Israël, Gaza strook en de overige Palestijnen

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 41281
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Israël, Gaza strook en de overige Palestijnen

Berichtdoor Pilgrim » Di Sep 10, 2019 12:07 am

“Palestina” – de uitvinding van een natie
Pierre Rehov - Gepubliceerd op 6 jun. 2019


Bestond er voor 1948 een land genaamd “Palestina”? Wie zijn de “Palestijnen” in werkelijkheid eigenlijk? Wat was de connectie tussen nazisme, communisme en “Palestijns” nationalisme? Waarom kiezen de media altijd partij voor de “Palestijnen” tegen Israël? En nog veel meer. Alles in deze video zijn feiten die gecontroleerd kunnen worden.
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 41281
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Israël, Gaza strook en de overige Palestijnen

Berichtdoor Pilgrim » Vr Sep 27, 2019 1:50 am

Uitzonderlijk Palestijns gedrag verhindert “tweestatenoplossing”

Geplaatst op 26 september 2019

Afbeelding

Zelden, als ze het überhaupt doen, hoor je buitenlandse politici en media vragen waarom Palestijnen niet tegen hun eigen leiders in opstand komen ten gunste van een vredesakkoord met Israël. Veel “experts” uit het buitenland zeggen dat de Palestijnse bevolking een onafhankelijke staat zou willen, die naast Israël zal opbloeien. Deze mythe wordt ook door Israëlische links verbreid, waarvan delen als “nationale masochisten” kunnen worden beschouwd.

Aan vele andere naar onafhankelijkheid strevende naties is nooit een staat aangeboden. Het EU-lid Spanje wil bijvoorbeeld Catalonië geen onafhankelijkheid geven. De Koerden in Zuidwest-Azië tellen ongeveer 30 miljoen mensen en aan hen is nooit een onafhankelijke staat aangeboden. Daarentegen hebben vooraanstaande Israëlische politici meer dan een keer een staat aangeboden aan de Palestijnse leiders.

In het jaar 2000 deed de Israëlische minister-president Ehud Barak in Camp David een verstrekkend voorstel aan de Palestijnse leider Yasser Arafat. Bill Clinton was destijds president van Amerika. Hij heeft gezegd dat Barak de Palestijnen de controle over de Tempelberg aanbood, de heiligste plek van jet Jodendom. Zelfs dit voorstel werd door Arafat afgewezen.

In 2008 discussieerden de Israëlische minister-president Ehud Olmert en de Palestijnse leider Mahmoud Abbas over een overeenkomst. De belangrijkste Palestijnse onderhandelaar, Saeb Erekat, was aanwezig bij de onderhandelingen; hij zei tegen de Palestijnse televisie dat Olmert alle eisen van de Palestijnse Autoriteit geaccepteerd zou hebben. Hij bood Abbas iets meer dan de totale “Westbank” aan. Desondanks wees Abbas dit voorstel af. Erekat zei dat hij Abbas geadviseerd zou hebben dit voorstel aan te nemen.

De vraag waarom de Palestijnen niet tegen hun leiders in opstand komen ten gunste van een vrede met Israël, is op dit moment bijzonder relevant. In verschillende landen marcheren mensen tegen hun heersers en riskeren gevangenisstraf en vaak hun leven voor meer democratie. Een belangrijk actueel voorbeeld is Rusland. Ondanks de brutaliteit van de veiligheidstroepen marcheren, hoofdzakelijk in Moskou, demonstranten verder tegen het verbod op oppositiekandidaten. Hongkong is nog een voorbeeld.

De bewering dat opstand tegen Arabische leiders voor meer democratie on-Arabisch is, is deze eeuw verouderd. In 2010 stak de fruitverkoper Mohamed Bouazizi zichzelf in zijn stad Sidi Bouzid in brand. Daar begonnen de protesten tegen de Tunesische regering en verspreidden zich in meerdere Arabische landen. Deze opstanden werden bekend als de “Arabische Lente”.

Een van de pro-Palestijnse standaardantwoorden op bovengenoemde vraag luidt dat de Palestijnse bevolking bang is. Dat is uit een serie redenen een grotendeels misleidend antwoord. Er zijn Palestijnen die bereid zijn hun leven voor een zaak te riskeren. Deze zaak is het vermoorden van Israëli´s, inclusief burgers.

De Palestijnse Autoriteit heeft dit risico financieel lonend gemaakt. Zij betaalt aanzienlijke bedragen geld aan moordenaars als Israël hen gevangen zet. Als ze hun aanslag niet overleven, dan gaat het geld naar hun familieleden. Een voorbeeld is de aanslag op pizzeria Sbarro in Jeruzalem, waarbij vijftien Israëli´s vermoord werden. Hun moordenaars respectievelijk families hebben sindsdien meer dan $ 900.000,- gekregen van de Palestijnse Autoriteit. De betalingen aan de moordenaars werden indirect ook door de Nederlandse regering mogelijk gemaakt, die de Palestijnse autonomie nog steeds subsidieert. Met dit geld wordt de Palestijnse begroting ondersteund.

Er bestaan nog meer bewijzen voor het feit dat de Palestijnse bevolking niet echt tuk is op onafhankelijkheid. Bij de enige parlementsverkiezingen in het jaar 2006 kreeg Hamas de absolute meerderheid. Deze beweging werft voor de volkerenmoord op Joden. Volgens informatie van het Carter Center van de voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter waren de verkiezingen “open en eerlijk”.

Dankzij de Nederlandse historica en journaliste Els van Diggele weten we het een en ander over dissidenten in de Palestijnse gebieden. Zij woonde daar een jaar lang en hield zowel op de “Westbank” als in de Gazastrook omvangrijke interviews. Haar boek met de titel “We haten elkaar meer dan de Joden” uit het jaar 2017 is er alleen in het Nederlands. Zij komt tot de conclusie dat er Palestijnen bestaan die het niet eens zijn met de Palestijnse Autoriteit en met Hamas en daarvoor zelfs in de gevangenis hebben gezeten. Niemand heeft echter gevangenisstraf geriskeerd om aan te dringen op het aannemen van Israëlische aanbiedingen voor een Palestijnse staat. Uit haar boek kun je afleiden dat vrede met Israël blijkbaar niets is dat men als waard beschouwt om er persoonlijke risico´s voor te nemen.

In een door haar geautoriseerd interview zei Van Diggele: “Door de bril van een historicus een blik werpend op de Palestijnse samenleving, kom ik tot de conclusie dat er een eeuw van stagnatie, verwoesting en een machtsstrijd plaatsvond, die werd uitgevochten over de ruggen van de gewone Palestijn. Niemand vroeg hen iets. Deze instelling loopt als een rode draad door de Palestijnse samenleving. Een goed voorbeeld is het gedwongen aftreden van de voormalige minister-president Salam Fayyad. Ik sprak met deze gematigde man en ook met vooraanstaande mensen van Hamas. De gematigde stem kan in de Palestijnse samenleving geen succes hebben.”

Ze voegde er aan toe: “Fayyad wilde een geordende staat creëren door met Israël samen te werken. Hij zei: ´Een staat is niet alleen ons recht, maar ook onze plicht. We hebben recht en orde nodig, ontwapening en bestrijding van de corruptie.´ De Palestijnen wilden dat niet. Zij gaven de voorkeur aan verzet. Abbas zorgde ervoor dat Fayyad moest vertrekken.”

Voor dit alles is slechts één rationele conclusie mogelijk. Om naast Jordanië een tweede Palestijnse staat op de plek te creëren waar ooit Brits mandaatgebied was – en misschien zelfs met de Gazastrook een aparte derde Palestijnse staat – zal hoogstwaarschijnlijk niet tot vrede leiden. Het meest waarschijnlijke resultaat zal de oprichting van een sterker platform zijn voor het verspreiden van haat en geweld door Israëls Palestijnse vijanden.

Bron: https://heplev.wordpress.com

Door: Dr. Manfred Gerstenfeld

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

https://ejbron.wordpress.com/2019/09/26 ... oplossing/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 41281
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Israël, Gaza strook en de overige Palestijnen

Berichtdoor Pilgrim » Vr Sep 27, 2019 11:27 pm

Wie Israëls grenzen van 1948 begrijpt, begrijpt ook dat er geen “bezetting” bestaat

Geplaatst op 27 september 2019

Afbeelding

Er zijn echt maar twee mogelijkheden hoe je moet kijken naar de grenzen van Israël bij zijn onafhankelijkheidsverklaring in mei 1948; het hele gebied van het mandaat Palestina OF de voorgestelde grenzen, die de algemene vergadering van de VN in 1947 voorstelde. Zoals hieronder zal blijken, is slechts één daarvan juridisch geldig, terwijl beide laten zien dat Israël geen “Palestijns land” bezet.

De grenzen van mei 1948: het mandaat Palestina

Toen het Ottomaanse rijk uiteenviel, namen de Fransen en de Britten de controle over verschillende mandaten over, totdat de lokale bevolking in staat was haar eigen functionerende regeringen te vormen. De Fransen namen de mandaten Libanon en Syrië en de beide werden in 1943 respectievelijk 1946 landen, nadat de laatste Franse troepen vertrokken. De Britten namen de mandaten Palestina en Irak. Irak verklaarde zich in 1932 onafhankelijk. Wat Palestina betreft, was de situatie omslachtiger en gecompliceerder.

Het internationale mandaat van 1922 maakte duidelijk dat de Britten de Joden zouden moeten helpen om hun thuisland weer op te richten op het territorium. Het land ten oosten van de Jordaan werd echter als een land beschouwd, waarbij de Britten de optie hadden dit af te scheiden (Artikel 25), wat ze ook deden. Het land werd uiteindelijk het koninkrijk Jordanië.

Met betrekking tot de rest van het mandaat Palestina hadden de Britten een moeilijke tijd in de omgang met een lokale Arabische bevolking, die niet wilde zien dat een enorme stroom Joden de streek betreedt. De meerdere jaren durende Arabische opstanden van 1936 tot 1939 zorgden er bovendien voor dat de Britten over een deling van het land tussen de Joden en de Arabieren na te denken (de Peel-commissie van 1937 werd niet aangenomen) en ze stelden een bovengrens voor het aantal Joden vast dat het was toegestaan het territorium binnen te komen (het Witboek van 1939, dat ook werd ingevoerd).

Aan het einde van de verwoesting van de Tweede Wereldoorlog hadden de Britten hun handen vol om thuis alles weer op te bouwen en de Joden hadden heel duidelijk een einde van de immigratiebeperking nodig. Dus verzochten de Britten in 1946 de VN om de zaak op zich te nemen. De algemene vergadering van de VN stemde voor de deling van het land tussen de Joden en de Arabieren; het ging om een niet bindende stemming. Alle Arabische landen stemden tegen en de deling vond nooit plaats.

Toen de Britten in mei 1948 hun laatste troepen weghaalden, riepen de Joden de nieuwe staat Israël uit. Net als bij de mandaten Libanon, Syrië en Irak ging de Britse aftocht van troepen begeleid door het uitroepen van een nieuwe staat in het HELE MANDAAT, inclusief de gebieden die inmiddels als Gazastrook en “Westbank” bekend geworden zijn.

Mei 1948: het delingsplan van 1947
Toen Israël zich onafhankelijk verklaarde, streefde de Arabische gemeenschap zelf nog steeds naar de controle over het gehele mandaat Palestina. Ze wees de staat Israël in 1948 net zo af als ze in 1947 het voorgestelde VN-delingsplan afwees. Ze beschouwde beide als illegaal, als een invasie van haar Arabische land.

Toen Israël tijdens zijn onafhankelijkheidsverklaring werd aangevallen door vijf Arabische legers, begon de invasie niet in Jeruzalem. Voor de Arabieren was het hele land één enkele, samenhangende eenheid. De lijnen van het delingsplan waren net zo onzichtbaar als irrelevant als de voorgestelde grenzen van de Peel-commissie.

En voor de Joden was dat ook zo.

De wapenstilstandsgrenzen van 1949/de Groene Lijn
Als de internationale gemeenschap nu van “bezetting van Palestijns land” spreekt, dan refereert men aan de grenzen zoals die voor het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 bestonden. Dat waren de frontgebieden, die na het einde van Israëls onafhankelijkheidsoorlog in 1948/1949 ontstonden. Deze tussen Israël en een serie invasielegers vastgestelde wapenstilstandsgrenzen werden in een groene kleur op de landkaarten getrokken, daarom werden ze ook bekend als “Groene Lijn”.

Het Egyptische leger veroverde het gebied van de Gazastrook. De Israëlisch-Egyptische wapenstilstand verklaarde nadrukkelijk dat deze wapenstilstandsgrenzen niet als definitieve grenzen opgevat mogen worden. Het Jordaanse leger veroverde een groot deel van oostelijk Palestina, dat in de loop der tijd bekend werd als “Westbank”. De Israëlisch-Jordaanse overeenkomst verklaarde bovendien dat de lijnen niet als grenzen bedoeld waren.

Jordanië ondernam echter een serie bijzonder vijandige stappen. Het verdreef niet alleen alle Joden uit de “Westbank”, maar annexeerde het territorium in 1950 ook,, wat door bijna de hele wereld niet werd erkend. Het ondernam ook de stap om alle Arabieren, die op de “Westbank” woonden, in 1954 het Jordaanse staatsburgerschap toe te staan (dat gold nadrukkelijk niet voor Joden, die werden uitgesloten van het Jordaanse staatsburgerschap).

Van 1949 tot 1967 was het land tussen Israël, Egypte en Jordanië opgedeeld. Er bestond geen Palestina.

In deze periode begonnen veel staten Israël te erkennen. Terwijl de grenzen van het land aan mogelijke wijzigingen werden onderworpen, zoals die in de beide wapenstilstandsovereenkomsten waren beschreven, erkenden de landen de Israëlische soevereiniteit tot deze lijnen. En dat is nu nog steeds zo.

De “grenzen” van 1967
De gevechten tussen de Israëli´s en de Egyptenaren en de Jordaniërs woedden verder van 1949 tot 1967.

Arabische strijders staken de Groene Lijn vanuit Egypte en Jordanië naar Israël over en doodden Israëli´s in nachtelijke overvallen; Israël sloeg terug. De VN debatteerden over de “Palestijnse kwestie”, vooral omdat meer dan 700.000 Arabieren, die uit de gevechtszone gevlucht waren, niet meer mochten terugkeren naar hun steden in Israël. En de Palestijnse onafhankelijkheidsbeweging werd in 1964 met de oprichting van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) ontwikkeld, wier opdracht erin bestond Israël te vernietigen en het hele mandaatgebied Palestina voor de Arabieren terug te halen.

In juni 1967 vielen de Jordaniërs Israël aan, nadat Israël een preventieve defensieoorlog tegen Syrië en Egypte was begonnen, die op het punt stonden aan te vallen. De Jordaniërs raakten de volledige “Westbank” kwijt, die zij illegaal geannexeerd hadden; de Egyptenaren verloren de Gazastrook en de Syriërs raakten de Golanhoogten kwijt.

De wapenstilstandslinies van 1949, die als voorlopig vastgesteld en begrepen werden, veranderden in veel hoofden tot de “grenzen” van 1967, wat een nieuw gevoel van duurzaamheid bevat, hoewel de oorlog voor het tegendeel zorgde – hij herstelde de Israëlische controle over het hele gebied van het mandaat Palestina en Israël herwon zijn grenzen van mei 1948.

Israël deed zichzelf geen plezier. In plaats van te verklaren dat zijn grenzen weer hersteld waren, “annexeerde” het land het oostelijke deel van Jeruzalem, dat onder Jordaanse controle had gestaan, en stelden nu een militaire heerschappij over de “Westbank” in. Dat deed het – net zoals het de controle over de joodse Tempelberg overdroeg aan de Jordaanse Waqf – in de hoop de globale ondersteuning voor vrede te winnen. Een niet goed doordachte theorie.

Geen Palestijns land/geen “bezetting”
Zoals bovenstaand verhaal uitvoerig aanhaalt, is het Palestijnse streven naar zelf-regering ambitieus geweest. De wereldgemeenschap heeft geprobeerd een nieuw soeverein, Arabisch Palestijns land te creëren of de Arabieren, die in de Gazastrook en op de “Westbank” wonen, op de een of andere manier zelfbeschikking te verschaffen. DE Arabieren in de Gazastrook kregen in 2005 zelfbeschikking, toen de Israëlische troepen de streek verlieten, en de meerderheid van de Arabieren op de “Westbank” heeft eveneens enige zelfbeschikking in “Area A” en in geringere mate in “Area B”, toen Israël de controle over uitgekozen stukken land als deel van de Oslo II-verdragen van 1995 overdroeg aan de Palestijnse Autoriteit.

Buiten deze gebieden bestaat er echter geen “Palestijns land” dat de Palestijnse Autoriteit controleert. De rest is Israëlisch territorium, net zoals in de tijd toen Israël zich onafhankelijk verklaarde. De oorlog van 1967 begon geen “bezetting” van “Palestijns land”; hij bracht Israëlisch territorium van de Egyptenaren en de Jordaniërs, die in 1948 Israël waren binnengemarcheerd, terug onder Israëlische controle.

Omdat het enige “Palestijnse land” dat nu bestaat dat land is dat Israël aan de Palestijnse Autoriteit overdroeg, is het onmogelijk dat daar een “bezetting” bestaat. De Palestijnen zullen alleen dan meer “Palestijns land” krijgen wanneer Israël stap voor stap meer land geeft aan de Palestijnse Autoriteit.

—————————————————————————————————————————

De internationale gemeenschap heeft homoseksueel zijn tot 1973 gedefinieerd als geestesziekte; homoseksualiteit wordt in ongeveer de helft van de VN-lidstaten altijd nog als misdaad beschouwd. Bijna exact al deze VN-landen wijzen het ook af om het bestaan van de joodse staat te erkennen en denken dat er een “koloniale bezetting” van “Palestijns land” zou zijn. Het zou kunnen dat zij homoseksuelen of de joodse staat nooit accepteren.

De westelijke wereld had heel lang nodig om te accepteren dat homoseksuelen geestelijk gezond zijn en wellicht zullen zij weldra de rechten van de Joden erkennen om in hun volledige thuisland te leven en dat er geen illegale bezetting van Palestijns land bestaat.

Bron: https://heplev.wordpress.com

Bron oorspronkelijk artikel: https://firstonethrough.wordpress.com

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

https://ejbron.wordpress.com/2019/09/27 ... g-bestaat/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Pilgrim
Berichten: 41281
Lid geworden op: Wo Jan 17, 2007 1:00 pm
Locatie: Dhimmistad

Re: Israël, Gaza strook en de overige Palestijnen

Berichtdoor Pilgrim » Do Okt 17, 2019 12:41 am

84-jarige Mahmoud Abbas enige kandidaat om zichzelf op te volgen in Palestijnse verkiezingen

16 oktober 2019

Afbeelding
Abu Mazen uit Safed, aka koning Abbas I van ‘Palestina’ sinds 11 november 2004

Hussein al-Sheikh, lid van het Fatah Centraal Commité van Al Fatah en de ‘minister van Burgerzaken’ van de Palestijnse Autoriteit (PA), zei op dinsdag 15 oktober dat de PA-verkiezingscommissie nog steeds besprekingen voert.

Van zodra dat proces voorbij is zal de huidige ‘president’ Mahmoud Abbas de datum vastleggen voor zowel de parlements- als en presidentsverkiezingen in de ‘bezette’ Palestijns-Arabische gebieden gekend als de Gazastrook, ‘Oost’-Jeruzalem en in Judea & Samaria, aka de Westelijke Jordaanoever.

Al-Sheikh schreef op Twitter en zei dat de 84-jarige Abbas de enige kandidaat zal zijn voor de Al-Fatah-beweging bij de op til staande presidentsverkiezingen. Abbas ‘ambtstermijn als PA-president was reeds in 2009 afgelopen, maar hij is in functie gebleven bij afwezigheid van verkiezingen.

In zijn recente toespraak op de Algemene Vergadering van de VN hernieuwde Abbas een belofte om nieuwe parlementsverkiezingen te houden, maar hij heeft in het verleden soortgelijke toezeggingen gedaan en verzuimd door te gaan met verkiezingen.

Om algemene verkiezingen te houden, heeft Abbas de instemming van Hamas nodig om de controle over Gaza te hervatten. Hamas is tegen het houden van algemene verkiezingen die geen deel uitmaken van een alomvattende hervorming van PA-instellingen, waaronder de Palestijnse Nationale Raad.

Een en ander vereist ook dat er een nieuw leiderschap wordt opgericht waarin de vertegenwoordigers van de terreurgroepen Hamas en Islamitische Jihad (PIJ) worden geïntegreerd. Hamas’ aandrang om lid te worden van de PLO wordt geïnterpreteerd als een poging om de PLO van binnenuit via een verkiezingsproces te overnemen.

Peiling: Hamas wint
Uit een opiniepeiling van december 2018 blijkt dat de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas zijn leiderschap zou moeten afgeven aan de leider van de Hamas-terreurgroep Ismail Haniyeh als er vandaag verkiezingen zouden worden gehouden.

De peiling uitgevoerd door prominente peiler Khalil Shikaki toont aan dat Hamas-leider Ismail Haniyeh zou winnen met 49 procent tegenover Mahmoud Abbas die 42% van de stemmen zou behalen. Shikaki koppelt de resultaten aan een waargenomen Hamas-overwinning in de laatste confrontatie met Israël en ontevredenheid over de regering van Abbas, vooral over een nieuwe wet op de sociale zekerheid.

De peiling interviewde 1.200 mensen op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook en had een foutmarge van 3%. Abbas’s Fatah-factie en Hamas zijn bittere rivalen. Palestijnse verkiezingen werden voor het laatst gehouden in 2006 en zijn sindsdien herhaaldelijk uitgesteld. Abbas heeft lang gezegd dat hij zich verzet tegen geweld tegen Israëli’s en steunt vreedzaam protest tegen Israëls militaire controle op de Westelijke Jordaanoever. De PA werkt nauw samen met de Israëlische veiligheid, terwijl Hamas sinds 2008 drie oorlogen met de Joodse staat heeft gevoerd.

Eerder zei Abbas dat hij al snel het lang verstreken PA-parlement, de Palestijnse Wetgevende Raad (PLC) zou ontbinden. Hamas, dat een meerderheid van de zetels in de PLC controleert, heeft zich al lang verzet tegen het ontbinden van het wetgevingsorgaan. Kort nadat Hamas de door Fatah gedomineerde PA uit de Gazastrook in 2007 had verdreven, stopte de PLC met samen te komen. De in Ramallah gevestigde Palestijnse functionarissen stelden dat de Westelijke Jordaanoever en Gaza door één regering moeten worden geregeerd voordat ze parlementsverkiezingen houden.

Afbeelding

Laatste verkiezingen
De laatste parlementsverkiezingen in de Palestijnse Autoriteit dateren van 25 januari 2006 sinds de vorige die plaatsvonden op 20 januari 1996 en waaraan Hamas toen weigerde deel te nemen. Echter, tien jaar later besloot Hamas wel deel te nemen aan de parlementsverkiezingen en won die onverwacht met 44,45% van de stemmen, resultaat dat zich vertaalde in een meerderheid van 74 zetels van de 132 te begeven zitjes. Al Fatah kreeg 41,43% van de stemmen en slechts 45 zetels. Ook in de electorale districten (Gaza, West Bank en Oost-Jeruzalem) behaalde Hamas de meeste stemmen.

Op dat moment had wettelijk gezien Mahmoud Abbas, de chef van Al Fatah, zijn biezen moeten pakken en zijn stoel afgeven aan de leiders van de terreurgroep Hamas. Hamasleider Ismail Haniyeh vormde aanvankelijk ook een nieuw kabinet waarvan hij op 29 maart 2006 de premier werd. Mahmoud Abbas bleef tijdelijk zetelen als president van de PA, functie die hij had overgenomen van Yasser Arafat toen die op 11 november 2004 in Frankrijk kwam te overlijden.

Echter, het Kwartet voor het M-O (EU, VS, VN en Rusland) boycotte de verkiezingsresultaten omdat het niet kon leven met het feit dat de terreurgroep Hamas voortaan àl de ‘bezette’ gebieden van de Palestijnse Autoriteit (Gaza, West Bank en Oost-Jeruzalem) zou besturen.

Het Kwartet (en ook Israël) trok aanvankelijk de financiering in van de PA en koos uiteindelijk voor de ‘gematigde’ Mahmoud Abbas van Al Fatah die, hoewel hij in al de Palestijnse gebieden duidelijk de verkiezingen had verloren, toch de PA mocht besturen met inbegrip van Gaza. Een conflict tussen Al Fatah en Hamas kon dan ook niet lang meer uitblijven. Op het hoogtepunt van het conflict tussen Hamas en Al Fatah ontsloeg Mahmoud Abbas op 14 juni 2007 Hamaspremier Ismail Haniyeh en duidde Salam Fayyad van Al Fatah aan als zijn nieuwe premier.

Een gefrustreerd Hamas trok in de zomer van 2007 de Gazastrook weg uit het bestuur van de Palestijnse Autoriteit en zette de leiding van Al Fatah in Gaza met veel geweld aan de deur. Vermits het Kwartet het Hamasbestuur in Gaza niet erkende en boycotte werd een ingewikkelde structuur bedacht om toch ca. de helft van de hulpfondsen (ca. 1 miljard dollar jaarlijks), die in hun geheel worden overgemaakt aan de Palestijnse Autoriteit en bestuurd door Abbas, door te sluizen naar Gaza met het doel om aldus via een diplomatieke truuk toch nog de lokale bevolking te kunnen steunen.
_________________________________________________________

Bronnen:

♦ Naar een artikel van Dalit Halevi “84-year-old Abbas to run in PA elections – Senior Fatah official says PA chairman will be the movement’s only candidate when elections are held” van 16 oktober 2019 op de site van Arutz Sheva

♦ Naar een artikel van Prof. Eyal Zisser “Who exactly is Abbas threatening? – His threats to resign and dismantle the PA, but also his promise to hold elections, which Hamas will almost certainly win, are essentially aimed at getting the international community to force Israel to meet his demands. This won’t happen” van 16 oktober 2019 op de site van Israel Hayom

https://brabosh.com/2019/10/16/pqpct-pce/
De Islam is een groot gevaar!
Jezus leeft maar Mohammed is dood (en in de hel)

Gebruikersavatar
Hans v d Mortel sr
Berichten: 15647
Lid geworden op: Za Jun 18, 2011 7:07 pm

Re: Israël, Gaza strook en de overige Palestijnen

Berichtdoor Hans v d Mortel sr » Ma Okt 21, 2019 8:44 am

Afbeelding

MOHAMMED BESCHOUWDE HET ZWAARD ALS DE ROUTE NAAR DE HEMEL

Zie hier de vlag die de lading dekt van de zogenaamde vredelievende Islam. Het bewijs zien we nog dagelijks terug in het Mekka van de Islam: Saoedi-Arabië, het meest onwetenschappelijke domme dictatoriale fascistische en heidense land ter wereld dat nog altijd het zwaard in plaats van een kruisraket als de kracht van de Islam viert. Wat moet zo’n achterlijk Arabisch land doen wanneer zijn wapens op zijn? De Arabieren staan al jaar en dag met lege handen. Geld in overvloed dankzij het Westen. Hersenen ho maar.

De wieg van de profeet stond in de Arabische zandbak van onwetendheid, onkunde en machtswellust. Joden en christenen werden gehaat. Om dit alles te bevestigen en in ere te houden werd de Koran geredigeerd.


De christelijke religie leert dat boetedoening, berouw en een leven zonder zonde de sterfelijke mens recht geeft op een plaats in de hemel. Niet door middel van het zwaard, zoals het haatboek Koran de wereld inzicht geeft in wat de smerige terroristische discriminerende haat zaaiende baggerreligie Islam werkelijk wil: macht uitoefenen over niet-moslims. Helaas, het ontbreekt moslims aan gezond verstand.

Duidelijk! Wie nadenkt in islam zal zijn hoofd moeten missen.
Ik weet niks met zekerheid. Ik ben gelovig atheïst en verkondig uitsluitend eigen dogma's wegens gebrek aan de vrije wil.


Terug naar “Islam in het nieuws”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten