Babah Tarawally

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 72296
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Babah Tarawally

Berichtdoor Ariel » Vr Apr 05, 2019 11:39 am

Ik vermoed dat iedereen hier de column van Babah Tarawally gelezen heeft. Alle "witte " boze mannen en vrouwen op twitter hebben hier een mening over. Meestal iets erg negatiefs.

Anyway, hier komt eerst de eerste Trouw bijdrage van de "vluchteling " en nieuwe Nederlander Babah Tarawally . We gaan vast nog veel van deze jonge man horen vandaar dat hij een eigen topic krijgt, maar wel in ons cafe, zodat we hem kritisch kunnen uitlachen en bespreken.

In het vliegtuig naast Willem van Oranje voel ik me klein

Afbeelding
Us Babah


Afgelopen maand zat ik in een KLM-vliegtuig vanuit Sierra Leone, mijn moederland, naar Nederland, mijn vaderland. Ik zat naast een lange witte man met de uiterlijke kenmerken van Willem van Oranje.

Wit gelaat, blauwe ogen, puntige neus met het karakter van iemand die uit eigen belang handelt. Deze karakterduiding van Willem van Oranje vind ik belangrijk, omdat deze man door velen in Nederland wordt gezien als de Vader des Vaderlands. Dus ook als mijn Vader der Nederlanden.

Spoiler! :
Laten we deze man rechts van mij voor het gemak Willem noemen. Links van me zat een slanke Indiase man. Mijn linkerarm deelde, op comfortabele wijze, met zijn rechterarm de armleuning. Willem, die als laatste plaatsnam, vulde direct de gehele ruimte. Hij ging zitten zonder groeten, spreidde zijn benen en schoof met zijn elleboog mijn rechterarm van de leuning. Hij kwam en ging er in mijn ogen gelijk vanuit dat de stoel en het gehele vliegtuig hem toebehoorden.

Pigmenten
Ik voelde me ongemakkelijk en merkte dat ik me in de aanwezigheid van Willem als vanzelf klein maakte. Alsof ik niet dezelfde rechten had als hij. Het werd me duidelijk dat Willem handelde uit eigenbelang en er totaal niet mee bezig was of ik wel of geen last van hem had. Ik zocht naar de juiste woorden om deze man aan te spreken. Ik wilde mijn ruimte claimen zonder als vijanden de reis naar Nederland te maken.

“Euh, meneer, zou u deze armleuning misschien met mij willen delen?”
“Uiteraard.”
Hij bleef in zijn tijdschrift staren en trok zijn arm ietsjes naar zich toe.
“En zou u uw benen iets meer kunnen opschuiven, zodat ik ook wat ruimte heb?”
Hij trok zijn benen dichter naar elkaar toe en schonk mij op deze wijze een beetje ruimte. Niet veel later deed hij weer gewoon wat hij gewend was: koloniseren van ruimte.

Willems gedrag is voor mij kenmerkend voor mensen die buitenlanders manen om zich in Nederland aan te passen. Het feit dat zij de regels bepalen, betekent dat ze er vanuit zijn gegaan dat zij de ruimte bezitten en dat eenieder die niet op hen lijkt zich aan die regels moet houden. Het maakt niet uit of de ander Willem van Oranje als Vader der Nederlanden beschouwt, of een trotse bezitter is van de Nederlandse identiteit. Hun irissen scannen op pigmenten.

Aanpassen
Roepen dat de buitenlanders zich maar moeten aanpassen, betekent dat soortgenoten als Willem nooit een strobreed in de weg is gelegd, dus dat ze de ruimte als vanzelfsprekend als van hen ervaren. Maar welke buitenlanders heeft Willem eigenlijk voor ogen? Het zou een leugen zijn als ik beweer dat Willem mij niet ziet als de buitenlander. De buitenlander is ‘de ander’, los van het bezitten van een Nederlands identiteitsbewijs. De iris vertegenwoordigt (ik zou zeggen: bepaalt) de grens tussen er wel of niet bij horen. ‘De ander’ wordt door de irisscan van Willem niet geïdentificeerd als directe ­nakomeling van Willem van Oranje en moet zich dus gewoon aanpassen. Dit gevoel dat je er niet bij hoort en je je continu moet aanpassen is wat iemand tot een buitenlander maakt.

Dit is de belangrijkste boodschap die ik Willem en zijn soortgenoten wil geven: ‘Als je iemand in je huis toelaat, wees dan bereid om de ruimte te delen. Anders loopt de ander voor altijd op zijn tenen, waardoor hij nooit zijn voetafdruk achterlaat’.
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 72296
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor Ariel » Vr Apr 05, 2019 11:43 am

Don Arturo weet ook iets van Babah, en hij verteld ons dat in een prachtige column .

Don Arturo zat in het vliegtuig naast een Afro-Amerikaan van 200 kilo

Laat ik hem Idi Amin Oboema Bokassa noemen. Het was tijdens een vlucht naar Houston. Tot vijf minuten voor vertrek bleef de stoel naast mij leeg. En toen kwam hij binnen. Een reus van twee meter. Geen basketballer, want die wegen geen 200 kilo. Hij zweette en pufte en kon amper door het gangpad. Hij was De Man Die Altijd te Laat Komt.

Het was een aandoenlijk tafereeltje: die reusachtige zwarte baby die zich amechtig verontschuldigde en er tegelijkertijd weer een puinzooi van maakte want hij stootte en bonkte tegen alles aan, zwiepend met zijn handbagage.

Ik vond het een kolderiek tafereeltje maar deed wel een schietgebedje: “Lieve Heere Jezus in de Hemel, beste Jahweh en Allah: het lijkt me een schat van een man maar kunt u, die zo almachtig is en de wereld schiep in amper een week, voorkomen dat deze meneer naast mij ploft? It’s a long way to Houston, hemelse pottenbakker.”

Er waren nog plekken leeg, en ze konden hem natuurlijk een upgrade geven naar de Business Class of de First Class waar hij vervolgens in alle rust wat bij kon eten want hij zag er nogal hongerig uit. Maar ik zag de bui al hangen en dacht: why is everybody always picking on me?

Ik was altijd de kleinste jongen van de klas, broodmager, zat onder de sproeten (‘had je vader roest in zijn lul; heb je onder een vergiet liggen zonnebaden?) had vuurrood haar, mocht nooit meedoen met sporten en werd altijd in elkaar geslagen door jeugdbendes uit het ghetto van Ede.

Mijn moeder zat vaak in het gekkenhuis maar had mij in een helder moment nog wel op orgelles en blokfluitles gezet en dat maakte mij nog populairder bij de meisjes op het schoolplein. Ik kon mij dus tot op zekere hoogte wel identificeren met de reusachtige zwarte baby die ook door iedereen gepest werd.

Uiteraard viel er van alles op mijn hoofd toen hij de bagageruimte boven mij opentrok. Dat had ik ingecalculeerd. En toen ging hij naast mij zitten en werd ik fijn geperst. Hij rook verrassenderwijs ook niet heel fris. Bevriende mensen van kleur, bijvoorbeeld Surinamers maar ook Ghanezen, Mozambikanen en Angolezen, zeggen vaak dat blanken vies ruiken, naar varken. Nou, zei ik dan, bedankt voor het compliment dat ik naar zwijn ruik maar jullie hebben ook een typisch luchtje. Om niet te zeggen: apart. Tegen mij zeiden Surinamers altijd dat ik roze was, als een biggetje. Nooit werd ik wit genoemd.

Uiteindelijk heeft de Grote Zwarte Baby de hele vlucht tegen mij aan geslapen nadat hij in hoog tempo zes baco’s had weggeklokt en diverse hamburgers uit zijn handbagage had verorberd. Ik had nog willen zeggen: zou je wellicht niet eens overstappen op Coca-Cola Zero maar omdat hij totaal niet spraakzaam was, liet ik het maar zo.

Hij snurkte luidruchtig. Het leek wel een houtzagerij. Ik vond hem ondanks alles een lieve man.

Dit verhaal is echt gebeurd en ik herinnerde het mij toen ik gisteren de ‘column’ van Babah Tarawally las in Trouw (fout na de oorlog).

Voor digibeten en andere holbewoners: u kunt het verhaal lezen door rechtsboven in uw scherm op de drie verticale puntjes te klikken, en vervolgens op ‘nieuw incognitovenster’. In de balk zet u dan het linkje dat ik reeds gaf. Klaar is Kees & een kind kan de was doen.

Ik kende de beste man niet en las in het bijschrift:

Dit is de eerste column van Babah Tarawally: schrijver, columnist en programmamaker. Voor Trouw schrijft hij om de week over (verborgen) discriminatie en racisme, maar vooral over manieren om elkaar op dit thema te kunnen verstaan. Hij hoopt een verzoenende stem te zijn in het steeds verder polariserende Nederland. Babah Tarawally vertelt wat we van die columns kunnen verwachten. ‘Mijn stem is nodig.’

Babah heeft een leuke vrolijke kop maar de opmerking ‘mijn stem is nodig’ vind ik wat overdreven.

En toen las ik:

Ik zat in het vliegtuig naast een lange witte man met de uiterlijke kenmerken van Willem van Oranje. Wit gelaat, blauwe ogen, puntige neus met het karakter van iemand die uit eigen belang handelt. Deze karakterduiding van Willem van Oranje vind ik belangrijk, omdat deze man door velen in Nederland wordt gezien als de Vader des Vaderlands. Dus ook als mijn Vader der Nederlanden. Laten we deze man rechts van mij voor het gemak Willem noemen.

Mijn klomp brak, en niet alleen omdat het foeilelijk Nederlands is, zeg maar van het niveau van Clarice Gargard, Sinterklaasdichter des Vaderlands Jerry Martin Luther King en Seada Nourhussen. Boze tongen in het literaire wereldje van de Grachtengordel beweren dat iemand anders hun teksten schrijft. Om dat niet al te veel op te laten vallen, stoppen de ghostwriters er expres rare fouten in, fouten die je verwacht van mensen die de taal niet beheersen.

Jezus Christus, hoe lang had ik al niet aan Willem van Oranje gedacht! En dan komt deze Babah ineens met de Vader des Vaderlands op de proppen. Dat is gewoon verzonnen door zijn blanke ghostwriter, vermoedelijk een Trouw-juffrouw of een wit subsidiesponsje van One World (journalistiek voor een duurzame en eerlijke wereld). Overigens was Pieter (machtige witte man van hoge leeftijd) Broertjes tot voor kort voorzitter van de redactieraad van One World maar hij is ineen verdwenen uit het colofon. Dat kan te maken hebben met het ‘negertjes’-incident dat de burgermeester van Hilversum veroorzaakte.

De ghostwriter van Babah dacht, als je een witte Nederlander echt op zijn ziel wil trappen, moet je Willem van Oranje beledigen. Ouch! Het is allemaal te sneu voor woorden: Trouw dat een ‘token person of colour’ als clickbait in zet, zoals ze dat al eerder deden met Seada Nourhussen. De Bijlmer-editie van Trouw was gisteren dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Maar goed, ik gebruik nu ons aller Babah als klikaas. Het verschil tussen mij en de ‘verbinder des vaderlands’ is dat ik de Reusachtige Zwarte Baby die mij bijna doodperste tijdens de vlucht naar Houston, vol liefde beschreef terwijl meneer Babah Willem van Oranje (metafoor voor de witte man) neerzet als Shylock, de jood uit De Koopman van Venetië.
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 72296
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor Ariel » Vr Apr 05, 2019 11:53 am

Weet je wat ik me afvraag...Stel dat een blanke man een column schrijft over een neger die naast hem in het vliegtuig zit die lijkt op Robert ( The only white man you can trust is a dead white man) Mugabe .

En dat die schrijver de man die naast hem in dat vliegtuig zit dan beschrijft als een "lange zwarte man met kroeshaar, dikke neus en twee enorm dikke lippen.

Zou de trouw deze man dan ook een column geven?

Zou het?
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 72296
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor Ariel » Vr Apr 05, 2019 1:13 pm

Babah had het eerst heel moeilijk in Nederland.

Schrijver Babah Tarawally was te gast bij de Vrijwilligersacademie Amsterdam. Daar werd hij geïnterviewd door het Jongeren Media Lab. Zij vroegen hem naar de tijd dat hij in Nederland was zonder papieren. En of hij nog advies had voor jongeren zonder papieren.

De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
King George
Berichten: 19098
Lid geworden op: Zo Sep 11, 2011 1:22 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor King George » Vr Apr 05, 2019 2:30 pm

Zonder papieren lopen hoeft niet hoor. Wegblijven uit Nederland kan ook.
Het morele gelijk ligt bij het volk

Respectabele fora de moeite van een bezoek meer dan waard:
Haarlems Vrije Mening Forum Uitingsvrij 3.2


Citaten van Mustafa Kemal Atatürk over de Islam

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 72296
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor Ariel » Vr Apr 05, 2019 4:32 pm

Columnist Babah Tarawally wil niet met het vingertje naar de lezer wijzen

Hij hoopt een verzoenende stem te zijn in het steeds verder polariserende Nederland.

In je columns beschrijf je jouw persoonlijke ervaringen en stip je onderwerpen als racisme en discriminatie aan. Wat hoop je daarmee te bereiken?
“Ik wil de lezers bewust laten worden van de gemarginaliseerde groepen in de samenleving. In die lagen van de bevolking gebeurt zo veel, maar is er geen aandacht voor. Ik probeer met mijn columns hun verhaal te vertellen. Op mijn eigen manier, met de nodige humor. Ook als het om moeilijke verhalen gaat. Want ik geloof dat humor geneest.

“Mijn bedoeling is dat mensen geleidelijk wakker geschud worden. Geleidelijk, want het is niet mijn bedoeling ze in de verdediging te laten schieten. Ik wil niet polariseren, ik wil mensen verbinden met elkaar. Op een hele prettige manier.”

Het racismedebat zorgt creëert ook veel verdeeldheid in Nederland. Hoe ga jij die verbinding opzoeken?
“In plaats van mijn mening direct te ventileren probeer ik eerst tot tien te tellen en alles te verwerken voordat ik het opschrijf. Ik wil niet dat mensen zich aangevallen voelen, dat is niet mijn bedoeling. Ik wil mensen over dingen na laten denken en hun mening laten bijstellen. Er is niemand die het absolute gelijk heeft. Je eigen mening bijstellen is ook een manier van beschaving.”

Veel mensen die racisme en discriminatie bespreekbaar proberen te maken, kunnen rekenen op boze reacties. Heb je nog getwijfeld over deze columns?
“Ik twijfelde, omdat ik geen zin heb in alle beledigingen – of bedreigingen – die columnisten krijgen als ze hun mening uiten. Daarnaast vraagt een column schrijven ook veel van je als persoon. Je bent er niet alleen mee bezig in die twee uur dat je schrijft, maar zo’n column blijft de hele week door je hoofd spoken.

“Uiteindelijk dacht ik: de maatschappij is zo aan het polariseren, mijn stem is nodig om die polarisering een halt toe te roepen. Door de manier waarop ik dingen verwoord, hoop ik dat mensen de andere kant gaan snappen, op een ongedwongen manier. Zodat ze op een andere manier gaan kijken naar de samenleving.

“Ik hoop uiteraard niet dat mijn columns zo’n negatieve reacties gaan krijgen. Puur omdat ik weet hoe ik schrijf. Ik ben een verhalenverteller, ik ben niet iemand die met de vinger wijst en vertelt wat mensen moeten doen. Het is aan de lezer om uiteindelijk de conclusie te trekken.”

Waarom reageren mensen zo heftig op dit onderwerp, denk je?
“We leven in een maatschappij waarin mensen het gevoel hebben dat ze hun mening moeten laten gelden. Twitter en Facebook zijn zo nadrukkelijk aanwezig. Iedereen heeft een mening en denkt dat die mening de waarheid is.

“Ik kijk bijna nooit op Twitter. Daar zit de oorlog. Iedereen kan elkaar daar gewoon afmaken en daar heb ik gewoon geen zin in. Mensen zijn zo overtuigd van hun eigen gelijk dat ze niet willen luisteren naar mensen met een andere mening. Dan schieten ze meteen in de verdediging, want hun mening is de enige juiste.”

Je bent gevlucht uit je geboorteland Sierra Leone en hebt vervolgens zeven jaar als asielzoeker in Nederland doorgebracht. Is dat ook de reden dat je zo begaan bent met dit onderwerp?
“Ik ben nu 23 jaar in Nederland en heb dit land ook op een hele andere manier meegemaakt. Mijn achtergrond is een onderdeel van mij en dat komt zeker terug in mijn columns. Maar ik wil niet ingedeeld worden in een hokje. Ik ben niet alleen het vluchtelingenverhaal, of het discriminatieverhaal. Ik maak dingen mee en die zet ik in mijn columns.”

Waar haal je nog meer inspiratie vandaan?
“Ik haal de kennis in mijn columns uit de filosofie van Ubuntu: Ik ben omdat wij zijn. Ik ben er heel erg van overtuigd dat je alleen mens bent door de mensen om je heen. Dat is een filosofie die mij leidt: hoe ik mijn leven inricht, hoe ik mij tot de ander verhoud en hoe ik verbinding maak. Die filosofie houdt mij wel scherp. Ik word niet snel boos op anderen en val mensen niet aan. Zo ben ik niet. Ik ben meer van de verbinding. Dat kun je ook zien in mijn columns.”

Wanneer ben je eigenlijk met schrijven begonnen? Wilde je altijd al schrijver worden?
“In Sierra Leone schreef ik als kind – ik was denk ik een jaar of 12 - brieven voor mensen die zelf niet konden schrijven. In ruil voor zakgeld. In die brieven zat veel emotie. Ze gingen over honger, over onrecht, over schuldeisers, of mensen die geld vroegen.

Ik merkte dat ik vaak werd gevraagd, vaker dan de jongeren die iets ouder waren. Een oude man zei me ooit: “Mijn zoon wil zijn brieven alleen door jou laten schrijven, want je schrijft zo mooi”. Ik schreef op een andere manier. Als iemand wilde zeggen dat hij honger had, beschreef ik die honger echt en legde ik uit hoe die persoon eruitzag. En aan het einde van die brieven schreef ik dan mijn naam, zodat mensen zagen dat ik die brief had geschreven.

“Tijdens de oorlog heb ik ook veel brieven geschreven, want er waren geen journalisten. Die brieven waren anoniem, want ik was bang dat ik anders gearresteerd zou worden. Toen ik naar Nederland vluchtte, leefde ik zeven jaar lang als asielzoeker en mocht ik niet werken en niks doen. In die periode ben ik ook gaan schrijven, om betekenis te geven aan mijn leven - en tijd te doden. Ik schreef in eerste instantie verhalen voor mezelf. Mijn eerste Nederlandse vriendin zei: ‘Babah je schrijft zoveel mooie dingen, waarom maak je daar niet één lang verhaal van?’

“Dat heb ik toen gedaan. Niet met de bedoeling om het uit te geven, maar mensen die het lazen reageerden enthousiast. Dus heb ik het naar het Nederlands Letterenfonds gestuurd. Mijn Nederlands was nog niet zo goed, dus moest ik vragen om subsidie zodat het boek gecorrigeerd kon worden. Dat verzoek werd gehonoreerd en zo is mijn eerste boek, ‘De God met Blauwe Ogen’, uitgekomen.”

Tot slot: wat hoop je de lezers mee te geven?
“Als je eenmaal uit je eigen land vertrekt, ben je niet meer hetzelfde. Je verandert. Je kan dan twee dingen doen: die verandering ontkennen, of accepteren als een toegevoegde waarde in je leven. Dat laatste heb ik gedaan. Ik ben uit mijn vaderland gevlucht en naar Nederland gekomen. En ik ben veranderd. Daar ben ik me bewust van. Mijn manier van kijken, hoe ik in het leven sta, is veranderd. Ik leef niet tussen verschillende culturen, ik leef met mijn verschillende culturen en dat beïnvloedt mij ook. Ik zie veel meer dan alleen zwart en wit. Ik verzamel de verhalen van alle mensen en culturen om mij heen. Ik zou graag willen dat Nederland gewoon een gezamenlijk verhaal heeft, waarin iedereen die in Nederland woont zichzelf gaat herkennen.”
De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.

Gebruikersavatar
King George
Berichten: 19098
Lid geworden op: Zo Sep 11, 2011 1:22 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor King George » Vr Apr 05, 2019 4:55 pm

Ariel schreef:Ik vermoed dat iedereen hier de column van Babah Tarawally gelezen heeft. Alle "witte " boze mannen en vrouwen op twitter hebben hier een mening over. Meestal iets erg negatiefs.

Anyway, hier komt eerst de eerste Trouw bijdrage van de "vluchteling " en nieuwe Nederlander Babah Tarawally . We gaan vast nog veel van deze jonge man horen vandaar dat hij een eigen topic krijgt, maar wel in ons cafe, zodat we hem kritisch kunnen uitlachen en bespreken.

In het vliegtuig naast Willem van Oranje voel ik me klein

Spoiler! :
    Afbeelding
    Us Babah


    Afgelopen maand zat ik in een KLM-vliegtuig vanuit Sierra Leone, mijn moederland, naar Nederland, mijn vaderland. Ik zat naast een lange witte man met de uiterlijke kenmerken van Willem van Oranje.

    Wit gelaat, blauwe ogen, puntige neus met het karakter van iemand die uit eigen belang handelt. Deze karakterduiding van Willem van Oranje vind ik belangrijk, omdat deze man door velen in Nederland wordt gezien als de Vader des Vaderlands. Dus ook als mijn Vader der Nederlanden.

    Laten we deze man rechts van mij voor het gemak Willem noemen. Links van me zat een slanke Indiase man. Mijn linkerarm deelde, op comfortabele wijze, met zijn rechterarm de armleuning. Willem, die als laatste plaatsnam, vulde direct de gehele ruimte. Hij ging zitten zonder groeten, spreidde zijn benen en schoof met zijn elleboog mijn rechterarm van de leuning. Hij kwam en ging er in mijn ogen gelijk vanuit dat de stoel en het gehele vliegtuig hem toebehoorden.

    Pigmenten
    Ik voelde me ongemakkelijk en merkte dat ik me in de aanwezigheid van Willem als vanzelf klein maakte. Alsof ik niet dezelfde rechten had als hij. Het werd me duidelijk dat Willem handelde uit eigenbelang en er totaal niet mee bezig was of ik wel of geen last van hem had. Ik zocht naar de juiste woorden om deze man aan te spreken. Ik wilde mijn ruimte claimen zonder als vijanden de reis naar Nederland te maken.

    “Euh, meneer, zou u deze armleuning misschien met mij willen delen?”
    “Uiteraard.”
    Hij bleef in zijn tijdschrift staren en trok zijn arm ietsjes naar zich toe.
    “En zou u uw benen iets meer kunnen opschuiven, zodat ik ook wat ruimte heb?”
    Hij trok zijn benen dichter naar elkaar toe en schonk mij op deze wijze een beetje ruimte. Niet veel later deed hij weer gewoon wat hij gewend was: koloniseren van ruimte.

    Willems gedrag is voor mij kenmerkend voor mensen die buitenlanders manen om zich in Nederland aan te passen. Het feit dat zij de regels bepalen, betekent dat ze er vanuit zijn gegaan dat zij de ruimte bezitten en dat eenieder die niet op hen lijkt zich aan die regels moet houden. Het maakt niet uit of de ander Willem van Oranje als Vader der Nederlanden beschouwt, of een trotse bezitter is van de Nederlandse identiteit. Hun irissen scannen op pigmenten.

    Aanpassen
    Roepen dat de buitenlanders zich maar moeten aanpassen, betekent dat soortgenoten als Willem nooit een strobreed in de weg is gelegd, dus dat ze de ruimte als vanzelfsprekend als van hen ervaren. Maar welke buitenlanders heeft Willem eigenlijk voor ogen? Het zou een leugen zijn als ik beweer dat Willem mij niet ziet als de buitenlander. De buitenlander is ‘de ander’, los van het bezitten van een Nederlands identiteitsbewijs. De iris vertegenwoordigt (ik zou zeggen: bepaalt) de grens tussen er wel of niet bij horen. ‘De ander’ wordt door de irisscan van Willem niet geïdentificeerd als directe ­nakomeling van Willem van Oranje en moet zich dus gewoon aanpassen. Dit gevoel dat je er niet bij hoort en je je continu moet aanpassen is wat iemand tot een buitenlander maakt.

    Dit is de belangrijkste boodschap die ik Willem en zijn soortgenoten wil geven: ‘Als je iemand in je huis toelaat, wees dan bereid om de ruimte te delen. Anders loopt de ander voor altijd op zijn tenen, waardoor hij nooit zijn voetafdruk achterlaat’.


Het morele gelijk ligt bij het volk

Respectabele fora de moeite van een bezoek meer dan waard:
Haarlems Vrije Mening Forum Uitingsvrij 3.2


Citaten van Mustafa Kemal Atatürk over de Islam

Gebruikersavatar
Ariel
Berichten: 72296
Lid geworden op: Wo Apr 07, 2004 10:30 pm

Re: Babah Tarawally

Berichtdoor Ariel » Zo Apr 07, 2019 2:42 pm

Lachen... [icon_lol.gif]

Willem van Oranje' was eerst een 'Amerikaan'.

Afbeelding

Afbeelding

Geinig filmpje. Mag je niet missen. Een masterklas van Babah voor wat deugspul, en wat asielzoekers.

Duurt 2 minuten en is ondertiteld.

De geest van de wijze richt zich naar rechts, maar de geest van de dwaas naar links.


Terug naar “FFI Nederlands Café”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten