplaatst: Di Okt 18, 2005 2:33 pm
door Dutch
Hallo Indobelg,

Al mijn medeleven aan de familie van dat jongetje en ook aan jou.
Voor sommige uitingen van waanzin vindt een mens gewoon geen woorden...

In naam van dat jongetje en zovele andere naamloze slachtoffers moeten we verder gaan in onze strijd tegen islam. Want wie niet tegen islam is, is mèt islam, zo simpel is het. Wie zwijgt is dus medeplichtig.

Geplaatst: Di Okt 18, 2005 5:14 pm
door Jm
Hierbij betuig ik mijn oprechte medeleven :(

Een vreselijke geschiedenis ! :cry:

Jm.

Geplaatst: Di Okt 18, 2005 5:55 pm
door Ariel
Wat vreselijk Indobelg.
Ik kan me voorstelen dat je er kapot van ben.
Mijn oprechte medeleven aan de familie van dat jongetje en aan jou.
Alleen zijn hoofdje terug gevonden. Mijn God.. Nu ik dit zo lees raakt het me nog meer dan wat ik op TV gezien, en in de krant gelezen heb.
Ik hoop dat de familie van dit jongetje en ook jij en je gezin kracht kunnen vinden om deze gruwelijke gebeurtenis te verwerken.
Heel veel sterkte toegewenst, en pas goed op zelf en op je gezin.

Ariel.

Geplaatst: Za Okt 22, 2005 12:50 pm
door indobelg
Toen het hoofdje van dat jongetje werd gecremeerd tijdens de Hindoe ceremonie was ik aan het wenen en ik was de enige. De moeder en de vader en de rest van de familie zei dat ik geen emotie mocht tonen want dat is slecht voor de karma. Zij geloven in reincarnatie en een crematie moet een vrolijk feest zijn.
Er is heel wat gezopen toen (arak en palmwijn - en speciaal voor mij hadden ze bier)
Totaal dronken ben ik naar huis gegaan (te voet)

Geplaatst: Zo Okt 23, 2005 7:50 am
door Hamsa
Ook ik vind het heel erg. De Balinezen moeten lijden om iets waar ze niet om gevraagd hebben.
Het is niet voor niets dat ze de aanslag juist op Bali hebben gepleegd.
De Nederlandse pers zegt dat de aanslagen op Bali alleen gericht zijn tegen westerse toeristen. Maar het is meer tegen de Baliniese hindoebevolking. Ze zouden een aanslag nooit plegen in een gebied waar alleen moslims wonen.
Hindoes plegen geen wraakacties in tegenstelling tot de Islam die steeds maar genoemd wordt als "religie van de vrede".

Geplaatst: Zo Okt 23, 2005 10:18 am
door Ariel
indobelg schreef:Toen het hoofdje van dat jongetje werd gecremeerd tijdens de Hindoe ceremonie was ik aan het wenen en ik was de enige. De moeder en de vader en de rest van de familie zei dat ik geen emotie mocht tonen want dat is slecht voor de karma. Zij geloven in reincarnatie en een crematie moet een vrolijk feest zijn.
Er is heel wat gezopen toen (arak en palmwijn - en speciaal voor mij hadden ze bier)
Totaal dronken ben ik naar huis gegaan (te voet)



Ik hoop dat de ouders kracht uit hun geloof kunnen putten, maar als moeder, kan ik me niet voorstellen dat de ouders geen emoties hadden.
Ze wilde hun emoties niet tonen. :( Moeilijk hoor.
Indobelg, is het slecht voor hun karma, of zijn ze bang dat het jongtje te aards gebonden blijft als hij merkt dat zijn ouders zo'n verdriet hebben.