Pagina 1 van 1

Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: wo mar 19, 2014 4:17 pm
door Ariel
Hoe fictie waarheid werd.
By Jean Raspail

And when the thousand years are ended, Satan will be released from his prison, and will go forth and deceive the nations which are in the four corners of the earth, Gog and Magog, and will gather them together for the battle; the number of whom is as the sand of the sea. And they went up over the breadth of the earth and encompassed the camp of the saints, and the beloved city. —APOCALYPSE 20

My spirit turns more and more toward the West, toward the old heritage. There are, perhaps, some treasures to retrieve among its ruins … I don’t know. —LAWRENCE DURRELL

As seen from the outside, the massive upheaval in Western society is approaching the limit beyond which it will become “meta-stable” and must collapse. —SOLZHENITSYN

I HAD WANTED TO WRITE a lengthy preface to explain my position and show that this is no wild-eyed dream; that even if the specific action, symbolic as it is, may seem farfetched, the fact remains that we are inevitably heading for something of the sort. We need only glance at the awesome population figures predicted for the year 2000, i.e., twenty-eight years from now: seven billion people, only nine hundred million of whom will be white. But what good would it do? I should at least point out, though, that many of the texts I have put into my characters’ mouths or pens—editorials, speeches, pastoral letters, laws, news stories, statements of every description—are, in fact, authentic. Perhaps the reader will spot them as they go by. In terms of the fictional situation I have presented, they become all the more revealing. —J.R.


Geplaatst: wo mar 19, 2014 4:18 pm
door Ariel
Chapter One
The old professor had a rather simple thought. Given the wholly abnormal conditions, he had read, and reasoned, and even written too much—versed as he was in the workings of the mind—to dare propose anything, even to himself, but the most banal of reflections, worthy of a schoolboy’s theme. It was a lovely day, warm but not hot, with a cool spring breeze rolling gently and noiselessly over the covered terrace outside the house. His was one of the last houses up toward the crest of the hill, perched on the rocky slope like an outpost guarding the old brown-hued village that stood out above the landscape, towering over it all, as far as the tourist resort down below; as far as the sumptuous boulevard along the water, with its green palms, tips barely visible, and its fine white homes; as far as the sea itself, calm and blue, the rich man’s sea, now suddenly stripped of all the opulent veneer that usually overspread its surface—the chrome-covered yachts, the muscle-bulging skiers, the gold-skinned girls, the fat bellies lining the decks of sailboats, large but discreet—and now, stretching over that empty sea, aground some fifty yards out, the incredible fleet from the other side of the globe, the rusty, creaking fleet that the old professor had been eyeing since morning. The stench had faded away at last, the terrible stench of latrines, that had heralded the fleet’s arrival, like thunder before a storm. The old man took his eye from the spyglass, moved back from the tripod. The amazing invasion had loomed up so close that it already seemed to be swarming over the hill and into his house. He rubbed his weary eye, looked toward the door. It was a door of solid oak, like some deathless mass, jointed with fortress hinges. The ancestral name was carved in somber wood, and the year that one of the old man’s forebears, in uninterrupted line, had completed the house: 1673. The door opened out on the terrace from the large main room that served as his library, parlor, and study, all in one. There was no other door in the house. The terrace, in fact, ran right to the road, down five little steps, with nothing like a gate to close them off, open to any and every passerby who felt like walking up and saying hello, the way they did so often in the village. Each day, from dawn to dusk, that door stood open. And on this particular evening, as the sun was beginning to sink down to its daily demise, it was open as well—a fact that seemed to strike the old man for the very first time. It was then that he had this fleeting thought, whose utter banality brought a kind of rapturous smile to his lips: “I wonder,” he said to himself, “if, under the circumstances, the proverb is right, and if a door really has to be open or shut …” Then he took up his watch again, eye to glass, to make the most of the sun’s last, low-skimming rays, as they lit the unlikely sight one more time before dark. How many of them were there, out on those grounded wrecks? If the figures could be believed—the horrendous figures that each terse news bulletin had announced through the day, one after another—then the decks and holds must be piled high with layer on layer of human bodies, clustered in heaps around smokestacks and gangways, with the dead underneath supporting the living, like one of those columns of ants on the march, teeming with life on top, exposed to view, and below, a kind of ant-paved path, with millions of trampled cadavers. The old professor—Calgues by name—aimed his glass at one of the ships still lit by the sun, then patiently focused the lens until the image was as sharp as he could make it, like a scientist over his microscope, peering in to find his culture swarming with the microbes that he knew all the time must be there. The ship was a steamer, a good sixty years old. Her five stacks, straight up, like pipes, showed how very old she was. Four of them were lopped off at different levels, by time, by rust, by lack of care, by chance—in short, by gradual decay. She had run aground just off the beach, and lay there, listing at some ten degrees. Like all the ships in this phantom fleet, there wasn’t a light to be seen on her once it was dark, not even a glimmer. Everything must have gone dead—boilers, generators, everything, all at once—as she ran to meet her self-imposed disaster. Perhaps there had been just fuel enough for this one and only voyage. Or perhaps there was no one on board anymore who felt the need to take care of such things— or of anything else—now that the exodus had finally led to the gates of the newfound paradise. Old Monsieur Calguès took careful note of all he saw, of each and every detail, unaware of the slightest emotion within him. Except, that is, for his interest; a prodigious interest in this vanguard of an antiworld bent on coming in the flesh to knock, at long last, at the gates of abundance. He pressed his eye to the glass, and the first things he saw were arms. As best he could tell, his range of vision described a circle on deck ten yards or so in diameter. Then he started to count. Calm and unhurried. But it was like trying to count all the trees in the forest, those arms raised high in the air, waving and shaking together, all outstretched toward the nearby shore. Scraggy branches, brown and black, quickened by a breath of hope. All bare, those fleshless Gandhi-arms. And they rose up out of scraps of cloth, white cloth that must have been tunics once, and togas, and pilgrims’ saris. The professor reached two hundred, then stopped. He had counted as far as he could within the bounds of the circle. Then he did some rapid calculation. Given the length and breadth of the deck, it was likely that more than thirty such circles could be laid out side by side, and that between every pair of tangent circumferences there would be two spaces, more or less triangular in shape, opposite one another, vertex to vertex, each with an area roughly equal to one-third of a circle, which would give a total of 30 + 10 = 40 circles, 40 x 200 arms = 8,000 arms. Or four thousand bodies! On this one deck alone! Now, assuming that they might be several layers thick, or at least no less thick on each of the decks—and between decks and belowdecks too—then the figure, astounding enough as it was, would have to be multiplied by eight. Or thirty thousand creatures on a single ship! Not to mention the dead, floating here and there around the hull, trailing their white rags over the water, corpses that the living had been throwing overboard since morning. A curious act, all in all, and one not inspired by reasons of hygiene, to be sure. Otherwise, why wait for the end of the voyage? But Monsieur Calgues felt certain he had hit on the one explanation. He believed in God. He believed in all the rest: eternal life, redemption, heavenly mercy, hope and faith. He believed as well, with firm conviction, that the corpses thrown out on the shores of France had reached their paradise too to waft their way through it, unconstrained, forevermore. Even more blessed than the living themselves, who, throwing them into the sea, had offered their dead, then and there, the gift of salvation, joy, and all eternity. Such an act was called love. At least that was how the old professor understood it. And so night settled in, but not until daylight had glimmered its last red rays once more on the grounded fleet. There were better than a hundred ships in all, each one caked with rust, unfit for the sea, and each one proof of the miracle that had somehow guided them, safe and sound, from the other side of the earth. All but one, that is, wrecked off the coast of Ceylon. They had lined up in almost mannerly fashion, one after the other, stuck in the sand or in among the rocks, bows upraised in one final yearning thrust toward shore.


Geplaatst: wo mar 19, 2014 4:19 pm
door Ariel
And all around, thousands of floating, white-clad corpses, that daylight’s last waves were beginning to wash aground, laying them gently down on the beach, then rolling back to sea to look for more. A hundred ships! The old professor felt a shudder well up within him, that quiver of exaltation and humility combined, the feeling we sometimes get when we turn our minds, hard as we can, to notions of the infinite and the eternal. On this Easter Sunday evening, eight hundred thousand living beings, and thousands of dead ones, were making their peaceful assault on the Western World. Tomorrow it would all be over. And now, rising up from the coast to the hills, to the village, to the house and its terrace, a gentle chanting, yet so very strong for all its gentleness, like a kind of singsong, droned by a chorus of eight hundred thousand voices. Long, long ago, the Crusaders had sung as they circled Jerusalem, on the eve of their last attack. And Jericho’s walls had crumbled without a fight when the trumpets sounded for the seventh time. Perhaps when all was silent, when the chanting was finally stilled, the chosen people too would feel the force of divine displeasure. … There were other sounds as well. The roar of hundreds of trucks. Since morning, the army had taken up positions on the Mediterranean beaches. But there in the darkness there was nothing beyond the terrace but sky and stars. It was cool in the house when the professor went inside, but he left the door open all the same. Can a door protect a world that has lived too long? Even a marvel of workmanship, three hundred years old, and one carved out of such utterly respectable Western oak? … There was no electricity. Obviously, the technicians from the power plants along the coast had fled north too, with all the others, the petrified mob, turning tail and running off without a word, so as not to have to look, not see a thing, which meant they wouldn’t have to understand, or even try. The professor lit the oil lamps that he always kept on hand in case the lights went out. He threw one of the matches into the fireplace. The kindling, carefully arranged, flashed up with a roar, crackled, and spread its light and warmth over the room. Then he turned on his transistor, tuned all day long to the national chain. Gone now the pop and the jazz, the crooning ladies and the vapid babblers, the black saxophonists, the gurus, the smug stars of stage and screen, the experts on health and love and sex. All gone from the airwaves, all suddenly judged indecent, as if the threatened West were concerned with the last acoustic image it presented of itself. Nothing but Mozart, the same on every station. Eine kleine Nachtmusik, no less. And the old professor had a kindly thought for the program director, there in his studio in Paris. He couldn’t possibly see or know, and yet he had understood. For those eight hundred thousand singsong voices that he couldn’t even hear, he had found, instinctively, the most fitting reply. What was there in the world more Western than Mozart, more civilized, more perfect? No eight hundred thousand voices could drone their chant to Mozart’s notes. Mozart had never written to stir the masses, but to touch the heart of each single human being, in his private self. What a lovely symbol, really! The Western World summed up in its ultimate truth … An announcer’s voice roused the old professor from his musings: “The President of the Republic has been meeting all day at the Élysée Palace with government leaders. Also present, in view of the gravity of the situation, are the chiefs of staff of the three branches of the armed forces, as well as the heads of the local and state police, the prefects of the departments of Var and Alpes-Maritimes, and, in a strictly advisory capacity, His Eminence the Cardinal Archbishop of Paris, the papal nuncio, and most of the Western ambassadors currently stationed in the capital. At present the meeting is still in progress. A government spokesman, however, has just announced that this evening, at about midnight, the President of the Republic will go on the air with an address of utmost importance to the nation. According to reports reaching us from the south, all still seems quiet on board the ships of the refugee fleet. A communiqué from army headquarters confirms that two divisions have been deployed along the coast in the face … in the face of …” (The announcer hesitated. And who could blame him? Just what should one call that numberless, miserable mass? The enemy? The horde? The invasion? The Third World on the march?) “… in the face of this unprecedented incursion (There! Not too bad at all!) “… and that three divisions of reinforcements are heading south at this moment, despite considerable difficulty of movement. In another communiqué, issued not more than five minutes ago, army chief of staff Colonel Dragasès has reported that troops under his command have begun setting fire to some twenty immense wooden piles along the shore, in order to … (Another hesitation. The announcer seemed to gasp. The old professor even thought he heard him mutter “My God!”) “… in order to burn the thousands of dead bodies thrown overboard from all the ships …” And that was all. A moment later, with hardly a break, Mozart was back, replacing those three divisions hurtling southward, and the score of funeral pyres that must have begun to crackle by now in the crisp air down by the coast. The West doesn’t like to burn its dead. It tucks away its cremation urns, hides them out in the hinterlands of its cemeteries. The Seine, the Rhine, the Loire, the Rhône, the Thames are no Ganges or Indus. Not even the Guadalquivir and the Tiber. Their shores never stank with the stench of roasting corpses. Yes, they have flowed with blood, their waters have run red, and many a peasant has crossed himself as he used his pitchfork to push aside the human carcasses floating downstream. But in Western times, on their bridges and banks, people danced and drank their wine and beer, men tickled the fresh, young laughing lasses, and everyone laughed at the wretch on the rack, laughed in his face, and the wretch on the gallows, tongue dangling, and the wretch on the block, neck severed—because, indeed, the Western World, staid as it was, knew how to laugh as well as cry—and then, as their belfreys called them to prayer, they would all go partake of their fleshly god, secure in the knowledge that their dead were there, protecting them, safe as could be, laid out in rows beneath their timeless slabs and crosses, in graveyards nestled against the hills, since burning, after all, was only for devilish fiends, or wizards, or poor souls with the plague. … The professor stepped out on the terrace. Down below, the shoreline was lit with a score of reddish glows, ringed round with billows of smoke. He opened his binoculars and trained them on the highest of the piles, flaming neatly along like a wooden tower, loaded with corpses from bottom to top. The soldiers had stacked it with care, first a layer of wood, then a layer of flesh, and so on all the way up. At least some trace of respect for death seemed to show in its tidy construction. Then all at once, down it crashed, still burning, nothing now but a loathsome mass, like a heap of smoking rubble along the public way. And no one troubled to build the nice neat tower again. Bulldozers rolled up, driven by men in diving suits, then other machines fitted with great jointed claws and shovels, pushing the bodies together into soft, slimy mounds, scooping a load in the air and pouring it onto the fire, as arms and legs and heads, and even whole cadavers overflowed around them and fell to the ground. It was then that the professor saw the first soldier turn and run, calling to mind yet another cliché, arms and legs flapping like a puppet on a string, in perfect pantomime of unbridled panic. The young man had dropped the corpse he was dragging. He had wildly thrown down his helmet and mask, ripped off his safety gloves. Then, hands clutched to temples, he dashed off, zigzag, like a terrified jackrabbit, into the ring of darkness beyond the burning pile. Five
Camp of the Saints 4
minutes more, and ten other soldiers had done the same. The professor closed his binoculars. He understood. That scorn of a people for other races, the knowledge that one’s own is best, the triumphant joy at feeling oneself to be part of humanity’s finest—none of that had ever filled these youngsters’ addled brains, or at least so little that the monstrous cancer implanted in the Western conscience had quashed it in no time at all. In their case it wasn’t a matter of tender heart, but a morbid, contagious excess of sentiment, most interesting to find in the flesh and observe, at last, in action. The real men of heart would be toiling that night, and nobody else. Just a moment before, as the nice young man was running away, old Calguès had turned his glasses briefly on a figure that looked like some uniformed giant, standing at the foot of the burning pile, legs spread, and hurling up each corpse passed over to him, one by one, with a powerful, rhythmic fling, like a stoker of yesteryear deep belowdecks, feeding his boiler with shovelfuls of coal. Perhaps he too was pained at the sight, but if so, his pain didn’t leave much room for pity. In fact, he probably didn’t think of it at all, convinced that now, finally, the human race no longer formed one great fraternal whole—as the popes, philosophers, intellects, politicos, and priests of the West had been claiming for much too long. Unless, that is, the old professor, watching “the stoker” and his calm resolve—the one he called “the stoker” was really Colonel Dragases, the chief of staff, up front to set his men an example—was simply ascribing to him his own ideas. … That night, love too was not of one mind. Man never has really loved humanity all of a piece—all its races, its peoples, its religions— but only those creatures he feels are his kin, a part of his clan, no matter how vast. As far as the rest are concerned, he forces himself, and lets the world force him. And then, when he does, when the damage is done, he himself falls apart. In this curious war taking shape, those who loved themselves best were the ones who would triumph. How many would they be, next morning, still joyously standing their ground on the beach, as the hideous army slipped down by the thousands, down into the water, for the onslaught by the living, in the wake of their dead? Joyously! That was what mattered the most. A moment before, as he watched “the stoker,” the professor had thought he could see him move his lips, wide open, as if he were singing. Yes, by God, singing! If even just the two of them could stand there and sing, perhaps they could wake up the rest from their deathly sleep. … But no other sound came rising from the shore, no sound but the soft, foreboding chant welling up out of eight hundred thousand throats. “Pretty cool, man, huh!” exclaimed a voice in the shadows.

Re: Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: vr jul 24, 2015 1:45 am
door Pilgrim
Le Camp des Saints, eindelijk vertaald

23 juni 2015

Voor 1.000 euro kocht Uitgeverij Egmont bij de bekwame Franse uitgeverij Robert Laffont de vertaalrechten van “Le Camp des Saints” van Jean Raspail. Geen enkele andere Vlaamse of Nederlandse uitgever wilde zich daar in de voorbije tweeënveertig jaar aan wagen.

“Le Camp des Saints” is knap, maar voor de tenoren van “la pensée unique” onwelvoeglijk tot racistisch. De spraakmakende roman van 1973 vertelt gedetailleerd wat er, haast een halve eeuw later, gebeurt op de Middellandse Zee; een armada van gelukzoekers, of mensen die zich zo voordoen, die landt op de zuidkust van het rijke Europa. Het profetische “Le Camps des Saints” is in acht talen wereldwijd verkocht. Een Nederlandse vertaling ontbrak, wat voor 40-plussers geen probleem is, die lezen het origineel, maar voor de jongere generaties is de taal een dam. Jean Raspail is een hartstochtelijke advocaat van verloren zaken en verdwenen volkeren, en wordt op 5 juli aanstaande 90 jaar.

Raspail in Vlaanderen
Roger Nols, de anti-Vlaamse burgemeester van Schaarbeek, inspireerde Jef Elbers om het boek te kopen en regelmatig te herlezen. Nols zag stilaan in dat hij zich met zijn apartheidsloketten voor de Vlamingen tegen de foute tegenstander keerde. Elbers vertaalde voor Uitgeverij Egmont het schandaalboek als “Het Legerkamp der Heiligen”. In het Bijbelboek Apocalyps, zang XX, luidt het: “De duizend jaren zijn voleindigd. De volkeren die aan de vier hoeken der aarde wonen, talrijk als het zand der zee, staan op. En zij zullen optrekken over heel de aarde en het legerkamp der Heiligen en de geliefde Stad overrompelen.”

In Raspails boek vertrekken plots 1 miljoen Indiërs in honderd boten, aangevoerd door een monstertje, over de zeeën naar het paradijs in Europa. Raspail portretteert de discussies onder de Europese politici over de nakende landing, de meegaandheid van de beroepssinterklazen, de kritiekloosheid van de media, de slappe knieën van de kerken, de schijnheiligheid van de staatslui.

Van angst en sluwheid
Bladzijde na bladzijde herkent men de mengeling van angst, sentimentele mensenliefde, en de sluwheid van een vijfde colonne van allochtonen die kromme wegen bedenkt om de gelukzoekers in Europa binnen te halen. De haat voor het gastland zit bij veel “geïntegreerden” diep en zij verwelkomen de talrijke nieuwelingen uit wraak. Raspail in het boek: “Waar vroeger de blanke enkel door zijn aanwezigheid de vijand op de vlucht joeg, is hij nu een prooi voor een horde van ontketenden.”

“Le Camp des Saints” kende meteen een enthousiast onthaal ter rechterzijde en werd afgekeurd ter linkerzijde. De beschuldiging van racisme volgde, een proces mislukte, want Raspail is een enthousiaste, bekwame en kosmopolitische schrijver die men moeilijk vreemdelingenhaat of onkunde over de Derde Wereld kan aanwrijven. Hij behaalde ettelijk literaire bekroningen. In 2003 kreeg hij de grote literatuurprijs voor zijn ganse oeuvre van de Académie Francaise; hoger geraak je niet in Frankrijk.

Robert Laffont gaf “Le Camp des Saints”, viermaal uit. De laatste editie dateert van 2011.

Onder de titel “Big Other”, kijkt Raspail in 2011 op zestien bladzijden terug naar het ontstaan en de ontvangst van “Le Camp des Saints”. In het kustplaatsje Boulouris, halverwege Juan-les-Pins en Saint-Tropez, verblijft Raspail in de villa Le Castelet; hij is dan 48 en heeft veel reisverhalen en reportages op zijn actief, en schrijft dagelijks met een panoramisch zicht op de Middellandse Zee. Op een morgen maakt hij zich de bedenking: “Et s’ils arrivaient”. “Het boek is nadien op enkele maanden uit mijn pen gevloeid, moeiteloos, het schreef zichzelf. In 2001 wordt een vrachtschip bewust op de rotsen op 50 meter van Le Castelet gestuurd, met 1.000 Koerdische inwijkelingen aan boord. Hallucinant, niet.”

Uitgever Robert Laffont was meteen enthousiast over “Le Camp des Saints” en sprak persoonlijk alle belangrijke Franse boekhandels aan. De eerste besprekingen waren weinig talrijk, niet geestdriftig tot afwijzend. “Le Monde” heeft nooit een beoordeling geschreven maar laat reeds tweeënveertig jaar horen dat de auteur “odieux et infréquentable” is. Jean Raspail monkelend: “Je considère cela comme un honneur.” Twee jezuïeten zijn in 1973 prompt enthousiast, in een bui van post-conciliaire openheid: pater Guissard in La Croix (een Frans katholiek kwaliteitsblad) en pater Pirard in “onze” La Libre Belgique. In 1975 volgt de doorbraak, door de Amerikaanse vertaling bij uitgever Charles Scribner, “The Camp of the Saints”. Ronald Reagan en Samuel Huntington laten hun instemming horen. Meerdere vertalingen volgen, onder meer in het Afrikaans in 1990, wat Raspail memoreert met “une certaine émotion”.

Vandaag, na vier Franse antiracismewetten, zou “Le Camp des Saints” geen lokale uitgever meer vinden, zegt Raspail. De kwestie is tot en met schizofreen. Als trofeeën heeft Raspail de lovende tot sympathiserende reacties op de editie van 1985 bijgehouden, en die zijn onder meer van de Franse bovenlaag: François Mitterrand, Lionel Jospin, Robert Badinter, Jean-Pierre Chevènement, Max Gallo, Raymond Barre. Jean Raspail: “Al die mensen, zowel van rechts als van links – die deelnemen of -namen aan regeringen van mijn land -, spreken met een dubbele tong; de ene tong is openbaar en verkondigend, de andere tong persoonlijk en geheim, alsof zij een dubbel geweten hebben. Ik geef toe, deze mensen kunnen niet anders of zij worden burgerlijk dood gemaakt als zij hun échte mening zouden verkondigen.” De knevelaar van het geweten noemt Raspail “Big Other” (een variant op Big Brother van George Orwell): “Big Other ziet u, Big Other bewaakt u, Big Other heeft duizend stemmen en overal ogen en oren...” Big Other kiest overduidelijk het kamp van de Andere en keert zich tegen “le Français de souche”, de geboren en getogen Fransman.

Jean Raspail: “In 2010 verklaarde migratieminister Eric Besson, van Frans-Libanese oorsprong en geboren in Marrakech: “Frankrijk is noch een volk, noch een taal, noch een godsdienst, het is een conglomeraat van volkeren die samen willen leven. Il n’y a pas de Français de souche, il n’y a qu’une France de métissage.”

Dyab Abou Jahjah zou het niet beter kunnen verwoorden.



Titel: Het legerkamp der Heiligen; in een vertaling van Jef Elbers
Auteur: Jean Raspail
Uitgeverij: Egmont
Jaar: 2015
Bladzijden: 296
Prijs: 15 euro.
ISBN: 978-90-78898-43-6

Te bestellen via Uitgeverij Egmont, of tel. 0472/603.552 (tijdens werkdagen). ... -heiligen/
'Big Other' lijkt sterk op de politiek correcte media van vandaag de dag.

Re: Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: vr jul 24, 2015 1:10 pm
door mercator
Bezorgde Ouders van Gerard Reve uit 1986 was even profetisch. Dus de taal kan geen hindernis geweest zijn.

Re: Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: do okt 01, 2015 12:57 am
door Pilgrim
Jean Raspail: “De migranten zoeken het zelf maar uit”

Geplaatst op 30 september 2015

Jean Raspail, schrijver van “Le Camp des Saints”.

Zijn boek “Le Camp des Saints”, dat in 1972 verscheen, lijkt her en der op dit moment profetisch. Wat hem betreft zijn het geen migranten, het is gewoon een invasie. Hij is al een man op leeftijd, gekleed in een ruiterjasje met groene epauletten, die zich bij voorbaat excuseert als hij niet uit zijn woorden kan komen en voor zijn geheugen dat hem zo nu en dan in de steek laat. Hij straalt een beetje bezorgdheid uit om het boek van zijn leven te bespreken. Lichamelijk ziet hij er vitaal uit, zo staande een beetje met gebogen benen en een opvallende snor. Voordat hij ons aan tafel uitnodigt, wil hij ons zijn bibliotheek laten zien, die een hele kamer beslaat van zijn appartement in het 17e arrondissement van Parijs.

Giono, Modiano, Cau, Camus, Volkoff... Jean Raspail, hij heeft de titel van “Consul Generaal van Patagonië”, verzamelt boeken zoveel als hij kan. Honderden zijn het er en dan nog niet meegeteld die in de kelder liggen. Ook miniatuurscheepjes en kleine tinnen soldaatjes uit de Vendée.

Zijn boek: ”Le Camp des Saints”, wordt in het Duits vertaald – na een herdruk (Robert Laffont) in Frankrijk in 2011 – en is er volgens de auteur goed ontvangen. Zo sprekende over “ontvangst” komen we op het onderwerp, namelijk de crisis met migranten, de hoop en vrees van sommigen, hoe zijn boek is ontstaan, dit ware “profetische werk” voor een deel van Frans Rechts.....

Le Het boek “Le Camp des Saints”, in 1972 gepubliceerd, dat de massale aankomst van migranten aan de kusten van de Middellandse Zee beschrijft,wordt door sommigen, zeker van “extreemrechts”, gezien als “visionair” ... Wat bracht U ertoe dit te schrijven ?

Jean Raspail: Deze “migrantencrisis” betekende voor mij het einde van 30 jaar van beledigingen en laster. Ik ben als een racist behandeld wegens deze roman, die als “racistisch”werd gezien.

Bent u dan racist ?

Nee, natuurlijk niet! Je kunt niet je hele leven hebben gereisd, lid zijn van de Franse vereniging van ontdekkingsreizigers, en ik weet niet hoeveel volken ontmoet hebben die op het punt staan te verdwijnen en dan racist zijn. Dat lijkt voor mij toch wel heel moeilijk. Sinds de publicatie van mijn boek in 1972 heeft dit voor enorme beroering gezorgd en met reden. Er was een periode, en dan vooral onder het bewind van Valery Giscard d´Estaing, dat er een waar intellectueel terrorisme tegen schrijvers van rechts werd gevoerd.


Een intellectueel terrorisme? Toen al?

Ja. Ik ben beledigd, men heeft mij door de modder gesleurd, maar dat is allemaal langzamerhand afgenomen. Want beetje bij beetje is men hetgeen ik in het boek beschrijf mee gaan maken. Een aantal intellectuelen, waaronder ook die van links, heeft toegegeven dat er waarheid zit in dat wat ik heb voorspeld. Bertrand Poirot-Delpech, die mij in de krant “Le Monde” omlaag haalde bij de uitgave van het boek, heeft in een artikel in dezelfde krant in 1998 verklaard dat ik toch gelijk heb.

“Le Camp des Saints” gaf, net zoals de vermelding van uw naam, aanleiding tot afwijzing.

Onder de “onvoorwaardelijke anti-Raspaillers” blijft eigenlijk alleen Laurent Joffrin (baas van de linkse krant “Liberation”) over. Met hem is niets aan te vangen, hij blijft maar doorgaan mij te bespuwen, het gaat z´n macht te boven. Maar mijn vriend Denis Tillinac staat klaar om hem respons te geven. Maar ik ben niet rancuneus, ik heb m´n plek gevonden.

Als dit boek niet racistisch is, hou zou u het dan kwalificeren?

Het is een boek dat verwondering oproept.


Dit boek is op een vreemde manier ontstaan. Voorheen had ik reisgidsen en romans geschreven, zonder veel succes. Op een dag was ik aan de kust van de Middellandse Zee bij een tante van mijn vrouw, dat was vlakbij Saint-Raphaël te Vallauris. Ik had een kamer met uitzicht op zee en zei tegen mezelf: “En wat als ze er aankomen?” Dat “ZE” had in allereerste zin geen betekenis. En toen kwam bij me op dat de “Derde Wereld” zich op dit gezegende land Frankrijk zou storten. Het is een verrassend boek. Het heeft een tijd geduurd het te schrijven, maar toen was het er. In de avond hield ik me bezig met schrijven om er de volgende ochtend mee door te gaan, niet wetende waarheen het me zou leiden. Er zit een bezieling in dit boek dat vreemd is aan mijzelf. Ik zeg niet dat die “goddelijk” is, maar vreemd.

Er is iets dat u niet had voorzien; de afwijzing door dit boek veroorzaakt.

Toen mijn uitgever, Robert Laffront, een “apolitiek” iemand, het manuscript gelezen had, was hij erg enthousiast en vond geen komma om te veranderen. Daarom heb ik het zo gelaten.

Is het een boek dat vandaag de dag mogelijk zou zijn geweest?

Vanaf het begin liep het boek niet. Een jaar of 5/6 stagneerde het. Het werd weinig verkocht. Na 3 jaar ging het verkoopcijfer abrupt omhoog. Het succes kwam door mond op mond reclame en dankzij de waardering die de schrijvers van rechts kregen. Op een dag in 2001 liep een boot vol vluchtelingen aan de grond bij Boulouris, dichtbij Saint Raphael, op een paar meter van de plek waar ik “Le Camp des Saints” had geschreven! Dit zorgde voor veel opschudding in de streek. Plotseling had men het weer over mijn boek en het bereikte een groot publiek. En het was tegelijkertijd de start van de komst van overzee, van mensen van elders. Ik schaam me een beetje, want sinds er een stortvloed van migranten is, wordt het boek herdrukt. Het is “een geheel” met hetgeen er nu plaatsvindt.


Is het een politiek boek?

Misschien een beetje, ja. De laatste der getrouwen en combattanten bestaan uit patriotten die gehecht zijn aan de identiteit van hun land. Ze verzetten zich tegen de zgn. “broederschap” en etnische vermenging.

U verdedigt uzelf door te zeggen niet extreemrechts te zijn, maar uw boek heeft soms “afstotende” uitdrukkingen in bepaalde xenofobe zinnen. Heeft u daar spijt van?

U heeft het over “extreem” van extreemrechts! Het kan zijn dat die er in voorkomen, die buitensporige uitdrukkingen. Ik kan er niets aan doen. Ik heb trouwens geen internet, ik ben nog niet tot de 21ste eeuw toegetreden en ik weet niet waar men het daar over heeft. Ik vind zelf dat ik rechts ben en daar schaam ik me niet voor om dat te zeggen. Ik ben zelfs “recht rechts”.

Wat wil dat zeggen?

Laten we zeggen, rechtser dan politicus Juppé. Maar ik ben in de eerste plaats “vrij man”, niet ondergeschikt aan een partij. Ik verken de uitersten.

Gaat u stemmen?

Niet altijd, ik ben een “royalist”. Ik stem alleen in de laatste ronde van de Presidentsverkiezingen. Nooit stem ik links, dat is zeker.

Heeft u nog overwogen om een vervolg op het boek te schrijven?

Er komt er beslist nog wel een, maar niet van mij. Of dat er komt voor de algehele onlusten? Dat weet ik niet zeker.

In uw boek heeft u het over het “woeste karakter” van de migranten, maar we zien nu toch dat mensen die uit Syrië of elders komen geen mes tussen de tanden hebben.

Wat er op het moment gebeurt, is niet zo belangrijk. Het is anekdotisch, want we zijn pas bij het begin. Op het ogenblik heeft iedereen het over dit onderwerp van de migranten. Er zijn duizenden “specialisten” wat de migrantenkwestie betreft, er is een chaos aan commentaren. Niemand kan zich verplaatsen in de komende 35 jaar. De situatie waarin wij ons nu bevinden, is toch niet te vergelijken met wat ons in 2050 te wachten staat. Er zullen dan 9 miljard mensen op aarde zijn. Afrika is van 100 miljoen naar één miljard inwoners gegaan in een eeuw tijd. En in 2050 kan dit het dubbele zijn. Zal de wereld dan nog bewoonbaar zijn? De overbevolking en oorlogen maken de situatie alleen maar erger. En dat veroorzaakt die onvermijdelijke invasies. De migranten komen in overgrote meerderheid uit Afrika, het Midden-Oosten en de randen van Azië.


Moet je het kwaad bij de wortel aanpakken en strategische punten van de IS bombarderen, zoals Frankrijk dat nu gaat doen?

Het zijn hun problemen, niet de onze. Dat gaat ons niets aan. Wat hebben wij in dit geheel gedaan? Waarom willen wij er een rol in spelen? Laten ze het zelf opknappen! We zijn vroeger uit die contreien weggegaan, waarom zouden we er terugkeren? We moeten de migranten tegenhouden, ze beletten Frankrijk binnen te komen. De politiek heeft hier geen oplossing voor. Het is net als met schulden, we dragen ze aan onze kinderen over. Het zullen onze kleinkinderen zijn die de problemen van de massale migratie moeten oplossen.

De katholieke kerk zit helemaal niet op dezelfde “golflengte”. Zij nodigt haar gelovigen vooral uit om “genereus” te zijn...

Ik schreef al eerder dat de christelijke naastenliefde een beetje moeite heeft om met de grote toestroom van migranten om te gaan. Men moet wat “hard” zijn en proberen het medelijden te onderdrukken. Zo niet, dan zullen onze landen verzwolgen worden.

(Koop hier de Nederlandse vertaling van “Le Camps des Saints”.)


Interview: Saïd Mahrane

Vertaald uit het Frans door: “delamontagne” ... -maar-uit/

Re: Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: do okt 01, 2015 12:55 pm
door mercator
Ik ben het helemaal eens met Raspail dat wij geen energie, mensen en geld moeten verspillen met in de Afrikaanse broedgebieden in te grijpen. Noch met ontwikkelingshulp, noch met bommen. Laat ze het zelf oplossen. En als ze dat niet kunnen komen ze om, zo eenvoudig is het. Wij moeten onze grenzen hermetisch afgrendelen, meer niet.

Re: Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: wo okt 10, 2018 11:46 am
door Hans v d Mortel sr
mercator schreef:Ik ben het helemaal eens met Raspail dat wij geen energie, mensen en geld moeten verspillen met in de Afrikaanse broedgebieden in te grijpen. Noch met ontwikkelingshulp, noch met bommen. Laat ze het zelf oplossen. En als ze dat niet kunnen komen ze om, zo eenvoudig is het. Wij moeten onze grenzen hermetisch afgrendelen, meer niet.
Politiek zit anders in elkaar. Men doet maar al te graag moeilijk waar makkelijk de oplossing is. Zo nodig laat men luid en duidelijk zonder woorden verwaand schuldgevoel de boventoon voeren

Re: Hoe fictie waarheid werd. THE CAMP OF THE SAINTS

Geplaatst: zo jun 14, 2020 6:13 pm
door Pilgrim
Een van de laatste vertegenwoordigers van een wereld die verdwijnt – bij de dood van Jean Raspail

Geplaatst op 14 juni 2020


“Over vijf jaar zal ik dood zijn. Zeker wel. Dat mag ik hopen.” Jean Raspail heeft dat in april 2016 gezegd en gelijk gekregen. Hij stierf op 13 juni 2020 op 94-jarige leeftijd.

We weten niet wat de schrijver in zijn laatste dagen heeft meegekregen van de politieke ontwikkeling. Maar de zegetocht van het antiracisme, de gelijkschakeling van (bijna) alle media, de manier waarop de Europeanen hun zelfhaat celebreren, zou hem nauwelijks verbaasd hebben. Raspail vermoedde al lange tijd tot welke consequenties de “altruïstische idiotie” – deze mengeling van verkeerd begrepen christendom en linkse ideeën – zou leiden. Daaraan verandert ook het feit weinig dat tijdens de zogenaamde vluchtelingencrisis van 2015 deze of gene hem tegen zijn zin bevestigde dat hij met zijn prognose gelijk zou hebben gekregen.

Deze prognose bevindt zich in Raspail´s voor het eerst in 1973 verschenen roman “Het legerkamp der Heiligen”. De titel is een toespeling op een gedeelte in hoofdstuk 20 van de Openbaring van Johannes, waar over het einde van de wereld wordt gezegd dat de volkeren Gog en Magog vanaf de einden van de aarde naderbij komen, “hun aantal is als het zand langs de zee. En ze stegen op naar de vlaktes van de Aarde en omringden het legerkamp der heiligen en de geliefde stad.” In “Het legerkamp der Heiligen” wordt het geweldloze binnendringen van Aziatische massa´s behandeld, die Europa overstromen, wier volkeren uitgedund en gedemoraliseerd door hun leiders in de steek gelaten worden.

Alle afweerpogingen komen te laat
De intelligentsia heeft alle tradities ondermijnd en de opvatting gevestigd dat zelfbehoud immoreel is, de geestelijken geloven al lang niet meer in de waarheid van de oude leer en prediken onverschilligheid of een als naastenliefde gecamoufleerde sentimentaliteit, de economie is alleen maar gericht op het maximaliseren van winst en trekt zich niets aan van het algemeen welzijn, de politici zijn corrupt en van de soldaten heeft men alle mogelijkheden afgepakt om trots te zijn op hun dienst en hun leven te wagen voor de natie.

De voorhoedes van de binnendringers zijn al lang in het land, hebben bruggenhoofden opgericht en bondgenoten gezocht en gevonden en de dag voorbereid waarop Europa moet ondergaan. Daartoe komt het, omdat de effecten van de grote volksverhuizing maar stapje voor stapje zichtbaar worden. Want het gaat niet om gewapende binnendringers, maar om de verdoemden van deze Aarde, wier pure aantal en ellende overweldigend werkt, omdat het gevoelens van medelijden opwekt, die het verzet moeilijker maken. Uiteindelijk komen alle afweerpogingen te laat, Zuid-Frankrijk wordt door de massa´s binnendringers geruimd en het is niet moeilijk om je voor te stellen wat er daarna gebeurt.

Raspail heeft benadrukt dat een boek zoals “Het legerkamp der Heiligen” tegenwoordig niet meer gepubliceerd zou kunnen worden. De hoeveelheid discriminatieverboden en antiracistische maatregelen in wettelijke vorm zou dat onmogelijk maken. Dat het boek nog steeds leverbaar is, in het Duits, Engels, Spaans, Portugees, Italiaans en Nederlands werd vertaald en de totale oplage meer dan twee miljoen exemplaren heeft overschreden, is te verklaren uit het feit dat de restricties niet met terugwerkende kracht toegepast mogen worden.

Zijn trouw gold de overlevering van het vaderland
Zonder twijfel is “Het legerkamp der Heiligen” het bekendste werk van Raspail. Het succes van het boek kon noch door de vernietigende kritiek noch door leeswaarschuwingen noch door de talrijke processen die men tegen de schrijver heeft aangespannen, worden voorkomen. Maar afgezien daarvan wordt vaak vergeten hoe het boek past in het oeuvre van Raspail. Want tot diens centrale thema´s behoort de ondergang van bedreigde culturen, die hij met een bijzondere gevoeligheid behandelde, geheel zonder de gebruikelijke Derde Wereldkitsch en het vasthouden aan zulke anachronistisch werkende waarden zoals eer, vooroudertrots en trouw.

Zijn trouw gold het overdragen van het vaderland aan het nageslacht in de vorm van het Douce France, inclusief koningschap, katholieke religie, verscheidenheid van de provincies, verfijndheid, hoffelijkheid. Met Raspail verdwijnt een van de laatste vertegenwoordigers van deze wereld, die zelf al bijna is verdwenen.


Door: Karlheinz Weißmann

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron ... n-raspail/